Οι λέξεις φταίνε. Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν' αρχίσουν να συμβαίνουν..!

Κική Δημουλά

Όλα τα άρθρα, αναλυτικά..!
 
 
«Ακατάλληλον δι' ανηλίκους»
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 30-10-2019

Τη βδομάδα που μας πέρασε είχε «ΤΖΑΚ-ΠΟΤ» το «Τζόκερ». Όχι του ΟΠΑΠ, το άλλο. Ξεπέρασαν τους 600.000 οι θεατές που είδαν την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία στην Ελλάδα, την προβολή της οποίας «επιμελήθηκε» άριστα το Υπουργείο Πολιτισμού!

Το είδα κι εγώ το «έργο»! Δεν είχα σκοπό να το δω, αλλά ύστερα από τον τεράστιο σάλο που προκλήθηκε, μετά τις «εφόδους» της αστυνομίας σε κινηματογράφους της Αθήνας, που μας «γύρισαν» πολλά χρόνια πίσω, η ακατανίκητη περιέργειά μου με ώθησε να το κάνω.

Στα διπλανά καθίσματα της αίθουσας προβολών, αντιλήφθηκα κάμποσες μικροκαμωμένες φιγούρες ανηλίκων που παρακολουθούσαν την ταινία, ωθούμενοι, υποθέτω κι εκείνοι από την δική τους περιέργεια! Βλέπετε, ο «παραδειγματισμός» δεν λειτούργησε ετούτη τη φορά. Η περιέργεια νίκησε τον φόβο και η διαφήμιση – η αρνητική εν προκειμένω- επιτέλεσε επιτυχώς την «αποστολή» της.

Στην δική μας αίθουσα δεν έγινε καμία «έφοδος» και αποχωρήσαμε ήσυχα μετά το τέλος της ταινίας, όλοι μαζί, ενήλικες και ανήλικοι, αποκομίζοντας, υποθέτω, ο καθένας μας τα δικά του συμπεράσματα.

Ο «κλόουν», ο «νάνος» και ο «χοντρός», που πρωταγωνιστούν στην ταινία «Τζόκερ», με παρέπεμψαν συνειρμικά στην πασίγνωστη ελληνική ταινία «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», με πρωταγωνιστές τον Αυλωνίτη, την Βασιλειάδου και τον Ρίζο και όχι χωρίς λόγο.

Είχε χαρακτηριστεί κι αυτό το «έργο» στην εποχή του, «Ακατάλληλον δι' ανηλίκους». Στην εποχή μας όμως, που δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας, ενήλικας ή ανήλικος, που να μην το έχει δει τουλάχιστον μία φορά, αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο!

Μαζί όμως με τα χρόνια που αφήνουμε πίσω μας, αφήνουμε κατ' ανάγκη και τους ξεπερασμένους κώδικες ηθικής, που αλλάζουν και προσαρμόζονται στα δεδομένα και τα ζητούμενα της κάθε εποχής.

Κανένας δεν διαφωνεί στο να υπάρχουν κώδικες ηθικής, που να γίνονται σεβαστοί από όλους, όπως και οι νόμοι του κράτους. Θα πρέπει όμως και αυτοί οι κώδικες, οι κανόνες, οι νόμοι, να αντιπροσωπεύουν την κοινωνία στην οποία αναφέρονται και αν δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, να καταργούνται και να αντικαθίστανται με άλλους επικαιροποιημένους και περισσότερο αποτελεσματικούς.

Επίσης, καλό θα είναι οι άνθρωποι που ασκούν εξουσία και αποφασίζουν γ'ι αυτούς τους κώδικες, να φροντίζουν να ζουν στην εποχή τους και όχι σε κάποια άλλη προγενέστερη, που ενδεχομένως, να τους έχει σημαδέψει βαθιά μέσα τους…

Πολλές φορές, η υπέρμετρη «ευαισθησία» στην τήρηση τέτοιων κανόνων, από ορισμένους ανθρώπους, υποκρύπτει βαθύτατη άγνοια, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις κάτι ακόμα χειρότερο. Υποκρισία!

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να διατυπώνουν την άποψή τους, η οποία είναι καθόλα σεβαστή, αλλά δεν είναι όμως απαραίτητη και η παρουσία τους, σε κάθε περίπτωση, σε ένα Υπουργείο, όπως είναι εκείνο του Πολιτισμού!

Θεωρώ ότι ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να βλέπει τα πάντα, ούτε και να ακούει τα πάντα! Είναι απαραίτητο να μπαίνουν όρια και να είναι αυτά σαφώς καθορισμένα και ευδιάκριτα.

Πριν καλέσουν όμως την αστυνομία στα σινεμά της Αθήνας που πρόβαλαν το «JOKER» για να μαζέψει τα ανήλικα που έβλεπαν την ταινία, εκείνοι οι «ευαίσθητοι» συμπολίτες μας θα έπρεπε ίσως να σκεφτούν πως τα ανήλικα αυτά παιδιά, από τις ηλικίες των 6 με 7 ετών ή και μικρότερες, χρησιμοποιούν, με μεγάλη μάλιστα ευχέρεια, κινητά τηλέφωνα τελευταίας γενιάς, που έχουν σύνδεση στο διαδίκτυο και εκεί υπάρχουν «τα πάντα όλα…!».

Το «JOKER», που απέσπασε το «Χρυσό Λέοντα Καλύτερης ταινίας» του Φεστιβάλ Βενετίας, αποτελεί μια σύγχρονη κοινωνική καταγραφή, με πολλαπλά μηνύματα και με βαθύ πολιτικό περιεχόμενο. Αναδεικνύει τη συνύπαρξη της ψυχικής ασθένειας με τη συναισθηματική οδύνη, μέσα σε μια αλλοτριωμένη κοινωνία.

Είναι μια εξόχως δυνατή ταινία που θέτει ζητήματα. Αποτελεί αφορμή για σκέψη και προβληματισμό και εδώ ακριβώς εντοπίζω τη θετική συμβολή της. Τα ερωτήματα που θέτει είναι σύγχρονα και ουσιαστικά:

Έτσι θα είναι άραγε η πόλη του μέλλοντος, όπως η φανταστική πόλη του Gotham City της ταινίας; Μια πόλη απρόσωπη, τρομακτική, βυθισμένη στα σκουπίδια και τα τρωκτικά, που εισπνέει τη μοναξιά και εκπνέει τη βία!

Μια άθλια και καταθλιπτική πόλη, όπου ο κοινωνικός αποκλεισμός δημιουργεί συναισθήματα απόρριψης. Μετατρέπει τους αδύναμους ανθρώπους του περιθωρίου σε «απόβλητα» της κοινωνίας, σε «αναλώσιμα υλικά» μας χρήσεως. Τους θεωρεί ζωντανούς νεκρούς και τους ωθεί να αντιδράσουν βίαια.

Άραγε, πόσο μακριά να βρισκόμαστε σήμερα από μια τέτοια πραγματική και όχι φανταστική πόλη;

Μετά τον τεράστιο θόρυβο που προκλήθηκε αναίτια γύρω από την ταινία, ήταν φυσικό και επόμενο να αποτελέσει αυτή αντικείμενο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Κάποιοι άσπονδοι πολέμιοι της ταινίας έσπευσαν να την χαρακτηρίσουν «αποκύημα μιας άρρωστης φαντασίας». Εγώ απλώς θέλω να θυμίσω πως πολλές φορές η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμα και την πιο αρρωστημένη φαντασία και το έχει αποδείξει.

Όσον αφορά τώρα την ακαταλληλότητα της ταινίας, όχι σε τυπικό αλλά σε ουσιαστικό πλέον επίπεδο: Νομίζω ότι ο συντηρητικός μας εαυτός, υποκρινόμενος και πάλι, υποτιμά το πιο σημαντικό κεφάλαιο της κοινωνίας μας. Στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε την παιδική ηλικία, θεωρούμε, ίσως, ανίκανα τα παιδιά μας να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από τη μυθοπλασία και αυτό αποτελεί μέγιστη αφέλεια, για να μην πω ανοησία!

Φαντάζει δε αυτό, βαθιά υποκριτικό, σε μια κοινωνία του θεάματος στην οποία ζουν τα παιδιά μας, όπου η βιομηχανία της βίας «πακετάρει» ανεμπόδιστη μέσα σε video games, ό, τι πιο ακατάλληλο, ό, τι πιο απαγορευμένο μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους, ανηλίκου ή ενήλικα!

Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν όλοι πως ο καλύτερος τρόπος να εκθέσεις έναν έφηβο στη «μαγεία» του απαγορευμένου είναι να του το απαγορεύσεις. Αυτό ακριβώς έγινε και τώρα!

Αν είχα έναν λόγο να αποτρέψω κάποιον ανήλικο να δει την ταινία «JOKER», αυτός δεν θα ήταν ούτε η βία που κυριαρχεί στις σκηνές της, που δεν του είναι πρωτόγνωρη, ούτε ο φόβος της ταύτισής του με τον ψυχικά άρρωστο μεσήλικα πρωταγωνιστή της ταινίας.

Θα αποτελούσε όμως σίγουρα έναν καλό λόγο, η απογοήτευση που ξέρω πως θα κυρίευε πρόωρα τον ανυποψίαστο και ευαίσθητο ανήλικο, αντικρίζοντας έστω και σε έκδοση μυθοπλασίας, τον «μαγικό» κόσμο που του «ετοιμάζουν» οι ενήλικοι για να ζήσει…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ένα γράμμα στον Χάρη που «έφυγε»...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-10-2019

Έκανε πολλές στραθιές στη ζωή του. Όχι για εκείνον, μα για τους άλλους! Η δουλειά του ήταν να «ενώνει» τους ανθρώπους και ήξερε να την κάνει πολύ καλά! Στη σύγχρονη ορολογία το επάγγελμά του λέγεται «κούριερ».

Περισσότερο δόκιμος είναι ο όρος «γραμματοκομιστής». Στα χρόνια τα δικά του, όμως, τον έλεγαν όλοι «ταχυδρόμο»! Δεν υπήρχαν τότε ούτε sms, ούτε emails, ούτε διακομιστές. Τις δουλειές αυτές δεν τις έκαναν τα προγράμματα ούτε οι μηχανές. Τις έκαναν οι άνθρωποι.

Ο ταχυδρόμος έδινε τα γράμματα χέρι με χέρι. Τον ακουμπούσαν φιλικά στον ώμο όσοι περίμεναν κάτι από αυτόν και τον ήξεραν όλοι με το μικρό του όνομα: «Χάρης», για τους φίλους. «Χαρίλαος Λιοντάκης» για όλο τον κόσμο. Ο αγαπητός ταχυδρόμος της Πεδιάδας!

Ο Χάρης είχε ένα μοναδικό χάρισμα, να επικοινωνεί με τους ανθρώπους, γι' αυτό και του ταίριαζε αυτή η δουλειά. Είχε την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου, τόσο για το πρόσωπό του, το γεμάτο με καλοσύνη και ανθρωπιά, όσο και για την ιδιότητά του.

Μέσα στον παραγεμισμένο δερμάτινο ταχυδρομικό του σάκο, δεν κουβαλούσε απλά άψυχα μουτζουρωμένα χαρτιά. Διακινούσε πλούσιο πολιτισμικό «υλικό» με καταγεγραμμένες αληθινές ανθρώπινες στιγμές, που απαθανατίζονταν με το μελάνι και τα δάκρυα, χαράς ή λύπης, που ανακατεύονταν μαζί και «πότιζαν» το λευκό «διψασμένο» χαρτί.

Ανεκτίμητες συναισθηματικές αξίες μιας άλλης εποχής! Ο Χάρης, λοιπόν, δεν κουβαλούσε απλώς μαζί του την αλληλογραφία, αλλά ουσιαστικά διακινούσε συναισθήματα! Το πιο σημαντικό όμως ήταν πως και ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά τι ακριβώς κουβαλούσε εκεί μέσα στο σάκο του και είχε πλήρη συναίσθηση του κοινωνικού ρόλου που επιτελούσε.

Δεν ήταν βέβαια μόνο τα γράμματα που μετέφερε τότε στους παραλήπτες τους. Μέσα στην φανερά ταλαιπωρημένη από τη χρήση τσάντα του, είχε και χρήματα για να πληρώνει τις συντάξεις των απομάχων της εργασίας που τον περίμεναν πώς και πώς, αλλά και πολλές άλλες χρηματαποστολές, επιστολές και μικρά δέματα. Ο σάκος περιείχε επίσης λογαριασμούς πάσης φύσεως και, βέβαια, τις εφημερίδες, για να φτάνουν «τα νέα» έγκαιρα στους αναγνώστες τους, πριν «μπαγιατέψουν».

Ο Χάρης ήταν ένα σύμβολο επικοινωνίας των ανθρώπων και ένας «εξάγγελος» των «ειδήσεων» της εποχής του!

Γνωριστήκαμε με τον Χάρη μέσω της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ», πριν από λίγα χρόνια. Εγώ δεν ήξερα μέχρι τότε τίποτα για τον ίδιο, ούτε και για την πλούσια δράση του. Μετά έμαθα!

Εκείνος διάβαζε ανελλιπώς τα άρθρα μου που δημοσίευε η «Πατρίδα» και, όπως διαπίστωσα αργότερα, με πολλή συγκίνηση για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε, ήταν ο πιο ένθερμος και συνεπής αναγνώστης τους! Κάποια τυχαία στιγμή, που έδειξε ένα άρθρο μου στον γαμπρό του τον Αλέξη, διαπίστωσε προς μεγάλη του έκπληξη ότι ο Αλέξης, όχι μόνο με γνώριζε, αλλά όπως ο ίδιος του αποκάλυψε, με θεωρούσε και πολύ στενό φίλο του. Ο Χάρης φρόντισε να έρθουμε πολύ σύντομα σε επαφή μέσω του Αλέξη, όπως και έγινε.

Εκείνος, είχε την «ευκαιρία» να γνωρίσει τώρα από κοντά τον άγνωστο αρθρογράφο, που τόσο καιρό διάβαζε τα άρθρα του και εγώ βρέθηκα μπροστά σε έναν υπέροχο άνθρωπο, χαρισματικό, επικοινωνιακό, γλυκό, τρυφερό, ευγενικό, ευφυή, με ιδιαίτερη την αίσθηση του χιούμορ, αλλά και εξαιρετικά «ζωντανό» για την ηλικία του.

Στην πρώτη αποστροφή του λόγου μου με διέκοψε με μια παράκληση: «Χάρη να με λες, Γιάννη μου! Σκέτο Χάρη, χωρίς το “κύριε”. Εγώ νιώθω πως σε γνωρίζω πολλά χρόνια. Σε διαβάζω και σε θαυμάζω για την τόλμη σου, για τη γραφή σου». Συνέχισε και με άλλα εκατό παινέματα, υπερτιμώντας παράφορα την ασημαντότητά μου, στον μέγιστο βαθμό.

Δεν υπάρχει, νομίζω, μεγαλύτερη τιμή από το να ακούς τέτοια όμορφα λόγια καρδιάς, από απλούς, αλλά σημαντικούς ανθρώπους! Ήξερα πολύ καλά τότε πως ο Χάρης υπερέβαλε, αλλά αυτό δεν αλλοίωνε στο ελάχιστο εκείνο που εγώ εισέπραττα…

Ο Χάρης υπήρξε πάντα «πιστός» αναγνώστης της «Πατρίδας». Δεν διάβαζε μόνο τους τίτλους και τα χοντρά γράμματα. Την «ξεκοκάλιζε» στην κυριολεξία την εφημερίδα, στην καθημερινή του ανάγνωση. Σε μια από τις φορές που σμίξαμε το τελευταίο διάστημα μου αποκάλυψε: «Μόνο την «Πατρίδα», Γιάννη μου, μπορώ και διαβάζω πια.

Είναι η μόνη εφημερίδα που σέβεται τον αναγνώστη της και που διατηρεί ακόμα την αντικειμενικότητα στην ενημέρωση». Ο Χάρης ήταν βαθύτατα πολιτικό ον, με τεκμηριωμένη ιδεολογική άποψη και με έντονη την αίσθηση της δημοκρατικής αντίληψης.

Πριν από λίγο καιρό που βρεθήκαμε και πάλι, με ρώτησε, υπερβάλλοντας βέβαια, όπως και κάθε άλλη φορά: «Τι έχεις στο νου σου όταν γράφεις ένα άρθρο και με κάνεις να πιστεύω ότι το γράφεις αποκλειστικά για μένα;». Η απάντηση, αυθόρμητη και ειλικρινής:

«Στο νου μου έχω εσάς, κύριε Χάρη, όπως και κάθε άλλο αναγνώστη στον οποίο απευθύνομαι. Όταν γράφω είναι σαν να συνομιλώ μαζί σας. Σας βλέπω και με βλέπετε, σας ακούω και με ακούτε, σας ρωτώ και με ρωτάτε, σας απαντώ και μου απαντάτε κι ας μην το ξέρετε εσείς. Φτάνει που το ξέρω εγώ!». Δεν είχα βρει ακόμα μέχρι τότε το «θάρρος» του ενικού, χωρίς όμως να ξέρω και το λόγο…

Τα μάτια του βούρκωσαν και τα χέρια του με έσφιξαν στην φιλόξενη αγκαλιά του! Μια αγκαλιά αληθινή, ζεστή, γεμάτη με θετική ενέργεια. Η καλοσύνη του πλημύρισε και πάλι την όμορφη ατμόσφαιρα και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη φορά.

Η μοίρα όμως ήθελε, δυστυχώς, να είναι αυτή η τελευταία φορά που μιλούσαμε. Ο Χάρης, είκοσι μόλις μέρες μετά τα 78α γενέθλιά του, που τα γιόρτασε μέσα στο νοσοκομείο, μαζί με τους αγαπημένους του ανθρώπους, τη σύζυγο, τα παιδιά και τα εγγόνια του, «έφυγε» αθόρυβα και διακριτικά, για το «μεγάλο ταξίδι». Δεν πρόφτασα να τον αποχαιρετήσω εν ζωή και αυτός είναι ο μεγάλος καημός μου…

Πριν λίγες μέρες ο Χάρης έκανε την τελευταία του «στραθιά» στο χωριό του, τη Βόνη. Ήταν όλοι εκεί, συγγενείς και φίλοι, γεμάτοι με θλίψη και οδύνη για τον τελευταίο αποχαιρετισμό…

Ετούτο το άρθρο, αγαπημένε μου φίλε Χάρη, δε θα το διαβάσεις κι ας το έγραψα, στην κυριολεξία αυτή τη φορά, αποκλειστικά και μόνο για σένα!

Μαζί με το «θάρρος» του ενικού, όμως, βρήκα επιτέλους και τα λόγια να σου γράψω ότι αυτό δεν είναι ένα άρθρο σαν όλα τα άλλα που μου έχεις κάνει την τιμή να διαβάσεις. Δεν είναι καν άρθρο! Είναι ένα «γράμμα» αποχαιρετισμού, που σου στέλνω «συστημένο» και θέλω να πιστεύω πως θα φτάσει με κάποιον τρόπο στον προορισμό του, στον παραλήπτη του!

Είχες φροντίσει, σε όλη σου τη ζωή, να φτάνουν έγκαιρα τα αμέτρητα γράμματα στους παραλήπτες τους. Τώρα, δικαιούσαι κι εσύ, νομίζω, να λάβεις αυτό το γράμμα. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να προσφέρω σε σένα, που σου οφείλω, όπως και όλοι όσοι είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε, τον σεβασμό, την αγάπη και την ειλικρινή μου εκτίμηση!

«Καλοστραθιά» σου, Χάρη Λιοντάκη!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 17-10-2019

Κοιμήσου ήσυχη κι απόψε, πολιτισμένη ανθρωπότητα! Δεν κινδυνεύεις, δεν ανησυχείς. Ετούτη τη σκοτεινή νύχτα, ο φόβος, ο τρόμος και η φρίκη δεν σε αγγίζουν. Δεν σε αφορούν! Οι σφαίρες και οι βόμβες θα εκτελέσουν με επιστημονική ακρίβεια την αποστολή τους.

Θα βρουν και πάλι τον στόχο τους σε κάποια γωνιά της Γης.

Οι συντεταγμένες «δείχνουν» ανθρώπινα σώματα. «Δείχνουν» παιδικές ψυχές. «Δείχνουν» υποτιμημένες ζωές σε καθεστώς «εκποίησης». Σε λίγο θα έχουν γίνει όλα αριθμοί! Υπολογισμοί, καταγραφές, ανοησίες και στατιστικές: «Τόσοι είναι οι νεκροί, τόσοι οι τραυματίες, τόσοι οι αγνοούμενοι, τόσοι οι εκτοπισμένοι…!».

Και ο ανθρώπινος πόνος; Η δυστυχία; Ο εξευτελισμός; Πώς θα χωρέσουν όλα αυτά στα μονταρισμένα-λογοκριμένα πλάνα των πολεμικών επιχειρήσεων, που μεταδίδει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η TV; Η ζωή και ο θάνατος, πόσο αποτιμώνται άραγε στο «χρηματιστήριο ανθρωπίνων αξιών»;

«Οι παράπλευρες απώλειες είναι το αναγκαίο κακό», θα μας πουν κάποιοι!

Είναι η «προστασία» που πληρώνει η ανθρωπότητα στους νταβατζήδες της «Ειρήνης» και της διεθνούς «ασφάλειας» (όπως τα εννοούν εκείνοι βέβαια), θα πω εγώ!

«Είναι η μοίρα των αδύναμων και φτωχών ανθρώπων», θα συμφωνήσουμε όλοι!

Είναι τελικά, το τίμημα του πολιτισμού μας. Να τον χαιρόμαστε αυτόν τον πολιτισμό!

Η κατάπτωση του ανθρώπινου είδους, δυστυχώς, δεν έχει σταματημό κι ας δηλώνουν υπερήφανα κάποιοι βολεμένοι αισιόδοξοι φιλελεύθεροι, ότι «η ανθρωπότητα διάγει τις καλύτερες στιγμές της, τις πιο ευτυχισμένες, τις πιο επιστημονικές, τις πιο ορθολογικές, που αναδεικνύουν όσο ποτέ άλλοτε, την υπεροχή, το μεγαλείο του είδους και τις αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης!»…

Αυτοί όμως οι άνθρωποι που δεν συγκλονίζονται, δεν ταράσσονται, δεν συγκινούνται καν από την φρίκη που βλέπουν γύρω τους, αποτελούν και τις «χρυσές» εφεδρείες του συστήματος διακυβέρνησης αυτού του κόσμου.

Όσο λοιπόν η ανθρωπότητα θα συνεχίζει να διακυβερνάται από αυτούς τους ψυχρόαιμους ανθρώπους και κατ' αυτόν τον παράλογο τρόπο, τόσο θα υποφέρει, θα υποτιμάται και θα εξευτελίζεται η ίδια!

Η στρατιωτική επίθεση της Τουρκίας εναντίων των Κούρδων της βορειοανατολικής Συρίας, δημιουργεί μια νέα μεγάλη ανθρωπιστική κρίση στην πολύπαθη περιοχή.

Μέχρι αυτήν την στιγμή οι νεκροί υπολογίζονται σε εκατοντάδες, ανάμεσά τους άμαχοι και μικρά παιδιά. Οι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ξεπερνούν τις εκατόν εξήντα χιλιάδες, ενώ ατελείωτα καραβάνια εξαθλιωμένων Κούρδων και χριστιανών, ακολουθούν τα χνάρια της προσφυγιάς. Άνθρωποι φτωχοί, αδύναμοι, δυστυχισμένοι και γελασμένοι από τους δήθεν συμμάχους τους, αναζητούν τη συνέχειά τους σε ασφαλέστερες περιοχές.

Η «μηχανή» μαζικής παραγωγής προσφύγων ετέθη και πάλι σε λειτουργία, γνωρίζοντας πολύ καλά όλες τις συνέπειες, τις οποίες όμως αντιμετωπίζει με κυνική και προκλητική αδιαφορία ο αποκαλούμενος «πολιτισμένος κόσμος».

Στο σταυροδρόμι των διαφορετικών πολιτισμών των χωρών της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, παίζεται σήμερα άλλο ένα άθλιο και βρόμικο παιχνίδι με θύμα τον άνθρωπο!

Ποτέ όμως, μα ποτέ, κανένας από τους εισβολείς που έχει καταγράψει η ιστορία στις σελίδες της, δεν σεβάστηκε, τόσο τους ανθρώπους όσο και τον πολιτισμό τους!

Η Συρία όμως, που βάλλεται σήμερα ανελέητα, φιλοξένησε κατά το παρελθόν πάρα πολλούς πρόσφυγες: Έγινε «σπίτι» για τους Αρμένιους πρόσφυγες το 1914. Για τους Έλληνες πρόσφυγες το 1922. Για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1948 και το 1967. Για τους πρόσφυγες από το Κουβέιτ το 1990. Για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 1996 και το 2006. Για τους πρόσφυγες από το Ιράκ το 2003.

Σε αυτό το άθλιο, βρόμικο, ύπουλο και στημένο «παιχνίδι», δεν «παίζει» μόνη της η Τουρκία. Η Τουρκία απλά τώρα κάνει τη «μάνα», αλλά έχει δίπλα της ισχυρούς «συμπαίκτες», που ο καθένας απ' αυτούς, κοιτάζοντας το «χαρτί» του, προσπαθεί να ποντάρει, είτε μπλοφάροντας είτε όχι, σε ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα για εκείνον.

Πρώτος απ' όλους ο ΟΗΕ, ο περίφημος «Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών», «πάει πάσο» συνεχώς, πάνω από την «τσόχα της Ειρήνης», σφυρίζοντας αδιάφορα για οτιδήποτε συμβαίνει. Εξευτελίζει όμως έτσι ο εν λόγω «Οργανισμός», με την ηχηρή ένοχη σιωπή του, όχι μόνο αυτόν τον ίδιο του τον ρόλο, αλλά και τον λόγο της ύπαρξής του!

Ο έτερος «παίκτης», ο καλός μας «φίλος» το ΝΑΤΟ, σε ρόλο «Πόντιου Πιλάτου», πλένει και ξεπλένει τα χέρια του, πότε με αίμα και πότε με νερό, αλλά στο τέλος τα τρίβει από ικανοποίηση! Δίπλα του κάθεται η άβουλη, απρόθυμη Ευρώπη, που δηλώνει διαρκώς ότι «τα βλέπει, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα». Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε δηλαδή!

Οι «παίκτες» που «μιλούν» τελευταίοι είναι οι πιο μεγάλοι, οι πιο έμπειροι και οι πιο δυνατοί σε τούτο το «παιχνίδι». Ενσαρκώνουν τους ρόλους των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Είναι αυτοί που θα ωφεληθούν περισσότερο από όλους τους άλλους και θα πάρουν στο τέλος και την «παρτίδα»! Έχουν κρυμμένους όλους τους άσους στο μανίκι τους και καταφέρνουν πάντα να «δείχνουν» την υπεροχή τους και να «καθαρίζουν» το «παιχνίδι».

Η ονομασία «Πηγή Ειρήνης» που έδωσαν στην τουρκική επιχείρηση εισβολής στην βορειοανατολική Συρία, ακούγεται σαν ανέκδοτο, σαν αστείο, ακόμα και σαν κακόγουστη φάρσα! Δεν αποτελεί μόνο χυδαία πρόκληση απέναντι στο κοινό αίσθημα και τη λογική, αλλά βαθύτατη προσβολή απέναντι στην ίδια την Ειρήνη!

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα ξαναέβαφα, ίσως όχι τη θάλασσα, όπως λέει το όμορφο τραγούδι, αλλά το χρήμα, που τον κυριεύει και τον εξουσιάζει. Θα του έδινα ένα χρώμα γκρίζο και σκοτεινό, λιγότερο ελκυστικό από αυτό που έχει σήμερα, λιγότερο φανταχτερό, λιγότερο λαμπερό. Να μην εντυπωσιάζει, να μη θαμπώνει, να μη μαγεύει και να μην τρελαίνει τον άνθρωπο! Η αλήθεια όμως κρύβεται, όχι στη υπόθεση: «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα», αλλά στο ερώτημα: «Μπορώ να τον αλλάξω;».

Όσο αισιόδοξος όμως κι αν θέλω να είμαι, που είμαι, άλλο τόσο ρεαλιστής αισθάνομαι και φοβάμαι πως αρχίζω να υποκύπτω κι εγώ στην τραγική, αλλά ωμή αλήθεια, που κυριαρχεί στο υπέροχο τραγούδι «Κεμάλ», που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις το 1968.

Ο Κεμάλ ήταν ένας νεαρός Άραβας, πολιτικός μετανάστης στη Νέα Υόρκη, που νόμιζε κι αυτός ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Εμπνεύστηκε από εκείνον ο μεγάλος δημιουργός, όταν τον γνώρισε στην Αμερική και έγραψε αυτό το τραγούδι. Απευθυνόμενος ο συνθέτης στον ίδιο τον Κεμάλ στο τέλος του τραγουδιού, τον καληνυχτίζει με την πικρή, απαισιόδοξη διαπίστωση στο τελείωμα της αφήγησής του: «Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ…!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πρόσφυγες ή μετανάστες; Ποιος το ορίζει;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 09-10-2019

Είδα κάπου πρόσφατα ένα σύνθημα γραμμένο σε τοίχο και μου τράβηξε την προσοχή:

«Ο πλούσιος πρόσφυγας λέγεται επενδυτής. Ο φτωχός πρόσφυγας λέγεται λαθρομετανάστης». Οι τοίχοι, βλέπετε, λένε πάντα την αλήθεια..!

Όταν πριν από λίγα χρόνια, περνούσε τα ελληνικά σύνορα ο πρώτος πρόσφυγας, προερχόμενος από την εμπόλεμη ζώνη της Συρίας, δεν φανταζόταν ίσως κανένας μας, την διάρκεια, την έκταση, αλλά κυρίως της ένταση του προβλήματος που μόλις είχε αρχίσει τότε να διαφαίνεται!

Σήμερα, λίγα μόλις χρόνια μετά, η κατάσταση τείνει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Η Ελλάδα έχει υποδεχθεί φέτος 45.600 άτομα. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων από τις χώρες της Μεσογείου, αλλά και από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Μόνο μέσα στον Σεπτέμβριο οι αφίξεις των προσφύγων δια μέσου θαλάσσης ξεπέρασαν τις 10.200 άτομα. Από αυτούς, οι 4800 και πλέον πρόσφυγες έφτασαν μόνο στη Λέσβο.

Το 2015, το 75% των προσφύγων που περνούσαν τα σύνορα της χώρας μας ήταν Σύριοι που εγκατέλειπαν απεγνωσμένα τον τόπο τους για να γλιτώσουν από τη φρίκη του πολέμου. Σήμερα όμως, ένα μεγάλο ποσοστό εισερχομένων, που σύμφωνα με τον πρωθυπουργό ανέρχεται στο επίπεδο του 50%, είναι Αφγανοί και Πακιστανοί, που καταφθάνουν μέσω οργανωμένων κυκλωμάτων διακινητών, αλλά και μετανάστες από την Υποσαχάρια Αφρική, από τη Σομαλία, το Κονγκό και από άλλες γειτονικές χώρες.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση από την άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι, η κυβέρνηση διεξάγει εκστρατεία ευθείας παραπληροφόρησης για το προσφυγικό, προκειμένου να μετατρέψει το πρόβλημα, από προσφυγικό σε μεταναστευτικό.

Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες και γι αυτό γίνεται και ο θόρυβος.

Οι πρόσφυγες φεύγουν από τη χώρα τους επειδή διώκονται, ενώ οι μετανάστες φεύγουν οικειοθελώς. Αυτό όμως είναι η θεωρία, γιατί στην πράξη, τα κράτη είναι ελεύθερα να δηλώσουν ότι δεν δέχονται κανέναν μετανάστη, με εξαίρεση αυτούς που βρίσκονται ήδη στη χώρα.

Απεναντίας, δεν είναι δικαίωμά τους να πουν ότι δεν δέχονται πρόσφυγες που δικαιούνται άσυλο, καθώς αυτό παραβιάζει την συνθήκη της Γενεύης και το Ευρωπαϊκό δίκαιο.

Το αίτημα όμως για άσυλο είναι πάντα ατομικό. Αν κάποιος ζητήσει άσυλο, δεν σημαίνει ότι είναι κατ' ανάγκη πρόσφυγας, ούτε μετανάστης. Μπορεί για παράδειγμα, να διώκεται για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ποιός είναι όμως αυτός που θα ορίσει το προφίλ του;

Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι, κανένας από τους δύο(πρόσφυγας ή μετανάστης) δεν μπορεί να θεωρείται ευνοημένος, αλλά αντίθετα και οι δύο έχουν ανάγκη ανθρώπινης μεταχείρισης. Είναι και οι δύο άνθρωποι που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, αναζητώντας μόνο ένα πράγμα: Ασφάλεια!

Το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό ζήτημα, αναδεικνύεται ως μείζον πολυσύνθετο πρόβλημα, τόσο για τη χώρα μας όσο και για τη Γηραιά Ήπειρο. Οι διαστάσεις που έχει λάβει κατά το διάστημα των τελευταίων 5 μηνών, βρήκε απροετοίμαστη την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την απρόθυμη Ευρώπη να ασχοληθεί επιτέλους σοβαρά και ουσιαστικά με το μέγιστο αυτό πρόβλημα που την αφορά άμεσα.

Στην ευρύτερη περιοχή μας παίζεται δυστυχώς ένα άθλιο και βρόμικο γεωπολιτικό παιχνίδι, με βασικούς πρωταγωνιστές τους «συνήθεις ύποπτους» που μας είναι γνωστοί ως «μεγάλες δυνάμεις», οι οποίες επιδιώκουν και προσβλέπουν σε οικονομικά και γεωστρατηγικά οφέλη, αλλά και την Τουρκία του «Σουλτάνου» Ερντογάν, που είναι σε θέση, απ' ότι φαίνεται, να εκβιάζει, να απειλεί και να απαιτεί από όσους βρίσκονται στην ανάγκη της, κατέχοντας έναν βασικό ρόλο ρυθμιστή στην διακίνηση των προσφύγων και των μεταναστών, από την Ασία και την Αφρική προς τις ευρωπαϊκές χώρες.

Στη γειτονική χώρα βρίσκονται σήμερα περίπου 4 εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Συρία, αλλά και ένας ανεκτίμητος αριθμός μεταναστών από την Ασία και την Αφρική.

Όμως, το άθλιο αυτό παιχνίδι στρατηγικών συμφερόντων και γεωπολιτικών επιδιώξεων, παίζεται στις πλάτες δυστυχισμένων και ταλαιπωρημένων ανθρώπων, αλλά και των κατοίκων των περιοχών που σηκώνουν μέχρι σήμερα το δυσβάσταχτο βάρος της «υποδοχής».

Θα πρέπει επιτέλους η Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλάβει τις ευθύνες της, ώστε να υπάρξουν κυρώσεις για τις ευρωπαϊκές χώρες που αρνούνται να μετέχουν στην δίκαιη κατανομή των προσφύγων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν είναι σωστό, αλλά ούτε και δίκαιο, να μετατίθεται ολόκληρο το βάρος της φιλοξενίας των προσφύγων, αποκλειστικά και μόνο στα κράτη που αποτελούν τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Στην Ελλάδα θα πρέπει να επιχειρηθεί άμεσα η χάραξη ενός εθνικού στρατηγικού σχεδίου αντιμετώπισης του μεταναστευτικού προβλήματος συνολικά, με την μέγιστη δυνατή συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου και με σκοπό την διεθνοποίησή του.

Για να μπορέσει όμως η κυβέρνηση να ηγηθεί μιας τέτοιας εθνικής προσπάθειας, θα πρέπει πρώτα απ' όλα η ίδια να φροντίσει να κατευνάσει τις εθνικιστικές «κραυγές» που «αναδύονται» με κάθε ευκαιρία που τους δίνεται, από την ακροδεξιά πτέρυγα της παράταξης, δυναμιτίζοντας έτσι το ήδη εύθραυστο πολιτικό σκηνικό.

Αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι, οι παραληρηματικές αυτές «κραυγές» «εκτοξεύονται» δημόσια και με παρρησία, από πρωτοκλασάτους υπουργούς της παρούσας κυβέρνησης, που διατηρούν, ως φαίνεται, το «προνόμιο» της διαφοροποίησης από την επίσημη κυβερνητική γραμμή, σε ένα θέμα μείζονος σημασίας όπως αυτό, προτάσσοντας την δική τους ιδεολογική ξενοφοβική εμμονή, που δεν αναγνωρίζει μετανάστες και πρόσφυγες, παρά μονάχα «λαθρομετανάστες»!

Η Παγκόσμια Τράπεζα προβλέπει ότι μέχρι το 2050 θα έχουν εγκαταλείψει τον τόπο τους τουλάχιστον 150 εκατομμύρια άνθρωποι λόγω της κλιματικής αλλαγής. Έτσι, το επόμενο μεγάλο κύμα ανθρώπων που θα μετακινηθούν μαζικά θα συγκροτήσει τους «κλιματικούς μετανάστες». Εκείνοι θα αποτελέσουν την επόμενη μεγάλη γενιά μεταναστών!

Όταν μετά από 30 χρόνια, η θερμοκρασία στην Αφρική γίνει ανυπόφορη, οι άνθρωποι που θα εγκαταλείπουν τότε τη Μαύρη Ήπειρο, πως θα λέγονται άραγε; Πρόσφυγες ή μετανάστες;

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μία τεράστια ανθρωπιστική κρίση, την οποία όμως πρέπει να αντιμετωπίσει σε συνεργασία με την ΕΕ και τους συμμάχους της, με σοβαρότητα, υπομονή, σύνεση, ψυχραιμία και πάνω από όλα με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο βραβευμένος φωτογράφος του πρακτορείου Reuters με το βραβείο Πούλιτζερ για την κάλυψη του προσφυγικού στην Ελλάδα, αείμνηστος Γιάννης Μπεχράκης, είχε δηλώσει: «Σκέφτομαι πολλές φορές ότι χρειάζεται μια κρίση για να δούμε αν υπάρχει ανθρωπιά γύρω μας. Μια τέτοια κατάσταση βοηθά να εμφανιστούν η ανθρωπιά αλλά και η ελπίδα!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Φίρμα «Γκρέτα»...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 02-10-2019

Είναι της μόδας σήμερα, οι πολιτικοί ηγέτες ανά τον κόσμο, στις διάφορες φιέστες τους, να δίνουν το λόγο σε νέους ανθρώπους, δείχνοντας έτσι, τάχα μου, πως ενδιαφέρονται γι αυτούς!

Όμως, «την πάτησαν» πριν λίγες μέρες, με την 16χρονη Σουηδέζα ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ, όταν της έδωσαν «βήμα», στο ξεκίνημα των εργασιών της Συνόδου του ΟΗΕ για το Κλίμα.

Η 16χρονη, απευθυνόμενη στους ισχυρούς ηγέτες της Γης, χρησιμοποίησε μια ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα για την ηλικία της, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση! Με την παθιασμένη και γεμάτη οργή ομιλία της, αλλά και τον εφηβικό αυθορμητισμό της, καταδίκασε την ολιγωρία των ηγετών της διεθνούς κοινότητας στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής, που απειλεί σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το μέλλον του πλανήτη μας.

Με τρεμάμενη φωνή από την ένταση και το πάθος και με ιδιαίτερα έντονο και έκδηλο το συναισθηματικό φορτίο, η Γκρέτα δεν μάσησε τα λόγια της: «Όλα είναι λάθος. Δεν έπρεπε να είμαι εδώ, έπρεπε να βρίσκομαι στο σχολείο μου, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Πώς τολμάτε; Μου κλέψατε τα όνειρά μου και την παιδική ηλικία μου με τα κενά λόγια σας…!».

Η έκπληξη προκάλεσε την προσοχή όλων όσων την άκουγαν και η μικρή μαθήτρια συνέχισε: «Ο κόσμος υποφέρει, πεθαίνει. Ολόκληρα οικοσυστήματα καταρρέουν. Βρισκόμαστε στις αρχές ενός μαζικού αφανισμού κι εσείς για το μόνο που μιλάτε είναι για τα χρήματα, για παραμύθια μας αέναης οικονομικής ανάπτυξης; Πώς τολμάτε;».

Επιτιθέμενη στους επικεφαλής των κρατών και των κυβερνήσεων που έδιναν το «παρών» στη σύνοδο του ΟΗΕ, επισήμανε τα επιστημονικά ευρήματα για την επιταχυνόμενη υπερθέρμανση του πλανήτη και εξέφρασε σε όλους τους τόνους, όχι μόνο το παράπονο το δικό της, αλλά ολόκληρης της γενιάς που εκπροσωπεί, για την εγκατάλειψη που αισθάνεται αυτή σήμερα: «Μας εγκαταλείψατε. Όμως, οι νέοι αρχίζουν να κατανοούν την προδοσία σας. Εάν εσείς αποφασίσατε να μας εγκαταλείψετε, εγώ σας λέω: δεν θα σας συγχωρήσουμε ποτέ..!».

Η τηλεοπτική κάμερα απαθανάτισε λίγο νωρίτερα το «φονικό» βλέμμα της Γκρέτα Τούνμπεργκ που έριξε προς τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, όταν διασταυρώθηκαν στο κτήριο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Ο Αμερικανός πρόεδρος την προσπέρασε επιδεικτικά και αδιάφορα, χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά προς την πλευρά της, αν και αργότερα, το ειρωνικό σχόλιο που έγραψε για εκείνην στο Τουίτερ, κατέδειξε πως η «μικρή» δεν τον άφησε και τόσο αδιάφορο!

Την άποψη ότι η νεαρή ακτιβίστρια κατάφερε να «ενοχλήσει» ισχυρά και να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής «κανονικότητας», με την παρουσία, αλλά κυρίως με τον «αιχμηρό» λόγο της, ενισχύουν τα φαρμακερά σχόλια που διαδέχτηκαν την «πρωταγωνιστική» της εμφάνιση στη Σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα, στο ετήσιο «πανηγυράκι» της Νέας Υόρκης.

Ακόμα και τα σχόλια που γράφτηκαν εδώ στην Ελλάδα, από δημοσιογράφους και αρθρογράφους που αποτίμησαν αρνητικά την παρουσία της Σουηδέζας ακτιβίστριας, είναι ενδεικτικά της αναστάτωσης που προκάλεσε:

Ως «η κόρη που δεν θα ήθελα να έχω» την χαρακτήρισε κάποιος από αυτούς, για να συμπληρώσει κάποιος άλλος πως «με την ενοχλητική επιτήδευσή της, έχει αρχίσει περισσότερο να ενοχλεί παρά να ευαισθητοποιεί».

Ένας τρίτος έγραψε πως «δεν θα 'θελε να τη δει μπροστά του ούτε με μαγιό», επιχειρώντας με σεξιστικά υπονοούμενα, που υποτιμούν περισσότερο εκείνον παρά την ίδια, να καταστήσει γραφική παρένθεση την ανήλικη Σουηδέζα ακτιβίστρια.

Υπήρξαν όμως κι ακόμα πιο ένθερμοι πολέμιοι της Γκρέτα και πρόθυμοι υποστηρικτές και ουσιαστικά «συντηρητές» του κατεστημένου «δεινοσαυρικού» συστήματος εξουσίας, που δεν δίστασαν να προσβάλουν ακόμα και την προσωπικότητα ενός μικρού κοριτσιού, που απλά τόλμησε να πει την άποψή του δημόσια, απαξιώνοντας τον λόγο της ως κοινότοπο και παραπέμποντας επεξηγηματικά με άθλια υπονοούμενα στο σύνδρομο Άσπεργκερ από το οποίο έχει ειπωθεί ότι πάσχει.

Το αισιόδοξο όμως είναι πως, πολύ περισσότεροι είναι εκείνοι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που συγκινούνται από την παρουσία και την δράση της Γκρέτα, από εκείνους που έχουν λόγους και συμφέροντα να την αμφισβητούν.

Αυτό που ενοχλεί και που φοβίζει κάποιους περισσότερο, δεν είναι η ίδια η Γκρέτα, αλλά η γενιά της. Είναι η γενιά του iPhone και του ίντερνετ. Η γενιά, που αν αποφασίσει κάποια στιγμή να διεκδικήσει όλα αυτά που δικαιούται, θα γίνει εκείνη ο μεγάλος πρωταγωνιστής στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες που έχει μπροστά της κι ας μην την θεωρούν ορισμένοι ικανή να το πετύχει…!

Σίγουρα η νεαρή «Γκρέτα», είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, έχει καταφέρει να γίνει πλέον «φίρμα», αλλά και σύμβολο αντίστασης διεθνούς εμβέλειας, για την ανάδειξη του περιβαλλοντικού προβλήματος και αποτελεί πια ένα καινούριο ισχυρό «brand name» νεανικής αμφισβήτησης, που θα κοστίσει τουλάχιστον μία παραπάνω ανησυχία στο «χρηματιστήριο του κέρδους» των ισχυρών της Γης!

Αναμφισβήτητα, η Γκρέτα Τούνμπεργκ, ως «σταυροφόρος» του εφηβικού κινήματος για το κλίμα, εκφράζει πλέον εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο τους συνομήλικούς της.

Τα τελευταία λόγια της τολμηρής έφηβης ακτιβίστριας από την Σουηδία, με τα οποία ολοκλήρωσε και την ομιλία της στη Σύνοδο του ΟΗΕ, καταχειροκροτούμενη, αποτελούν ηχηρή προειδοποίηση αλλά και ισχυρή υπόσχεση που έρχεται από το μέλλον και καλά θα κάνουν όλοι εκείνοι στους οποίους απευθύνθηκε να την λάβουν σοβαρά υπόψιν τους:

«Ο κόσμος ξυπνάει και η αλλαγή έρχεται, είτε σας αρέσει είτε όχι…!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο «κλέφτης» της μνήμης
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 25-09-2019

Εκεί μέσα υπάρχουν όλα! Εικόνες, στιγμές, πρόσωπα, λέξεις, ονόματα, αριθμοί, χρονολογίες, ημερομηνίες, τοποθεσίες, αγαπημένα αντικείμενα, συναισθήματα που έχουν λόγο να φυλάσσονται…

Ένα τόσο μικρό μέρος, λίγων μόνο εκατοστών κι όμως χωράει όλα τα προσωπικά μας δεδομένα και μάλιστα τακτοποιημένα στη γραμμή του χρόνου.

Όλη μας η ζωή εκεί μέσα βρίσκεται. Στο μικρό «μαγικό κουτί» που αποτελεί το «σκληρό δίσκο» της συνείδησής μας. Το ημερολόγιο της σκέψης μας. Το παρελθόν μας.

Είναι η μνήμη μας! Η μνήμη, που «όπου και να την αγγίξεις πονεί», σύμφωνα με τον μεγάλο μας ποιητή Γιώργο Σεφέρη.

Στο διάβα του χρόνου, όλο και περισσότερες «πληροφορίες» χαράσσονται στην μνήμη μας. Λόγω του περιορισμένου χώρου μάλιστα, για να μπορέσει να «φιλοξενήσει» τα καινούργια δεδομένα η ανθρώπινη μνήμη, όπως ακριβώς κάνει και η μνήμη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, μεταφέρει στον «κάδο απορριμμάτων» παλιό υλικό που δεν χρησιμοποιείται.

Αρκετοί συνάνθρωποί μας, σε κάποια στιγμή της ζωής τους και χωρίς καλά-καλά να το αντιληφθούν οι ίδιοι, δέχονται την αθλιότερη, την πιο ύπουλη, την πλέον απρόσμενη επίθεση με στόχο το «θησαυροφυλάκιο» της μνήμης τους. Μια κακόβουλη επίθεση, χωρίς κανόνες και όρια. Χωρίς κίνητρα, χωρίς σκοπό.

Ο «σιωπηλός διαρρήκτης» εισβάλλει αθόρυβα και μεθοδικά στο μικρό «μαγικό κουτί», εγκαθίσταται εκεί, απρόσκλητος και ανεπιθύμητος, σαν τον χειρότερο ιό που δεν εξουδετερώνεται από κανένα antivirus και αναλαμβάνει δράση. Αρχίζει να αδειάζει το «κουτί» σιγά-σιγά και βασανιστικά. Σβήνει και εξαφανίζει τα πολύτιμα «αρχεία» της συνείδησης.

Γκρεμίζει τις γέφυρες που συνδέουν τον άνθρωπο με το παρελθόν του, με το είναι του. Σβήνει λέξεις, διαγράφει εικόνες, εξαφανίζει πρόσωπα, ονόματα, αριθμούς και συναισθήματα. Ο «κλέφτης» είναι σεσημασμένος και γνωστός στις «αρχές» και βέβαια έχει ονοματεπώνυμο: Είναι η νόσος του Αλτσχάιμερ! (Alzheimer).

Η νόσος περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1906 από τον Γερμανό ψυχίατρο νευροπαθολόγο Αλοΐσιο Αλτσχάιμερ. Είναι η πιο συχνή μορφή άνοιας και αποτελεί μείζον ιατρικό, κοινωνικό αλλά και οικονομικό πρόβλημα για τις ανεπτυγμένες κοινωνίες με μεγάλο προσδόκιμο επιβίωσης.

Αποτελεί μια χρόνια νευροεκφυλιστική νόσο, η οποία χαρακτηρίζεται από προοδευτική έκπτωση των νοητικών λειτουργιών. Συνοδεύεται συνήθως με μείωση της μνήμης, της μάθησης και της κρίσης. Είναι μη θεραπεύσιμη και θανατηφόρα, αποτελώντας την αιτία του 60% με 70% των περιπτώσεων άνοιας.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, ένας στους 5 ανθρώπους πάνω από 80 ετών θα νοσήσει από κάποια μορφή άνοιας. Στην Ελλάδα, περίπου 200 χιλιάδες άνθρωποι πάσχουν σήμερα από άνοια και ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά στο μέλλον. Σήμερα πάσχουν 50 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως από άνοια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι ο αριθμός των ανθρώπων που θα πάσχουν από την νόσο Αλτσχάιμερ, αναμένεται να τριπλασιαστεί έως το έτος 2050 και να πλήξει περισσότερους από 150 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και 350 χιλιάδες στη χώρα μας.

Το ετήσιο κόστος της ασθένειας ξεπερνά σε παγκόσμιο επίπεδο το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, ενώ στη χώρα μας εκτιμάται σε τρία δισεκατομμύρια ευρώ.

Εκδηλώνεται κυρίως σε άτομα άνω των 65 ετών, ενώ σπάνια την συναντάμε σε άτομα κάτω των 50 ετών. Η ακριβής αιτία εκδήλωσης της νόσου παραμένει ακόμα άγνωστη.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις της νόσου δεν αφορούν μόνο τους ασθενείς. Μαζί με αυτούς πάσχει ολόκληρη η οικογένεια. Εκείνοι που φροντίζουν τους ασθενείς που πάσχουν από άνοια και υπολογίζονται σε 400 χιλιάδες ανθρώπους, επωμίζονται ένα δυσβάστακτο ψυχολογικό, σωματικό και οικονομικό βάρος.

Ο Σεπτέμβριος είναι παγκοσμίως ο μήνας αφιερωμένος στη μάστιγα του 20ού αιώνα, την άνοια και την νόσο Αλτσχάιμερ. Η 21η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ. Είναι μια μέρα σύμβολο αντίστασης του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά σε μια θλιβερή πραγματικότητα που, όντας αδύναμος και ηττημένος από αυτήν ο άνθρωπος, δεν μπορεί ο ίδιος να ελέγξει και να καταπολεμήσει.

Οφείλουμε όλοι εμείς, που διατηρούμε ακόμα ζωντανή την μνήμη μας, να μην ενδώσουμε στην ευκολία της λήθης, να σεβόμαστε και να στηρίζουμε τους συνανθρώπους μας που πάσχουν από την νόσο του Αλτσχάιμερ, αλλά και τους ανθρώπους εκείνους που τους φροντίζουν και συμπάσχουν μαζί τους. Γιατί η ασθένεια αυτή δεν αφορά μεμονωμένα άτομα, αλλά μας αφορά όλους!

Πρέπει να συμβάλουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, αλλά και της Πολιτείας, απέναντι στην ανίκητη ασθένεια, απαιτώντας, εκτός από την συστηματική καταπολέμησή της μέσω της επιστήμης, επιπλέον την επίτευξη καλύτερης προσβασιμότητας και τη δημιουργία κατάλληλων υποδομών για τους ασθενείς, αλλά και την δέουσα στήριξη, υλική και ηθική, για μια αξιοπρεπή ανθρώπινη διαβίωση.

Είναι πράγματι πολύ οδυνηρό, να κοιτάζεις μέσα στα μάτια τον άνθρωπο με τον οποίο έχεις μοιραστεί ολόκληρη τη ζωή σου και να βλέπεις πως, σε εκείνον θυμίζεις κάποιον που δεν ξέρει. Δεν μπορείς βέβαια να τον βοηθήσεις να θυμηθεί, όμως μπορείς να τον κάνεις να αισθανθεί καλύτερα.

Τα λόγια της Αφροαμερικανίδας ποιήτριας Maya Angelou, επιβεβαιώνουν την άποψη:

«Οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τρεις του Σεπτέμβρη δεν περνάς πια...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 02-09-2019

«Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς και τσικουδιά στους καφενέδες τα παλικάρια να κερνάς…». Είναι το ρεφρέν από το τραγούδι, τους στίχους του οποίου έγραψε το 1977 ο Μάνος Ελευθερίου και μελοποίησε λίγο αργότερα, το 1979 ο Ηλίας Ανδριόπουλος.

Η 3 η του Σεπτέμβρη αποτελεί ημερομηνία ορόσημο για δύο σημαντικά γεγονότα που είναι καταγεγραμμένα πλέον στην ιστορία μας. Το πρώτο αφορά στην επανάσταση της 3 ης του Σεπτέμβρη του 1843, που, με πρωτεργάτη τον στρατηγό Μακρυγιάννη, οδήγησε στην σύνταξη του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος και την υπογραφή του το 1844 από τον βασιλιά Όθωνα.

Το δεύτερο γεγονός και πιο πρόσφατο, αφορά στην ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), που πραγματοποιήθηκε στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και στιγμάτισε ιστορικά την πολιτική ζωή του τόπου.

Το τραγούδι με τον τίτλο «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες», αποτέλεσε επί σειρά ετών, εμβληματικό ύμνο του ΠΑΣΟΚ, λόγω της αναφοράς των στίχων του στην 3 η του Σεπτέμβρη κι ας γράφτηκε αυτό για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Συγκεκριμένα, γράφτηκε «για να εξυμνήσει την πιο ανιδιοτελή, την πιο τίμια και αγωνιστική μορφή του Ελληνισμού και του '21, τον Μακρυγιάννη», όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο ίδιος ο συνθέτης του ομώνυμου τραγουδιού το 2011, όταν απαγόρευσε στο ΠΑΣΟΚ να «παίζει» το εν λόγω τραγούδι στις συγκεντρώσεις του.

Δικαιολόγησε τότε την απόφασή του λέγοντας: «Τώρα που πήραν τα πράγματα αυτή τη στροφή και το ΠΑΣΟΚ κατέληξε έτσι όπως κατέληξε, δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος, να χρησιμοποιεί ως άλλοθι το τραγούδι αυτό και να το εκμεταλλεύεται. Ας κρατήσουν οι άνθρωποι τη συναισθηματική τους σχέση με ό, τι θυμίζει την νεότητά τους και τα χρόνια του '70 και του '80. Όλα τα άλλα, δεν χρειάζονται..!»

Η Διακήρυξη της 3 ης του Σεπτέμβρη του 1974, αποτελεί ένα πολύ προωθημένο, τολμηρό κείμενο και μια ριζοσπαστική ιστορική, πολιτική πρόταση, με βαθιά κοινωνικό χαρακτήρα και με καθαρά αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο. Αποτέλεσε ουσιαστικά μια καταγραφή, μια «ακτινογραφία» της τότε ελληνικής κοινωνίας, που αναγνώριζε πως ο μετασχηματισμός τον οποίον επαγγελόταν, δεν θα μπορούσε να γίνει με την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και τους συμμάχους της, όπως όριζε το καταστατικό της «Τρίτης Διεθνούς».

Η Διακήρυξη της 3 ης του Σεπτέμβρη προσδιόριζε με λεπτομέρεια και σαφήνεια τους ρόλους, των ανθρώπων της εργατικής τάξης, των αγροτών-καλλιεργητών, των μικροαστικών στρωμάτων και της νεολαίας. Αργότερα όμως, ο Ανδρέας Παπανδρέου, μιλώντας για «Τρίτο Δρόμο», άρχισε ουσιαστικά να προσαρμόζει, να «στρίβει» και να εξειδικεύει το κόμμα του, που βρισκόταν προ των πυλών της εξουσίας, οδηγώντας το ουσιαστικά σε έναν δρόμο κοντινό της σοσιαλδημοκρατίας.

Σήμερα, 45 χρόνια μετά, κανένα από τα βασικά στοιχεία της Διακήρυξης της 3 ης του Σεπτέμβρη του 1974, δεν αφορά τη μετεξέλιξη-μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το σημερινό ΚΙΝΑΛ. Μπορεί μεν οι εμπνευστές και εκφραστές του ΚΙΝΑΛ, να επιθυμούν να ζουν τώρα με τις αναμνήσεις μιας μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, όμως και οι ίδιοι αναγνωρίζουν πολύ καλά πως, δεν είναι σε θέση να εκφράζουν πλέον αυτήν την πάλαι ποτέ παράταξη.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, η σημερινή διάδοχος παράταξη, δείχνει να έχει χάσει εντελώς τον πολιτικό προσανατολισμό της, το στίγμα της στην κοινωνία, την αντοχή και την συνοχή της και η κοινοβουλευτική ομάδα εμφανίζεται τώρα τριχοτομημένη και προβληματισμένη για το αβέβαιο μέλλον. Η δημιουργία του ΚΙΝΑΛ εξάλλου, είχε έναν πολύ συγκεκριμένο πολιτικό στόχο, την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, για την επίτευξη της οποίας συνέβαλε ουσιαστικά.

Η ολική «κατάρρευση» όμως του ΠΑΣΟΚ, επήλθε από το ίδιο το κίνημα και τους τότε «ιδιοκτήτες» του, το 2011, όταν αποδέχθηκε να μείνει υπό την ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά. Τότε χάθηκε εντελώς η ταυτότητα, ο προσανατολισμός και ο χαρακτήρας της παράταξης και κατά συνέπεια και η εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων της.

Εκεί ακριβώς ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, να προσελκύσει τους νοσταλγούς του «παλιού» ΠΑΣΟΚ, να αξιοποιήσει το προδομένο συναίσθημα και να εμπνεύσει τις μελλοντικές γενιές, δια μέσω του χαρισματικού αρχηγού του, που «πλασάρεται» ως «ο συνεχιστής του Ανδρέα».

Σε εκείνους πάντως που βιάζονται να «ενταφιάσουν» το ΠΑΣΟΚ, θα θυμίσω τη ρήση του ιδρυτή του: «Το ΠΑΣΟΚ έρχεται από μακριά και θα πάει μακριά». Ενδεικτικό του πόσο βαθιά είναι ριζωμένο το ΠΑΣΟΚ στο DNA της ελληνικής κοινωνίας, φαίνεται από το παράδοξο ότι, «όλοι καταριούνται το ΠΑΣΟΚ, αλλά όλοι επιθυμούν να αξιοποιούν τα στελέχη και την κληρονομιά του, ακόμα και σήμερα», όπως δήλωσε πρόσφατα με παράπονο, ο πρώην γραμματέας του, Σωκράτης Ξυνίδης.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, αν πραγματικά θέλει να σεβαστεί την ιστορική διαδρομή του κινήματος, οφείλει να αφήσει κατά μέρος τις προσωπικές φιλοδοξίες και να διαμορφώσει μια νέα διακήρυξη πολιτικών αρχών, θέσεων και στρατηγικών συνεργασιών με τις προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου. Θα πρέπει επίσης, να σταματήσει να προειδοποιεί αλαζονικά τους διαφωνούντες, με το εκβιαστικό δίλημμα, «όσοι θέλετε να φύγετε, να φύγετε τώρα!», ερχόμενη σε πλήρη αντίθεση με τις βασικές αρχές του ΠΑΣΟΚ, ως ανοιχτό, μαζικό και δημοκρατικό κίνημα, που σέβεται την διαφορετική άποψη.

Η 3 η του Σεπτέμβρη για τους νεοέλληνες αποτελεί ένα σύμβολο-σταθμό της ιστορίας μας. Κάθε φορά, η ημερομηνία θα είναι η αφορμή, όμως η φασαρία και ο θόρυβος θα γίνεται για το σύμβολο. Και το σύμβολο δεν είναι ούτε το ΠΑΣΟΚ, αλλά ούτε και ο «ήλιος» του!

Είναι ο ίδιος ο ιδρυτής του. Είναι το όνομα «Ανδρέας Παπανδρέου»!

Ο εμπνευστής και συντάκτης της Διακήρυξης της 3 ης του Σεπτέμβρη, είναι και ο πρώτος ουσιαστικά που την εγκατέλειψε και μετά ακολούθησαν οι «επίγονοι», που διαδοχικά, ο ένας μετά τον άλλον στη συνέχεια, «αποποιήθηκαν» την βαριά πολιτική «κληρονομιά».

Όμως «ο Ανδρέας», ως σύμβολο εξακολουθεί να αποτελεί, έως και στις μέρες μας, σημείο αναφοράς, πόλο έλξης και έμπνευσης, αλλά και αντικείμενο φτηνής μικροπολιτικής εκμετάλλευσης.

Οι καιροί έχουν αλλάξει και τα τραγούδια δεν διακινούν πλέον «πολιτικό συναίσθημα», αφού και αυτό είναι υπό εξαφάνιση.

Οι μπαξέδες, δεν αποτελούν σήμερα σημεία συνάντησης, δεν σε περιμένει κανένας και δεν περνάς πια από εκεί.

Οι καφενέδες έχουν μετεξελιχθεί σε καφετέριες και τα παλικάρια, δεν τα κερνάς τώρα με τσικουδιά, αλλά με ουίσκι.

Εσύ, έχεις «μετακομίσει» πολιτικά και το ΠΑΣΟΚ δε μένει πια εδώ…

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ένα βότσαλο στη λίμνη...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 22-08-2019

Χαριτωμένα και ευρηματικά είναι τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν για την «γκαντεμιά» του πρωθυπουργού, μέσω των οποίων, έσπευσαν να αιτιολογήσουν οι εμπνευστές τους, την έντονη σεισμική δραστηριότητα, αλλά και ορισμένες φυσικές καταστροφές που έλαβαν χώρα κατά την έλευση της νέας Κυβέρνησης, από τον πρώτο κιόλας μήνα της λειτουργίας της.

Χαριτωμένο είναι επίσης και το «ανέκδοτο» με το οποίο ανταπάντησε, όχι όμως χαριτολογώντας από την πλευρά του, ο γνωστός τηλεπωλητής «των επιστολών του Ιησού», αλλά και ευρωβουλευτής πλέον, Κυριάκος Βελόπουλος, στα κοινωνικά δίκτυα: «Ο Τσίπρας και άλλες σκοτεινές δυνάμεις πίσω από τους σεισμούς! Ενεργοποίησαν μυστικό υπερόπλο που προκαλεί σεισμούς, για να πλήξουν τον Μητσοτάκη».

Όταν όμως, δυστυχώς, η αντιπολιτευτική τακτική περιορίζεται μονάχα σε αυτά τα «ανέκδοτα», κάτι δεν πάει καλά! Είναι γεγονός πως, όταν απουσιάζουν τα επιχειρήματα, ο ευθύς, μεστός πολιτικός λόγος, αλλά κυρίως η σοβαρότητα και η απλή λογική, τότε η πολιτική καταντάει η ίδια «ανέκδοτο».

Ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι να ελέγχει διαρκώς την εξουσία και να ασκεί ισχυρή εποικοδομητική κριτική στους κυβερνώντες, με καθαρά πολιτικά κριτήρια και με γνώμονα πάντα το δημόσιο συμφέρον, το οποίο και υπηρετεί.

Η καλοκαιρινή ραστώνη, μάλλον κατέλαβε, σχεδόν στο σύνολό του, τον χώρο της Αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, που όπως φαίνεται την «άραξε» στις δροσερές παραλίες της όμορφης πατρίδας μας.

Στον αντίποδα όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσα στο κατακαλόκαιρο, φαίνεται πως άρχισε να οικοδομεί, ταχέως και μεθοδικά το δικό του σύστημα εξουσίας. Ως ο πλέον αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Κεντροδεξιάς, επιχειρεί να κυριαρχήσει μελλοντικά και στον ευρύτερο χώρο του Κέντρου και να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, προκειμένου να επιβάλει ένα δικό του θεσμικό και πολιτικό «καθεστώς».

Σύμφωνα με το παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο πρότυπο, η πολιτική θα πρέπει να δίνει «χώρο» στην αγορά, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο άσκησης της οικονομικής δραστηριότητας. Όμως, «ο δικός μας» νεοφιλελευθερισμός, τον οποίο ενστερνίζεται και προωθεί ο κ. Μητσοτάκης, παραμένει κρατικοδίαιτος στον βασικό πυρήνα του και ως εκ τούτου αποτελεί καθαρά Ελληνική «έκδοση», στα μέτρα και τις επιδιώξεις των εμπνευστών του.

Το «επιτελικό» κράτος που επιχειρεί να δημιουργήσει η νέα Κυβέρνηση, έχει διπλό ρόλο:
Από τη μία να δράσει ως νομιμοποιημένος διευρυμένος μηχανισμός καταστολής, στα πλαίσια του δόγματος «Νόμος και τάξη», στον οποίο μηχανισμό, θα μάθει σιγά-σιγά να υπακούει, να «πειθαρχεί» και να υποτάσσεται ολόκληρη η κοινωνία.

Από την άλλη, επιδιώκει να απαξιώσει, να αποδομήσει, έως και να ακυρώσει, ιδεολογικά και θεσμικά, το έργο της προηγούμενης Κυβέρνησης.

Τη λεγόμενη «στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ», την οποία δεν κατόρθωσε να επιτύχει με τις εκλογές, επιχειρεί τώρα να την «δημιουργήσει» με επικοινωνιακά τεχνάσματα, στη συνείδηση των πολιτών, εξορκίζοντας κάθε τι «Αριστερό», εις το «πυρ το εξώτερον»…

Δεν θέλει καν να θυμούνται στο μέλλον οι Έλληνες την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως μια «Αριστερή παρένθεση» που άφησε κι εκείνη το «στίγμα» της, βάζοντας το δικό της «λιθαράκι», σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, τεσσεράμισι χρόνων, για τη χώρα μας. Θέλει απλά να τη θυμούνται, σαν «ένα βότσαλο στη λίμνη» της πολιτικής ζωής του τόπου, που ανατάραξε προσωρινά και για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, τα ήρεμα νερά της «κανονικότητας» που είχαμε συνηθίσει τόσα και τόσα χρόνια και στην οποία τώρα, επιτέλους, επιστρέφουμε και πάλι ασφαλείς…!

Όλα αυτά βέβαια, γίνονται ακόμα πιο εύκολα, όταν έχεις ενσωματώσει στο σύστημα εξουσίας σου, τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς των ΜΜΕ, ηλεκτρονικών και έντυπων, που σε συνδυασμό και με την κατάργηση της υπάρχουσας Επιτροπής Ανταγωνισμού, διαμορφώνεις, ούτε λίγο ούτε πολύ, ουσιαστικά έναν νέο ολοκληρωτισμό..!

Τώρα που το καλοκαίρι τελειώνει και επιστρέφει σιγά-σιγά, μαζί με τους εκδρομείς του Αυγούστου και η Αντιπολίτευση από τα μπάνια της, ευελπιστούμε να ακούσουμε επιτέλους τη φωνή και τις αντιδράσεις της, σχετικά με τις κυβερνητικές διεργασίες του θέρους. Κυρίως όμως, περιμένουμε να δούμε, τις πολιτικές εκείνες πρωτοβουλίες ανασυγκρότησης του αποκαλούμενου «Μεγάλου Προοδευτικού-Δημοκρατικού Μετώπου».

Δεν αποτελεί μόνο μια προεκλογική υπόσχεση, αλλά αξίωση της Ελληνικής κοινωνίας.
Οι ψηφοφόροι αυτού του χώρου και όχι η σχεδόν ανύπαρκτη κομματική βάση του ΖΥΡΙΖΑ, έδωσαν καθαρή εντολή στον Αλέξη Τσίπρα να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς. Μιας προσπάθειας όμως που απαιτεί τολμηρές πολιτικές πρωτοβουλίες, συγκροτημένη και αποτελεσματική επικοινωνιακή πολιτική και βέβαια, κατάλληλα ικανά πρόσωπα να μπορέσουν να υλοποιήσουν το φιλόδοξο σχέδιο.

Τα μέχρι τώρα πάντως δείγματα δεν γεννούν μεγάλες προσδοκίες..!

Έχουμε δει το «έργο» να παίζεται κι άλλες φορές, με τον «Γιάννη να κερνά και τον Γιάννη να πίνει» και τους υπόλοιπους της «παρέας» να παρακολουθούν αμήχανα και ξενέρωτα, χωρίς να αντιδρούν αποτελεσματικά στην πρόκληση και «τα παιδιά του λαού» να μένουν στο τέλος διψασμένα και νηστικά…

Προς το παρόν, μπορούμε να αρκεστούμε στη θρυλική ατάκα-πρόποση, που απολαύσαμε στην εξαιρετική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου, «Ένα βότσαλο στη λίμνη», ταυτιζόμενοι όλοι εμείς οι πολίτες, μα πιο πολύ, οι κατά συνείδηση «κατεργάρηδες» πατριώτες, με τον ρόλο του Μανώλη, που ενσάρκωσε με μοναδικό τρόπο, ο αείμνηστος μεγάλος μας πρωταγωνιστής, Βασίλης Λογοθετίδης: «Τσίριο …Μανώλη!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ματωμένος «παράδεισος»
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 10-08-2019

«Καλό παράδεισο!», έγραφαν οι φίλοι του στο Facebook , αποχαιρετώντας τον.
Ο Μιχάλης ήταν μόλις 19 χρονών. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να μεγαλώσει, να ζήσει, να χαρεί, να ονειρευτεί!

Λίγο πριν τις 2 τα ξημερώματα της Τετάρτης, σε γνωστή λεωφόρο του Ηρακλείου άφησε την τελευταία του πνοή, δίπλα στη μηχανή του και από τότε «ταξιδεύει σε ταξίδια άλλα…».

Δεν είναι όμως ο Μιχάλης ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος που «έβαψε» με το αίμα του την άσφαλτο. Είναι το 43 ο θύμα της ασφάλτου στην Κρήτη από τις αρχές του 2019. Έδωσε και αυτός το δικό του «παρών» στη μακάβρια λίστα των «πεσόντων» εν καιρώ ειρήνης, οι μισοί από τους οποίους είναι Ηρακλειώτες και περίπου οι μισοί επίσης με «όχημα θανάτου» το δίκυκλο.

Ένας δραματικός αριθμός, δυσανάλογος του πληθυσμού του νησιού μας.
Ακόμα περισσότερο δραματικό όμως είναι το γεγονός ότι, η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων από τα τροχαία στην Κρήτη, είναι νέα παιδιά ηλικίας κάτω των 30 ετών!

Μόνο μέσα στο φετινό καλοκαίρι μέχρι τώρα «χάθηκαν» 16 συντοπίτες μας.

Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι, πως η «κακή είδηση» τείνει δυστυχώς να γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητάς μας. Ακόμα και οι εκφράσεις της περιγραφής στα μέσα ενημέρωσης στερεότυπες: «Τραγικός επίλογος…», «Για άγνωστη αιτία, ο άτυχος 19χρονος έχασε τον έλεγχο του δικύκλου του…», «Ράγισαν και οι πέτρες στην κηδεία του…», «Θρήνος, οδύνη και σπαραγμός για ακόμα έναν νέο άνθρωπο, θύμα της ασφάλτου…».

Κάτι όμως πρέπει να φταίει για αυτή την θλιβερή πραγματικότητα. Όχι, δεν ψάχνω για ενόχους, ούτε για ηθικούς αυτουργούς. Αναζητώ μονάχα τις αιτίες για τις οποίες συντελείται αυτό το «κατά συρροή έγκλημα», μπροστά στα μάτια μιας αμήχανης, ανήμπορης κοινωνίας, που περιορίζεται κάθε φορά στο ρόλο του «αυτόπτη μάρτυρα», μπροστά στη θέα της απώλειας των παιδιών της, με τον πλέον όμως άδοξο τρόπο.

Να δεχτώ πως φταίει η κακιά η στιγμή, η κακιά η ώρα που όσα φέρνει δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Να δεχτώ πως φταίει «της μοίρας τ' αδράχτι», έτσι όπως γυρίζει για τον καθένα μας.

Να δεχτώ πως φταίνε οι πανάθλιοι δρόμοι μας, με τις ατέλειωτες λακκούβες, τις κακοτεχνίες και τα φθαρμένα τους υλικά. Να δεχτώ επίσης πως φταίει ο κακός φωτισμός των δρόμων(όπου αυτός υπάρχει), αλλά και η πλημμελής σήμανση που αποπροσανατολίζει τους οδηγούς.

Όλα τα παραπάνω επηρεάζουν βεβαίως, το καθένα με τον τρόπο του, την οδήγηση και μπορούν να προκαλέσουν ατυχήματα. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά, πως αυτές δεν είναι οι πραγματικές αιτίες των θλιβερών συμβάντων που μονοπωλούν την καθημερινή τοπική ειδησεογραφία.

Καθημερινά παρακολουθούμε τα παιδιά μας, με όλη τους τη φόρα, με τσιτωμένα τα γκάζια, με σπασμένα τα «φρένα» και με το «δαίμονα» της νιότης τους συνεπιβάτη, να παραβγαίνουν μέσα στην άγρια νύχτα, όχι με κάποιον άγνωστο, παρά με τον ίδιο τους τον εαυτό!

Αυτόν που φοβούνται, αυτόν που δε γουστάρουν, αυτόν που δε σέβονται…

Ευθύνη για αυτήν την τραγική κατάσταση έχουμε όλοι μας! Η πολιτεία, η κοινωνία, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι συμπολίτες, όλοι εμείς μαζί και ο καθένας ξεχωριστά.

Φταίμε, γιατί δεν προσπαθήσαμε αρκετά να πλησιάσουμε αυτά τα «βιαστικά» παιδιά και να δοκιμάσουμε να μερώσουμε «της τρέλας τους το αγρίμι» που κρύβει ο καθένας μέσα του.

Φταίμε, γιατί δεν μπορέσαμε να τους δείξουμε έναν άλλο δρόμο, που δεν είναι τόσο σύντομος, αλλά που οδηγεί σε έναν άλλο «παράδεισο», που μπορεί και να υπάρχει…

Φταίμε, γιατί δεν έχουμε καταφέρει να πείσουμε τα παιδιά μας για κάποια απλά πράγματα, που μάλλον δεν φαίνεται να είναι καθόλου αυτονόητα για εκείνα:

Μαγκιά, δεν είναι να ρισκάρεις τη ζωή σου τρέχοντας σαν κυνηγημένος κουρσάρος της ασφάλτου στους σκοτεινούς δρόμους της μοίρας σου, που αναίτια προκαλείς.

Μαγκιά είναι, να καταφέρνεις να μένεις ζωντανός και να αγωνίζεσαι, μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάς και σ' αγαπάνε.

Μαγκιά δεν είναι να πίνεις «όλο το Βόσπορο» σε αλκοόλ και να μεθάς με το θάνατο στο τιμόνι της μηχανής σου.

Μαγκιά είναι να ξέρεις να γλεντάς και να μεθάς με τη ζωή, που σε περιμένει χαμογελώντας στην άκρη του δρόμου, να περπατήσετε μαζί χέρι-χέρι.

Μαγκιά δεν είναι να παραβιάζεις τους κανόνες, δοκιμάζοντας την «γλυκόπικρη» γεύση της αδρεναλίνης.

Μαγκιά είναι, να έχεις την δύναμη και τα κότσια να προσαρμόζεσαι συνειδητά στην πραγματικότητα, αναζητώντας να δοκιμάσεις την «γλυκιά» γεύση της ζωής.

Μαγκιά δεν είναι να πηγαίνεις άδοξα στον «στοιχειωμένο παράδεισο» που έβαψες κόκκινο με το αίμα σου, με τις ευχές των συντετριμμένων φίλων σου στο Facebook , που σε αποχαιρετούν στερνά τη μέρα που την «έκανες».

Μαγκιά είναι να αναζητάς μόνος σου να ανακαλύψεις τον «παράδεισο» που σου υπόσχονται τα χρόνια που έχεις μπροστά σου, να ζήσεις, να αγαπήσεις τους άλλους, αλλά κυρίως τον εαυτό σου, να αγαπηθείς, να ερωτευθείς και να ονειρευτείς!

Δεν πρέπει όμως να βιάζεσαι! Ο «παράδεισος» αυτός, μπορεί μεν να είναι επίγειος, μικρός, ταπεινός, όμως είναι εδώ και σε περιμένει…

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

   
Το «στοίχημα» των 100 ημερών
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-08-2019

«Τα πρώτα 100 χρόνια είναι τα δύσκολα», υποστηρίζουν χαριτολογώντας βέβαια κάποιοι «αισιόδοξοι»! Όμως για τις νεοσύστατες κυβερνήσεις, όπως τουλάχιστον συνηθίζεται, είναι οι πρώτες 100 ημέρες εκείνες που συγκεντρώνουν πάντα τα φώτα της δημοσιότητας.

Τόσες μάλλον είναι και οι ημέρες που μπορούν να αντέξουν οι πολιτικοί μας, εκτελώντας κατά γράμμα τις εντολές των επικοινωνιολόγων τους! Τόσες όμως θα είναι και οι ημέρες που μπορούν να έχουν στραμμένη την προσοχή τους οι ίδιοι οι πολίτες, παρακολουθώντας τα «δρώμενα», στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Μετά θα τραβήξει και πάλι ο καθένας τον δρόμο του και «θα γυρεύει τη δουλειά του», όπως λέμε.

Το διάστημα αυτό των πρώτων 100 ημερών αποτελεί περίοδο μεγάλου «στοιχηματισμού» για τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Πάντα αποτελούσε!

Πρώτος διδάξας ο Ανδρέας, με τις «100 ημέρες της Αλλαγής» και μετά μπήκαν στον «χορό» και οι υπόλοιποι που ακολούθησαν.

Όλοι τους, ανεξαιρέτως, σε αυτό το διάστημα έβαζαν «στοιχήματα» που έπρεπε να κερδίσουν πάση θυσία! «Στοιχήματα» με μεγάλες πάντα «αποδόσεις» κυρίως στις εντυπώσεις και με ιδιαίτερη προτίμηση στα «συστήματα», που συνδύαζαν πολλαπλές επιλογές και με όσο το δυνατόν λιγότερο ρίσκο για τους ίδιους.

Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα και το «κουπόνι» του τελευταίου πολιτικού «στοιχήματος» είναι στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το «δελτίο» που άρχισε να συμπληρώνει ο ίδιος είναι φιλόδοξο αλλά και δαπανηρό συνάμα. «Ποντάρει» σε κάποια «στάνταρ» των προεκλογικών του δεσμεύσεων, αλλά ταυτόχρονα δεν δείχνει να αγνοεί και τον κίνδυνο του «αυτογκόλ» και αυτό τον κάνει να φαίνεται ιδιαίτερα προσεκτικός σε αυτή τη φάση.

Θα συμπληρώσει βέβαια στην αρχή κάποια «σιγουράκια», αλλά τα δύσκολα «παιχνίδια», πιστεύω, θα τα παραπέμψει σε μελλοντικά «δελτία», αποτρέποντας έτσι και τον κίνδυνο των δυσάρεστων εκπλήξεων.

Δεν βιάζεται ουσιαστικά στις πρώτες κινήσεις του, παρά το ότι θέλει να δείχνει προς τα έξω το ακριβώς αντίθετο.

Έχει λόγους να πιστεύει πως η «δεξιά παρένθεση» που ανοίχθηκε και πάλι στις 7 του Ιούλη, κάθε άλλο παρά προσωρινή θα είναι, όπως θέλουν να ελπίζουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

Η νέα κυβέρνηση, έχοντας σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ στο πλευρό της, συνοδοιπόρο τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας, αλλά και επιτυχημένους επικοινωνιολόγους δίπλα της, «βομβαρδίζει» καθημερινά την κοινή γνώμη με ειδήσεις παραγωγής κυβερνητικού έργου, έχοντας στρέψει όλα τα φώτα της δημοσιότητας γύρω από το κυβερνών κόμμα και τους ανθρώπους του, αλλά και όλα τα πρόσωπα που στελεχώνουν την κυβέρνηση.

Αυτό έχει διπλό στόχο: Από τη μία, επιδιώκει να δημιουργεί την αίσθηση στους πολίτες ότι η κυβέρνηση πορεύεται σαν να μην υπάρχει αντιπολίτευση, καθιστώντας ουσιαστικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «αουτσάιντερ» στο παιχνίδι της εξουσίας, ενώ από την άλλη, προβάλλεται η ίδια να κερδίζει καθημερινά το «στοίχημα» πάνω στα βασικά ζητήματα ψυχολογίας της «μάζας», την οποία πιστεύει πως μπορεί τώρα να χειραγωγήσει.

Είναι γιατί γνωρίζει καλά την ψυχοσύνθεση του Έλληνα ψηφοφόρου, που κατά πλειοψηφία είναι συντηρητικών αρχών και μια ανοχή παραπάνω θα την δείξει απέναντί της.

Για παράδειγμα, ένας «δεξιός» πρωθυπουργός, στη συνείδηση της κοινωνίας, μπορεί ελεύθερα να πάει οποιαδήποτε στιγμή βόλτα με το κότερό του, σε οποιοδήποτε ελληνικό νησί επιθυμεί, γεγονός όμως ασυμβίβαστο, ανεπίτρεπτο και ασυγχώρητο, αν συμβεί με πρωθυπουργό, μουσαφίρη μάλιστα σε κότερο, που ο ίδιος τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζεται ως «αριστερός».

Η ανάμιξη, επίσης, ενός συντηρητικού πολιτικού σε οικονομικό σκάνδαλο θεωρείται περισσότερο «φυσιολογική ενέργεια», από την ανάμιξη ενός (κατ' ουσία ή και κατ' όνομα) προοδευτικού!

Βλέπετε, οι νόμοι της ηθικής στην «πολιτική ζυγαριά» δεν είναι πάντα ισοβαρείς!

Η διοικητική διάρθρωση της νέας κυβέρνησης παραπέμπει στην αντίστοιχη διοικητική δομή μιας ανώνυμης εταιρείας. Αν είναι σωστή η δική μου «ανάγνωση» και η παρατήρησή μου αποτελεί πράγματι επιδίωξη και ένα από τα «στοιχήματα» του κ. Μητσοτάκη, λυπάμαι πολύ, αλλά φοβάμαι πως θα το χάσει!

Υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην εταιρεία και το κράτος και αυτή η διαφορά έγκειται στην έννοια της «δημοκρατίας». Η κάθε δημοκρατική κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτεί στον κυρίαρχο λαό που την εξέλεξε και όχι στους οικονομικούς εταίρους της, όπως συμβαίνει με την εταιρεία. Νομίζω, αυτό το αντιλαμβάνεται ο καθένας!

Έχω την αίσθηση και μακάρι να διαψευσθώ σε αυτό, πως η «Κρήτη» δεν συμπεριλαμβάνεται στο «κουπόνι» του «στοιχήματος» των πρώτων 100 ημερών της νέας κυβέρνησης. Δεν θα είχα άλλωστε και την απαίτηση να συμβεί! Όμως, θεωρώ πως το νησί μας θα πρέπει οπωσδήποτε να τύχει καλύτερης αντιμετώπισης από την πολιτεία στο άμεσο μέλλον, έξω από «στοιχήματα» και τυχοδιωκτισμούς, όχι μόνο γιατί το αξίζει, αλλά πολύ περισσότερο γιατί το δικαιούται…

Τα «στοιχήματα» που κατά καιρούς βάζουν οι πολιτικοί με τους εαυτούς τους ή και μεταξύ τους, για να ικανοποιήσουν την όποια ματαιοδοξία τους, με αφήνουν εντελώς αδιάφορο και μαζί με εμένα και όλους τους άλλους πολίτες.

Το «στοίχημα» όμως που βάζουν κάθε τέσσερα χρόνια με την κοινωνία, αξιώνοντας να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των πολιτών, οφείλουν να είναι σε θέση να το κερδίζουν με έντιμο και δημοκρατικό τρόπο και με το όποιο πολιτικό κόστος για τους ίδιους. Διαφορετικά να μην το βάζουν.

Έτσι και η νέα κυβέρνηση, οφείλει τώρα να στηρίξει τις επιλογές του δικού της «δελτίου» που αφορούν μάλιστα όλους τους πολίτες, όπως η ίδια διατείνεται. Διαφορετικά, θα δούμε σύντομα ένα ακόμα «στοίχημα» που παίχτηκε στο «Πρακτορείο η Ελλάς», να έχει την τύχη ενός συνόλου φιλόδοξων «στοιχημάτων». Να καταλήξει δηλαδή και αυτό, όπως και τόσα άλλα, ως χαμένο, στον αδηφάγο «κουβά» της σύγχρονης ιστορίας μας!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

   
Σκοτεινό ένστικτο...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-07-2019

«Ήταν λεβεντιά ο φίλος μας, ο γιος του παπά…», όπως θα έλεγε και ο Σαββόπουλος, μέχρι που ξαφνικά μια μέρα μεσημέρι βρέθηκε στο δρόμο του, «αυτή που του πήρε τα μυαλά»!

Εκείνη όμως δεν ήταν η νταρντάνα η Ζωζώ, δεν ήταν ούτε η γοργόνα, η αδελφή του Μέγα Αλέξανδρου, δεν ήταν καν η Άναμπελ, να τρέξει πίσω της με μύγδαλα…

Αυτές, θα μου πείτε, είναι γραφικές προσεγγίσεις μιας άλλης εποχής που έχουμε ήδη αφήσει πίσω μας. Τώρα πια όμως εμείς έχουμε εκσυγχρονιστεί! Τα μύγδαλα έγιναν μαχαίρια και πιστόλια, οι ερωτευμένοι φοράνε «πανοπλίες», ενώ οι έρωτες μετριούνται τώρα εύκολα και γρήγορα με την «μαγκιά» σε βαθμούς «καψούρας», ενώ η «επικοινωνία» ανάμεσα στους ανθρώπους, αποτελεί πια μόνο τεχνικό όρο στα συμβόλαια εταιρειών κινητής τηλεφωνίας.

Σήμερα μπορούμε και μιλάμε ένα σωρό ξένες γλώσσες, μα η «Βαβέλ» ανάμεσά μας σηκώνεται ακόμα ψηλότερα…

Το γεγονός της εξαφάνισης της 60χρονης Αμερικανίδας Βιολόγου με την τραγική κατάληξη της αποκάλυψης της δολοφονίας της, που μονοπώλησε, όπως είναι φυσικό, το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον των ημερών, κυρίως σε τοπικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο, νομίζω πως θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά όλους.

Η κοινωνία μας, παρακολουθεί αμήχανη και αποσβολωμένη τις εξελίξεις, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, εκφράζοντας για ακόμα μια φορά την έκπληξή της! Λες και ο φερόμενος ως δράστης προσγειώθηκε σαν αλεξιπτωτιστής στο Μάλεμε! Λες και δεν ήταν παιδί που βγήκε από τα «σπλάχνα» της, μεγάλωσε, γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε μέσα σε αυτήν την κοινωνία!

Και όμως, οι πρώτοι που και πάλι θα «κατακρημνιστούν από τα σύννεφα», θα είναι οι συγχωριανοί και γείτονες του 27χρονου γυναικοκτόνου. Θα δηλώσουν και πάλι σοκαρισμένοι μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες πως, «ήταν πάντα καλό και ήσυχο παλικάρι και ότι δεν μπορούν να πιστέψουν πως έκανε κάτι τέτοιο».

Δεν θα λείψουν όμως κι εκείνοι που δεν θα διστάσουν να καταλογίσουν ευθύνες και στο ίδιο το θύμα: «Τι δουλειά είχε μεγάλη γυναίκα, να βάλει τα αθλητικά και να τρέχει μόνη της στους έρημους δρόμους σε ξένο τόπο, προκαλώντας τον ένα και τον άλλο;», θα πουν.

Βλέπετε, οι άτυχες αυτές γυναίκες που πέφτουν θύματα ενός κακώς εννοούμενου «ανδρισμού», είναι σαν να πεθαίνουν δύο φορές. Μια από το χέρι του δημίου τους και άλλη μια από τα «καλοπροαίρετα», έως και χυδαία πολλές φορές, σχόλια!

Άλλοι πάλι θα μιλήσουν για την ντροπή με την οποία στιγματίστηκε το νησί μας από αυτό το τραγικό γεγονός, αλλά και για τις επιπτώσεις που αυτό θα έχει στον τουρισμό της Κρήτης. «Η δυσφήμιση που προκαλείται θα είναι μεγάλης έκτασης και οι συνέπειες θα κοστίσουν ακριβά στην οικονομία του τόπου μας…». Η ανθρώπινη ζωή ως αξία έρχεται σε δεύτερη μοίρα…

Τα σχόλια της κοινωνίας θα ολοκληρωθούν με την προσφιλή αιτιολόγηση που ταιριάζει για όλους και για όλα τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, θα εμφανίσουν τον φερόμενο ως δράστη, ως ακόμα ένα θύμα της οικονομικής κρίσης που έπληξε τον τόπο μας και δημιούργησε μια σειρά από ψυχοσωματικές αντιδράσεις και συμπεριφορές στους ανθρώπους, με συνέπεια την έκρηξη του θυμού, της οργής και της επιθετικότητας. Είμαι σίγουρος πως αυτό το τελευταίο θα αποτελέσει και βασικό επιχείρημα στην υπερασπιστική γραμμή που θα ακολουθηθεί.

Δυστυχώς, οι γυναικοκτονίες με σεξουαλικά κίνητρα στην Ελλάδα, δεν αποτελούν απλά μεμονωμένα περιστατικά. Όλο και πιο συχνά καταγράφονται περιστατικά έμφυλης και σεξιστικής βίας, αρκετά από τα οποία με τραγική κατάληξη. Τα ίδια τα ΜΜΕ όμως, αποφεύγουν τον όρο «γυναικοκτονία» και αντί αυτού χρησιμοποιούν τα υποκατάστατα, «κακή στιγμή», «έγκλημα πάθους», «ερωτικό αμόκ», «θολωμένο μυαλό», «Οικογενειακή τραγωδία» κ.λ.π.

Ο όρος «γυναικοκτονία» είναι σχετικά πρόσφατος, του 1976, και προσδιορίζει όμως ένα ιστορικό φαινόμενο που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ακόμα πιο πρόσφατη είναι η υιοθέτησή του από την εγκληματολογία, το 1992. Αξίζει δε να σημειώσουμε πως η αποδοχή του από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ καταγράφηκε μόλις το 2012, ενσωματώνοντας τον συγκεκριμένο όρο στα εγκλήματα λόγω φύλου.

Ίσως πρέπει να προβληματιστούν περισσότερο γι αυτό το θέμα, η πολιτεία και όλοι οι αρμόδιοι φορείς, αλλά και οι ειδικοί επιστήμονες που μελετούν τον ψυχισμό των ανθρώπων και να προσπαθήσουν να βγάλουν κάποια χρήσιμα για το μέλλον συμπεράσματα, που θα βοηθήσουν ενδεχομένως την κοινωνία στον τρόπο που θα πρέπει να μεγαλώνει και να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά της.

Θα πρέπει όμως και όλοι εμείς να βοηθήσουμε στον αγώνα για την ευαισθητοποίηση των τοπικών κοινωνιών σχετικά με την έμφυλη βία .

Περισσότερο από όλα σε αυτήν την υπόθεση με τρόμαξαν και με προβλημάτισαν τα ίδια τα λόγια του 27χρονου δράστη, κατά την απολογία του προς τους αστυνομικούς: «Κάποιες φορές με πιάνει κάτι μέσα μου και θέλω να κάνω κακό…»

Διαπίστωσα δυστυχώς, για ακόμα μία φορά, πόσο βαθιά και σκοτεινή είναι η ψυχή του ανθρώπου. Πολύ πιο βαθιά και πιο σκοτεινή, ακόμα και από τη σπηλιά του Μάλεμε…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
 
Ένας άλλος πυρετός...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-07-2019

Τριάντα εννιά κι εννιά! Σαν πυρετός ακούγεται… Όμως πρόκειται για το νικηφόρο εκλογικό αποτέλεσμα που κατέγραψε το κόμμα της ΝΔ, κατά τις τελευταίες εθνικές εκλογές. Ένα αποτέλεσμα που οδήγησε την συντηρητική παράταξη στην δημιουργία αυτοδύναμης κυβέρνησης, καταρρίπτοντας ρεκόρ δεκαετίας.

Όπως κάθε εκλογική αναμέτρηση, έτσι και αυτή είχε τα δικά της χαρακτηριστικά, θετικά και αρνητικά. Στα αρνητικά δεν μπορώ παρά να συμπεριλάβω το ποσοστό της αποχής του 42,08% που αποτέλεσε ρεκόρ, ως δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό, για την περίοδο της μεταπολίτευσης. (Στις εκλογές του 2015, το 43,43% των ψηφοφόρων απείχε της εκλογικής διαδικασίας). Πρόκειται σίγουρα για μια αρνητική παράμετρο, που θα πρέπει να δουν σοβαρά και να προβληματιστούν, όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα.

Το πρώτο θετικό-αναμφισβήτητα αποτέλεσμα που μας επιφύλαξε η κάλπη της 7 ης Ιουλίου, ήταν ο αποκλεισμός του φασιστικού μορφώματος από τις λειτουργίες του κοινοβουλευτικού μας βίου. Είναι μια εξέλιξη που ενισχύει το δημοκρατικό μας φρόνημα.

Δεν μπορώ παρά να καταγράψω στα θετικά, την πολιτισμένη «ατμόσφαιρα» που επικράτησε σε μια εξαιρετικά δύσκολη-συναισθηματικά-στιγμή, όπως είναι αυτή της παράδοσης-παραλαβής της εξουσίας. Ήταν μια αισιόδοξη υπενθύμιση πως, ο πολιτικός μας πολιτισμός δεν «απεβίωσε» οριστικά, όπως νομίσαμε πριν από τέσσερα χρόνια σε αντίστοιχα δύσκολη στιγμή, αλλά είναι σε θέση, έστω και με αρκετή δόση υποκριτικής, να παραμένει ακόμα «ζωντανός». Επίσης, οι περιορισμένοι πανηγυρισμοί των νικητών, συνέβαλαν θετικά στη διατήρηση του πολιτισμένου κλίματος, αγνοώντας και υποτιμώντας την «δόξα» από τις υπερβολές άλλων εποχών…

Στα θετικά θα καταλογίσω και την αισιοδοξία που επικράτησε μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών, στις περισσότερες από τις παρατάξεις που συμμετείχαν.
Όλοι έδειχναν να είναι ικανοποιημένοι, ο καθένας για τους δικούς του λόγους βέβαια.

Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο αδιαμφισβήτητος νικητής αυτών των εκλογών, με οποιονδήποτε τρόπο και αν ερμηνεύσει κάποιος το εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό που έλαβε. Ακόμα και αν θεωρούν ορισμένοι πως, το θετικό για εκείνον αποτέλεσμα ήταν περισσότερο ψήφος διαμαρτυρίας για τον απερχόμενο πρωθυπουργό, παρά αναγνώριση της υπεροχής στο πρόσωπο του ιδίου.

Θα πρέπει όμως επιτέλους, οι Έλληνες ψηφοφόροι να καταλάβουν πως, όταν υπερψηφίζουν έναν πολιτικό, αναγνωρίζουν αυτόματα την υπεροχή του έναντι των άλλων και τίποτα περισσότερο! Εάν και εφόσον, ωριμάσουμε κάποτε ως υπεύθυνοι και σκεπτόμενοι πολίτες, θα καταλάβουμε πως η ψήφος μας έχει ουσιαστική αξία για εμάς τους ίδιους, μόνο όταν αυτή είναι τιμητική και όχι εκδικητική!

Ο κ. Μητσοτάκης έχει τώρα ένα πολύ δύσκολο έργο μπροστά του να επιτελέσει. Αναλαμβάνει την εξουσία σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή. Είναι ακριβώς η στιγμή όπου η ελληνική κοινωνία, διανύοντας μια μακρά περίοδο λιτότητας, έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια ανοχής και αντοχής που διαθέτει και η υπομονή της έχει πλέον «στερέψει»!
Οι Έλληνες πολίτες θέλουν τώρα να δουν άμεσα να βελτιώνεται το βιοτικό τους επίπεδο. Έτσι, ένας σημαντικός αντίπαλος του νέου πρωθυπουργού θα είναι σίγουρα ο χρόνος.

Επίσης, ένα μεγάλο στοίχημα, για το οποίο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου ότι μπορεί τελικά να κερδηθεί, είναι να διατηρηθούν οι ισορροπίες στην κοινωνία, από την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων της νέας κυβέρνησης.

Για παράδειγμα, ο κ. Μητσοτάκης δεσμεύθηκε προεκλογικά να μειώσει τη φορολογία για όλους τους Έλληνες. Όταν όμως γνωρίζουμε ότι, περισσότερο από το 90% των εσόδων του κράτους προέρχονται από τους φόρους, εύκολα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως, κάποιες κοινωνικές ομάδες θα «πληρώσουν» την προεκλογική του αυτή υπόσχεση, αν βέβαια τηρηθεί!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά οι πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, αλλά μαζί με αυτούς και όλες οι κοινωνικές δομές δημόσιου χαρακτήρα.

Ο κ. Τσίπρας, μπορεί να αποχώρησε από το Μέγαρο Μαξίμου, περνώντας μπροστά από τις τηλεοπτικές κάμερες, με σκυμμένο μεν το κεφάλι αλλά με την αξιοπρέπεια εκείνου που ξέρει και να χάνει, όμως γνωρίζουν πολλοί και φοβούνται ακόμα περισσότεροι πως, το πολιτικό του μέλλον αναμένεται ευοίωνο σε τούτη τη χώρα. Το ποσοστό του 31,5% που αποτελεί ρεκόρ δεκαετίας για κόμμα αντιπολίτευσης, κατατάσσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε βασικό παίκτη και ρυθμιστή, στην νέα πολιτική σκακιέρα που μόλις άρχισε να διαμορφώνεται.

Θα πρέπει όμως επίσης, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που είναι ακόμα νωπό το αίσθημα της πολιτικής (και όχι της στρατηγικής) ήττας, να κάνουν την αυτοκριτική τους, με ειλικρίνεια και σοβαρότητα και χωρίς καμία αλαζονεία, ώστε να μπορέσουν να καταλάβουν τι πραγματικά έφταιξε και να διορθώσουν όλα εκείνα τα κακώς κείμενα, που τους αποξένωσαν από την κοινωνία και τους απομάκρυναν από το «πηδάλιο» της διακυβέρνηση της χώρας.

Μα και η κυρία Γεννηματά από το ΚΙΝΑΛ, φάνηκε να πανηγυρίζει, πιότερο μάλιστα και από την ΝΔ, την αυτοδυναμία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Εκείνη μάλλον ξέρει το γιατί…

Το ΚΚΕ, σταθερό στις θέσεις και τα ποσοστά του, δεν μας έχει συνηθίσει σε εκπλήξεις. Θα ήταν έκπληξη αν δεν έβγαζε έδρα στο Ηράκλειο, αλλά τελικά τα κατάφερε.

Καλωσορίζουμε βεβαίως και τους «νεοφώτιστους» στη Βουλή(Ελληνική Λύση και ΜέΡΑ25), οι αρχηγοί των οποίων θα έχουν την ευκαιρία να κριθούν αυτή τη φορά, όχι ως «τηλεπερσόνες», αλλά ως κοινοβουλευτικοί παράγοντες.

Δεν μπορώ όμως να μην σημειώσω και ένα, κατά κάποιον τρόπο οξύμωρο σχήμα, ετούτων των εκλογών. Μετά από 29 ολόκληρα χρόνια, εξελέγη ξανά ένας Κρητικός πρωθυπουργός και όμως ο τόπος που κατ' εξοχήν τον αποδοκίμασε εκλογικά ήταν η ίδια η Κρήτη! Ας το κρατήσουμε κι αυτό…

Εύχομαι σε όλους τους κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους, καλή δύναμη και με γνώμονα την συνείδησή τους και μόνο, να υπηρετήσουν το κοινό συμφέρον.

Εύχομαι ιδιαίτερα, το 39,9% με το οποίο τίμησε ο ελληνικός λαός τον κ. Μητσοτάκη και το κόμμα του σε τούτες τις εκλογές, να αποτελέσει και την ουσιαστική δέσμευσή τους, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής όλων των Ελλήνων! Έτσι, θα έχουν την ευκαιρία οι κυβερνώντες, να δουν το παραπάνω ποσοστό να καταγράφεται ιστορικά, ως πραγματική πολιτική τους επιτυχία.

Διαφορετικά, θα καταγραφεί ως ακόμα μία ένδειξη «πυρετού» της κοινωνίας μας, για την οποία θα περιοριστούμε και πάλι στην ταπεινή και τετριμμένη ευχή, «περαστικά μας»..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο «θρίαμβος» της κοινής γνώμης
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-07-2019

«Η κοινή γνώμη, μια κοινή, μια πόρνη, μια παλιογυναίκα τρυφερή!», τραγουδούσε ο αείμνηστος Τζίμης Πανούσης. Και είχε δίκιο! Τουλάχιστον για τον τρόπο που λειτουργούσε κατά το παρελθόν, αλλά και που εξακολουθεί να συμπεριφέρεται μέχρι και σήμερα, η κοινή γνώμη στην Ελλάδα.

Βρισκόμαστε λίγες μόνο μέρες πριν την διεξαγωγή των εθνικών εκλογών της 7 ης Ιουλίου. Οι δημοσκοπήσεις πάσης φύσεως, στημένες και μη, αποτυπώνουν(υποτίθεται) την βούληση της κοινής γνώμης κατά την χρονική αυτή περίοδο.

Οι πολιτικοί αναλυτές αναλώνονται στην επεξεργασία όλως εκείνων των δεδομένων που συλλέγουν και τα οποία θα ευνοήσουν ή θα δυσχεράνουν την θέση καθενός από τα πολιτικά κόμματα που διεκδικούν μερίδιο στην εξουσία. Έτσι , αναλύουν με επιστημονικούς όρους, μια σειρά από πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, που χαρακτηρίζουν και καθορίζουν τους πολιτικούς συσχετισμούς. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών που προηγήθηκαν, δεν αφήνουν περιθώρια στους ειδικούς, να υπολογίζουν το ενδεχόμενο της έκπληξης, κατά το άνοιγμα της κάλπης των εθνικών εκλογών.
Όμως η κοινή γνώμη, αντιμετωπίζει όλα τα παραπάνω «ως ανοησίες και στατιστικές!» Όπως είπαμε, έχει τους δικούς της κανόνες, τα δικά της αντανακλαστικά και κυρίως τον δικό της τρόπο να αντιδρά και να συμπεριφέρεται. Όπως η «κοινή γυναίκα», έτσι κι εκείνη διαθέτει τεράστια αποθέματα ανοχής, αλλά και αντοχής. Νοιάζεται περισσότερο για το εφήμερο παρά για το μελλοντικό.
Της αρέσουν τα στολίδια και τα όμορφα λόγια, ακόμα κι αν ξέρει πως είναι ψεύτικα! Δείχνει το ενδιαφέρον της, κυρίως για αυτόν που την έχει «γοητεύσει» και που «έχει βάλει στο μάτι». Οι «υπόλοιποι» για εκείνην, αντιμετωπίζονται ως απλοί «κομπάρσοι», στην «παράσταση» που δίνει κάθε τέσσερα χρόνια…

Δεν έχει μπέσα και είναι πρόθυμη να αμαρτήσει, αν πιστεύει πως αξίζει τον κόπο να το κάνει, ακόμα κι αν φοβάται πως θα της βγει σε κακό. Δεν ξεχνά, μόνο όσα θέλει να θυμάται, ζηλεύει, δεν συγχωρεί και εκδικείται. Το πιο χαρακτηριστικό της όμως γνώρισμα είναι ότι βαριέται αφόρητα! Πλήττει θανάσιμα με οτιδήποτε σταθερό και μόνιμο, όσο καλό κι αν είναι αυτό και ανταποκρίνεται πάντα με επευφημίες και ρυθμικά χειροκροτήματα στο κάλεσμα του γνωστού παλιού λαϊκού άσματος, «θέλει η ζωή μας αλλαγές!» και το εννοεί.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και τώρα. Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα έχει ήδη διαμορφώσει άποψη και έχει λάβει τις πολιτικές της αποφάσεις εδώ και καιρό.
Δεν υποτάσσεται σε στατιστικούς δείκτες και σε επιστημονικά ευρήματα, αφού η ίδια τα διαμορφώνει. Έχει λοιπόν αποφασίσει να φύγουν «αυτοί» και να έρθουν «οι άλλοι». Ποιοι είναι «αυτοί» και ποιοι «οι άλλοι», δεν έχει και τόση σημασία.
Αρκεί να επέλθει «αλλαγή». Αυτός είναι ο σκοπός και θα επιτευχθεί με κάθε τρόπο και μέσο. Κάθε αλλαγή εξάλλου, δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ελευθερίας…!

Ό, τι και να κάνει τώρα ο «νυν» έχει τεθεί πλέον σε τροχιά «πρώην» και δεν την πείθει! Μπορεί μεν «η Γη να γυρίζει», όμως ο κανόνας αυτός της Φυσικής δεν είναι ικανός τώρα να ανατρέψει την επιλογή της.

(Τι να μας πει κι η Φυσική, οι νόμοι της δεν «μετράνε» φαίνεται στην πολιτική!)
Εκείνη, δεν είναι διατεθειμένη να του δώσει ακόμα μία ευκαιρία, αφού η απόφασή της είναι πλέον ειλημμένη.

Θα τον αντιμετωπίσει ψυχρά και αδιάφορα σαν τον παλιό της «γκόμενο» που της έχει πια «τελειώσει»! Βλέπεις, «ο παλιός» μπορεί να είναι «αλλιώς» σε πολλές περιπτώσεις, αλλά στη συγκεκριμένη, «ο νέος είναι ωραίος». Εκείνη πάντως έτσι τον βλέπει κι ας μην είναι..!

Δεν είναι πως δεν αναγνωρίζει τις καλές στιγμές από το παρελθόν. Δεν έχει άγνοια του κινδύνου που συνεπάγεται η επιλογή του νέου της «συντρόφου». Μπορεί ακόμα και να διαισθάνεται τις συνέπειες της καταστροφικής της επιλογής, αλλά επιμένει να τις ζήσει και θα τις ζήσει! «Κουρνιάζει σαν αδύναμο πουλί στην αγκαλιά» του νέου «εκλεκτού κυβερνήτη της καρδιάς της» και προκειμένου να του δείξει την πίστη και τη αφοσίωσή της, του τάζει ακόμα και «αυτοδυναμία»!

Ο νέος «σύντροφός» της όμως, δεν έρχεται μόνος του στο «σπίτι», αλλά με όλη του την «παρέα». Μια «παρέα» ζόρικη, με «κακομαθημένα παιδιά», τα περισσότερα γνωστά από το παρελθόν, που τα θέλουν όλα δικά τους! Της κλείνουν πονηρά το μάτι κι εκείνη γοητεύεται και το παίρνει πάνω της, αγνοώντας όμως εντελώς το σεξουαλικό τους υπονοούμενο..!

Θέλουν να έχουν «τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων της» και να ορίζουν εκείνοι τη σκέψη και τα συναισθήματά της. Σκοπός τους είναι να την κατακτήσουν, να την αλώσουν και να την κάνουν για πάντα δική τους! Εξάλλου είναι γνωστό ότι, κατά τον επικό ποιητή Απολλώνιο Ρόδιο, «η Λαϊκή γνώμη είναι μια εταίρα, την οποία προσπαθούμε να ευχαριστήσουμε χωρίς να σεβόμαστε».

Ένα είναι πάντως σίγουρο! Δεν έρχονται όλα αυτά τα «παιδιά» στο «σπίτι» για απλή επίσκεψη. Έρχονται για να μείνουν και έχουν όλα τα «μέσα» δικά τους για να το πετύχουν…

Μπορεί μεν η κοινή γνώμη να είναι μια «παλιογυναίκα», δεν παύει όμως ως γυναίκα να είναι και τρυφερή! Αφήνει το συναίσθημα να κυριαρχεί επί της λογικής και όπως αισθάνεται το θυμό και την οργή, έτσι αισθάνεται και τον πόνο και την πίκρα και την θλίψη και την απογοήτευση και τον φόβο, αλλά και την ελπίδα!

Μόλις αισθανθεί πάλι προδομένη και από τον νέο της «σύντροφο», θα κλάψει, θα θυμώσει και θα τον μισήσει. Και ξανά πάλι από την αρχή…

Είμαστε άραγε πολιτικά ώριμοι, ως πολίτες και ως κοινωνία, να βιώσουμε ακόμα έναν «θρίαμβο» της κοινής γνώμης στη χώρα μας; Όσες φορές όμως το ζήσαμε κατά το παρελθόν, το πληρώσαμε πολύ ακριβά στη συνέχεια.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ πάντως μας προειδοποιεί:

«Η κοινή γνώμη θριαμβεύει μόνο εκεί που κοιμάται η σκέψη»!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τα θαμπά γυαλιά μυωπίας των υπουργών Παιδείας...!
AlfaVita - Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο, 28-03-2019

Να ‘μαστε λοιπόν ξανά μπροστά σε ακόμα μία μεταρρύθμιση στον πολύπαθο χώρο της Παιδείας μας! Άλλη μια ανέξοδη και αδιέξοδη πρόταση, όπως και όλες οι προηγούμενες.
Ο υπουργός-εμπνευστής της, διατείνεται ότι, με τις επιλογές του αναβαθμίζει την δημόσια εκπαίδευση, ενώ δεν πρωτοτυπεί στο να περιοριστεί κι εκείνος, όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, στην αλλαγή του συστήματος εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Φαίνεται πως καταδιώκει μια «κατάρα» τον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης, που έχει μπει διαχρονικά στο στόχαστρο επίδοξων πολιτικών οραματιστών-τυχοδιωκτών. Αμέτρητα ονόματα υπουργών-μεταρρυθμιστών, «κοσμούν» τις σελίδες της νεότερης ιστορίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος από τη μεταπολίτευση και μετά, χωρίς όμως δυστυχώς να καταγράφεται ταυτόχρονα καμία απολύτως πρόοδος, στην προσπάθεια για την ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου του Λυκείου και γενικότερα, για την ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Φιλοδοξώντας μάλλον και ο νυν αξιότιμος υπουργός της Παιδείας μας να εισέλθει στο «πάνθεον» των υπουργών-μεταρρυθμιστών-ευεργετών της εκπαίδευσης, υπηρετώντας κι αυτός με τη σειρά του το δικό του προσωπικό «όραμα» για το εξεταστικό της Γ΄ Λυκείου και πιεζόμενος ενδεχομένως από τον χρόνο που βλέπει να λιγοστεύει, κάνει πρόχειρους υπολογισμούς με τους συμβούλους του, με τερτίπια του τύπου «σβήσε γράψε», «βάλε βγάλε», μέχρι να καταφέρει να αφήσει κι εκείνος το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Δεν παρέλειψε μάλιστα για φέτος ο υπουργός μας, να καθορίσει τα δικά του στενά πλαίσια «συνεννόησης» με τους εκπαιδευτικούς της μέσης εκπαίδευσης, περιορίζοντας το ενδιαφέρον του και εκφράζοντας δημόσια την στήριξή του, προς την συμπαθή για εκείνον τάξη των «αναξιοπαθούντων» ιδιαιτεράδων!

Ελπίδες φωτεινής εξαίρεσης μεταξύ των ενοίκων του Υπουργείο Παιδείας μας έδωσε ο Νίκος Φίλης, αλλά δυστυχώς «απαλλάχθηκε» πολύ γρήγορα των καθηκόντων του, εξαιτίας της «αλλεργίας που έχει στο …λιβάνι»!

Ο περίφημος «εθνικός διάλογος για την Παιδεία μας», ένα διαχρονικό ανέκδοτο που έχει διασκεδάσει πολλές φορές τις εντυπώσεις στον χώρο της εκπαίδευσης, καταλήγει δυστυχώς πάντα σε ένα κακόγουστο και μονότονο μονόλογο, του εκάστοτε μεταρρυθμιστή-υπουργού, με ωφελούμενες τις συντεχνίες, τα συμφέροντα των οποίων κάθε φορά, εκούσια ή ακούσια, εξυπηρετεί.

Έχω την τιμή να υπηρετώ την δημόσια εκπαίδευση, ως μάχιμος εκπαιδευτικός επί 18 συναπτά έτη. Κανένας όμως υπουργός Παιδείας μέχρι σήμερα δεν μπήκε στον κόπο όλα αυτά τα χρόνια να μου ζητήσει να καταθέσω, έστω και ανώνυμα, την άποψή μου. Μπορεί αυτή να είχε αποδειχθεί αχρείαστη, μπορεί όμως και όχι. Κανένας εκπαιδευτικός, από κανένα δημόσιο σχολείο, δεν κλήθηκε ποτέ από προϊστάμενο υπουργό του να πει την γνώμη του για τα «κακώς κείμενα», για το «τι φταίει», να καταθέσει προτάσεις που ενδεχομένως έχει αποκομίσει από την εμπειρία του, με σκοπό την βελτίωση των δομών και των λειτουργιών του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Απεναντίας, αφημένοι οι εκπαιδευτικοί στην τύχη τους και στο φιλότιμο του καθενός, χωρίς καμία ουσιαστική επικοινωνία με εκείνους που σχεδιάζουν γι' αυτούς, χωρίς αυτούς, με μίζερα, ανέξοδα επιμορφωτικά προγράμματα για τυχερούς της «κληρωτίδας», με τις στρατιές των «προσφύγων της εκπαίδευσης» αναπληρωτών, να οριοθετούν, να χαρακτηρίζουν, αλλά και να στηρίζουν ουσιαστικά ένα ολόκληρο σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, δεν μπορεί παρά να νιώθουν απομονωμένοι, εγκαταλελειμμένοι και εξόριστοι, σε ένα άγνωστο και ανασφαλές μελλοντικό περιβάλλον.

Έτσι, οι βιοπαλαιστές εκπαιδευτικοί έχουν επιδοθεί σήμερα σε ένα ατέρμονο εξοντωτικό «κυνήγι» συλλογής τίτλων σπουδών, μεταπτυχιακών πάσης φύσεως και ανάγκης, όχι τόσο γιατί το επιθυμούν οι ίδιοι, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι τα μόρια των τυπικών προσόντων που θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν, θα λειτουργήσουν ευεργετικά για την μελλοντική παιδαγωγική τους επάρκεια, την οποία κάποιος άλλος επόμενος υπουργός ίσως να …αμφισβητήσει.
Έχει ριχτεί ο «σπόρος» αυτής της απειλής κατά το πρόσφατο παρελθόν και τώρα «φυτρώνει» ο φόβος της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας !

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και έχουμε γνωρίσει τόσες και τόσες μεταρρυθμίσεις στο Λύκειο, που δεν θυμόμαστε πόσες είναι κι όμως τα προβλήματα στην μέση εκπαίδευση παραμένουν δυστυχώς άλυτα.

Η αποκαλούμενη(πάντα στα χαρτιά βέβαια) «δωρεάν Παιδεία», τρολάρεται σήμερα από την «παραπαιδεία», που όχι μόνο δεν αποτελεί πλέον ταμπού, όπως άλλες εποχές, αλλά αντίθετα μάλιστα, έχει εδραιώσει πλέον τη θέση και τον ρόλο της, όχι απλά ως «μοχλός» ενίσχυσης και «δεκανίκι» του μονίμως πάσχοντος εκπαιδευτικού μας συστήματος, αλλά και ως αναγκαίο υποκατάστατο αυτού του συστήματος εκπαίδευσης. Μέγιστη έκφραση της απαξίωσης του ρόλου του Λυκείου σήμερα, αποτελεί «το τρένο της μεγάλης φυγής» των μαθητών από τις σχολικές αίθουσες με προορισμό της φροντιστηριακές τάξεις.
Ένα ανοιξιάτικο μαθητικό «έθιμο» που τηρείται με ευλάβεια τα τελευταία χρόνια από τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου, με τις ευλογίες των γονέων τους, των οικογενειακών τους ιατρών, αλλά και των αδιάφορων αρμόδιων υπουργών.

Ένα μεγάλο μέρος του εθνικού εισοδήματος από τον οικογενειακό προϋπολογισμό των Ελλήνων, «επενδύεται» κάθε χρόνο σε φροντιστηριακά μαθήματα, ενώ οι έφηβοι μαθητές του Λυκείου, αναγκάζονται να «διαβάζουν» το μακρινό και δυσανάγνωστο μέλλον τους, μέσα από τα θαμπά γυαλιά μυωπίας του εκάστοτε υπουργού Παιδείας!

Η ουσιαστική όμως «μεταρρύθμιση», κατά την ταπεινή μου άποψη, που χρειάζεται και χρειαζόταν πάντα η Παιδεία μας, θα μπορέσει ίσως κάποτε να πραγματοποιηθεί, εάν και εφόσον καταφέρουν κάποια στιγμή στο μέλλον να συνεννοηθούν, όλοι ανεξαιρέτως οι φορείς που εμπλέκονται στην δημόσια εκπαίδευση, με αποκλειστικό κριτήριο και γνώμονα, τον σεβασμό στα παιδιά μας, το μέλλον αυτού του τόπου…!

Διαβάστε το άρθρο από το AlfaVita

 
Τον κακό μας τον καιρό!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 02-03-2019

Εικόνες «Αποκάλυψης» βιώσαμε στο νησί μας τις προηγούμενες μέρες από την επέλαση της «Ωκεανίδας»! Σκηνές βιβλικής καταστροφής συναντήσαμε σε βασικές υποδομές, με ανθρώπινα θύματα δυστυχώς και περιουσίες βυθισμένες στη λάσπη. Στο μάτι του κυκλώνα, της μεγάλης σε ένταση και έκταση κακοκαιρίας, βρέθηκε ο βόρειος οδικός άξονας της Κρήτης, αλλά και επαρχιακοί δρόμοι που συνδέουν την ενδοχώρα του νησιού με τα βόρεια παράλια.

Η κακοκαιρία χαρακτηρίστηκε από πολλούς συμπολίτες μας πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της περιοχής μας, τόσο για τα ποιοτικά όσο και για τα ποσοτικά της χαρακτηριστικά. Εδώ και μισό αιώνα περίπου δεν έχει βιώσει το νησί μας τέτοια σφοδρή κακοκαιρία, δήλωναν αρκετοί. Το ύψος βροχής μάλιστα στην δυτική Κρήτη κατέγραψε πανευρωπαϊκό ρεκόρ.

Άνοιξαν οι «καταρράκτες του ουρανού»! Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε χείμαρρους και ποτάμια, τα χωράφια σε λίμνες και πολλά δέντρα ξεριζώθηκαν αφού οι ρίζες τους υποχώρησαν στην κινούμενη λάσπη. Ταυτόχρονα είδαμε κατολισθήσεις βράχων να κλίνουν δρόμους, δεκάδες γέφυρες να καταστρέφονται από τεράστια ρήγματα και ιστορικά αιωνόβια γιοφύρια, «μνημεία» αντίστασης στον χώρο και τον χρόνο, να γκρεμίζονται από τα ορμητικά νερά, σε ζωντανή μετάδοση.

Είδαμε και πάλι τους ανθρώπους της Δημόσιας Διοίκησης να πρωταγωνιστούν με φόντο τα κατεστραμμένα τοπία, καταμετρώντας τις «πληγές» που προκλήθηκαν, ετούτη τη φορά όχι από τη φωτιά αλλά από το νερό, ενώ δεν παρέλειπαν με κάθε ευκαιρία να υποδεικνύουν την «μανία της φύσης» ως την κύρια αιτία της γενικευμένης καταστροφής.

«Τον κακό μας τον καιρό» επικαλέστηκαν, η Πολιτεία, οι βουλευτές, οι τοπικές Αρχές, οι δημοσιογράφοι, αλλά και η ίδια η κοινωνία!

Δεν θυμάμαι βέβαια να είχαμε κάνει κάποια συμφωνία με το Θεό ότι δεν θα βρέξει καταρρακτωδώς φέτος, αλλά ούτε και ότι τα προηγούμενα χρόνια τηρούσαμε κάποια «ομερτά» με την κακοκαιρία!

Ακούστηκαν όμως και πάλι, όπως πάντα άλλωστε κι εκείνες οι «φωνές» που διαρκώς «εκπέμπουν» σε σταθερή συχνότητα γκρίνια και μιζέρια και ρίχνουν τις ευθύνες «στους άλλους»: «Φταίει το κράτος, η Περιφέρεια, οι Δήμοι, η κλιματική αλλαγή, η μόλυνση του περιβάλλοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η φύση που εκδικείται, ο Θεός που δεν μας λυπάται και φυσικά, ο συνήθης ύποπτος… Χατζηπετρής!». Είναι οι ίδιες «φωνές» που πριν από λίγα χρόνια εξόρκιζαν το φράγμα του Αποσελέμη, ως μάταιη και δαπανηρή επένδυση, αφού δεν θα γέμιζε λέει ποτέ. Σήμερα χύνονται από το φράγμα στη θάλασσα ανεκμετάλλευτα 50 χιλιάδες κυβικά μέτρα την ώρα, λόγω υπερχείλισης.

Η φύση προφανώς και δεν εκδικείται! Δεν το έκανε ποτέ, αν και η ανθρώπινη δραστηριότητα επηρέαζε ανέκαθεν το περιβάλλον. Αντίθετα μάλιστα, κατάφερνε να απορροφά τις συνέπειες των ανθρώπινων παρεμβάσεων και να επανορθώνει σε σημαντικό βαθμό τις αρνητικές τους επιδράσεις.

Ο άνθρωπος διαχρονικά, έχει αναπτύξει την ικανότητα να προκαλεί μεγάλες μεταβολές στα διάφορα οικοσυστήματα, αλλά δεν είναι σε θέση να τα ελέγχει κιόλας αποτελεσματικά.

Έτσι, βρίσκεται κάποιες φορές σε αδυναμία να διαχειριστεί επιτυχώς το όποιο δυσχερές αποτέλεσμα της δράσης του, το οποίο υπερβαίνει το όριο αντίστασης και αντοχής της φύσης. Έτσι ακριβώς έγινε και τώρα!

Η αυθαίρετη ή όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση, η ανεξέλεγκτη δόμηση των προηγούμενων δεκαετιών κοντά σε κοίτες ποταμών, σε ρέματα, σε βουνά, σε λόφους και οι καταστροφικές ανθρώπινες παρεμβάσεις που δεν σεβάστηκαν το φυσικό περιβάλλον, αναδεικνύονται σήμερα ως οι βασικές αιτίες της φυσικής καταστροφής.

Η Δημόσια Διοίκηση δεν ήταν σε θέση όλα αυτά τα χρόνια να αξιολογήσει την κρισιμότητα της κατάστασης που κυοφορείτο, να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, αποσοβώντας τον κίνδυνο εκδήλωσης μιας ουσιαστικά προαναγγελθείσας μελλοντικής ολέθριας εξέλιξης.

Εργολάβοι, μιζαδόροι, διαπλεκόμενοι διοικητικοί παράγοντες, υπερκοστολογημένες μελέτες και ακατάλληλα δομικά υλικά, διαμόρφωναν ένα εκρηκτικό «κοκτέιλ» μιας ήδη αποσαθρωμένης εν τη γενέσει υποδομής.

Δεν καταγράφονταν, δυστυχώς, από τους υπεύθυνους των τοπικών κοινωνιών οι προτεραιότητες συντήρησης σε δομές (δρόμους, γέφυρες, κοίτες ποταμών) που εδώ και πολλά χρόνια έμεναν ασυντήρητες, στο έλεος του Θεού και της τύχης τους.

Το μεγάλο πρόβλημα δυστυχώς στην Ελλάδα είναι, όχι ότι δεν γίνεται τίποτα, όπως ισχυρίζονται οι μηδενιστές, αλλά ότι όλα γίνονται μισά… Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ρίζα του «κακού μας του καιρού», που με τον πλέον γλαφυρό τρόπο περιγράφει στο βιβλίο του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» ο μεγάλος μας στοχαστής Νίκος Καζαντζάκης: «Οι μισές δουλειές, οι μισές κουβέντες, οι μισές αμαρτίες, οι μισές καλοσύνες έφεραν τον κόσμο στα σημερινά χάλια! Πιο πολύ σιχαίνεται ο Θεός το μισοδιάολο παρά τον αρχιδιάολο…!».

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι επιτακτική η ανάγκη να αναθεωρήσουμε πολλές καταστρεπτικές πρακτικές του παρελθόντος, να απαλλαγούμε από την νοοτροπία του ενοχικού ωχαδερφισμού μας και να λάβουμε όλα εκείνα τα μέτρα ώστε να μην βρεθούμε ποτέ ξανά στο μέλλον σε παρόμοια δύσκολη κατάσταση.

Επιτέλους κι εμείς οι πολίτες θα πρέπει κάποια στιγμή, με όλη τη σοβαρότητα που διαθέτουμε και όχι τη μισή, να αποφασίσουμε αν με την στάση που θα κρατήσουμε θα συνεχίσουμε να προστατεύουμε όλους εκείνους που παρανομούν αλλά και εκείνους που αδιαφορούν ή αν θα παραδώσουμε στα παιδιά μας αυτά που πραγματικά δικαιούνται!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Συνταγματικά απροστάευτα τα ζώα
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-02-2019

Το άρθρο 24 του Συντάγματος της Ελλάδας αναφέρεται στην προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει όμως εκεί καμία ρητή αναφορά στα ζώα, αφού αυτά συγκαταλέγονται στο φυσικό περιβάλλον. Αν και η προστασία των ζώων αποτελεί συμβατική υποχρέωση της Πολιτείας, αυτό δυστυχώς δεν συμβαίνει.

Η συνταγματική κατοχύρωση της προστασίας των ζώων, ήταν ένα αίτημα που έθεσε πριν από πέντε χρόνια η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία(Π.Φ.Π.Ο.), έτσι ώστε στην επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, να περιλάβει ιδιαίτερη αναφορά στην προστασία των ζώων, με την προσθήκη διάταξης στο άρθρο 24. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, θα πρέπει τα ζώα να πάψουν πλέον να αντιμετωπίζονται από τον νομοθέτη ως αντικείμενα.

Το ελληνικό δίκαιο που αποτελεί ουσιαστικά μετεξέλιξη του ρωμαϊκού, αντιμετωπίζει κάθε τι που δεν είναι άνθρωπος ως αντικείμενο, ως ιδιοκτησία. Γνώμονας για την απονομή του δικαίου αποτελεί σύμφωνα με αυτό η κυριότητα της ιδιοκτησίας.

Η πρόταση για συνταγματική κατοχύρωση της προστασίας των ζώων κατατέθηκε στην παρούσα Βουλή, με πρωτοβουλία ομάδας 55 βουλευτών, (εκ των οποίων οι 52 είναι βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α) και με σχετικό αίτημα πρότεινε την προσθήκη διάταξης στο άρθρο 24, με ειδική αναφορά στην αναγκαιότητα προστασίας και ευζωίας των υπόλοιπων έμβιων όντων. Υπέρ της πρότασης ψήφισαν τότε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οι ΑΝ.ΕΛΛ. το ΚΙΝ.ΑΛΛ. και ο ανεξάρτητος βουλευτής Γιώργος Μαυρωτάς, ενώ καταψήφισαν η Νέα Δημοκρατία, η Χρυσή Αυγή και η Ένωση Κεντρώων. Το Κ.Κ.Ε. επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί στην ολομέλεια.

Την αρχική όμως αισιοδοξία για την επίτευξη ενός στόχου που θα ικανοποιούσε χιλιάδες φιλόζωους συμπολίτες μας, διαδέχθηκε σύντομα η απογοήτευση, όταν η πρόταση ετέθη προς ψήφιση στην ολομέλεια. Υπέρ της πρότασης τάχθηκαν 92 μόνο βουλευτές, την καταψήφισαν 130 και 40 δήλωσαν «παρών». Το μοναδικό πολιτικό κόμμα που κράτησε ενιαία στάση ήταν το Κ.Κ.Ε. του οποίου όλοι ανεξαιρέτως οι βουλευτές υπερψήφισαν την πρόταση.

Εδώ αρχίζουν να συμβαίνουν και τα παράδοξα της υπόθεσης. Από τους 145 βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπερψήφισαν την πρόταση μόλις 69 και αυτός ήταν ουσιαστικά ο βασικός λόγος που η πρόταση απορρίφθηκε. Οι υπόλοιποι 76 έδωσαν με διαφορετικό τρόπο την αρνητική ψήφο τους.

Ανάμεσα όμως σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι 14 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που είχαν υπογράψει το αίτημα για την προσθήκη της διάταξης στο άρθρο 24. Δηλαδή οι ίδιοι καταψήφισαν τη δική τους πρόταση! Τι άλλαξε άραγε; Τι μεσολάβησε στο διάστημα, από την κατάθεση της πρότασης έως την ψήφισή της; Τι ακριβώς έγινε είναι απορίας άξιον!

Η θετική ψήφος του πρωθυπουργού υπέρ της πρότασης που μειοψήφησε δεν υιοθετήθηκε από τους υπόλοιπους βουλευτές του κόμματός του, που ακολούθησαν την ψηφοφορία.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η αρνητική ψήφος που έδωσε για τη συγκεκριμένη πρόταση το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, που συνεργάζεται με την κυβέρνηση. Στη συνέχεια βέβαια εξέδωσε ανακοίνωση, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την αρνητική στάση του στο ζήτημα, με παιδαριώδεις εξηγήσεις που δεν έπεισαν όμως κανέναν νοήμονα.

Γιατί όμως συνέβησαν όλα αυτά και η μοναδική ευκαιρία για τη θέσπιση μέσω του Συντάγματος, ενός στοιχειώδους πλαισίου προστασίας των ζώων, ναυάγησε;

Η απάντηση νομίζω βρίσκεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας (Κ.Σ.Ε.), αμέσως μετά την καταψήφιση της πρότασης από την ολομέλεια. Σε αυτήν την ανακοίνωση η Κ.Σ.Ε. ευχαριστεί θερμά και συγχαίρει τους βουλευτές που απέτρεψαν την προστασία των ζώων μέσω του Συντάγματος και μεταξύ άλλων προσθέτει: «Οι βουλευτές και τα κόμματα «άκουσαν» την Κ.Σ.Ε. και απέτρεψαν το ενδεχόμενο της εξίσωσης ανθρώπων και ζώων στο Σύνταγμα της χώρας μας.

Όλο αυτό το διάστημα που προηγήθηκε η Κ.Σ.Ε. επιδόθηκε σε ένα μπαράζ επαφών με το πολιτικό προσωπικό της χώρας και κατάφερε να πείσει τους περισσότερους από τους συνομιλητές της, για όλα αυτά που θα ακολουθούσαν εάν και εφόσον όλων των ειδών τα ζώα αποκτούσαν συνταγματικά δικαιώματα».

Βλέπετε, οι εκλογές δεν έρχονται μόνες τους! Οι κυνηγοί που είναι περισσότεροι πλέον και από τα θηράματά τους, φαίνεται πως αποτελούν για αρκετούς ακόμα παραδοσιακούς πολιτικούς «Μαυρογιαλούρους», υπολογίσιμη εκλογική μάζα, αγνοώντας όμως ίσως την ίδια στιγμή πως και οι φιλόζωοι είναι επίσης αρκετοί και βέβαια ψηφίζουν κι εκείνοι!

«Ο πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται από τον τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα», σύμφωνα με τον Μαχάτμα Γκάντι.

Ένα δείγμα του δικού μας πολιτισμού δώσαμε κι εμείς με την ευκαιρία αυτή!

Στην πρόσφατη ολομέλεια της Ελληνικής Βουλής για την αναθεώρηση του Συντάγματος, δεν ναυάγησε απλά μια ευκαιρία για την συνταγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων στη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά ναυάγησε, δυστυχώς, η ανθρωπιστική συνείδηση και η αλληλέγγυα στάση του υποτιθέμενου «ανώτερου είδους», απέναντι στα ανυπεράσπιστα δυστυχισμένα πλάσματα της φύσης, που είναι καταδικασμένα να υφίστανται καθημερινά και με τον πλέον βάναυσο τρόπο την ανθρώπινη βιαιότητα.

Διαβάζοντας την άποψη του Αβραάμ Λίνκολν, αισθάνομαι πως έχουμε μπροστά μας αρκετό δρόμο ακόμα: «Είμαι υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, όπως και των δικαιωμάτων των ανθρώπων… Αυτός είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου»!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η «παράγκα», η «κουρελού» και οι «κηπουροί»...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 21-02-2019

Το ότι διανύουμε προεκλογική περίοδο είναι σε όλους γνωστό. Κανένας όμως δεν γνωρίζει τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αφού εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη η ημερομηνία των εκλογών.

Η παρούσα κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να εξαντλήσει την νόμιμη τετραετία διακυβέρνησης της χώρας και καλώς εχόντων των πραγμάτων, εκείνος που νομιμοποιείται να ορίσει την ημερομηνία των εκλογών είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Ετούτη όμως η χρονική «ασάφεια» φαίνεται πως δημιουργεί «παρενέργειες» στο πολιτικό μας σύστημα, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκνευρισμό και την απώλεια ελέγχου στους κόλπους του. Μόνο το κυβερνών κόμμα μπορεί ενδεχομένως να ευνοείται από μια τέτοια «εκκρεμότητα», διασύροντας τους πολιτικούς του αντιπάλους στη φθορά της αβεβαιότητας και της παρατεταμένης αναμονής, χωρίς όμως βεβαίως να αποκλείεται και το στρατηγικό πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, οποιαδήποτε στιγμή!

Η κρίση προκάλεσε, εκτός από βαθιές αναταράξεις και αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας, το οποίο εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να τελεί υπό κατάσταση διαμόρφωσης. Αυτό, με πολιτικούς όρους σημαίνει, μετακινήσεις προσώπων, διεύρυνση και αναδιαμόρφωση κομματικών χώρων, ιδιαίτερα αυτών που εμφανίζονται ως κόμματα εξουσίας. Η διαδικασία αυτή της πολιτικής «κινητικότητας» θα συνεχιστεί έως και τις εκλογές.

Προϊόν των παραπάνω εξελίξεων αποτέλεσε και ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης που, αν μη τι άλλο, έχει αποδείξει στην πράξη την ικανότητά της να διευρύνεται αμφίπλευρα και προς την παραδοσιακή κεντροαριστερά αλλά και την κεντροδεξιά! Πρόκειται σίγουρα για «επίτευγμα» του ίδιου του πρωθυπουργού, αν και δεν συμφωνούν με την ιδέα αυτού του τύπου διεύρυνσης, αρκετά στελέχη της κυβερνητικής παράταξης.

Το γεγονός αυτό φυσικά, δεν μπορεί παρά να προκαλεί τεράστιο άγχος και αμηχανία στην πλευρά της αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα τον ευτελισμό της πολιτικής αντιπαράθεσης και τον διασυρμό της, μέσα από αδόκιμη ποδοσφαιρική ορολογία και ποταπή πεζοδρομιακή φρασεολογία.

Στην πολιτική, ως γνωστόν, εκεί που τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζουν οι χαρακτηρισμοί! Ακριβώς σε αυτό το σημείο φαίνεται πως βρισκόμαστε σήμερα.

Η αξιωματική αντιπολίτευση και ο πρόεδρός της, δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ακόμα πως έχουν υπερβεί πλέον το όριο της γραφικότητας, επαναλαμβάνοντας απελπιστικά, ως «πολιτικοί επαίτες», το αίτημά τους για άμεση προσφυγή στις κάλπες! Έχουν μεν κάθε δικαίωμα να προτάσσουν το συγκεκριμένο αίτημα, ως πρώτιστο μάλιστα, στην ατζέντα της πολιτικής τους αντιπαράθεσης, όμως δεν μπορεί και να εξαντλείται μέσα από αυτό και το σύνολο της πολιτικής τους επιχειρηματολογίας, που υποτίθεται θα πείσει την κοινωνία πως εκείνοι θα είναι καλύτεροι από τους άλλους στη διακυβέρνηση του τόπου!

Αν πραγματικά θα είναι καλύτεροι, θα πρέπει να το αποδείξουν αυτό στο εκλογικό σώμα, πριν από τις εκλογές, με συγκεκριμένες θέσεις, προτάσεις, πολιτικές και να εξηγήσουν γιατί αυτές θα είναι καλύτερες από εκείνες των πολιτικών τους αντιπάλων. Γι αυτό και υπάρχει ο ωφέλιμος πολιτικός χρόνος της προεκλογικής περιόδου. Να τον αδράξουν με επιχειρήματα και όχι να τον σπαταλάνε με μηδενιστικά συνθήματα. Χαρακτηρισμοί του τύπου: «Η κυβέρνηση κουρελού καταρρέει και μαζί με αυτήν τελειώνει η φαρσοκωμωδία, την ημερομηνία των εκλογών», μάλλον πως, στη συνείδηση της κοινωνίας, λειτουργούν αντίστροφα απ' ό,τι ελπίζουν και προσδοκούν οι εμπνευστές τους.

Ενώ, χαρακτηρίζοντας ως «βοηθούς κηπουρούς του ΠΑΣΟΚ», τα πρώην πλέον στελέχη του ΚΙΝ.ΑΛΛ που ενσωματώθηκαν στη νέα κυβέρνηση, υποτιμούν και προσβάλουν παράφορα, εκτός από τους συμπαθέστατους κηπουρούς και αυτήν ακόμα τη νοημοσύνη των πολιτών!

Όλη αυτή βέβαια η κακόγουστη πολιτική φρασεολογία, αναπαράγεται καθημερινά αναλλοίωτη, με βασανιστικό μάλιστα κυνισμό, σε όλα τα πρωτοσέλιδα των φιλοδεξιών εφημερίδων, που υπερτερούν αριθμητικά πλέον σήμερα στην έντυπη «ενημέρωση»!

Η υπουργοποίηση των κυρίων Μωραΐτη και Τόλκα κατά τον πρόσφατο ανασχηματισμό, ανάγκασε, όπως ήταν φυσικό, το ΚΙΝ.ΑΛΛ. να αντιδράσει δημόσια με ανακοίνωσή του, η οποία όμως αποτέλεσε πιστή αντιγραφή, ως προς το ύφος αλλά και το ήθος, με εκείνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης: «Η επιχείρηση Τσίπρα για λεηλασία της παράταξής μας πέφτει στο κενό, εκφυλίζεται σε παράγκα Γ' εθνικής», ανέφερε μεταξύ άλλων η ανακοίνωση.

Σε κάθε δημόσια παρέμβασή της η πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛΛ. δεν παραλείπει να προβάλλει το άγχος και τον πανικό που τη διακατέχει, ανεβάζοντας υπερβολικά τους τόνους της αντίδρασής της κατά της κυβέρνησης, με κραυγές απαξίωσης, αλαλαγμούς και καταγγελτικά συνθήματα.

Θα πρέπει όμως η ίδια η πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛΛ. να αντιληφθεί κάποτε πως, ίσως οφείλει να ανησυχεί περισσότερο και από την απώλεια στελεχών της παράταξής της, για αυτή καθεαυτή την απώλεια της εμπιστοσύνης των κομματικών της ψηφοφόρων, από την απόφασή της να συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική του προκατόχου της, για σύμπλευση της κεντροαριστερής (κάποτε) παράταξής τους με τη Ν.Δ. Αυτήν της την επιλογή δεν θα τη συγχωρήσει, μετά βεβαιότητας, κανένας από τους παλαιούς ψηφοφόρους και ιδεολογικά ταχθέντες στον χώρο του παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ.

Και οι ψηφοφόροι αυτοί δεν θα «λεηλατηθούν» αυτή τη φορά από την κομματική «παράγκα» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από την ίδια την πολιτική αμετροέπεια του μεταλλαγμένου πλέον ΠΑΣΟΚ. Μια αμετροέπεια που στην πολιτική, δημιουργεί σύγχυση και προδίδει πανικό, που όπως γνωρίζουμε, είναι ο χειρότερος σύμβουλος.

Στον δρόμο για την κάλπη, εμείς οι πολίτες, παραμένοντας παθητικοί θεατές σε μια στείρα και χωρίς φαντασία πολιτική αντιπαράθεση, ευελπιστούμε να αναλάβουν κάποτε οι πολιτικοί μας τις ευθύνες τους και να μας δώσουν δείγματα του όποιου πολιτικού πολιτισμού έχει απομείνει. Η αντιπαράθεση οφείλει να πραγματοποιείται με όρους πολιτικούς σε θέσεις, ιδέες και προτάσεις.

Η πολιτική πράξη, μπορεί μεν να προσβλέπει και να αποσκοπεί στον μέλλοντα χρόνο, όμως συντελείται στον ενεστώτα και λογοδοτεί στο παρόν!

Από κραυγές απελπισίας, μηδενισμού και αντεκδίκησης έχουμε χορτάσει.

Ας ακούσουμε τώρα και τα επιχειρήματα. Αν υπάρχουν τέτοια…

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο Ανδρέας είναι ακόμα εδώ...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 05-02-2019

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας, που, από εκείνη τη στιγμή που αναμείχθηκε με την πολιτική, καθόρισε την τύχη της πολιτικής στην Ελλάδα.

Αν και εκείνος έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια εδώ και 23 ολόκληρα χρόνια, φαίνεται πως το πνεύμα του εξακολουθεί να πλανιέται ως φάντασμα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάνω από τα έδρανα της Βουλής, ενώ η πολιτική παρακαταθήκη του «ανασύρεται» κατά το δοκούν προς κάλυψη της ανεπαρκούς επιχειρηματολογίας τους, από τους όχι και τόσο εμπνευσμένους και χαρισματικούς, όσο εκείνος, πολιτικούς του επίγονους!

Την επίκληση του «πνεύματος του Ανδρέα» τη ζήσαμε πρόσφατα στην επεισοδιακή διήμερη συνεδρίαση της Ολομέλειας για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η Βουλή των Ελλήνων φρόντισε, πρόωρα μάλιστα, για την τέλεση πολιτικού μνημόσυνου του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, αναδεικνύοντάς τον ουσιαστικά σε «αόρατο» πρωταγωνιστή μιας ανιαρής συνεδρίασης, που η πενία του πολιτικού λόγου και η απουσία σοβαρών επιχειρημάτων οδήγησαν στην αναζήτηση υποκατάστατων συμβόλων, ακόμα και μέσα από το ερμητικά κλειστό «χρονοντούλαπο της Ιστορίας».

Πρώτος έκανε την αρχή ένας άλλος Ανδρέας, ο Λοβέρδος, που μιλώντας στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας, οικειοποιήθηκε την πατριωτική στάση του δικού του πολιτικού χώρου(ό, τι έχει απομείνει τέλος πάντων) απέναντι στο «Μακεδονικό», την οποία, όπως τόνισε, θεμελίωσε ο ιδρυτής του κινήματος.

Στη συνέχεια, ένας ακόμα επίγονος του Ανδρέα, ο Γιάννης Μανιάτης, αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη την ομιλία του προς την Ολομέλεια, ξεκαθαρίζοντας σε υψηλούς τόνους πως οποιαδήποτε ομοιότητα του «δικού τους Ανδρέα» με τον τωρινό πρωθυπουργό είναι εντελώς συμπτωματική και διόλου αληθινή: «Απέχει έτη φωτός, από τον ασύγγνωστο και ολίγιστο άνθρωπο», σημείωσε ο ομιλητής.

Ως γνωστόν, ο σημερινός πρωθυπουργός έχει εκφράσει πολλάκις τον θαυμασμό του στο πρόσωπο του πολιτικού Ανδρέα Παπανδρέου και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι τον μιμείται κιόλας. Έτσι, ο υπερασπιστής βουλευτής των «ιερών συμβόλων του κινήματος» απέτρεψε με την παρέμβασή του αυτή κάθε είδους συνειρμό που μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα για τον πολιτικό του αντίπαλο. Έναν αντίπαλο, του οποίου, δεδηλωμένα, επιθυμεί ο ίδιος αλλά και το κόμμα του τη στρατηγική του ήττα και ταπείνωση!

Έπειτα, λαμβάνοντας τον λόγο ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, επικαλούμενος την επιλεκτική του μνήμη, θυμήθηκε την πρώιμη θέση του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ για το «Μακεδονικό», συμφωνώντας απόλυτα μαζί του, ενώ λησμόνησε εντελώς όλα όσα του είχε καταλογίσει ο τότε πολιτικός του αντίπαλος, το 1995.

Ακόμα και ο αρχηγός του «Συνδέσμου της ντροπής» που καταλαμβάνει τα άκρως δεξιά έδρανα του Κοινοβουλίου, έδειξε να εμπνέεται από τον Ανδρέα Παπανδρέου, αφού αναφέρθηκε κι εκείνος με τη σειρά του στα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Η ιστορία όμως δεν γράφεται πάνω στην προσθαφαιρούμενη επιλεκτική μνήμη των πολιτικών, αλλά στην ιστορική διαδρομή που τολμά να χαράξει ο καθένας από τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν ακέραια την ευθύνη, να ηγηθούν της εθνικής προσπάθειας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου για το ονοματολογικό, αρχικά επέμενε στη γραμμή των «τριών όρων»(Σύμβολα- Σύνταγμα- Σύνορα), στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν η άρνηση οποιασδήποτε ονομασίας που περιείχε τον όρο «Μακεδονία». Όταν όμως ο ίδιος παρέλαβε την εξουσία, τον φθινόπωρο του 1993, σχηματίζοντας έτσι και την τελευταία του κυβέρνηση, είχε πλέον κατανοήσει και αποδεχθεί την ανάγκη ενός έντιμου συμβιβασμού με τη γειτονική χώρα, αντιλαμβανόμενος την πρόκληση και έχοντας πλέον την πεποίθηση πως θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας.

Ο Ανδρέας είχε επίγνωση του ρόλου του ως πολιτικός και γνώριζε πολύ καλά την πολιτική ως την «τέχνη του εφικτού». Ο λόγος που αποφάσισε τη μεταστροφή του στο «Μακεδονικό» ζήτημα και προώθησε την Ενδιάμεση Συμφωνία ήταν ότι επιθυμούσε να κλείσει τις εκκρεμότητες από τον Βορρά, γιατί είχε αξιολογήσει τον εξ' Ανατολών κίνδυνο, ως τη μοναδική πραγματική και μόνιμη απειλή για τη χώρα μας. Έχοντας μάλιστα ανοιχτό το κατά προτεραιότητα πάντα εθνικό μας θέμα, το Κυπριακό, είχε πειστεί πλέον πως δεν έχουμε κανέναν λόγο να αφήνουμε και άλλα μέτωπα ανοικτά, προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων.

Λίγους μήνες μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές του 1993, ο Ανδρέας Παπανδρέου μπήκε στο στόχαστρο της αντιπολιτευόμενης δεξιάς παράταξης και του προσκείμενου σε αυτήν τύπου της, με αποκορύφωμα την επίτευξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με την ΠΓΔΜ. Κατηγορήθηκε τότε σφοδρά για μυστική διπλωματία, για διγλωσσία, για αναξιοπιστία και για εξαγορά από ξένα κέντρα.

Ο αντιπολιτευόμενος τύπος, σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων που κυκλοφορούν μέχρι και σήμερα, «εσπάραζε»: «Δεν πουλιέται η Μακεδονία», «ΕΞΩ Αμερικάνε Παπανδρέου!», «ΠΑΖΑΡΙ στην πλάτη της Ελλάδας» και άλλα συναφή…

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Πως η ιστορία επαναλαμβάνεται!

Η τελευταία ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στη Βουλή έγινε στις 6 του Νοέμβρη το 1995 και αφορούσε το «Μακεδονικό». Μόλις είχε υπογραφεί η Ενδιάμεση Συμφωνία με την ΠΓΔΜ και είχε σταματήσει να εφαρμόζεται το ελληνικό εμπάργκο εις βάρος της γειτονικής χώρας. Τότε ο Ανδρέας, μετρώντας τις κουβέντες του, εξήγησε τους λόγους της μεταστροφής του: «Κάθε θέμα έχει την ιστορία του, έχει το παρελθόν του. Και τα βάρη του παρελθόντος δεν μπορούν να παραγνωρίζονται, γιατί τα βρίσκεις μπροστά σου, σε κάθε επόμενη φάση, γιατί δημιουργούν δεσμεύσεις για τη χώρα, η οποία έχει συνέχεια στη διεθνή της υπόσταση, γιατί έχουν προσφέρει επιχειρήματα στην άλλη πλευρά!».

Μπορεί μεν σήμερα, το πάλαι ποτέ σύνθημα, που ήθελε το πολιτικό δημιούργημα του Ανδρέα Παπανδρέου να «…είναι εδώ..!», να μην ανταποκρίνεται πλέον στην πραγματικότητα, όμως ο ίδιος ο ιδρυτής του, «λάμποντας» δια της απουσίας του, φαίνεται πως εξακολουθεί να είναι ακόμα εδώ…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η «μετά Πρεσπών» εποχή...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-02-2019

Να ‘μαστε λοιπόν στην επόμενη μέρα! Η «μετά Πρεσπών» εποχή έφτασε και είναι γεμάτη με προκλήσεις. Το εννοώ, με όλες τις έννοιες του όρου.

Το αποφασιστικό βήμα ολοκληρώθηκε με την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, θέτοντας έτσι τέλος σε μια εκκρεμότητα που ταλαιπώρησε την Ελλάδα και την γειτονική χώρα για 27 ολόκληρα χρόνια.

Μια εκκρεμότητα που υπονόμευε την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών και εξέτρεφε τον εθνικισμό και την μισαλλοδοξία και στις δύο χώρες.

Όλο το παραπάνω διάστημα στο «χρηματιστήριο του εθνικισμού» κερδοσκόπησαν, με πλείστα πολιτικά οφέλη, πολιτικές δυνάμεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και την ΠΓΔΜ. Είναι βέβαιο πως οι ίδιοι θα συνεχίσουν να επενδύουν και στο μέλλον σε ένα ισχυρό «χαρτί» που δείχνει να αποδίδει!

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών ήρθε, σε μια χρονική περίοδο όχι και τόσο ευνοϊκή για την ίδια την Συμφωνία. Συνέπεσε ουσιαστικά με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας και ως εκ τούτου αποτέλεσε και θα εξακολουθεί να αποτελεί, μέχρι και τις εκλογές, προϊόν κομματικής εκμετάλλευσης και πρόσχημα πολιτικής αντιπαράθεσης.

Σίγουρα, δεν μπορεί παρά να αισθάνονται ικανοποίηση οι κυβερνήσεις των δύο χωρών, γατί τόλμησαν να κάνουν ένα ιστορικό βήμα προς το κοινό μας μέλλον, παρά τις τεράστιες αντιδράσεις που αντιμετώπισαν αμφότεροι.

Στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω και στην ΠΓΔΜ, θα έπρεπε να έχει δοθεί περισσότερος χρόνος για ενημέρωση και διαβούλευση, τόσο στους πολιτικούς όσο και στους πολίτες, πριν από την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Θα δίνονταν έτσι περισσότερες ευκαιρίες να κατανοήσουν όλοι τα υπέρ και τα κατά της Συμφωνίας, που σημειωτέον, όπως και όλες οι διπλωματικές συμφωνίες, αποτέλεσε προϊόν συμβιβασμού. Αυτό θα άλλαζε ενδεχομένως, την στάση και την θέση αρκετών πολιτών απέναντι στην Συμφωνία, αλλά πολύ φοβάμαι, δεν θα άλλαζε τίποτα ουσιαστικά στις αποφάσεις των εκπροσώπων του Κοινοβουλίου μας, αφού και τώρα τα κομματικά αντανακλαστικά υπερτερούν έναντι εκείνων των πατριωτικών!

Λέγεται ότι, αρκετοί βουλευτές, ορκισμένοι πολέμιοι, αλλά και ένθερμοι υποστηρικτές της Συμφωνίας των Πρεσπών, την καταψήφισαν ή την υπερψήφισαν αντίστοιχα, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να την μελετήσουν στις λεπτομέρειές της.

Μπορώ βεβαίως να υποθέσω τους λόγους της επίσπευσης της κύρωσης της Συμφωνίας, ως αποτέλεσμα ισχυρών πιέσεων έξωθεν και άνωθεν, όμως αυτή η εξήγηση δεν μπορεί να ευσταθεί και ως επίσημη δικαιολογία!

Η επόμενη μέρα κάθε άλλο παρά εύκολη προοιωνίζεται για τις δύο χώρες!

Οι δύο κυβερνήσεις δεν θα πρέπει τώρα να επαναπαυθούν στο ιστορικό τους «κατόρθωμα», αλλά να λάβουν άμεσα πρωτοβουλίες, μαζί με πολιτικούς, με κοινωνικούς φορείς, με συλλογικότητες, αλλά και με απλούς πολίτες, ώστε τα οφέλη που εκείνοι «βλέπουν» να έρχονται από την Συμφωνία, μέσα από το δικό τους πολιτικό-διπλωματικό πρίσμα, να μπορέσουν να τα εμφυσήσουν και στις συνειδήσεις των πολιτών. Να φροντίσουν να καλλιεργηθεί με προσοχή και να εμπεδωθεί στις κοινωνίες και των δύο χωρών το αίσθημα της φιλίας, της Ειρήνης, της ασφάλειας, της καλής γειτονίας και της συν-ανάπτυξης.

Φωνές από διάφορες πλευρές θα συνεχίσουν να ακούγονται. Εκείνοι που μονοπωλούν την ευαισθησία για τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να κατανοήσουν πως, αρκετά από αυτά τα δικαιώματα έχουν ήδη εκχωρηθεί, μέσα από τα μνημόνια που υπέγραψαν όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια.

Τώρα είναι καιρός να αποδεχθούμε όλοι πως, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, όπως σωστά είπε ο πρωθυπουργός και οι δύο λαοί με σύγχρονη σκέψη, με ορθολογισμό, με σοβαρότητα και χωρίς υστερίες, να ενσκήψουν στα πραγματικά προβλήματα που σίγουρα αντιμετωπίζουν.

Η «Βόρεια Μακεδονία» πλέον, ένα μικρό κράτος δύο εκατομμυρίων ανθρώπων, σε άθλια οικονομική κατάσταση, χωρίς στρατό ουσιαστικά, δεν μπορεί παρά να το απασχολεί αυτή καθεαυτή η επιβίωσή του.

Η Ελλάδα από την άλλη, εξερχόμενη δειλά-δειλά από την πολύχρονη μνημονιακή της περιπέτεια, δεν μπορεί παρά να έχει την έγνοια της στην ανασυγκρότηση της οικονομίας της και στην βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών της, που αρκετοί από αυτούς εξακολουθούν να βιώνουν την απόλυτη εξαθλίωση.

Κάπου στη Βόρεια Ελλάδα, υπάρχουν δύο λίμνες σε μεγάλο υψόμετρο.

Τρία κράτη που συναντιόνται στο νερό. Ολόκληρη η περιοχή γύρω από τις λίμνες, ανεξάρτητα από τα σύνορα και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ονομάζεται «Πρέσπα».

Το ακαθόριστο υγρό σύνορο, αφορά μονάχα τους ανθρώπους. Δεν αφορά όμως και τα άλλα είδη, όπως τα πουλιά, τα ψάρια και γενικά όλα τα ξεχωριστά πλάσματα της παραδεισένιας αυτής φύσης. Έτσι κι αλλιώς, αυτά δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν, παρά μόνο να μοιραστούν! Είναι όρος για τη δική τους επιβίωση!

Οι άνθρωποι όμως δυστυχώς, θα βρίσκουν πάντα κάτι να μοιράζουν, κάτι να διεκδικούν, με την ψευδαίσθηση πως έτσι ικανοποιούν την αέναη ματαιοδοξία τους.

Ουσιαστικά όμως, με αυτόν τον τρόπο, δεν καταφέρνουν τίποτα περισσότερο από το να αποδεικνύουν κάθε φορά, πόσο ευάλωτοι και πόσο αδύναμοι είναι τελικά!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η Μακεδονία, οι πατριώτες και οι μειοδότες
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-01-2019

«Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική», κατά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή! Μπορεί όμως κάποιος να τη βρει στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, στη Σκωτία και στη Ρουμανία. Ακόμα και στην Κολομβία, υπάρχουν δύο «Μακεδονίες»!

Το όνομα «Μακεδονία» το συναντάμε σε αρκετές περιοχές τους κόσμου. Συγκεκριμένα, 19 πόλεις και 55 κοινότητες χρησιμοποιούν την ίδια ονομασία, αν και είναι λιγότερο δημοφιλής από το όνομα της «Αθήνας», που το τιμούν περισσότερες από 60 πόλεις ανά τον κόσμο!

Χαριτολογώντας επίσης, θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στις παραπάνω περιοχές και την Βόρεια Κρήτη, αν λάβουμε υπόψη την σχετική αφίσα που κυκλοφόρησε πρόσφατα στο νησί μας, καλώντας τους πολίτες σε γενικό ξεσηκωμό ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών και η οποία ανέγραφε πως «Η ιερή Γη της Μακεδονίας είναι τα Βόρεια προάστια της Κρήτης».

Η αρχαία Μακεδονία, ως γνωστόν, δεν περιοριζόταν στην σημερινή ελληνική επαρχία. Το γεωγραφικό έδαφος των αρχαίων Μακεδόνων, σήμερα ανήκει σε τέσσερα διαφορετικά κράτη. Το μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται επί ελληνικού εδάφους. Ακολουθεί η Βουλγαρία, έπεται η σημερινή ΠΓΔΜ και ένα μικρό κομμάτι βρίσκεται στην Αλβανία. Προφανώς, δεν είναι πρωτόγνωρο στην ιστορία, μια γεωγραφική περιοχή με την ίδια ονομασία, να την μοιράζονται δύο κράτη.

Όταν λέμε την φράση «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», ως σύνθημα, μπορεί για κάποιους αυτό να σημαίνει ότι η Αλβανία, η Βουλγαρία και τα Σκόπια έχουν καταλάβει ελληνικό έδαφος που θα πρέπει να το απελευθερώσουμε. Υπάρχει άραγε υπερβολή στην ερμηνεία του συνθήματος αυτού ή σε εκείνους που το ενστερνίζονται ένθερμα; Αποτελεί πάντως ένα «κάλεσμα» που κι ετούτη τη φορά έχει καταφέρει να διχάσει τη χώρα. Τον ρόλο του καταλύτη αυτού του διχασμού, εξακολουθεί, δυστυχώς, να μονοπωλεί «επάξια» το πολιτικό μας σύστημα!

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα πολιτικά κόμματα, αδυνατώντας να ανέλθουν στο στοιχειώδες επίπεδο μιας αυτονόητης πολιτισμένης εθνικής συνεννόησης, αλληλοσπαράσσονται πάνω από μείζονα εθνικά ζητήματα, που προκύπτουν στις σχέσεις μας με άλλες χώρες. Για παράδειγμα, πόσες φορές κατά το παρελθόν δεν διαίρεσαν τη χώρα στα δύο, υιοθετώντας το μίζερο κλίμα της μεταξύ μας πόλωσης, για μικροκομματικούς λόγους, αντιμετωπίζοντας ζοφερές προκλήσεις και απειλές εξ' Ανατολών αφιχθέντων, από τον πραγματικά επικίνδυνο και αδιάλλακτο γείτονά μας, την Τουρκία;

Τον κίνδυνο που ελλοχεύει να αντιμετωπίζουμε μελλοντικά την τουρκική απειλή και από τον Βορρά, άραγε κανείς δεν τον διαισθάνεται;

Έτσι όμως δυστυχώς συμβαίνει και τώρα! Περισσεύουν και πάλι η υποκρισία και η σκοπιμότητα. Η κυβέρνηση έχει βρεθεί τυχαία σήμερα, λόγω διεθνούς συγκυρίας, σε μια θέση που θα την ζήλευαν αρκετές προηγούμενες κυβερνήσεις. Βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στην επίλυση ενός χρονίζοντος, μείζονος εθνικού προβλήματος, επιδιώκοντας να βελτιώσει τη θέση της χώρας μας στα Βαλκάνια.

Αυτό συμβαίνει, επειδή «έτυχε» να «συνωμοτήσει το Σύμπαν» με τους ισχυρούς της Γης, ετούτη τη χρονική στιγμή προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η αντιπολίτευση από την άλλη, σχεδόν σύσσωμη, ανταποκρινόμενη μόνο στο πρώτο συνθετικό της ονομασίας της, αντιδρά μηδενιστικά σε οποιαδήποτε κυβερνητική πρωτοβουλία και επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως αντιπολιτευτικό «όπλο» κατά του πολιτικού της αντιπάλου, κατηγορώντας τον ως «εθνικό μειοδότη».

Αδιαφορεί (για να μην πω ότι το επιδιώκει) για το κλίμα διχασμού που θα δημιουργήσει στην ελληνική κοινωνία, στον δρόμο για τις κάλπες. Χωρίζει τους Έλληνες σε πατριώτες και μειοδότες, δηλητηριάζοντας οποιαδήποτε προοπτική μελλοντικής εθνικής συνεννόησης σε αυτόν τον τόπο.

Διοργανώνονται, τάχα μου αυθόρμητα πατριωτικά συλλαλητήρια ανά την χώρα, στα οποία παρεισφρέουν, εκτός από τους αγνούς πατριώτες που διαδηλώνουν ειρηνικά και υπερασπίζονται την όποια άποψή τους, και φανατικοί εθνικιστές, σκοτεινοί υποκινητές ακροδεξιών κύκλων, ακόμα και σεβάσμιοι καλόγεροι, ως εκπρόσωποι του «ιερού real estate».

Ποιοι όμως διοργανώνουν και συντονίζουν αυτά τα μαζικά συλλαλητήρια και ποιοι χρηματοδοτούν τον τεράστιο αφισοπόλεμο της «πατριωτικής αντίστασης»;

Εκείνοι πάντως που θα τολμήσουν να ψηφίσουν τις επόμενες μέρες τη Συμφωνία των Πρεσπών στο ελληνικό Κοινοβούλιο, αλλά και οι υποστηρικτές τους, είναι μειοδότες και προδότες της Πατρίδος, ενώ αυτοί που «αντιστέκονται», εκφοβίζουν και υπονομεύουν την ατομική και πνευματική ελευθερία των άλλων, με απειλητικά sms, με ύβρεις και κραυγές φανατισμού ασκούν πατριωτικό καθήκον!

Ο πατριωτισμός όμως ως έννοια, όσο κι αν έχει φθαρεί από κάποιους, αποτελεί σύμβολο της ταυτότητας ενός λαού που βασίζεται στη γλώσσα, την κουλτούρα, τη θρησκεία, τις ιστορικές μνήμες και αναδεικνύει ως χαρακτηριστικά πατριωτισμού το ήθος, την αρετή, την τόλμη, τη δικαιοσύνη και την αμφισβήτηση.

Σήμερα που τα παιδιά μας μιλάνε, διαβάζουν και γράφουν άπταιστα στην σύγχρονη «γλώσσα των Greeklish», φοβόμαστε μήπως απειλείται η ελληνική γλώσσα από τη Συμφωνία που υπογράψαμε με τους Βόρειους γείτονές μας και που πρόκειται να επικυρώσουμε σε λίγες μέρες!

Ας δείξουμε, έστω για μια φορά, τον πολιτισμό μας, ως έθνος και ως κοινωνία και ας μην επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εμφανιστούμε διεθνώς ως χώρα φανατικών και αγράμματων που επιζητούν τον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό.

Ας σεβαστούμε την πλούσια πνευματική μας κληρονομιά και μαζί με αυτήν και τον λόγο του δικού μας Ηράκλειτου: «Μη εική περί των μεγίστων συμβαλλώμεθα».

Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση, «να μη λέμε ανοησίες για τα σπουδαία!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ιδού οι... Πρέσπες!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 16-01-2019

Ο πρώτος «κύβος» ερρίφθη στα Σκόπια! Η Βουλή της ΠΓΔΜ άλλαξε το συνταγματικό όνομα της χώρας από «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Από την ολομέλεια της ίδιας Βουλής πέρασαν, με αυξημένη μάλιστα πλειοψηφία 81 θετικών ψήφων και άλλες τρεις συνταγματικές τροπολογίες, αλλά και ο εφαρμοστικός νόμος, όπως ακριβώς προέβλεπε η Συμφωνία των Πρεσπών.

Ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ αμέσως μετά την υπερψήφιση της συμφωνίας, ανάρτησε στο Twitter (πού αλλού;) πως «είναι περήφανος που βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας». Σημείωσε μάλιστα με νόημα: «Εμείς αποδείξαμε ότι είμαστε Ευρωπαίοι όχι μόνο στη γεωγραφία, αλλά και στις αξίες μας».

Ο έτερος «κύβος» αναμένεται να ριφθεί στην Αθήνα! Αυτός μάλιστα θα είναι και ο μοιραίος για την επικύρωση ή την ακύρωση της όλης Συμφωνίας.

Ο πρωθυπουργός της χώρας, ως ένας εκ των πρωταγωνιστών της Συμφωνίας των Πρεσπών, εμφανίζεται σταθερά προσηλωμένος στον στόχο του που δεν είναι άλλος από την υλοποίηση της Συμφωνίας με κάθε τρόπο! Το έχει δηλώσει άλλωστε και δημόσια ότι πρόκειται για την κορυφαία σημαντική στιγμή της πολιτικής του καριέρας.

Από την άλλη πλευρά, στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, υπακούοντας στα εθνικιστικά κελεύσματα των ενοίκων -και ιδιοκτητών πλέον- του «ρετιρέ» της «γαλάζιας πολυκατοικίας», εγκαταλείπουν τώρα άρον-άρον την λεγόμενη «ελληνική εθνική γραμμή του 2007-2018» που εξαγγέλθηκε από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και την τότε υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη και αφορούσε στην διεκδίκηση μιας ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό που θα ίσχυε έναντι όλων!

Ο κυριότερος λόγος που το Μακεδονικό ζήτημα παραμένει άλυτο, σχεδόν για τριάντα χρόνια, οφείλεται στο γεγονός πως οι εθνολαϊκιστές που έκαναν διαχρονικά αισθητή την παρουσία τους και στις δυο χώρες, εμπόδιζαν αλλά και ακύρωναν κάθε φιλότιμη προσπάθεια εξεύρεσης λύσης που κατά καιρούς εμφανίζονταν.

Η τελευταία Συμφωνία πάντως, όσον αφορά τουλάχιστον την ελληνική πλευρά, έχει μια ιδιαιτερότητα: Μπορεί μεν μπροστά στα «μαρμαρένια αλώνια» των τηλεοπτικών πάνελ να χρησιμοποιείται από κάποιους, ως «παντιέρα» κομματικού καιροσκοπισμού με «πατριωτικό περιτύλιγμα», όμως στο παρασκήνιο της πολιτικής αρένας τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά:

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι η Συμφωνία που όλοι κατά βάθος επιθυμούν να επικυρωθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο! Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Πρώτη απ' όλους βέβαια η κυβέρνηση, όπως είναι φυσικό και εργάζεται σθεναρά για να το πετύχει, με όλες τις δυσκολίες που της δημιούργησε το πρόσφατο συναινετικό «διαζύγιο» με τον μέχρι πρότινος κυβερνητικό της εταίρο!

Μετά έρχεται η Αξιωματική Αντιπολίτευση που επιθυμεί, τόσο όσο τουλάχιστον και η κυβέρνηση την επικύρωσή της, αλλά χωρίς να χρεωθεί η ίδια το πολιτικό κόστος.

Φαντάζεστε να μην δοθεί η ψήφος εμπιστοσύνης προς την παρούσα κυβέρνηση και να διενεργηθούν οι εκλογές πριν από την κύρωση της Συμφωνίας;

Φαντάζεστε τον κύριο Μητσοτάκη να κερδίσει τις εκλογές αυτές και να κληθεί ό ίδιος στη συνέχεια να επικυρώσει ή να ακυρώσει την Συμφωνία;

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολή θα είναι τότε η θέση του προέδρου της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, κρατώντας πλέον την «καυτή πατάτα» στα χέρια του, έχοντας απέναντί του τον ξένο παράγοντα, τον επικαλούμενο ευρωπαϊκό του προσανατολισμό, το αδελφό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, αλλά και την ελληνική κοινωνία που θα απαιτεί συνέπεια και συνέχεια λόγων και πράξεων;

Εκείνος πάντως, ούτε που θα ήθελε καν να το διανοηθεί!

Ακολουθούν τα κόμματα της Ελάσσονος Αντιπολίτευσης, που χωρίς την επικύρωση της εν λόγω Συμφωνίας, δεν θα είχαν να αδράξουν της ευκαιρίας της προεκλογικής τους ηρωοποίησης ως όψιμοι «Μακεδονομάχοι», σώζοντας οτιδήποτε αν σώζεται, από τα ήδη πενιχρά μονοψήφια δημοσκοπικά τους ποσοστά!

Εκείνο που θα πρέπει να αναλογιστούν οι Έλληνες βουλευτές την συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι η τεράστια ιστορική ευθύνη που αναλογεί στον καθένα τους από τη στάση και τη θέση που θα κρατήσουν. Η όποια απόφασή τους θα αποτελέσει αναμφίβολα καταγεγραμμένη ιστορική πράξη μείζονος σημασίας για το μέλλον της χώρας μας, αλλά και για την θέση και τον ρόλο της στην περιοχή.

Είναι η κορυφαία στιγμή που καλούμαστε ως έθνος να αποφασίσουμε αν πραγματικά επιθυμούμε να επιλυθεί το χρονίζον «Μακεδονικό» ζήτημα, με ειλικρινές αίσθημα πατριωτισμού αλλά και με τον απαιτούμενο ρεαλισμό ή να συνεχίσει αυτό να παραμένει άλυτο.

Αν θα αξιοποιήσουμε την ευκαιρία που μας δίνεται τώρα να βρεθούμε από την ίδια πλευρά της ιστορίας με τους βόρειους γείτονές μας, υποστηρίζοντας ειρηνικά τα κοινά οικονομικά, εμπορικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα των δύο λαών.

Αν θα τολμήσουμε να οδηγήσουμε την Ελλάδα στο μέλλον της συν-ανάπτυξης των Βαλκανίων, σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει και εξελίσσεται ή αν θα την αφήσουμε να βυθίζεται σε μια ανώφελη και αναίτια εσωστρέφεια και απομόνωση.

Ιδού οι… Πρέσπες!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Προστατευόμενος ο μάρτυρας, απροστάτευστη η λογική...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 09-01-2019

Πριν από περίπου έντεκα μήνες είδε το φως της δημοσιότητας πόρισμα, που προέκυψε μετά από έρευνα της Δικαιοσύνης και αφορούσε στο -διεθνών διαστάσεων- σκάνδαλο της πολυεθνικής φαρμακευτικής εταιρείας Novartis.

Σύμφωνα πάντα με το παραπάνω πόρισμα, προέκυπτε εμπλοκή δέκα Ελλήνων πολιτικών και συγκεκριμένα, δύο πρώην πρωθυπουργών και οκτώ πρώην υπουργών. Επίσης, μέσω του πορίσματος αυτού αποκαλύφθηκε ότι στο προανακριτικό υλικό συμπεριλαμβάνονταν και οι καταθέσεις τριών μαρτύρων, οι οποίοι βρίσκονταν σε καθεστώς προστασίας, σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του σχετικού νόμου.

Τα αντανακλαστικά των πολιτικών μας σε τέτοιου είδους «προκλήσεις» ενεργοποιούνται άμεσα, σχεδόν αυτόματα. Για ακόμα μια φορά «άδραξαν» την ευκαιρία της γραφικής πλέον «κοκορομαχίας», ανακαλύπτοντας άλλο ένα «πεδίον δόξης λαμπρόν», «πολιτισμένης» πολιτικής αντιπαράθεσης, με άναρθρες κραυγές, ύβρεις, απειλές και αλληλοσπαραγμούς!

Από τη μία πλευρά οι κυβερνώντες, υπόσχονταν να καθαρίσουν την «κόπρο του Αυγεία» από το ελληνικό πολιτικό στερέωμα και από την άλλη, η Αξιωματική Αντιπολίτευση εκτόξευε τα «φαρμακερά της βέλη» κατά των πολιτικών της αντιπάλων, μιλώντας για πολιτικές διώξεις και θεσμική εκτροπή. Απαξίωναν δε, οι πολιτικοί της μείζονος αντιπολίτευσης, με κάθε ευκαιρία τον θεσμό των προστατευόμενων μαρτύρων, τον οποίο σημειωτέον, οι δικές τους κυβερνήσεις είχαν νομοθετήσει. Αποκαλούσαν τους μάρτυρες αυτούς «κουκουλοφόρους» και τους θεωρούσαν «επικίνδυνους συνεργάτες του παρακράτους». Κάποιοι μάλιστα από τους πολιτικούς αυτούς, δεν δίστασαν τότε να προβούν και σε μηνύσεις ακόμα και κατά δικαστών που διερευνούσαν το συγκεκριμένο σκάνδαλο.

Σε ένα πράγμα μόνο συμφωνούσαν όλοι οι πολιτικοί μας, από όλο το κομματικό φάσμα μάλιστα, αλλά μόνο στα λόγια: «Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη και να την αφήσουμε ανεπηρέαστη να επιτελεί το έργο της».

Λόγια του αέρα δηλαδή! Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο!

Οι άνθρωποι που έχουν δώσει όρκο να υπηρετούν τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού, με σεβασμό στο πολίτευμα και τους νόμους, αναγνωρίζοντας την διάκριση των εξουσιών, οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίζονται να υπονομεύουν τους θεσμούς που θωρακίζουν την Δημοκρατία μας, όταν αισθάνονται πως απειλούνται εκείνοι και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν!

Τώρα, μετά από έντεκα μήνες, η υπόθεση αυτή απασχολεί και πάλι την επικαιρότητα, όταν ένας από τους τρεις προστατευόμενους μάρτυρες μετετράπη, σύμφωνα με την προανάκριση, σε κατηγορούμενο. Εδώ ακριβώς εντοπίζουμε και την απόλυτη αντιστροφή των ρόλων, των μεθοδεύσεων και των στρατηγικών.

Ένα φαινόμενο που μόνο στην πολιτική μπορεί να συμβεί:

Σύμφωνα με τους πολιτικούς της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ο πρώην «κουκουλοφόρος» και συνεργός στην «πολιτική σκευωρία» με στόχο την πολιτική τους «εξόντωση», χρησιμοποιείται τώρα από τους ίδιους ανθρώπους, ως «ο πλέον αξιόπιστος μάρτυρας» για την αποκάλυψη της «σκευωρίας»!

Όσο διάστημα ο μάρτυρας τελούσε υπό το καθεστώς της προστασίας, εβάλετο λυσσαλέα από τους ίδιους και τους κομματικούς τους συντρόφους, ως «συνεργός του παρακράτους» που υποθάλπει την διεφθαρμένη σχέση «στοργής», που συνδέει την εκτελεστική και την δικαστική εξουσία. Τώρα όμως που αποκαλύφθηκε τόσο η ιδιότητά του ως κατηγορούμενους, όσο και η σχέση του με τους πρώην υπουργούς, ανέλαβαν αμέσως οι ίδιοι την προστασία και την υπεράσπισή του.

Για τους κυβερνώντες, αντίστροφα, κατά το διάστημα που ο μάρτυρας ήταν προστατευόμενος, έχαιρε της εμπιστοσύνης τους, ενώ τώρα που βρέθηκε στο αντίπαλο «στρατόπεδο» στοχοποιήθηκε και κατηγορείται σφοδρά.

Εδώ βεβαίως καταγράφεται και ακόμα ένα παράδοξο: Πώς γίνεται να χαρακτηρίζεται από την Δικαιοσύνη ένα πρόσωπο ως «προστατευόμενος μάρτυρας» το οποίο βαρύνεται με κατηγορίες; Θα ήταν λογικό και πρέπον, πρώτα νε ελεγχθεί για την νομιμότητά του και κατόπιν να χαρακτηριστεί ως τέτοιος!

Η κυβέρνηση από την πλευρά της, θα πρέπει τώρα να ρίξει τους τόνους της αντιπαράθεσης για την συγκεκριμένη υπόθεση, αφού και η ίδια υποστηρίζει πως δεν διανύουμε ακόμα προεκλογική περίοδο και να αφήσει την Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, ανησυχώντας ίσως μόνο, για την μη παραγραφή των όποιων αδικημάτων που ενδεχομένως να προκύψουν. Θα πρέπει επίσης να σταματήσει να καλλιεργεί προσδοκίες «κάθαρσης» στην κοινωνία, πριν την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης, για να μην βρεθούμε ξανά θεατές μπροστά σε ένα ακόμα φιάσκο τύπου «SIEMENS», το οποία θα εκθέσει και την ίδια ανεπανόρθωτα!

Αν η υποκρισία και ο Φαρισαϊσμός δεν υπήρχαν στην πολιτική ζωή του τόπου μας! Αν οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί και τα κόμματά τους στο σκάνδαλο Novartis, πίστευαν ουσιαστικά στην διάκριση των εξουσιών και αν πράγματι εμπιστεύονταν, όπως εντόνως και δημοσίως διατείνονται, την ανεπηρέαστη Ελληνική Δικαιοσύνη, θα έπρεπε ήδη να έχουν θέσει τον εαυτό τους στη διάθεση των αρμόδιων δικαστικών αρχών, προκειμένου έτσι να βοηθήσουν έμπρακτα και όχι στα λόγια, στο να αποδοθεί γρήγορα δικαιοσύνη και να λάμψει επιτέλους η αλήθεια, αν πράγματι αυτό επιθυμούν!

Γιατί όσο κι αν προσπαθούν οι αξιότιμοι πολιτικοί μας να μεθοδεύσουν την προστασία και την υπεράσπιση των μαρτύρων και των κατηγορούμενων στα διάφορα σκάνδαλα, που διαρκώς αποκαλύπτονται σαν τα κεφάλια της «Λερναίας Ύδρας», δεν είναι σε θέση να κάνουν το ίδιο και για την άκαμπτη-κυνική- κομματική τους λογική, η οποία εξακολουθεί να παραμένει μετέωρη και απροστάτευτη…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Άγιος Βασίλης έρχεται;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-12-2018

Πριν από λίγο καιρό, μια δασκάλα φέρεται να απολύθηκε από ένα δημοτικό σχολείο στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ όπου εργαζόταν, επειδή είπε στους μαθητές της ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης. Σε σχετική συζήτηση μέσα στην τάξη, η εν λόγω δασκάλα αποκάλυψε στους μικρούς μαθητές της πως «τα δώρα του υποτιθέμενου Άγιου Βασίλη, τα αγοράζουν οι γονείς και τα βάζουν εκείνοι κάτω από το δέντρο τους».

Επιχείρησε μάλιστα, σύμφωνα πάντα με τα παιδιά, να καταρρίψει και άλλους παιδικούς μύθους, όπως ότι «δεν υπάρχει πασχαλινό λαγουδάκι, ούτε νεράιδα των δοντιών ούτε τα περίφημα ξωτικά και ακόμα ότι οι τάρανδοι δεν μπορούν να πετάξουν».

Οι γονείς αντέδρασαν έντονα όταν πληροφορήθηκαν από τα παιδιά τους το τι ακριβώς συνέβη στην τάξη τους και δημοσιοποίησαν την αντίδρασή τους, γράφοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως «μια ενήλικη γυναίκα επιχείρησε να συνθλίψει τα όνειρα εξάχρονων παιδιών από την πρώτη τάξη δημοτικού και ότι χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια από μέρους των γονιών για να παρηγορήσουν τα παιδιά τους, μετά το περιστατικό».

Ο διευθυντής του σχολείου, αφού πρώτα έκανε τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να απομακρυνθεί άμεσα η συγκεκριμένη δασκάλα από το σχολείο του, με επιστολή που έστειλε στους γονείς, ζήτησε συγγνώμη για την απαράδεκτη συμπεριφορά της δασκάλας και τους προέτρεψε να κάνουν όλα εκείνα τα απαραίτητα βήματα στο σπίτι τους, ώστε να διατηρήσουν την αθωότητα των παιδιών τους αυτήν την εορταστική περίοδο.

Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που θυμίζει όμως και λίγο παραμύθι.

Ένα παραμύθι με «δράκο» που «καταβρόχθισε» τη μαγεία του «μύθου» και «συνέθλιψε» τα παιδικά όνειρα.

Κάπως έτσι όμως δεν είναι και η ίδια η ζωή μας; Κάτι δηλαδή ανάμεσα σε παραμύθι και πραγματικότητα! Εκεί συνυπάρχουν και αναμειγνύονται οι ανάγκες με τα όνειρα, η καθημερινότητα με το μύθο, ο ρεαλισμός με τη φαντασία, η αλήθεια με το ψέμα! Όλα δηλαδή τα απαραίτητα «συστατικά» της ανθρώπινης συνύπαρξης.

Η κοινωνία, εξάλλου, έχει μάθει να ισορροπεί μέσα από τις αντιθέσεις της. Χρησιμοποιεί δε με την ίδια ευκολία τόσο την αλήθεια όσο και το ψέμα.

Ανάλογα με την περίπτωση, αξιολογεί και τη χρησιμότητά τους.

Η αλήθεια δεν είναι πάντα καλή, όπως και το ψέμα δεν είναι απαραίτητα καταδικαστέο σε όλες τις περιπτώσεις. Υπάρχουν μάλιστα φορές που οι ρόλοι τους αντιστρέφονται.

Η δασκάλα, για παράδειγμα, «καταδικάστηκε» επειδή είπε την αλήθεια σε «λάθος» ανθρώπους.

Ο διευθυντής του σχολείου και οι γονείς των μαθητών, από την άλλη, επιχείρησαν να επαναφέρουν την «κανονικότητα» στην παιδική αθωότητα, χρησιμοποιώντας ουσιαστικά ως βασικό «εργαλείο» τους το ψέμα.

Ο σκοπός «αγίασε» τα μέσα και σε αυτή την περίπτωση!

Η κοινωνία μας πάντως δείχνει να έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στο ψέμα έναντι της αλήθειας και αυτό βεβαίως εξηγείται λογικά:

Η αλήθεια εμπεριέχει τον κυνισμό της πραγματικότητας και αυτό πολλές φορές πονάει πολύ. Θέλει δύναμη ψυχής να την αντέξεις όταν αυτή είναι σκληρή.

Δεν κατασκευάζεται, δεν τροποποιείται, δεν αμφισβητείται και δεν αναιρείται.

Αντίθετα, το ψέμα είναι «βολικό», «εύκολο», «εύπεπτο», «εύχρηστο» και στις δύσκολες στιγμές δίνει πάντα «λύση». Ενισχύει την υποκρισία και εξουδετερώνει την αυτοκριτική, ενώ δημιουργεί τη «μαγική παραίσθηση» του απροσδιόριστου!

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσουν και σε παράδοξες συμπεριφορές.

Να μην απορούμε λοιπόν, όταν παρατηρούμε μια ολόκληρη κοινωνία να εξεγείρεται και να καταδικάζει σύσσωμη, με τον πιο έντονο μάλιστα τρόπο, τη βία του δολοφόνου απέναντι στο ανυπεράσπιστο θύμα του και την επόμενη ακριβώς στιγμή, όχι μόνο να αποδέχεται αλλά και να απολαμβάνει τη βία εις βάρος του δολοφόνου αυτή τη φορά, από τους συγκρατούμενούς του.

Ενώ δεν υπάρχει καλή και κακή βία, για την κοινωνία φαίνεται πως υπάρχει!

Όπως ακριβώς υπάρχει για εκείνη, το καλό ψέμα και η κακή αλήθεια…

Η χρονιά που θα υποδεχτούμε σε λίγες μέρες είναι, λένε, «εκλογική»!

Οι «Άγιοι Βασίληδες» θα συνεχίσουν, κατά πάσα πιθανότητα, να μας επισκέπτονται και μετά τα Χριστούγεννα!

Κάποιοι από εμάς θα βρίσκουμε κάτω από το «δέντρο» μας «δώρα» και κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι) «δωροεπιταγές», μέχρι και την ημερομηνία των εκλογών. Μετά θα βγουν οι …«καλικάντζαροι»!

Είτε πιστεύουμε σε αυτούς τους «Άγιους Βασίληδες» είτε όχι, ένα είναι σίγουρο:

Θα ζήσουμε κι αυτή τη φορά μεγαλοπρεπώς, με τη γνώριμη «πολιτική μας αθωότητα», τη «μαγεία» του «μύθου» σε όλο της το μεγαλείο και καμιά «δασκάλα» δεν θα μπορέσει να μας τη χαλάσει…!

Εύχομαι καλές γιορτές σε όλους!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η εποχή της οργής
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-12-2018

Λένε πως το κίτρινο χρώμα συμβολίζει το μίσος, τη δειλία, τον πλούτο, τη δόξα, τη φιλοδοξία και την ενοποίηση. Είναι το χρώμα που τονώνει την αυτοεκτίμηση και διώχνει τις φοβίες. Στην υπερβολή του όμως, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, μπορεί να προκαλέσει ανησυχία αλλά και επιθετικότητα.

Έχω την αίσθηση, για να μην πω την βεβαιότητα, ότι το κίτρινο χρώμα θα συμβολίζει μελλοντικά, τουλάχιστον σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, τη διαμαρτυρία και την οργή των εργαζόμενων απέναντι στην αδικία και την αλαζονεία. Θα είναι το χρώμα που θα φοβίζει και θα απειλεί την όποια ανάλγητη εξουσία.

Η αρχή έγινε από τη Γαλλία. Τη χώρα που ιστορικά «τρέφει» επαναστάσεις.

Το κίτρινο γιλέκο, το οποίο οι οδηγοί υποχρεούνται να διατηρούν στο αυτοκίνητό τους σε περίπτωση ανάγκης, έχει μετατραπεί σήμερα σε σύμβολο αντίδρασης, αντίστασης και διαμαρτυρίας. Οι Γάλλοι εργαζόμενοι που έκαναν χρήση ιδιωτικών μέσων μεταφοράς, άρχισαν να οργανώνονται προκειμένου να διαμαρτυρηθούν μαζικά για την αύξηση στη φορολογία των καυσίμων. Φορώντας τα κίτρινα γιλέκα ξεκίνησαν στις αρχές του Νοέμβρη αυθόρμητα να προβάλουν τη διαμαρτυρία τους, τόσο μέσω της φυσικής τους παρουσίας στους δρόμους της Γαλλίας, όσο και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κανένας όμως δεν φανταζόταν πως η συγκεκριμένη διαμαρτυρία, που αρχικά αφορούσε μία κατηγορία εργαζόμενων, θα φούντωνε τόσο γρήγορα και θα εξελισσόταν σε μία ευρύτερη έκφραση οργής για το υψηλό κόστος ζωής πολλών κοινωνικών στρωμάτων.

Άκουσα πρόσφατα κάποιον Έλληνα βουλευτή να εκφράζει την απορία του σε τηλεοπτικό πάνελ, «πως γίνεται μια ασήμαντη (για εκείνον) αύξηση στις τιμές των καυσίμων στη Γαλλία, να προκαλέσει έναν τέτοιο ξεσηκωμό;».

Προφανώς ο εν λόγω κύριος, αγνοεί το γεγονός πως η Γαλλία είναι μία μεγάλη αγροτική χώρα, με πολλά χωριά, κωμοπόλεις, φάρμες, σε μακρινές αποστάσεις και ως εκ τούτου το αυτοκίνητο αποτελεί είδος πρώτης ανάγκης. Η αύξηση όμως στα καύσιμα, όπως όλοι γνωρίζουμε, συνεπάγεται και την αυτόματη αύξηση σε μία σειρά καταναλωτικών προϊόντων επίσης πρώτης ανάγκης.

Να μην απορεί λοιπόν ο βουλευτής αυτός και να μην υποτιμά διόλου τις ανάγκες των εργαζομένων, γιατί μπορεί στο μέλλον να δει το ίδιο «έργο» να «παίζεται» και στη χώρα του!

Το κίνημα πλέον των «κίτρινων γιλέκων», όπως αυτό έχει εξελιχθεί, προσωποποίησε και στόχευσε τη διαμαρτυρία του απέναντι στο πρόσωπο του Εμανουέλ Μακρόν και της οικονομικής πολιτικής του, αποκαλώντας μάλιστα τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, «Πρόεδρο των πλουσίων».

Σήμερα ο Μακρόν αντιμετωπίζει αναμφισβήτητα τη σοβαρότερη θεσμική κρίση που βίωσε ποτέ η Γαλλία από τον Μάη του'68. Είναι ο μοιραίος άνθρωπος, στη νεότερη ιστορία της Γαλλίας, που πληρώνει το τίμημα της αδικίας και της κοινωνικής ανισότητας.

Ωστόσο, δεν είναι βεβαίως ο Μακρόν και ο μοναδικός υπεύθυνος για την έλλειψη ιδεών, βούλησης, σχεδιασμού και ανάληψης πρωτοβουλιών για την εξισορρόπηση των αδικιών και των ανισοτήτων στη χώρα του. Οι Βρυξέλλες, η Φρανκφούρτη, το Στρασβούργο και το Βερολίνο, έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για τις εξελίξεις στη Γαλλία, με τις πολιτικές της αυστηρής λιτότητας που υποστηρίζουν και επιβάλλουν σε όλη την Ευρώπη, μέσα από τα εργασιακά μοντέλα δικής τους έμπνευσης.

Από το Ευρωπαϊκό «διοικητήριο», θέλοντας να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, διαρρέουν στα ΜΜΕ πως πρόκειται για υποκινούμενο και καθοδηγούμενο «όχλο» άσχετων διαδηλωτών, από «σκοτεινές δυνάμεις» μέχρι και από «ρωσικούς δακτύλους». Τα 42 όμως αιτήματα που προβάλλουν τα «κίτρινα γιλέκα» είναι αμιγώς πολιτικά. Αφορούν οικονομικά, κοινωνικά, εργασιακά και πολιτισμικά θέματα, διατυπωμένα μάλιστα με σαφήνεια, ρεαλισμό και προβληματισμό.

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουν πολύ καλά, εκείνοι που θα κληθούν μελλοντικά να διαχειριστούν τις τύχες των ανθρώπων, πως τις επαναστάσεις δεν τις δημιουργούν επαναστατικά κόμματα και συνωμοτικές οργανώσεις, αλλά η ίδια η αδικία της κοινωνίας, που την εκφράζει ο εκάστοτε μοιραίος «αχυράνθρωπος» που επιχειρεί να την επιβάλλει.

Απαντάνε στην αδικία μόνο εκείνοι που την πολεμούν με αυθόρμητο τρόπο και δεν αποτελεί έργο μίας μόνο κοινωνικής τάξης. Τη λαϊκή οργή δεν μπορούν να την καταστείλουν ούτε οι 90 χιλιάδες αστυνομικοί του Μακρόν, ούτε οι αθρόες συλλήψεις διαμαρτυρόμενων πολιτών, ούτε και η κατάχρηση δύναμης των σωμάτων ασφαλείας κατά ανυπεράσπιστων μαθητών. Αντίθετα μάλιστα την ενισχύουν με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσουν είναι να καταστείλουν τα αίτια που την προκάλεσαν.

Το 68% των Γάλλων σήμερα υποστηρίζει το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» και το αναγνωρίζει ως αυθόρμητο κίνημα διαμαρτυρίας και αντίστασης. Αυτή η διευρυμένη λαϊκή αποδοχή είναι ουσιαστικά και η δύναμή του.

Η αξιότιμη διευθύντρια του ΔΝΤ, ενώ έκανε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό προκειμένου να διογκώσει τη φτώχεια στην Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, δεν παραλείπει τώρα να εκφράζει τους φόβους της και να προειδοποιεί για τη μελλοντική έλευση μιας νέας, επικίνδυνης για το σύστημά τους, εποχής.

Είναι «η εποχή της οργής» και μόλις έφτασε…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η δημοκρατία και η Μακεδονία
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 07-12-2018

Το sms που στάλθηκε μαζικά την προηγούμενη εβδομάδα στα κινητά των μαθητών έγραφε κατά γράμμα: «Έκτακτο. Την Πέμπτη 29/11 κάλεσμα για πανελλαδική κατάληψη σε όλα τα σχολεία της χώρας με θέμα εθνικά θέματα, Μακεδονικό, Κατσίφας και Β. Ήπειρος. Μιλήστε όλοι με τα 15μελές σας» .

Δεν έχω καμιά απολύτως διάθεση να σχολιάσω ούτε τις (φανερές) προθέσεις του αποστολέα αυτού του μηνύματος, ούτε και τις συντακτικές του «δεξιότητες» κι ας εμφανίζεται ο ίδιος ως αυτόκλητος υπερασπιστής και τιμητής της εθνικής μας υπερηφάνειας, που κατά την γνώμη του ιδίου απειλείται, υπονομεύεται και ευτελίζεται (Από ποιόν άραγε;).

Δεν μπορώ όμως να μην προβληματιστώ και να μην ανησυχήσω ταυτόχρονα από το γεγονός ότι το 13,9% των Γυμνασίων και των Λυκείων της επικράτειας, που αριθμεί τα 480 σχολεία περίπου, ανταποκρίθηκε θετικά στο εθνικιστικό κάλεσμα.

Δεν μπορώ επίσης να μην εκφράσω την λύπη μου για το θλιβερό σύνθημα που διάβασα σε κάποιο πανό, γραμμένο από χέρι μαθητή κάπου στο βορρά και το οποίο έγραφε: «Η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία»! Το γεγονός ότι το χέρι του μαθητή ήταν καθοδηγούμενο, δεν καθιστά το αποτέλεσμα λιγότερο θλιβερό!

Ο εμπνευστής ενός τέτοιου συνθήματος δεν μπορεί παρά να έχει κακό σκοπό.

Η στόχευσή του είναι έκδηλη. Χρησιμοποίησε δύο έννοιες με αδιαμφισβήτητη την ελληνική «καταγωγή» τους, στρέφοντας όμως ουσιαστικά την μία ενάντια στην άλλη!

Συγκεκριμένα, επιδίωξε με αυτόν τον τρόπο να στρέψει την «καλή» Μακεδονία ενάντια στην «κακή» δημοκρατία. «Πέταξε» πάνω στη «ζυγαριά» της κοινωνικής συνείδησης την «δημοκρατία» και την «Μακεδονία», σαν δυο κομμάτια ωμού κρέατος προς κατανάλωση, δείχνοντας πόσο «ελαφρύ» είναι το πρώτο και πόσο «βαρύ» το δεύτερο. Χρησιμοποίησε μάλιστα στο σύνθημα κακόβουλα και κακόπιστα τη λέξη «πούλησε», επιδιώκοντας έτσι να προβάλει την «συναλλαγή», τον «δόλο», την «κατάχρηση» και την «ιδιοτέλεια» ως χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ίδιας της δημοκρατίας. Επιθυμητό αποτέλεσμα ήταν προφανώς η αποδόμηση της έννοιας της δημοκρατίας.

Το συγκεκριμένο σύνθημα όμως δεν στέλνει απλώς ένα μήνυμα προς την κοινωνία γενικότερα, αλλά επιχειρεί να εισαγάγει έναν αξιακό κώδικα επικοινωνίας με την παιδική ηλικία και να καταστήσει σαφές στη νέα γενιά πως η έννοια της «δημοκρατίας» δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται αυτονόητη, όσο τουλάχιστον επιβάλλεται να θεωρείται αυτονόητη η έννοια της «Μακεδονίας». Θεωρεί δε ως τετελεσμένο το γεγονός ότι η κοινωνία έχει περισσότερους λόγους να ταυτίζεται με τον όρο «Μακεδονία» παρά με τον όρο «δημοκρατία».

Δεν θεωρώ καθόλου σύμπτωση το ότι η ευθεία αμφισβήτηση του ιδανικού της δημοκρατίας έρχεται λίγες μόνο μέρες αργότερα από την ηχηρή αμφισβήτηση της ύπαρξης νεκρών κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Και ενώ όλα αυτά διαδραματίζονται στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας μας, σκέφτομαι πόσο σημαντικό και διαχρονικό φαντάζει σήμερα το «sms» που μας «έστειλαν», πολλά χρόνια πριν, οι σοφιστές μας Πρωταγόρας και Αντιφών, που διαμήνυε: «Πρώτιστον εν ανθρώποις η Παιδεία»!

Μπορεί να μην το έχουν λάβει κάποιοι, μπορεί να μην το έχουν διαβάσει κάποιοι άλλοι. Καλό και φρόνιμο πάντως είναι τουλάχιστον να το διατηρήσουμε στα «αποθηκευμένα» μας μηνύματα. Ίσως κάποτε να μας φανεί χρήσιμο!

Από την Παιδεία άλλωστε ξεκινάνε όλα. Από την αγωγή που αποκτά κανείς στο σπίτι του, στη γειτονιά του, στην κοινότητά του. Εκεί που δημιουργείται το πρώτο ουσιαστικό παρελθόν κάθε ανθρώπου. Εκεί συμπυκνώνονται οι μύθοι, εκεί φυλακίζονται ή απελευθερώνονται οι φόβοι και τα πάθη. Εκεί «σπέρνεται» ο σοβινισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία και η μιζέρια. Εκεί, στο ίδιο μέρος όμως καλλιεργείται και ο σεβασμός, η αγάπη, η αλληλοκατανόηση, ο αλτρουισμός και η αρμονική συνύπαρξη.

Όλα τα παραπάνω που συμβαίνουν έρχονται και μας υπενθυμίζουν την «ρωγμή» που έχει προκαλέσει ο εθνικισμός, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην ελληνική κοινωνία, δυστυχώς. Μια «ρωγμή» που δεν πρέπει να υποτιμάμε σε καμία περίπτωση, διότι αν αυτή διευρυνθεί οι συνέπειες θα είναι ανεξέλεγκτες! Έχουμε χρέος και ιερό καθήκον απέναντι στο μέλλον των παιδιών μας να μην εφησυχάζουμε, τουλάχιστον όλοι εμείς που θεωρούμε ακόμα την έννοια της δημοκρατίας αυτονόητη!

Η αμφισβήτηση είναι το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα των δεκαπεντάχρονων. Ο «κάγκουρας» αμφισβητεί ευθέως τους γονείς του, τους δασκάλους του, τη γνώση, το «σύστημα», την ίδια την κοινωνία. Ένα απλό smsπου δέχεται στο κινητό του και που του αποδίδει πρωταγωνιστικό ρόλο, απ' όπου κι αν προέρχεται αυτό, είναι φυσικό να τον ξεσηκώνει και να τον κινητοποιεί.

Καμία απάντηση δεν μπορεί να έρθει από την όποια καταδίκη των καθοδηγούμενων καταλήψεων στα σχολεία, είτε αυτή διατυπώνεται από πολιτικούς, είτε από δασκάλους είτε και από συλλογικότητες.

Η μόνη απάντηση που αποτελεί και την μοναδική ελπίδα μπορεί να έρθει από τους άλλους μαθητές! Από αυτούς που αντιλαμβάνονται την αμφισβήτηση ως προϊόν κοινωνικής συνύπαρξης και όχι ως κατάλοιπο μίσους και φανατισμού.

Και η απάντηση αυτή ήρθε…!!!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η φτώχια είναι ντροπή;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-11-2018

«Η φτώχια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει», λέει σε ένα τραγούδι του ο Γιάννης Αγγελάκας. Είναι μια πικρή αλήθεια που την γνωρίζουν όμως πολύ καλά όσοι ασκούν εξουσία στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες!

Στις κοινωνίες αυτές και προκειμένου να παραχθεί ακόμα περισσότερος πλούτος στα χέρια των ολίγων και των «εκλεκτών», το «σύστημα» δεν αρκείται μόνο στο να παράγει περισσότερη φτώχια για τους οικονομικά ασθενέστερους πολίτες, αλλά αυτή η φτώχια να συνοδεύεται κιόλας από την ανάλογη ντροπή την οποία «οφείλουν» να αισθάνονται αυτοί οι πολίτες. Παρουσιάζουν λοιπόν συνειδητά και συστηματικά την φτώχια, ως αποτέλεσμα προσωπικής αποτυχίας για κάθε οικογένεια, δημιουργώντας έτσι ενοχές και εσωστρέφεια στους φτωχούς.

Ο στόχος είναι απλός και η «ιδέα» σατανική! Ο φτωχός θα πρέπει να αισθάνεται υπεύθυνος για την κατάστασή του, ώστε να στρέφεται ενάντια στον εαυτό του και την κακή του μοίρα και να κάθεται φρόνιμα, αντί να νιώθει αδικημένος και να μοιράζεται το συναίσθημα της αδικίας με τους υπόλοιπους «καταφρονεμένους» και με τον κίνδυνο να ελλοχεύει κάποια στιγμή να ξεσηκωθούν όλοι μαζί διεκδικώντας πλέον συλλογικά τα δικαιώματά τους.

Μαζί όμως με την βασική επιδίωξη του «συστήματος» (που εκπροσωπείται κάθε φορά από τους κυβερνώντες) στο να κλείνει τον κάθε φτωχό στο «καβούκι» του, κατορθώνει με αυτόν τον τρόπο και να περικόπτει στην πράξη, ολοένα και περισσότερα, τα διάφορα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας που δικαιούνται αυτοί οι άνθρωποι. Οι πολιτικοί γνωρίζουν τον τρόπο να το κάνουν αυτό και μάλιστα πολύ καλά!

Όταν θέλουν να πλήξουν μια κοινωνική ομάδα, την στοχοποιούν πρώτα και την διαβάλουν στη συνέχεια, την απαξιώνουν και την αποδομούν, εκθέτοντάς την στην «αρένα» της υπόλοιπης κοινωνίας. Χρησιμοποιώντας μάλιστα χαρακτηρισμούς του τύπου, «Οι τεμπέληδες που ζουν παρασιτικά με τα χρήματα του Δημοσίου», καταφέρνουν να ενεργοποιούν έτσι τον «κοινωνικό αυτοματισμό» ως το αποτελεσματικότερο μέσο κοινωνικής καταστολής.

Παίρνουν το παράδειγμα κάποιου ανθρώπου που καταφέρνει να εξαπατήσει το «σύστημα», το γενικεύουν για όλους όσους χρειάζονται κρατική ενίσχυση και με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν διπλό στόχο. Αφ' ενός μεν να δημιουργήσουν το «άλλοθι» της αυθαιρεσίας τους για τις επόμενες περικοπές που σχεδιάζουν και αφ' ετέρου δε να στείλουν ένα ηχηρό «μήνυμα αναγκαστικής προσαρμογής» στους εργαζόμενους που μάχονται να επιβιώσουν στις σκληρές συνθήκες που δημιουργεί ο ιδιωτικός τομέας.

Σύμφωνα με νέα στοιχεία που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και που αφορούν στην εξάπλωση της φτώχιας στη Βρετανία, ένας στους 200 κατοίκους της χώρας είναι άστεγος, ενώ ολόκληρες οικογένειες αναγκάζονται να συγκατοικούν σε καταλύματα μαζί με άλλες που δεν γνωρίζουν. Επίσης, 400.000 παιδιά βρέθηκαν κάτω από το όριο της φτώχιας τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Αντίστοιχη επιδείνωση καταγράφεται και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ιδιαίτερα δε μετά και τις πρόσφατες περικοπές βασικών επιδομάτων για τον οικονομικά ασθενέστερο πληθυσμό.

Τα τελευταία χρόνια στα σχολεία της Βρετανίας απαγορεύουν στους μαθητές να φοράνε ακριβά ρούχα, ώστε να περιορίζεται η εκδήλωση του φαινομένου της «ντροπής της φτώχιας» (Poverty shame), στον μαθητόκοσμο.

Με αυτό το μέτρο βέβαια δεν επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν την φτώχια που ουσιαστικά δημιουργεί το πρόβλημα, αλλά την ντροπή της. Εδώ συναντάμε το παράδοξο, να αποτελεί η «ντροπή της φτώχιας» για τους Βρετανούς μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια τη φτώχια!

Τα συναισθήματα της ντροπής που αισθάνονται οι φτωχοί για την κατάστασή τους, ως ένα ακόμα «επίτευγμα» του ανθρώπινου «πολιτισμού», στιγματίζει βαθιά τους ανθρώπους και ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες και μπορεί να τους οδηγήσει σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός μικρού μαθητή στο Πακιστάν ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε επειδή ακριβώς οι γονείς του δεν είχαν τα χρήματα να του αγοράσουν την προβλεπόμενη σχολική ποδιά.

Στην «μεταμνημονιακή» Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση του Διακρατικού Ινστιτούτου Ερευνών ΤΝΙ (Transnational Institute), το 40,5% των παιδιών αντιμετωπίζει υλικές και κοινωνικές στερήσεις. Δεν είναι μεν κάτω από το όριο της φτώχιας αυτά τα παιδιά, αλλά είναι οι πολίτες της Ελλάδας του αύριο…

Είναι τα μισά παιδιά της Ελλάδας του 21ου αιώνα.

Ο Μαχάτμα Γκάντι είχε δηλώσει πως «η φτώχια είναι η χειρότερη μορφή βίας».

Οι αριθμοί πάντως καταγράφουν αμείλικτα την πραγματικότητα και εκθέτουν διαρκώς και ανεπανόρθωτα τον ανθρώπινο «πολιτισμό» μας:

Το 80% του πληθυσμού της γης αντιμετωπίζει σήμερα υψηλή οικονομική κρίση.

Σύμφωνα με τη UNICEF, 22.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από τη φτώχια και τις κακουχίες.

Το 70% των φτωχών ανθρώπων παγκοσμίως είναι γυναίκες.

1.5 δισ. κόσμος σε παγκόσμια κλίμακα, δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό.

Πράγματι, «κάποιοι» οφείλουν να ντρέπονται γι όλα αυτά τα «υπέροχα» ανθρώπινα «επιτεύγματα»!

Μόνο που αυτοί δεν θα πρέπει σίγουρα να είναι οι φτωχοί…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Το μονοπώλιο της «επαναστατικής μνήμης»
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 21-11-2018

«Το Πολυτεχνείο ζει». Μια πολυσυζητημένη φράση που πρωταγωνιστεί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, στα πανό των επετειακών εκδηλώσεων για τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973.

Μια φράση «ορόσημο» που αλλάζει όμως εντελώς η σημασία της, όταν αυτή τελειώνει με ερωτηματικό. Ο Νοέμβρης του '73 σημάδεψε βαθιά, όχι μόνο τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», αλλά και όλες τις επόμενες γενιές που ακολούθησαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης, μέχρι και σήμερα.

Το γεγονός και μόνο ότι η «17η Νοέμβρη», ως εθνική εορτή, δεν περιορίζεται απλά στα στενά πλαίσια του επετειακού της χαρακτήρα, αλλά αντίθετα μάλιστα, εγείρει πάντοτε ποικιλόμορφα συναισθήματα και ανακαλεί (έστω και αντικρουόμενες) μνήμες , αποδεικνύει στην πράξη πως, στην προαναφερθείσα φράση «ορόσημο», ταιριάζει σίγουρα το θαυμαστικό!

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η «επαναστατική μνήμη» του αποκαλούμενου «προοδευτικού χώρου» εξακολουθεί να συγκρούεται με τη δεδηλωμένη αμφισβήτηση του άκαμπτου συντηρητισμού. Ακόμα και σήμερα, παρά την αποδεδειγμένη ιστορική καταγραφή, εμφανίζονται κοινοβουλευτικά στελέχη πολιτικών παρατάξεων να αμφισβητούν την ύπαρξη νεκρών κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Είναι δε πολύ λυπηρό, όταν οι υπέρμαχοι αυτής της άποψης δεν προέρχονται μόνο από τον χώρο της Ακροδεξιάς, αλλά κάποιοι από αυτούς αποτελούν μάλιστα πρωτοκλασάτα στελέχη της διαρκώς διολισθαίνουσας εκ δεξιών (βεβαίως) συντηρητικής παράταξης, που καταλαμβάνει τον χώρο της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Θα πρέπει όμως εδώ να τονίσουμε στους παραπάνω αμφισβητίες, πως είναι σε θέση να διατυπώνουν ευθαρσώς και ελεύθερα την όποια άποψή τους, ακριβώς γιατί σήμερα τους το επιτρέπει η ελευθερία της έκφρασης, ως βασικό συστατικό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Η φετινή επέτειος της «17ης Νοέμβρη», χαρακτηρίστηκε από το κλείσιμο της πύλης του Πολυτεχνείου στην αντιπροσωπεία του κυβερνητικού κόμματος, στην προσπάθειά της να προσεγγίσει τον χώρο και να καταθέσει στεφάνι. Ταυτόχρονα, η παραπάνω αντιπροσωπία υπέστη πολύ σκληρές φραστικές επιθέσεις από παρευρισκόμενους γύρω από την είσοδο, παρά το γεγονός ότι στα μέλη της ανήκαν γνωστά και καταξιωμένα στελέχη του αντιδικτατορικού κινήματος.

Το γεγονός ότι η σημερινή δημοκρατική κυβέρνηση δεν συσχετίζεται με κανέναν τρόπο με τη δικτατορική εκείνης της εποχής, δεν έχει μάλλον καμία σημασία για τους θερμόαιμους «επαναστάτες», που ήρθαν στον κόσμο δύο και πλέον δεκαετίες μετά την πτώση της χούντας.

Ανέκαθεν βέβαια, κατά τη διάρκεια του τριήμερου εορτασμού της επετείου της «17ης Νοέμβρη», ομάδες συγκεντρωμένων φοιτητών, και όχι μόνο, θεωρώντας τους εαυτούς τους επίγονους της «γενιάς του Πολυτεχνείου», διεκδικούσαν το μονοπώλιο της «επαναστατικής μνήμης» και ενεργούσαν ως «πορτιέρηδες» στον ιερό χώρο. Δεν γνώριζαν και εξακολουθούν να μην γνωρίζουν πως μόνο κακό μπορεί να προξενήσει, τόσο στους ίδιους όσο και στην κοινωνία, αυτή τους η συμπεριφορά.

Για να αφυπνιστεί η κοινωνία θέλει παραδείγματα και υποδείγματα, ηθικά και πολιτικά και όχι λιντσαρίσματα και αποκλεισμούς. Τέτοιες ανόητες πράξεις και συμπεριφορές καταστέλλουν αντί να ενισχύουν το φρόνημα της αντίστασης. Ίσως, η αντίδραση αυτή, ως θεωρούμενη πράξη αντίστασης κατά οποιασδήποτε εξουσίας, να αποτελεί ένα από τα τελευταία εναπομείναντα στοιχεία έκφρασης της «συλλογικής μνήμης», για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του '73.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που οι εκπρόσωποι της εκάστοτε εξουσίας αντιμετωπίζονται εχθρικά στην είσοδο του Πολυτεχνείου, την ημέρα της επετείου.

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, δεν θα συναντήσουμε καμιά χρονιά που να μην έχουν σημειωθεί παρόμοια επεισόδια. Ακόμα και στον πρώτο εορτασμό, τον Νοέμβρη του 1974, οι τότε ενεργές νεολαιίστικες οργανώσεις είχαν καταστρώσει σχέδιο «θερμής υποδοχής» του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο χώρο του Πολυτεχνείου, το οποίο όμως δεν εφαρμόστηκε ποτέ, αφού ο τελευταίος αποφάσισε τελικά να μην πραγματοποιήσει την επίσκεψη.

Τότε βέβαια η πύλη του Πολυτεχνείου παρέμενε αναγκαστικά ανοιχτή, όπως ακριβώς την είχε συνθλίψει το τανκ, για να θυμίζει ο χώρος μνημείο θυσίας, αντίστασης και ηρωισμού!

Φιλόξενος χώρος για όλους όσους επιθυμούσαν να θυμηθούν, να τιμήσουν τους νεκρούς, να συζητήσουν και γιατί όχι, να αντιπαρατεθούν γόνιμα και δημοκρατικά.

Αυτόν τον χαρακτήρα, πιστεύω, θα πρέπει να διατηρήσουμε και στο μέλλον, για τον ιερό χώρο-«ορόσημο» της μεταπολιτευτικής δημοκρατικής Ελλάδας!

Κοντεύει μισός αιώνας από την εποχή της εξέγερσης. Οι Νοέμβρηδες είναι εδώ και μας τη θυμίζουν. Το Πολυτεχνείο ζει! Χωρίς ερωτηματικά. Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς κακόβουλα υπονοούμενα.

Το μόνο που ίσως έχει σημασία να αναρωτηθούμε σήμερα είναι αν οι υποθήκες που άφησε μπορούν να αντέξουν στο χρόνο..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Συμμαχίες της ανάγκης...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-11-2018

Στην πολιτική, οι ετερόκλητες συμμαχίες της ανάγκης εμφανίζουν και «παρενέργειες» ενίοτε. Μια τέτοια, σοβαρή όμως «παρενέργεια», νοιώσαμε να δοκιμάζει τη συνοχή του κυβερνητικού σχηματισμού τις προηγούμενες μέρες. Η σύγκρουση Κοτζιά-Καμμένου που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του πρώτου από την ηγεσία του Υπουργείου των Εξωτερικών, επιβεβαιώνει την άποψη.

Εκτιμώ πως έγιναν λάθη, από διάφορες πλευρές, στη διαχείριση αυτής της κρίσης και ότι η παραίτηση που μονοπώλησε την επικαιρότητα των ημερών θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση. Είναι βέβαιο πως η αρνητική αυτή εξέλιξη, μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στη δημόσια εικόνα της κυβέρνησης.

Ο κ. Κοτζιάς, ως φαίνεται, διαμαρτυρήθηκε έντονα στο «μοιραίο» Υπουργικό Συμβούλιο της Τρίτης, για την αυτονόμηση του υπουργού Άμυνας, επικρίνοντας την τακτική του να «χαράσσει» αυθαίρετα τη δική του εξωτερική πολιτική, να την προωθεί στην Ουάσιγκτον, ερήμην μάλιστα του Πρωθυπουργού αλλά και του ιδίου και να υπονομεύει τη Συμφωνία των Πρεσπών, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της χώρας. Επίσης, εκτίμησε τότε, πως ο Πρωθυπουργός δεν τον κάλυψε επαρκώς στη «σύγκρουσή» του με τον κ. Καμμένο και αυτό ουσιαστικά αποτέλεσε και τον λόγο της παραίτησής του.

Σε σχετική ερώτηση που του υποβλήθηκε στο Ηράκλειο, απάντησε πως η παραίτησή του αποτελεί πολιτική πράξη σεβασμού απέναντι στη χώρα του, την κυβέρνηση, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Πρόσθεσε μάλιστα με νόημα, πως «η κυβέρνηση δεν μπορεί να διατηρεί δύο Υπουργεία Εξωτερικών και πως εκείνος δεν επιθυμεί να εκβιάζει, αλλά ούτε και να εκβιάζεται!».

Ο Πρωθυπουργός βέβαια φέρει ευθύνη, γιατί με την ανοχή του επέτρεψε στον Πάνο Καμμένο να χρησιμοποιεί το «Μακεδονικό» ως «σωσίβιο» για την πολιτική του επιβίωση.

Τώρα που βλέπει τον πολιτικό του χρόνο να φτάνει προς το τέλος του, ο κυβερνητικός εταίρος της ανάγκης, όντας μάλιστα εκ φύσεως παρορμητικός, απρόβλεπτος και επιρρεπής στη συνωμοσιολογία, αναζητεί ίσως έναν εντυπωσιακό τρόπο να πραγματοποιήσει ένδοξη και ηρωική «κάθοδο από το τρένο», που μέχρι τώρα πάντως μια χαρά τον κουβαλούσε…!

Ο Αλέξης Τσίπρας έσπευσε με αυστηρό μάλιστα ύφος, αλλά «κατόπιν εορτής», να τονίσει προς κάθε κατεύθυνση ότι, «όποιος εκπροσωπεί τη χώρα στο εξωτερικό οφείλει να βρίσκεται εκεί με το καπέλο της εθνικής γραμμής».

Εδώ βέβαια συναντήσαμε και το πρώτο παράδοξο της υπόθεσης αυτής. Τη στιγμή που διαφάνηκε ότι υπάρχει η βούληση στα Σκόπια να προχωρήσει η Συμφωνία των Πρεσπών, παρακολουθούσαμε με απορία τον «αρχιτέκτονα» της συμφωνίας αυτής να οδηγείται (έμμεσα ή άμεσα δεν έχει σημασία) εκτός κυβέρνησης, ενώ, την ίδια στιγμή, βλέπαμε τον «ορκισμένο πολέμιο» της Συμφωνίας να διατηρεί τη θέση, αλλά και το κύρος του εντός της κυβέρνησης.

Το δεύτερο παράδοξο το συναντήσαμε στο αντίπαλο «στρατόπεδο» της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που θέλει η καημένη να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει και πέφτει διαρκώς σε αντιφάσεις.

Έτσι και τώρα, στην προσπάθειά της να εκμεταλλευτεί μικροκομματικά την επικείμενη κυβερνητική κρίση και θέλοντας να δημιουργήσει κλίμα πολιτικής αβεβαιότητας, πήρε το μέρος του «αδικημένου» Νίκου Κοτζιά, με τον οποίο όμως διαφωνεί κάθετα στο «Μακεδονικό», ενώ εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση κατά του «εκβιαστή του Τσίπρα», αλλά ιδεολογικά συγγενούς της Πάνου Καμμένου, οι απόψεις του οποίου ταυτίζονται με τις δικές της στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Την Αξιωματική Αντιπολίτευση ακολούθησαν στις γκάφες και τα φιλικά προσκείμενα σε αυτήν Μ.Μ.Ε., που κι εκείνα με τη σειρά τους, από την απρόσμενη χαρά, τη λυσσαλέα αδημονία, αλλά και την έκδηλη καχυποψία τους, ανακοίνωναν, με περίσσεια δημοσιογραφικού ερασιτεχνισμού, την παραίτηση του Πρωθυπουργού, αντί εκείνης του υπουργού του..!

Η αναγκαστική συνύπαρξη δυο ετερόκλητων πολιτικών κομμάτων στο «τιμόνι» της εξουσίας για περισσότερο από τρία χρόνια, αν και παρουσιάζει σημάδια κόπωσης, εντούτοις κρατά ακόμα «ζωντανή» την κυβέρνηση στη θέση της και την «αριστερή παρένθεση» ανοικτή! Δεν γνωρίζω όμως, μέχρι πότε θα αντέχει ο Πρωθυπουργός να «ψεκάζει» τον πληθωρικό και ευερέθιστο κυβερνητικό του εταίρο, με το κατευναστικό, ηρεμιστικό «σπρέι» της «ειρηνικής συνύπαρξης» και με ποιο πολιτικό κόστος είναι διατεθειμένος να το κάνει!

Μέχρι στιγμής πάντως, του έχει στοιχίσει δύο υπουργούς και μία… ανασφάλεια!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο σπασμένος καθρέφτης
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-10-2018

Πριν λίγες μέρες, η παράταξη της «Νέας Δημοκρατίας» γιόρτασε τα 44 χρόνια από την ίδρυσή της, με μια πανηγυρική εκδήλωση που πραγματοποίησε.

Αν ήταν γυναίκα θα διένυε το μεταίχμιο της αναπαραγωγικής της ηλικίας, ως βιολογική οντότητα. Είναι όμως πολιτική παράταξη και όπως χαρακτηριστικά τόνισε και ο πρόεδρός της, «άντεξε στον χρόνο και δεν σαρώθηκε από τους ανέμους της αμφισβήτησης και του λαϊκισμού».

Είπε και άλλα πολλά ενδιαφέροντα λόγια ο κ. Μητσοτάκης σε αυτήν την εκδήλωση, που συνοψίζονται στο κεντρικό σύνθημα της ομιλίας του, που ήταν: «Αλλάζουμε την Νέα Δημοκρατία για να αλλάξουμε την Ελλάδα».

Το σύνθημα όμως αυτό είναι κλεμμένο και είχε ειπωθεί για πρώτη φορά το 2005 από τον πρόεδρο κάποιου άλλου κόμματος και επίδοξο επίσης «σωτήρα» της πατρίδας.
Εκείνος μάλιστα κατάφερε και το έκανε πράξη αργότερα. Άλλαξε δηλαδή και το κόμμα του και την Ελλάδα, διαλύοντάς τα και τα δύο..! Βλέπεις, η μοιραία λέξη της «αλλαγής», αποτελούσε ανέκαθεν υπερτιμημένη αξία στο εγχώριο «χρηματιστήριο» της ελπίδας και αυτό το γνώριζαν και το γνωρίζουν πολύ καλά οι πολιτικοί μας.

Είναι όμως πολύ θλιβερό, να διαπιστώνει κανείς, πως έχει πια στερέψει η πολιτική έμπνευση σε αυτόν τον τόπο και υποκαθίσταται, ανεπαρκώς και ανεπίτρεπτα βεβαίως, από την αχαλίνωτη εμπορική φαντασία των διαφημιστών. Σημάδι κι αυτό, δυστυχώς, της πολιτικής χρεοκοπίας της χώρας μας.

Στην ίδια εκδήλωση ο πρόεδρος της Ν.Δ. παρουσίασε και το νέο σήμα του κόμματος, υπερασπιζόμενος φυσικά την συγκεκριμένη γραφιστική αποτύπωση.

Το νέο λογότυπο όμως, συγκέντρωσε από τους επικριτές του και τα περισσότερα σχόλια από την όλη εκδήλωση. Αυτό και μόνο το γεγονός αποδεικνύει πως τελικά, μάλλον ήταν επιτυχημένη η συγκεκριμένη «σύνθεση», αφού κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω της την προσοχή του κόσμου, έστω και με αρνητικό τρόπο!

Τα περισσότερα σχόλια φιλοξενήθηκαν, όπως συνηθίζεται άλλωστε, στα κοινωνικά δίκτυα, όπου η χιουμοριστική διάθεση περίσσευε κι ετούτη τη φορά!

«Τρίγωνα Πανοράματος», «Κομμάτια και θρύψαλα», «Υπό διάλυση», «Τα τρίγωνα της διαπλοκής», είναι μόνο μερικές από τις ατάκες που «διάνθισαν» τις κριτικές των χρηστών του διαδικτύου.

Σίγουρα πρόκειται για ένα δυσανάγνωστο λογότυπο, τουλάχιστον από την πρώτη ματιά, αφού εισαγάγει μια γραφιστική τεχνοτροπία σύνθεσης φόντου με αντίθεση, που αμφιβάλω αν θα καταφέρει να γίνει κατανοητό από το μεγάλο μέρος των υπερήλικων ψηφοφόρων του συγκεκριμένου κόμματος.

Ένα σωστά σχεδιασμένο λογότυπο θα πρέπει να συνδυάζει τα γραφιστικά στοιχεία με τέτοιο τρόπο, ώστε αφενός να εκφράζει απόλυτα το ύφος, τη φιλοσοφία, το όραμα, τις αξίες και τους στόχους του φορέα που εκπροσωπεί και αφετέρου να προσελκύει το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Αν και το λογότυπο ενός κόμματος, αποτελεί μεν σημείο αναφοράς ως ιδεολογικό σύμβολο, η ουσία της πολιτικής που εκφράζει βρίσκεται αλλού και το γνωρίζουμε αυτό όλοι μας πολύ καλά!

Εμένα πάντως, η πρώτη οπτική «ανάγνωση» με παρέπεμψε σε έναν σπασμένο καθρέφτη, τα κομμάτια του οποίου είναι σκορπισμένα άτακτα μέσα στο χώρο και κάτω από αυτά το όνομα της παράταξης.

Αρχικά, προσπάθησα νε ερμηνεύσω τον επιδιωκόμενο συμβολισμό του δημιουργού του και η φαντασία μου «έτρεξε» στην «ρήξη», την «σύγκρουση» και την «γροθιά στο κατεστημένο». Μετά όμως την δεύτερη ψυχραιμότερη «ανάγνωση», η σύγχυση κυριάρχησε και πάλι της εντύπωσης.

Άλλωστε, ένας τέτοιος συμβολισμός που εγώ φαντάστηκα, δεν θα ταίριαζε ούτε στην φυσιογνωμία ούτε στην φιλοσοφία αλλά ούτε και στην ιστορία του συγκεκριμένου κόμματος.

«Γιατί λοιπόν να είναι σπασμένος ο καθρέφτης;», αναρωτήθηκα!

Ο καθρέφτης, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει λογότυπο ενός οποιουδήποτε έντιμου πολιτικού φορέα, ως σύμβολο αυτογνωσίας και ειλικρίνειας!
Όχι όμως ο σπασμένος καθρέφτης!

Αν καθένας από τους «υπηρέτες» του έθνους μας, κοίταζε πότε-πότε τον εαυτόν του μέσα σε έναν καθρέφτη, με ειλικρίνεια, αυτοσαρκασμό και με αυτοκριτική διάθεση, αυτός ο τόπος θα είχε σίγουρα καλύτερη τύχη! Δεν είναι λίγοι εξάλλου, εκείνοι που θεωρούν τους πολιτικούς ως τον καθρέφτη της κοινωνίας μας!
«Όλοι σκέφτονται ν' αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται ν' αλλάξει τον εαυτό του», επισημαίνει ο Λέων Τολστόι …

Για τους προληπτικούς, ο σπασμένος καθρέφτης λένε πως φέρνει γρουσουζιά.
Λένε επίσης πως, ένας σπασμένος καθρέφτης «κερνά» εφτά χρόνια δυστυχίας, όσα δηλαδή και τα τριγωνικά κομμάτια της «σύνθεσης» στο λογότυπο της Ν.Δ.

Ελπίζω, αυτό να μην σημαίνει κάτι για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και δεν υπονοώ τίποτα!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πολιτική θαλασσογραφία...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 5-10-2018

Όσο και να θέλεις να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν διανύουμε προεκλογική περίοδο, η πολιτική καθημερινότητα σου επιβεβαιώνει το ακριβώς αντίθετο.

Το βλέπεις, το ακούς, το διαβάζεις, το αισθάνεσαι… Έχεις τις δικές σου έγνοιες, για το πώς θα βγάλεις το μήνα, τη βδομάδα ή και τη μέρα, αλλά αυτό αλήθεια, ποιον ενδιαφέρει;

Η ζωή εξάλλου, είναι σαν τη θάλασσα. Δεν δίνει δεκάρα αν δεν ξέρεις κολύμπι!

Μα και κολύμπι να ξέρεις, αν θα σε δει να πνίγεσαι, πάλι δεκάρα δεν θα δώσει! Μονάχος πρέπει να παλέψεις με τα κύματα κι αν έχεις τύχη και ψυχή, ίσως και να τα καταφέρεις.

Αυτά όμως συνέβαιναν μέχρι χτες! Γιατί από τώρα και μετά, η άχαρη, γκρίζα και μονότονη ζωή σου θα αρχίσει και πάλι να βρίσκει κάποιο ενδιαφέρον. Θα αρχίσει ξανά να αποκτά χρώμα και να γίνεται λίγο καλύτερη. Τα ευχάριστα και ανέξοδα «λόγια του αέρα» θα φουσκώσουν και πάλι τα πανιά της αισιοδοξίας σου και θα σε ταξιδέψουν για άλλη μια φορά σε κόσμους «μαγικούς». Στην «Ατλαντίδα» των χαμένων προσδοκιών σου.

Καλώς όρισες λοιπόν στη νέα προεκλογική περίοδο! Μπορεί να είναι μικρή, μπορεί και μεγάλη. Αυτό δεν έχει σημασία. Προεκλογική πάντως είναι!

Το θεωρούμενο από πολλούς και ως «χρεοκοπημένο» πολιτικό μας σύστημα, για κάποιον περίεργο λόγο, βρίσκει πάντα τον τρόπο στο τέλος να την σκαπουλάρει, αφού καταφέρνει να «δανείζεται» εμπιστοσύνη από το πρωτογενές πλεόνασμα ανοχής της κοινωνίας μας. Μιας κοινωνίας, που «αποταμιεύει» την οργή και το θυμό της για τρία με τέσσερα χρόνια και στο τέλος «ρευστοποιεί» τη λογική της, με «συνάλλαγμα» απωθημένου συναισθήματος!

Οι περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί που έδρασαν στη χώρα από την περίοδο της μεταπολίτευσης και μετά, είτε αυτοί μετεξελίχθησαν σε κόμματα εξουσίας είτε όχι, είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τόσο ως προς την δομή, όσο και ως προς την λειτουργία τους. Αποτελούσαν καθαρά προσωποπαγή δημιουργήματα, με κυρίαρχο συστατικό στοιχείο τον πολιτικό καιροσκοπισμό.

Αν και κάποια από αυτά αυτοπροσδιορίστηκαν ως «κινήματα», κανένα τους δεν είχε ως εφαλτήριο την λαϊκή έμπνευση. Αυτοσκοπός τους ήταν η πολιτική τους επικράτηση με κάθε τρόπο και το αποκαλούμενο «πολιτικό κόστος» αποτελούσε ανέκαθεν τον αποκλειστικό γνώμονα της δράσης τους. Γι' αυτούς τους λόγους και δεν άντεξαν στο χρόνο (βλ. «Ποτάμι», «Ένωση Κεντρώων», «ΠΑΣΟΚ» κ.λ.π.)

Άλλα πάλι απ' αυτά, περιόρισαν τις φιλοδοξίες τους, προσαρτούμενα σε κάποιο ευκαιριακό «άρμα» εξουσίας, ανεξαρτήτου ιδεολογικού προσανατολισμού (βλ. ΑΝΕΛ) και μετά, σε γόνιμο αλλά και συνάμα ύποπτο προεκλογικό χρόνο, «ανακάλυψαν» τις πολιτικές τους καταβολές και τις αφετηρίες τους.

Αν θέλεις να κοιτάξεις, με καθαρά καλλιτεχνική ματιά, το πολιτικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφώνεται σήμερα στην Ελλάδα, θα σου θυμίσει θαλασσογραφία.

Δυο μεγάλα καράβια δεξιά κι αριστερά πλαισιώνουν και οριοθετούν το θέμα του καμβά, ενώ ανάμεσά τους μέσα σε φουσκοθαλασσιά, παλεύουν να κρατηθούν στα κύματα, τρεις-τέσσερις μικρότερες βαρκούλες, με το πλήρωμά τους να ανησυχεί έντονα για την επιβίωσή του. Αρκετοί μάλιστα είναι οι «ναύτες» από κάποιες βάρκες, που δεν διστάζουν να τις εγκαταλείπουν άρον-άρον, ο ένας μετά τον άλλον, πηδώντας σαν τα ποντίκια μέσα στη θάλασσα, για να σώσουν το «τομάρι» τους.

Η πολιτική τους επιβίωση είναι το ζητούμενο ετούτη τη στιγμή και η άμεση επιβίβασή τους, με ανάσυρση ή με ρεσάλτο (δεν έχει σημασία), σε ένα από τα μεγάλα καράβια, είναι ο τρόπος για να το πετύχουν. Μοναδικό ρίσκο τους, αν έχουν επιλέξει το «σωστό» καράβι! Θα το δείξει το αποτέλεσμα και ο χρόνος.

Ανάμεσα στο δύο μεγάλα καράβια, η «ναυμαχία» μόλις που έχει ξεκινήσει!

Οι μεν από αριστερά, μάχονται να κρατήσουν τη θέση και τα «κάστρα» τους, μέσα στο κάδρο της «τέχνης του εφικτού» και της λελογισμένης ρεαλιστικής προσαρμογής, εθισμένοι όμως και παραδομένοι στο μεθυστικό άρωμα της «γλυκιάς» εξουσίας!

Οι δε από τα δεξιά, εμφανίζονται περισσότερο διεκδικητικοί, απαιτητικοί, αποφασισμένοι και εξαρτημένοι. Έχοντας γευτεί κατά το παρελθόν τον αφροδισιακό καρπό της αλαζονείας της εξουσίας, βιώνουν εδώ και κάποια χρόνια το στερητικό της σύνδρομο και αυτό τους καθιστά τώρα πιο επικίνδυνους από ποτέ!

Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα παρατηρήσεις πως υπάρχει και ένα καΐκι, εκεί κάπου μέσα στο βάθος του κάδρου, τέρμα δεξιά, στο πιο σκοτεινό σημείο του, με μαύρα πανιά και φίδια για σχοινιά, που αν και η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης σου επιτρέπει να το βλέπεις, η πολιτική και δημοκρατική συνείδηση του δημιουργού της σύνθεσης αυτής, δεν θα έπρεπε να το επιτρέπει…

Μέσα σε αυτό το «υψηλής» αισθητικής πολιτικό «έργο τέχνης», θα πρέπει κι εσύ να αναζητήσεις τον εαυτό σου. Σε βλέπω να κοιτάς τη θάλασσα και να συλλογιέσαι.

Να ψάξεις και να βρεις τη θέση που σου ταιριάζει και που σου πρέπει.

Μόνο μη βιαστείς και κάνεις λάθος. Όταν ζυγώσει εκείνη η ώρα, να είσαι σίγουρος.

Σκέψου καλά πριν αποφασίσεις, γιατί μετά, ίσως να είναι αργά…

Μέχρι τότε όμως, «σκάσε και κολύμπα»!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τα όμορφα χρόνια δεν καίγονται...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-09-2018

Ήταν Σεπτέμβρης του '83 όταν ανέβαινα για πρώτη φορά τα σκαλιά του Πανεπιστημίου Κρήτης, γεμάτος από περηφάνια και φορτωμένος με ένα σωρό όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον, ως πρωτοετής τότε φοιτητής Μαθηματικών του τμήματος Φυσικών Επιστημών του Ανώτατου Πνευματικού Ιδρύματος του τόπου μας!

Εκεί, στα «λυόμενα» της Κνωσού, όπως τα λέγαμε, μοιραζόμασταν για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, μαζί με δεκάδες συμφοιτητές μου, ίσως την ωραιότερη περίοδο της ζωής μας! Εκεί μέσα δημιουργήθηκαν αληθινές φιλίες που δοκιμάστηκαν στον χρόνο, δεσμοί ζωής για κάποιους, σημαντικές ανθρώπινες γνωριμίες για κάποιους άλλους!

Περπατώντας στους μακριούς προκατασκευασμένους ατέλειωτους διαδρόμους της σχολής, με τον αμίαντο να κυριαρχεί στα υλικά της κατασκευής τους (ποιος νοιαζόταν τότε;), «γευόμασταν» όλοι με τον ίδιο ενθουσιασμό και για πρώτη φορά, τα υπέροχα συναισθήματα της ελευθερίας, της ατομικής ανεξαρτησίας, της οικογενειακής «απελευθέρωσης», της κοινωνικής και πολιτικής μας ενηλικίωσης!

Εκεί μέσα, σε αυτούς τους χώρους αδράξαμε τις προκλήσεις της γνώσης, παρακολουθήσαμε εξαίρετες διδασκαλίες από σημαντικούς πανεπιστημιακούς δασκάλους, που μας σημάδεψαν στην μετέπειτα διαδρομή μας, ως επιστήμονες αλλά και ως σκεπτόμενους πολίτες. Σε εκείνα τα «λυόμενα» κάποτε γράφτηκε ιστορία. Ήταν η δική μας ταπεινή ιστορία! Η ιστορία της δικιάς μου γενιάς που δεν επαναστάτησε για κάποια αιτία, αλλά που άφησε κι εκείνη με τη σειρά της το δικό της αποτύπωμα στον χώρο και τον χρόνο!

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 τα τμήματα των σχολών Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, μεταφέρθηκαν σιγά-σιγά το ένα μετά το άλλο στις σύγχρονες εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου στις Βούτες. Όμως για εμάς τους «παλιούς» το Πανεπιστήμιο θα εδρεύει για πάντα στα κτήρια της λεωφόρου Κνωσού και φυσικά, μέσα στις καρδιές μας!

Τον Ιούλιο του 2013, τριάντα χρόνια μετά την εισαγωγή μας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, οι φοιτητές του Μαθηματικού τμήματος δώσαμε ραντεβού επανένωσης (γνωστό και ως reunion) και συναντηθήκαμε στα «ίδια μέρη» όπως τότε! Η προσέλευση ήταν εντυπωσιακή και από όλες της μεριές της Ελλάδας, παρά την επέλαση της οικονομικής κρίσης.

Μετά από επανειλημμένες προσπάθειες καταφέραμε να εξασφαλίσουμε μια ολιγόωρη άδεια επίσκεψης στα «λυόμενα» αφού είχαν πλέον εγκαταλειφθεί και τελούσαν «υπό φύλαξη». Όλα όμως ήταν όπως τα είχαμε αφήσει. Τίποτε δεν είχε αλλάξει στο χώρο κι ας ήταν εγκαταλελειμμένος από τους ανθρώπους. Οι δικές μας αναμνήσεις ήταν παντού διάσπαρτες εκεί και μας περίμεναν!

Η συγκίνηση όλων μας ήταν διάχυτη και οι μνήμες ξύπνησαν τα συναισθήματα, αναβιώνοντας σε ώριμη πια ηλικία, αναμνήσεις και εικόνες από το μακρινό, αγαπημένο παρελθόν των νεανικών μας χρόνων. Η επίσκεψη στους χώρους της σχολής μας ήταν ένα «προσκύνημα», ένα ιερό χρέος επιστροφής σε έναν ιστορικό χώρο τον οποίο νιώθουμε πάντα δικό μας!

Η τελευταία φορά που περπάτησα μέσα στους διαδρόμους στα «λυόμενα» της Κνωσού ήταν το περασμένο καλοκαίρι όταν με επισκέφθηκε ο «κολλητός» μου συμφοιτητής από τη Θεσσαλονίκη που δεν κατάφερε να έρθει στο reunion το 2013. Ήρθε κι αυτός με τη σειρά του, για «προσκύνημα» στον «ιερό τόπο» των αναμνήσεων των φοιτητικών του χρόνων και ένιωσε κι εκείνος όλο το δέος, τη συγκίνηση και την συναισθηματικά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του χώρου, γυρνώντας πίσω στο χρόνο.

Είναι Σεπτέμβρης του 2018 και μια ηλιόλουστη Κυριακή ξημερώνει. Ένα πυκνό σύννεφο καπνού, που ανεβαίνει στον ουρανό πάνω από τα «λυόμενα» της Κνωσού, που απέχουν πλέον μικρή απόσταση από το σπίτι μου, μετατρέπει την Κυριακή μου σε συννεφιασμένη. Σειρήνες ηχούν παντού προαναγγέλλοντας τον κίνδυνο.

Κάτι με τραβά να τρέξω και να πλησιάσω το μέρος που απειλείται. Αυτό όμως που φοβόμουν, το «θέαμα» που δεν ήθελα να αντικρύσω, δυστυχώς ήταν πια μπροστά μου. Το κτήριο του Πανεπιστημίου Κρήτης φλέγεται! «Εδώ τελειώνουν όλα», είπα μέσα μου. Το κτήριο σύμβολο της πανεπιστημιακής μου παιδείας καταστρέφεται ολοσχερώς κι εγώ το κοιτάζω αδύναμος, χωρίς να μπορώ να αντιδράσω.

Έβλεπα με δέος την αξιοθαύμαστη προσπάθεια των πυροσβεστών, που με αυταπάρνηση αναμετριόντουσαν με τις φλόγες, ενώ ταυτόχρονα καθησύχαζαν τον κόσμο ότι δεν υπήρχαν ανθρώπινες απώλειες και αυτό ήταν το σημαντικότερο εκείνη τη στιγμή!

Οι φλόγες έσβηναν και μετά από λίγο άναβαν ξανά. Παρατηρούσα ανήμπορος ένα κομμάτι από τη ζωή μου να μετατρέπεται σε στάχτη και αυτό με πονούσε πολύ! Θέλησα να μοιραστώ την λύπη μου με τον συμφοιτητή μου από την Θεσσαλονίκη, να πάρει κι αυτός την μισή και να αλαφρώσω λίγο. Του τηλεφώνησα μεταφέροντας τα κακά μαντάτα! Συγκλονισμένος κι εκείνος δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του αυτό το άδικο και άδοξο τέλος που επιφύλασσε η μοίρα για το ιστορικό κτήριο.

Τα κακά νέα όμως διαδίδονται γρήγορα.

Έτσι, στη συνέχεια, ο ένας μετά τον άλλο, όλοι οι παλιοί συμφοιτητές μου επικοινώνησαν μαζί μου και δήλωσαν συγκλονισμένοι για την μεγάλη καταστροφή.

Για άλλη μια φορά, κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο, ένιωσα σαν να είχαν μαζευτεί και πάλι όλοι τους εδώ, για να υπερασπιστούμε από κοινού όλα εκείνα που δεν πάψαμε ποτέ ούτε στιγμή να διεκδικούμε να τα κρατάμε ζωντανά στην μνήμη μας: Τα όμορφα χρόνια που ζήσαμε μαζί!

Αυτά δεν θα μπορέσει ποτέ και καμιά φωτιά να τα κάψει!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πέρασα..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 30-08-2018

Είναι μία μόνο λέξη, ανάμεσα στις τόσες που μαθαίνει να γράφει, να διαβάζει και να προφέρει ένα παιδί. Μια απλή λέξη: «Πέρασα!». Κι όμως, τόσο σύνθετη, τόσο περιεκτική, τόσο κρίσιμη, τόσο σημαντική για το μέλλον του παιδιού! Σύμφωνα με την Γραμματική, πρόκειται για «το πρώτο ενικό, οριστικής αορίστου του ρήματος περνώ».

Σύμφωνα με την κοινωνία μας όμως, είναι η λέξη «κλειδί» για να ανοίξει η πόρτα του «παράδεισου». Ενός «παράδεισου» που ονειρεύεται να κατακτήσει για τα παιδιά της, κάθε ελληνική οικογένεια. Αναφέρομαι φυσικά στον επίγειο «παράδεισο» της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης!

Τι κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια! Τι κι αν έχουν αλλάξει συστήματα επί συστημάτων εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Τι κι αν έχουν μεταβληθεί οι κοινωνικοί συσχετισμοί, λόγω της οικονομικής κρίσης και έχουν έρθει τα πάνω κάτω στην αγορά εργασίας. Τι κι αν έχει απαξιωθεί στο σύνολό του το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η αγωνία παραμένει ίδια! Ο σκοπός διατηρείται ιερός. Τα μέσα αγιάζονται από τον σκοπό. Η επιθυμία συντηρεί την ανάγκη. Η ανάγκη συνεχίζει αδήριτη να επιβάλει τους κανόνες της.

Οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι και απαράβατοι. Ο δρόμος για την επιτυχία έχει τίμημα που καταβάλλεται μάλιστα τοις μετρητοίς! Σε χρόνο, σε κόπο, σε άγχος, σε ξενύχτι, σε προσπάθεια, σε στερήσεις και φυσικά σε χρήμα. Σε αρκετό χρήμα!

Ζούμε, βλέπετε, σε μια χώρα που παρέχει μεν δωρεάν Παιδεία, αλλά που χρεώνει δε πολύ ακριβά την επιτυχία! Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στην υγεία. Παρέχει δωρεάν την περίθαλψη αλλά καθιστά πανάκριβη την θεραπεία.

Τις τελευταίες μέρες η αγωνία των υποψηφίων αλλά και των συγγενών τους χτυπούσε κόκκινο! Αυτό όμως, μέχρι που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. Όσοι είδαν το όνομά τους και δίπλα την επιθυμητή σχολή που πέτυχαν, αναφώνησαν την μαγική λέξη: «Πέρασα!».

Μια λέξη που έχει στον ήχο της όλη την αρμονία της επιτυχίας, της επιβεβαίωσης, της επιβράβευσης και της καταξίωσης. Θεμελιώδης στιγμή για τα παιδιά που την προφέρουν, αλλά και για τους γονείς που την ακούνε. Οι επιτυχόντες νιώθουν τεράστια ανακούφιση, ικανοποίηση και δικαίωση γιατί οι κόποι τους δεν πήγαν χαμένοι, αλλά και γιατί ανοίγεται τώρα ένας νέος δρόμος μπροστά τους.

Παράλληλα ενισχύεται η αυτοεκτίμηση, ο σεβασμός η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, δημιουργώντας όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για περισσότερες μελλοντικές κατακτήσεις! Έχουν κάθε λόγο λοιπόν να χαίρονται και να πανηγυρίζουν τα παιδιά που τα κατάφεραν, αλλά και οι γονείς τους να νιώθουν υπερήφανοι για εκείνα. Είναι μια όμορφη στιγμή που θα θυμούνται για πάντα στην υπόλοιπη ζωή τους και αξίζει να την ζήσουν.

Αλλά κι εκείνα τα παιδιά που δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν τους στόχους τους, δεν θα πρέπει να απογοητεύονται! Έδωσαν έναν αγώνα, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον και αυτό έχει μεγάλη αξία!

Αυτό είναι το σπουδαίο! Η ζωή είναι όλη μπροστά τους και τους περιμένει γεμάτη με προκλήσεις. Φτάνει να συνεχίσουν να κυνηγούν τα όνειρά τους και να μην παραδοθούν στην ευκολία της αδράνειας.

Όμως, εμείς οι γονείς, ίσως αξίζει να προβληματιστούμε, έστω για λίγο, μόλις τελειώσει η γιορτή της επιτυχίας ή η θλίψη της απώλειας του επιθυμητού και να αναρωτηθούμε: Είναι άραγε αληθινός ο «παράδεισος» που προτείνουμε στα παιδιά μας ή μήπως πρόκειται για μια απατηλή «όαση» εκπλήρωσης δικών μας ανεκπλήρωτων επιθυμιών;

Έχουν πράγματι επιλέξει ανεπηρέαστα τις σπουδές που τους ταιριάζουν ή αυτές που θεωρούμε εμείς κατάλληλες για εκείνα;

Αξίζει να παραμένει διακαής πόθος ή αποτελεί υπερτιμημένη αξία η πολυπόθητη «εισαγωγή»;

Εκείνα τα παιδιά που μπόρεσαν μεθοδικά και στοχευμένα να οργανώσουν το διάβασμά τους και με συστηματική δουλειά και δύναμη ψυχής επιδίωξαν και πέτυχαν τον στόχο τους, αξίζουν συγχαρητηρίων και η γιορτή της επιτυχίας τους ανήκει!

Αναρωτιέμαι όμως, γιατί να μην γιορτάζουμε το ίδιο, όλοι οι γονείς και για την επιτυχή αποφοίτηση των παιδιών μας; Σαν να μην πέρασαν 12 ολόκληρα μαθητικά χρόνια στα θρανία! Σαν να μην μέτρησαν οι φιλίες, οι συναναστροφές, τα συναισθήματα, οι χαρές οι λύπες, οι ενθουσιασμοί, οι απογοητεύσεις. Σαν να μην ήταν η ομορφιά του «ταξιδιού» που αναζητούσαν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά μονάχα ο «προορισμός», που κερδίζει όλη την αξία και κλέβει όλη την παράσταση.

Όλα λες και γίνονται μόνο για το «Φώτο φίνις». ‘Όλα, μα όλα, κρίνονται στο «χειροκρότημα»!

Ο κοινωνικός ρόλος του σχολείου στη διαμόρφωση των χαρακτήρων των αυριανών πολιτών, δεν αποτελεί, δυστυχώς, ζητούμενο στις σύγχρονες κοινωνίες όπου ο ατομικισμός επισκιάζει προοδευτικά την συλλογικότητα.

Έχουμε κουραστεί να ακούμε τους πολιτικούς μας διαχρονικά, να εξαγγέλλουν σχέδια επί χάρτου πάντα, για την περίφημη αναβάθμιση του ρόλου του Λυκείου.

Ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή στο μέλλον, η Παιδεία μας θα αποτελέσει επιτέλους προτεραιότητα, τόσο για την Πολιτεία, όσο και για την κοινωνία.

Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που αγωνίζονται, καλή επιτυχία στο ραντεβού με τα όνειρά τους…!

Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές που προσπάθησαν!

Καλές σπουδές σε εκείνους που τα κατάφεραν! Αισιοδοξία και επιμονή σε όσους δεν μπόρεσαν!

Καλή τύχη σε όλους…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Φτου και βγαίνω..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-08-2018

Ένα αγαπημένο παιχνίδι, που παίζαμε όλοι με αγωνία όταν ήμασταν παιδιά, ήταν το κρυφτό! Κάποιο από τα παιδιά έκανε τη «μάνα», έκλεινε τα μάτια του με τα χέρια και με το μέτωπο στραμμένο σε τοίχο ή δέντρο, μετρούσε έως το 10 ή το 20 ή και το 100. Ήταν αυτός που «τα φυλούσε». Τα υπόλοιπα παιδιά κατά τη διάρκεια του μετρήματος έψαχναν καλές κρυψώνες, τρέχοντας στο χώρο για να κρυφτούν. Μόλις τελείωνε το μέτρημα εκείνος που «τα φυλούσε», με τη φράση «φτου και βγαίνω» επιβεβαίωνε το τέλος του μετρήματος, αλλά και την έναρξη της αναζήτησής του.

Ακολουθούσε η φράση, «φτου για μένα», φτύνοντας στο σημείο που «τα φυλούσε», για να εξασφαλίσει έτσι την «ασυλία» του και να μην τα «φυλάει» ξανά ο ίδιος και στον επόμενο γύρο. Όταν η «μάνα» ανακάλυπτε κάποιο παιδί στην κρυψώνα του, έτρεχε προς το μέρος που τα «φυλούσε» και φτύνοντας έλεγε «φτου: και το όνομα του παιδιού.

Αν τους έβρισκε όλους, τότε ο πρώτος που ανακάλυπτε θα έπαιρνε τη θέση της «μάνας» και θα «τα φυλούσε» στον επόμενο γύρο. Αν όμως, κάποιο από τα παιδιά που κρυβόντουσαν, προλάβαινε να τρέξει έως το σημείο φύλαξης και φτύνοντας να αναφωνήσει «φτου ξελευθερία για όλους» , τότε απελευθέρωνε όλα τα παιδιά που είχαν κρυφτεί και σύμφωνα πάντα με τους όρους του παιχνιδιού, ήταν υποχρεωμένο να «τα φυλάει» και πάλι το ίδιο παιδί και το παιχνίδι συνεχιζόταν…

Το ημερολόγιο γράφει: «21 Αυγούστου 2018». Είναι η επίσημη ημερομηνία κατά την οποία η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια! Αφού συμμετείχε σε ένα αγωνιώδες μα και επικίνδυνο «παιχνίδι» των αγορών, αυστηρώς ακατάλληλο για πολιτικά ανήλικους, που διήρκεσε 8 ολόκληρα χρόνια! Έμοιαζε σίγουρα με «κρυφτό» εκείνο το παιχνίδι ή για να είμαι πιο ακριβής με «κρυφτούλι»!

Η Ελλάδα έκανε τη «μάνα». Με κλεισμένα τα μάτια και με το μέτωπο αλλά και την πλάτη γυρισμένα στον τοίχο, μετρούσε ατελείωτα όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν ένα «παιχνίδι» που δεν θέλαμε να παίξουμε, αλλά που μας το επέβαλαν οι «συμπαίκτες» μας. Αλλιώς λέει, θα μας έδιωχναν από την «παρέα»… Το «παιχνίδι» ξεκίνησε στις 23 Απριλίου 2010 και το σημείο που επιλέχθηκε να αρχίσουμε να «τα φυλάμε» ήταν το όμορφο Καστελόριζο. Ένας τόπος «σύμβολο αντίστασης» μέχρι τότε, μετετράπη σε «σύμβολο συμβιβασμού»!

Όλα εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ σκοτεινά για την Ελλάδα, μιας και είχε κλεισμένα τα μάτια και περίμενε να κρυφτούν πίσω από τα συμφέροντά τους, όλοι εκείνοι που εκστασιάζονταν από την αδρεναλίνη της αναζήτησης, που τους προσέφερε η πλεονεκτική θέση τους βεβαίως…

Εκείνοι έθεταν τους όρους και έκριναν τόσο την αξιοπιστία όσο και την αποτελεσματικότητα του «παιχνιδιού». Έκαναν αρκετές «χλετζινιές», αλλά τις βάφτιζαν μετά «όρους» για το απατηλό «παιχνίδι». Επίσης οι «όροι» άλλαζαν διαρκώς κατά τη διάρκεια του «παιχνιδιού», μετά από συνεχείς αξιολογήσεις της απόδοσής του και ο κύκλος του φαύλος και μεγάλος…

Σήμερα, ήρθε επιτέλους η στιγμή που η «μάνα» Ελλάδα φώναξε «φτου και βγαίνω» και άνοιξε τα μάτια! Είναι η στιγμή που της δίνεται η ευκαιρία, όποια κι αν είναι αυτή, να κοιτάξει γύρω της και να συνειδητοποιήσει πρωτίστως που βρίσκεται. Ένα άλλο όμορφο νησί μας, η Ιθάκη, παγκόσμιο σύμβολο προορισμού, έχει επιλεγεί ετούτη τη φορά για να θυμίζει την σημαντική στιγμή. Δεν είναι καθόλου εύκολη στιγμή και δεν θα πρέπει η Ελλάδα ούτε να πανηγυρίσει γι αυτήν αλλά ούτε και να χαλαρώσει την προσοχή της! Το «παιχνίδι» είναι ακόμα σε εξέλιξη.

Οι κρυμμένοι «συμπαίκτες» της την περιμένουν στη «γωνία» και αναζητούν την ευκαιρία να πεταχτούν έξω και να την «φτύσουν»!

Τώρα ακριβώς είναι η στιγμή που θα πρέπει να φωνάξει δυνατά και καθαρά τη φράση «φτου για μένα», να ακουστεί παντού και να το εννοεί κιόλας! Το «για μένα» να αντιπροσωπεύει τυπικά και ουσιαστικά όλους τους Έλληνες, μηδενός εξαιρουμένου. Να συνειδητοποιήσουμε βέβαια κι εμείς οι ίδιοι, οι πολίτες αυτής της χώρας, πόσο σημαντικό είναι να μην βρεθούμε, ποτέ ξανά στο μέλλον, σε αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη θέση.

Θα πρέπει όμως πρώτοι απ' όλους οι πολιτικοί μας, να αναγνωρίσουν επιτέλους την τεράστια ευθύνη που τους αναλογεί, να παραμερίσουν την όποια πολιτική τους ματαιοδοξία και να επανακαθορίσουν τον ρόλο τους, (τηρώντας έτσι και τον όρκο τους) ως υπηρέτες των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Να γίνουν επιτέλους πιο σοφοί, να οραματιστούν και να καταλάβουν, έστω και τώρα, «οι Ιθάκες τι σημαίνουν»! Ξέρουμε όλοι πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να συμβεί αυτό, όπως επίσης μπορούμε να φανταστούμε πόσο καλό θα ήταν κάτι τέτοιο για τη χώρα!

Η 21η Αυγούστου του 2018, αν και ιστορική, δεν είναι μέρα πανηγυρισμών για τους κυβερνώντες ούτε κατήφειας για τους αντιπολιτευόμενους αλλά ούτε και ιδανική ευκαιρία για μίζερους μικροκομματικούς διαξιφισμούς! Είναι μέρα περισυλλογής για όλους ανεξαιρέτως εμάς τους Έλληνες, που πληρώσαμε πολύ ακριβά το «κρυφτούλι» που παίξαμε με τους άλλους, αλλά κυρίως με τον κακό εαυτό μας.

Είναι ανάγκη τώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι και να αναγνωρίσουμε με θάρρος, ειλικρίνεια και με αυτοκριτική διάθεση, τα λάθη που μας οδήγησαν στη σύγχρονη «Οδύσσειά» μας, για να μην τα επαναλάβουμε στο μέλλον.

Αν δεν θέλουμε να ακούσουμε σύντομα κάποιον από τους κρυμμένους «παίκτες» του γνωστού «παιχνιδιού» των αγορών, να μας «φτύνει» ξανά και να αναφωνεί, με γερμανική ή άλλη προφορά, «φτου ξελευθερία για όλους»!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η τεχνολογία απειλεί το μέλλον της εργασίας!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-07-2018

Είδα κάπου ένα σκίτσο ενός ρομπότ να κλωτσάει ένα ανθρωπάκι με χαρτοφύλακα και μου προκάλεσε εντύπωση! Είναι η εικόνα που συνοδεύει το πόρισμα της έκθεσης για το «Μέλλον της Εργασίας» που εξέδωσε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum). Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, υπολογίζεται ότι μέσα στις επόμενες δυο δεκαετίες το 1/3 έως και το 50% των εργασιών θα αυτοματοποιηθούν πλήρως και οι άνθρωποι θα αντικατασταθούν από τα «έξυπνα εργαζόμενα ρομπότ».

Πρόκειται για μια εξέλιξη-απειλή, που το παραδοσιακό συνδικαλιστικό κίνημα δεν τολμά καν να αναφέρει.Είναι γιατί δεν φαίνεται ακόμα ώριμο να συμπορευθεί με την εποχή του, να εκσυγχρονιστεί, να βελτιώσει τις δομές λειτουργίας του, καθώς και τις αντιλήψεις του για τις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις, αλλά κυρίως να αναπροσαρμόσει τις μεθόδους διεκδίκησης, υπεράσπισης και διαφύλαξης των κεκτημένων στον «κόσμο της εργασίας», που παρακολουθεί αμήχανα να γκρεμίζονται το ένα μετά το άλλο, χωρίς να μπορεί καν να αντιδράσει!

Σύμφωνα με την άποψη σύγχρονων διανοητών, το νέο κύμα αυτοματοποίησης διαφέρει σημαντικά από τις βιομηχανικές επαναστάσεις του παρελθόντος, όπως είναι ο ατμός, ο εξηλεκτρισμός, η πληροφορική κ.λ.π. Δεν κρύβουν δε τους φόβους τους πως είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει αρνητικές επιπτώσεις στον χώρο της εργασίας! Σύμφωνα πάντα με τους ίδιους, ο ρυθμός αυτοματοποίησης θα είναι ανάλογος της ισχύος και της αντίστασης του εργατικού κινήματος. Δηλαδή, όσο πιο ισχυρό θα είναι το εργατικό κίνημα, τόσο πιο έντονη θα είναι και η αυτοματοποίηση. Η αιτιολόγηση είναι νομίζω προφανής!

Γεννιέται όμως εδώ το ερώτημα: «Ποια είναι εκείνα τα επαγγέλματα που κινδυνεύουν περισσότερο από την εν λόγω μελλοντική εργασιακή απειλή;».

Είναι αυταπάτη να πιστεύουμε πως κάποιοι εργαζόμενοι θα μείνουν στο απυρόβλητο. Όλες οι δουλειές κινδυνεύουν να αντικατασταθούν ή να συρρικνωθούν σημαντικά από τα «έξυπνα» αυτοματοποιημένα ανθρώπινα υποκατάστατα, που μειώνουν δραστικά το κόστος αλλά και τον χρόνο εργασίας!

Επίσης, αυταπατώνται όλοι όσοι πιστεύουν πως οι λιγότερο τεχνολογικά ανεπτυγμένες χώρες δεν κινδυνεύουν τόσο όσο οι άλλες από την αυτοματοποίηση στην εργασία.

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 23% των επαγγελμάτων στην Ελλάδα διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να αντικατασταθούν από αυτοματοποιημένα συστήματα. Βέβαια, υπάρχει και η άλλη άποψη, που αφορά την εγχώρια αγορά, την οποία θα πρέπει και να σεβαστούμε: «Στην μεταμνημονιακή Ελλάδα, με τους θλιβερά υποτιμημένους μισθούς και με το 87% του ακόμα μάχιμου εργαζόμενου πληθυσμού να απασχολείται σε μεσαίες, μικρές ή πολύ μικρές επιχειρήσεις, μήπως είναι κάπως πρόωρο να ανησυχούμε ότι θα μας αντικαταστήσουν τα ρομπότ στην εργασία μας;».

Να μην αγνοούμε επίσης και το γεγονός ότι οι Έλληνες δουλεύουμε ήδη περισσότερες ώρες από όλους στην Ε.Ε.(πάνω από 43 ώρες εβδομαδιαίως) κι ας μας χαρακτηρίζουν κάποιοι από αυτούς «τεμπέληδες»!

Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν θα πρέπει να αναθεματίζουμε και να δαιμονοποιούμε την τεχνολογία, αντιμετωπίζοντάς την ως μελλοντική ανταγωνιστική απειλή! Ένα είναι σίγουρο: Τις όποιες αποφάσεις για την «ρομποτοποίηση» της εργασίας, δεν θα τις πάρουν οι μηχανές αλλά οι άνθρωποι!

Σε έναν ιδεατό κόσμο, που δεν θα είχε αφετηρία, αποκλειστικό στόχο και αυτοσκοπό την μεγιστοποίηση του κέρδους, που η πολιτική βούληση θα είχε ως γνώμονα την ποιότητα της ζωής των πολιτών, που το ανθρώπινο κεφάλαιο θα αποτελούσε αξία αδιαπραγμάτευτη, η είσοδος της τεχνολογίας στον κόσμο της εργασίας θα είχε μόνο θετική επίδραση. Ο χρόνος εργασίας θα ήταν λιγότερος με συνέπεια την εξασφάλιση περισσότερου ελεύθερου χρόνου. Ο μόχθος θα ήταν διαχειρίσιμος με δεδομένο το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και η απόλαυση της ζωής θα ήταν περισσότερη.

Δεν με φοβίζει η νέα τεχνολογία αλλά με τρομάζει η ανεξέλεγκτη στρατηγική διαχείρισή της!

Πώς μπορώ να ονειρευτώ ένα ελπιδοφόρο μέλλον που η τεχνολογία θα μας απελευθερώσει, όταν όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι υποαπασχολούνται σήμερα σε διάφορες δουλειές του «ποδαριού»;

Ποιοι θα είναι εκείνοι που θα ελέγξουν την έλευση της τεχνολογίας στον χώρο της εργασίας; Ποιο θα είναι το νομικό πλαίσιο, πώς και από ποιους θα καταρτιστεί αυτό;

Ποια θα είναι η ηθική και ποια η ασφάλεια που θα διέπει το νομικό αυτό πλαίσιο; Ποιοι, τέλος, θα είναι εκείνοι που θα επωφεληθούν από μια τέτοια εξέλιξη;

Έχω βάσιμες υποψίες να πιστεύω πως στη λίστα των ευνοούμενων δεν θα συμπεριλαμβάνονται οι εργαζόμενοι! Το δωδεκάωρο στην ημερήσια εργασία που θεσμοθέτησε πρόσφατα η ακροδεξιά κυβέρνηση της Αυστρίας, αλλά και η προώθηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της σκληρής λιτότητας στην Ευρώπη, δεν μου αφήνουν δυστυχώς πολλά περιθώρια αισιοδοξίας!

Είναι βέβαιο πως οι οργανωμένες προσπάθειες για τον περιορισμό ή και την κατάργηση της εργασίας στην μορφή που είναι σήμερα, έχουν ήδη ξεκινήσει.

Ο τρόπος που θα διαχειριστούν οι άνθρωποι αυτήν την εξέλιξη θα αποτελέσει σίγουρα και το βασικότερο πολιτικό διακύβευμα των επόμενων δεκαετιών…

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η εξουσία «παίζει μπάλα..!»
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 17-07-2018

Με το τελευταίο σφύριγμα του Αργεντινού διαιτητή στη Μόσχα έπεσε και η αυλαία για το κορυφαίο γεγονός της χρονιάς σε παγκόσμιο επίπεδο, το Μουντιάλ.
Η Γαλλία, για δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης είναι ξανά παγκόσμια πρωταθλήτρια, 20 χρόνια μετά την κατάκτηση του τροπαίου ως διοργανώτρια χώρα.

Ο, τι γεγονότα και να συμβούν κατά την περίοδο αυτών των αγώνων, πόλεμοι, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, φαντάζουν τόσο ασήμαντα μπροστά σε ένα χατ-τρικ του Ρονάλντο, του Μέσι ή του Νεϊμάρ!

Η μεγάλη όμως μαγεία του ποδοσφαίρου έγκειται στην ψευδαίσθηση που δημιουργεί στον θεατή του πως κι εκείνος συμμετέχει ενεργά, ταυτίζεται με τα ινδάλματά του και έχει ρόλο στον αγώνα. Μάλιστα του προσδίδει την δυνατότητα να αποκτά και αρμοδιότητες κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Έτσι, από τον αναπαυτικό καναπέ του, καθοδηγεί τον τηλεοπτικό αγώνα και υποδυόμενος τον προπονητή της ομάδας που υποστηρίζει, συμβουλεύει τους παίχτες του πώς να δίνουν την μπάλα, άλλες φορές επαινώντας τους και άλλες πάλι βρίζοντάς τους που δεν υπάκουσαν τις συμβουλές του.

Στις δύσκολες στιγμές του παιχνιδιού κι ενώ νιώθει πως αδικείται η ομάδα που υποστηρίζει, αναλαμβάνει ρόλο διαιτητή, «στολίζοντας» τον πραγματικό ρέφερι με κοσμητικά επίθετα, όπως «άχρηστος», «ανίδεος» και «πουλημένος». Σε κάθε περίπτωση πάντως παραμένει πιστός οπαδός και «θύμα» της γοητείας του «Βασιλιά των σπορ»!

Γεννιέται όμως εδώ το ερώτημα : «Πώς κατάφερε ο άνθρωπος να μετατρέψει το δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο, στο πλέον διεφθαρμένο άθλημα;»

Η απάντηση είναι απλή! Όσο η ανθρώπινη ματαιοδοξία προβάλλεται ως πρώτη προτεραιότητα, το «ευγενές» άθλημα της διαφθοράς θα κυριαρχεί επί όλων των αθλημάτων!

Ας ξεκινήσουμε όμως από την κορυφή του «παγόβουνου». Εκεί θα συναντήσουμε το «αφεντικό» της μπάλας σε παγκόσμιο επίπεδο, την γνωστή FIFA , η αλλιώς την «Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία». Πρόκειται για μια τεράστια ιδιωτική εταιρεία που εμπορεύεται το ποδόσφαιρο ανά την Υφήλιο, με αποκλειστικό γνώμονα και μόνο τον ένα και μοναδικό «Θεό» του καπιταλισμού, το χρήμα, αγνοώντας και καταστρατηγώντας αθλητικά ιδεώδη και πνευματικές αξίες!

Λειτουργεί ως μονοπώλιο και έχει όλα τα χαρακτηριστικά της μαφίας. Η λίστα των σκανδάλων στους κόλπους της FIFA , με στημένους αγώνες και παράνομες εξαγορές, είναι ατελείωτη. Έχει διεθνή επιρροή, ελέγχει και υποτάσσει νόμους, ανθρώπους και ομάδες, σε κάθε γωνιά του πλανήτη που κλωτσάνε μπάλα. Τα τελευταία δε χρόνια που η τηλεόραση δημιούργησε μια τεράστια επιπλέον αγορά με το 30% της ανθρωπότητας να παρακολουθεί ποδόσφαιρο, οι αξιώσεις της FIFA αλλά και τα κέρδη της εκτοξεύθηκαν. Ας δούμε όμως τι λένε και οι αριθμοί:

Η βιομηχανία του ποδοσφαίρου σε παγκόσμια κλίμακα αποφέρει ετησίως 225 δις. δολάρια, υπερβαίνοντας, κατά πολύ μάλιστα, τα κέρδη της μεγαλύτερης πολυεθνικής εταιρίας του πλανήτη. Η Αγγλία διαθέτει την μεγαλύτερη επιχείρηση ποδοσφαίρου από όλες της χώρες του κόσμου, ενισχύοντας με τα κέρδη της τους «φορολογικούς παραδείσους» με ποσά που ξεπερνούν τα 7 δις. λίρες.

Στην Ιταλία η βιομηχανία ποδοσφαίρου φιγουράρει ανάμεσα στις δέκα μεγαλύτερες ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας. Στην Ελλάδα της αδιαφάνειας, δεν θα μάθουμε ποτέ το πραγματικό μέγεθος του «ευγενούς» αθλήματος της διαφθοράς του ποδοσφαίρου, αλλά όλοι έχουμε πάνω-κάτω την ίδια αίσθηση…!

Εδώ μάλιστα, δυστυχώς, προχωρήσαμε και ένα βήμα παραπέρα. Έχουμε επιτρέψει την εμφάνιση φαινομένων διαφθοράς ακόμα και σε ακαδημίες ποδοσφαίρου, πληγώνοντας ψυχές μικρών παιδιών, που θέλουν απλά να αθλούνται και όχι να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και το σχόλιο γίνεται μετά λόγου γνώσεως…

«Το ποδόσφαιρο είναι η μόνη θρησκεία που δεν έχει άθεους», υποστηρίζει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο και έχει δίκιο! Οι «ορκισμένοι» οπαδοί της «στρογγυλής θεάς», υπερέχουν σε αριθμό των οπαδών του Χριστιανισμού αλλά και εκείνων του Μωαμεθανισμού! Ο οπαδός μιας ποδοσφαιρικής ομάδας είναι πιστός σε αυτήν και δεν την αλλάζει με καμία κυβέρνηση. Κόμμα μπορεί να αλλάξει, αλλά ομάδα ποτέ!

Το γεγονός αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και το εκμεταλλεύονται οι ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, οι οπαδοί μπορούν να αποτελέσουν εν δυνάμει οποιαδήποτε στιγμή μια κρίσιμη μάζα χειραγώγησης, από έναν επίδοξο καπιταλιστή ιδιοκτήτη της ομάδας τους, με σκοπό να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα τους.

Έχοντας δε επενδύσει, ο ιδιοκτήτης της ομάδας, μέρος των κερδών του στα ΜΜΕ, θα είναι σε θέση να διαμορφώσει ένα ισχυρό πλέγμα εξουσίας που ασκεί πολιτική άμεσα και έμμεσα, χρηματοδοτώντας και κατευθύνοντας κόμματα και πολιτικούς, υποστηρίζοντας φυσικά κατ' αυτόν τον τρόπο τα δικά του και μόνο ιδιωτικά συμφέροντα.

Όλοι εμείς οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι, οφείλουμε να παραμένουμε πιστοί οπαδοί του αθλήματος που μας ευχαριστεί, αλλά και της αγαπημένης μας ομάδας και όχι του εκάστοτε εφήμερου τυχοδιώκτη ιδιοκτήτη της, όπως ακριβώς θα πρέπει να παραμένουμε πιστοί στις αρχές και στις αξίες μας, αλλά κυρίως συνεπείς στην ανεπηρέαστη ατομική μας συνείδηση!
Αλλιώς, τη χάσαμε την μπάλα…!!!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πρώτη φορά με γραβάτα!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-06-2018

Δεν του πάει του Τσίπρα η γραβάτα! Ίσως γιατί δεν τον έχουμε συνηθίσει έτσι. Ίσως πάλι γιατί και ο ίδιος αισθάνεται κάπως άβολα με την συγκεκριμένη ενδυματολογική επιλογή. Αποτελούσε όμως δέσμευση και υπόσχεση που ο ίδιος είχε χρεωθεί στο στοίχημά του για την επίτευξη μιας καλής συμφωνάς για το χρέος.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό αλλά και τους στενούς συνεργάτες του, η έκβαση της συμφωνίας, όπως αυτή κατακυρώθηκε στο τελευταίο Eurogroup , ήταν επιτυχής και έτσι έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται υπερήφανοι που «επιτέλους η χώρα μας γυρίζει οριστικά σελίδα»!

Ομολογώ πως, με την πρώτη ανάγνωση των βασικών παραμέτρων της συμφωνίας, όπως τουλάχιστον αυτές καταγράφηκαν στον τύπο, ούτε κατάλαβα πολλά πράγματα, αλλά ούτε και ενθουσιάστηκα! Οι αρκετές αναφορές στους διάφορους ποσοστιαίους οικονομικούς δείκτες με έκαναν ακόμα πιο καχύποπτο. Άλλωστε είναι σε όλους μας γνωστό πως, η ευημερία των αριθμών σπανίως αντανακλά την ευημερία των ανθρώπων! Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας, πόσο δύσκολα ήταν τα τελευταία χρόνια της κρίσης που ζήσαμε, θα αποτελούσε πρόκληση την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, οποιαδήποτε αναφορά για της ευημερία των Ελλήνων πολιτών!

Η λυσσαλέα όμως αντίδραση της εγχώριας αντιπολίτευσης που ακολούθησε την επίτευξη της συμφωνίας, με υπερβολικά ανεβασμένους τους τόνους, υπερβαίνοντας συχνά τα όρια της προσωπικής εμπάθειας, με ειρωνικούς υπαινιγμούς, εξορκισμούς, συκοφαντίες και μηδενιστικούς χαρακτηρισμούς για την «χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ ο τόπος» και τη «χειρότερη συμφωνία» που θα μπορούσε να φέρει, με έκανε να αναρωτηθώ πως, ίσως να έχει και καλά στοιχεία αυτή η συμφωνία!

Σκέφτηκα λοιπόν πως, αν επρόκειτο για μια πραγματικά κακή συμφωνία, η αντιπολίτευση ως όφειλε εκ του ρόλου της, θα κατέκρινε την ίδια την συμφωνία επιχειρηματολογώντας στις λεπτομέρειές της και δεν θα περιόριζε την κριτική της στην γραβάτα του Πρωθυπουργού!

Έτσι, ξαναδιάβασα, δυο και τρεις φορές τη συγκεκριμένη συμφωνία, προσπαθώντας να κατανοήσω τα υπέρ(αν υπάρχουν) και τα κατά(που σίγουρα θα υπάρχουν).Τα συμπεράσματά μου θέλησα να τα μοιραστώ με τους αναγνώστες αυτού του άρθρου:

Αν και οι Ευρωπαίοι επιμένουν στην άποψή τους, μέσα από τις δηλώσεις τους, πως η έξοδος της Ελλάδας από τα μνημόνια θα είναι καθαρή, είναι φανερό πως η εποπτεία θα εξακολουθεί να υπάρχει για αρκετά χρόνια ακόμα και τα περιθώρια για χαλάρωση της λιτότητας θα είναι περιορισμένα, για τον απλούστατο λόγο ότι, οι δανειστές μας δεν εμπιστεύονται το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Έχουν βάσιμες υποψίες πως η απουσία ελέγχου θα το οδηγήσει ξανά στην φαυλότητα του παρελθόντος. Στις πρακτικές εκείνες που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία και τις οποίες όμως, οι ίδιοι οι εταίροι μας, όχι μόνο δεν απέτρεψαν όταν έπρεπε, αλλά αντίθετα ενεθάρρυναν, στοχεύοντας δόλια στην ανεξέλεγκτη συσσώρευση κερδών για τις τράπεζές τους, αλλά και στα κέρδη τους από την διαφαινόμενη χρεοκοπία της χώρας μας που ακολούθησε! Η Γερμανία μόνο, έχει αποκομίσει από το 2010 μέχρι και σήμερα περίπου 3 δις. ευρώ μόνο από τους τόκους των ελληνικών κρατικών μας ομολόγων. Όμως επειδή ο κυριότερος ίσως παράγοντας στις σύγχρονες οικονομίες είναι το καλό «κλίμα» που επικρατεί, οι δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων και κυρίως της Μέρκελ για καθαρή έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια, αλλά και οι επευφημίες και τα θετικά σχόλια του διεθνούς τύπου για την χώρα μας, μάλλον βοηθάνε για την επόμενη φάση που θα διανύσουμε.

Επίσης, η 10ετής επιμήκυνση για την αποπληρωμή του 2 ου μνημονίου από τον EFSF και η 10ετής περίοδος χάριτος που προβλέπονται στη συμφωνία, αποτελούν αναμφισβήτητα θετικές αποφάσεις που δίνουν ανάσες στη χώρα για τα επόμενα 10 χρόνια! Στο ίδιο διάστημα η Ελλάδα θα μπορεί να δανείζεται με σχετικά χαμηλά επιτόκια από τις αγορές αποπληρώνοντας χρέη που λήγουν με το 2020.
Στα θετικά της συμφωνίας συγκαταλέγουμε και τα 24 περίπου δισ. ευρώ που έχει εξασφαλίσει η χώρα για τις υποχρεώσεις της τα 2 επόμενα χρόνια, σε μια κρίσιμη περίοδο που οι διεθνείς αγορές είναι ευμετάβλητες και η ανασφάλεια έκδηλη.
Θετικό θεωρώ επίσης το γεγονός ότι, παρά το τεράστιο μέγεθος του χρέους, η Ελλάδα μπορεί να μην καταβάλει ποσά μεγαλύτερα του 15% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα και σε κάθε περίπτωση κάτω του 20% του ΑΕΠ μακροπρόθεσμα, για την εξυπηρέτηση του χρέους.

Στα αρνητικά της συμφωνίας σημειώνω την ενισχυμένη εποπτεία με τους μηνιαίους ελέγχους, η οποία καθιστά την έξοδο όχι και τόσο «καθαρή»! Στα πλαίσια αυτής της εποπτείας συμπεριλαμβάνονται, τα ψηφισμένα μέτρα για μείωση των συντάξεων το 2019, η μείωση του αφορολόγητου το 2020, οι αναπροσαρμογές στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων και στους λογαριασμούς του ΕΝΦΙΑ, ο περιορισμός των «κόκκινων» δανείων και οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί.

Δεν μπορεί παρά να αποτελεί αρνητικό σημείο της συμφωνίας η δυνατότητα που δίνει στους θεσμούς να ζητούν νέα μέτρα αν η Ελλάδα αποκλίνει από τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος που έχει οριστεί στο 3,5% έως το 2022 καθώς και η διατήρηση των πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 2,2% του ΑΕΠ έως και το 2060. Τέλος, η οριστική βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, καθώς η συμφωνία προβλέπει ότι θα επανεξεταστεί από το 2032 (Ζήσε Μάη μου..).

Οι συμφωνίες όμως δεν είναι στατικές! Αλλάζουν και αναμορφώνονται, όταν δεν υφίστανται πλέον οι αιτίες που τις προκάλεσαν. Έτσι, οι αιτίες που προκάλεσαν την υπογραφή της μείωσης των συντάξεων το 2019 και την μείωση του αφορολόγητου το 2020, δεν υπάρχουν πλέον. Το μέτρο αυτό το επέβαλε το ΔΝΤ, πιστεύοντας πως δεν θα γίνει εφικτός ο στόχος του πλεονάσματος, ως προαπαιτούμενο μέτρο και αυτοδιαψεύστηκε θριαμβευτικά!

Η κυβέρνηση έχει χρέος τώρα να παρακάμψει τις γραφειοκρατίες και να καταστρώσει σχέδιο άμεσης επαναδιαπραγμάτευσης στο θέμα των συντάξεων και του αφορολόγητου, με χρονικό ορίζοντα το ερχόμενο φθινόπωρο, αναζητώντας τρόπους και συμμαχίες, ώστε να το πετύχει πάση θυσία! Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να πείσει τον απλό Έλληνα πολίτη, που δεν ξέρει να διαβάζει συμφωνίες και πρωτόκολλα, πως «κάτι έχει αλλάξει προς το καλύτερο» στον έρμο τούτο τόπο!

Η συμφωνία δεν θα κριθεί από τους αριθμούς της, αλλά από τις επιπτώσεις που θα φέρει στις ζωές των ανθρώπων..!

Όσο για τους «άλλους» που συνεχώς γκρινιάζουν, διαμαρτύρονται και θορυβούν ακατάπαυστα, αναμένοντας αγωνιωδώς «το τρένο της δικιάς τους εξουσίας», θέλω απλά να τους υπενθυμίσω πως ζουν σε μια χώρα που έχει χρεοκοπήσει!

Ο Τσίπρας έφερε μια συμφωνία που για άλλους είναι καλή και για άλλους κακή. Είναι όμως μια συμφωνία! Εκείνοι που καταστροφολογούν και μηδενίζουν τα πάντα χωρίς να αντιπροτείνουν τίποτα ουσιαστικό, καλό θα είναι να σκεφτούν επιτέλους έναν ρόλο για τις αφεντιές τους, που θα τους ταιριάζει καλύτερα και που θα τους καθιστά περισσότερο χρήσιμους στην κοινωνία, από το να ζητάνε διαρκώς εκλογές και να κάνουν απλά φασαρία…

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Οι πόλεμοι της Μπαρμπαριάς
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-04-2018

Είμαστε πλέον όλοι εξοικειωμένοι με την συνηθισμένη πια εικόνα της στρατιωτικής επέμβασης του Αμερικανικού παράγοντα σε ξένη χώρα.
Οι επεμβάσεις των ΗΠΑ σε ξένες χώρες, φυσικά και δεν αποτελούν φαινόμενο των τελευταίων χρόνων, αφού η ιστορική καταγραφή τις αποτυπώνει με χρονική διάρκεια που υπερβαίνει τους δύο αιώνες.

Αξίζει μάλιστα εδώ να σημειωθεί ότι στην «παρθενική» τους επέμβαση που είχε στόχο την σημερινή Λιβύη, έλαβαν μέρος και 40 έμπειροι Έλληνες μισθοφόροι στο πλευρό των Αμερικανών. Η πρώτη αυτή επέμβαση των Αμερικανών πεζοναυτών και των μισθοφόρων συμμάχων τους, σηματοδότησε και το τέλος του «πρώτου πολέμου της Μπαρμπαριάς» ( The Barbary War ) γνωστός και ως «Ο πόλεμος της Τρίπολης», με την συνθήκη ειρήνης, ευνοϊκή για τις ΗΠΑ, που ακολούθησε και υπογράφηκε τον Ιούνιο του 1805.

Η « Μπαρμπαριά» ή αλλιώς «Ακτή των Βερβέρων», ήταν ο όρος που χρησιμοποιούνταν από τους Ευρωπαίους από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα, για να αναφερθούν στο σύνολο των τόπων των Βερβέρων, που αντιστοιχούσαν σε όλη την μέση και δυτική παράκτια περιοχή της Βόρειας Αφρικής, το σημερινό Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία και την Λιβύη.

Στα τέλη του 18ου αιώνα οι πειρατές έγιναν κυρίαρχοι των θαλασσών, εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας στη Μεσόγειο. Πολύ συχνά κυρίευαν ευρωπαϊκά πλοία, απαιτώντας λύτρα για την απελευθέρωση των πληρωμάτων τους. Έτσι, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, ακόμη και οι Αμερικανοί, εξαναγκάζονταν να πληρώνουν λύτρα, προκειμένου να κρατούν ανοικτές τις διόδους ναυσιπλοΐας.

Η πολεμική αναμέτρηση μεταξύ των ΗΠΑ και των Βερβερικών Κρατών της Βορείου Αφρικής για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο, διήρκεσε από το 1801 έως το 1805 και στέφθηκε με επιτυχία μετά από την συνδυασμένη επίθεση από στεριά και θάλασσα.

Η παραπάνω λοιπόν αναμέτρηση, αποτέλεσε την πρώτη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ σε ξένη ήπειρο, αλλά και τα πρώτα «δείγματα γραφής» του Αμερικανικού παράγοντα σε ηγεμονικό ρόλο «πλανητάρχη». Είχε δε ως κύριο σκοπό τον απόλυτο έλεγχο της πληγείσας περιοχής με την εκεί εγκαθίδρυση κυβερνητικού καθεστώτος «φιλικού» προς τις ΗΠΑ. Η «συνταγή» θεωρήθηκε επιτυχημένη και εφαρμόστηκε με απόλυτη ακρίβεια και συνέπεια και σε όλες τις μετέπειτα στρατιωτικές επιχειρήσεις των Αμερικανών σε ξένες χώρες.

Πολλά έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια για τους περίφημους «Πολέμους της Μπαρμπαριάς». Διακρίνουμε βέβαια, ανάμεσα σε αρκετά από τα γραφόμενα, αλλά και τα λεχθέντα, μια οργανωμένη προσπάθεια πρόκλησης τεχνητής σύγχυσης και αποπροσανατολισμού της παγκόσμιας κοινής γνώμης, με ανιστόρητους παραλληλισμούς!

Έτσι, παραβάλουν τους «μουσουλμάνους κουρσάρους» της εποχής εκείνης με τους σύγχρονους «τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους», «πολτοποιώντας» ιστορικά δυο διαφορετικά φαινόμενα σε ένα, παρουσιάζοντάς τα μάλιστα ως ένα «ενιαίο διαχρονικό θρησκευτικό μέτωπο» το οποίο έχει κηρύξει διαρκή ιερό πόλεμο εναντίων των Αμερικανών…

Δηλαδή, προσπαθούν να παρουσιάσουν την σύγκρουση των ΗΠΑ με τον Αραβικό κόσμο διαχρονικά, ως σύγκρουση πολιτισμών ή θρησκειών, αποκρύπτοντας επιμελώς τα πραγματικά ουσιαστικά κίνητρα τα οποία ήταν και είναι αμιγώς οικονομικά!

Η γνήσια ιστορική καταγραφή όμως, κατατάσσει τους «πολέμους της Μπαρμπαριάς» στους «ανταγωνιστικούς πολέμους» για τον έλεγχο του «επικερδούς εμπορίου», με κύριους ανταγωνιστές των Αμερικάνων τους Γάλλους και τους Βρετανούς.

Τα αποτελέσματα των «πολέμων της Μπαρμπαριάς» κατέστησαν σαφή τη φιλοδοξία της νεοσύστατης τότε χώρας των ΗΠΑ να διαδραματίσει κυριαρχικό ρόλο στην αντιμετώπιση πάσης φύσεως «απειλών», όπως ήταν οι κουρσάροι και οι πειρατές της εποχής εκείνης.

Αν και η οικονομική άνθιση της Αμερικής επήλθε κυρίως από τις αλλαγές που δημιουργήθηκαν στον κόσμο του Ατλαντικού και όχι τόσο από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε άλλες χώρες, εντούτοις, η υπερδύναμη των ΗΠΑ συνεχίζει απτόητη μέχρι και σήμερα να κατέχει τον πρώτο ηγεμονικό ρόλο του ρυθμιστή και του απόλυτου κυρίαρχου στον πλανήτη μας.

Το λεγόμενο «αντίπαλο δέος», προς το παρόν αναζητείται…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
«Έμπαινε Δέσποτα!»
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-03-2018

«Έμπαινε Δέσποτα!» έγραφε στο Twitter ο Παναγιώταρος, επιδοκιμάζοντας την καταγγελία του ομοϊδεάτη του Μητροπολίτη κατά υπουργού της κυβέρνησης για παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Ότι και αν σας θυμίζει πάντως πρόκειται για απλή συνωνυμία. Ο Παναγιώταρος δεν είναι ο πρωταγωνιστής στο ρόλο του «Ιούδα» της τηλεοπτικής σειράς από το ομώνυμο έργο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», που υποδύθηκε υπέροχα ο Γιώργος Φούντας, αλλά ούτε και ο φίλος του ιεράρχης είναι ο «παπά Γρηγόρης», που ενσάρκωσε καταπληκτικά ο Λυκούργος Καλλέργης.

Αν και ομολογώ πως βρίσκω να έχουν αρκετές ομοιότητες με τους «ήρωες» του διάσημου Κρητικού συγγραφέα, εδώ πρόκειται για τον «Χρυσαυγίτη» Ηλία Παναγιώταρο και έναν «άνθρωπο της Εκκλησίας» γνωστό πια σε όλους για τα κηρύγματα μισαλλοδοξίας και για τις ακραίες ρατσιστικές, ομοφοβικές του δηλώσεις, τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο.

«Ο Βίος και η Πολιτεία» του εν λόγω Μητροπολίτη, κατά κόσμον Αθανάσιου Λενή, είναι λίγο πολύ γνωστή στους περισσότερους και το βιογραφικό της δράσης του ή ακριβέστερα της αντίδρασής του, πλούσιο από τα νεανικά του χρόνια.

Η σχέση του με τα σώματα ασφαλείας και τα αξιώματα υπήρξε ανέκαθεν ισχυρή και αρραγής. Σε ηλικία μόλις 30 ετών διορίστηκε Ιεροκήρυκας του Σώματος της Χωροφυλακής και έλαβε τον βαθμό του Μοιράρχου, απ' όπου και προήχθη αργότερα σε Ταγματάρχη.

Τα πολιτικά του φρονήματα, τα οποία ουδέποτε αποποιήθηκε, τον κατατάσσουν στο χώρο της ακροδεξιάς με ισχυρές αποχρώσεις ενδείξεις φασίζουσας νοοτροπίας.

Δεν πρόκειται για έναν φανατικό ορθόδοξο φονταμενταλιστή ιεράρχη, αλλά για πολιτικό πρόσωπο, το οποίο εκμεταλλευόμενο την θέση εξουσίας που κατέχει στην διοίκηση της Εκκλησίας, δεν χάνει ευκαιρία να πολιτικολογεί, να προπαγανδίζει, να διχάζει και να εκτοξεύει ύβρεις και απειλές κατά των πολιτικών του αντιπάλων.

Αν και απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής, ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος δεν Θεολογεί αλλά πολιτεύεται. Δεν διδάσκει την αγάπη του Θεού, αλλά το μίσος των ανθρώπων. Δεν ευαγγελίζεται την συγχώρεση αλλά την εκδίκηση. Δεν υπερασπίζεται το δικαίωμα στην Ειρήνη, αλλά διεκδικεί το δίκιο μέσα από τον πόλεμο.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση που έχει κάνει δημόσια κατά το παρελθόν.

«Όταν κάνεις μια μάχη δεν την κάνεις με λουκούμια και λουκουμόσκονη. Παίρνεις πέτρες και ξύλα και τα πετάς για να υπερισχύσει το δίκιο σου».

Μια «εναλλακτική» έκδοση δηλαδή του …«Αγαπάτε αλλήλους»!

Κι όμως ο άνθρωπος αυτός είναι Μητροπολίτης!

Η πολιτική του διαδρομή πάντως έχει συνέπεια και συνέχεια. Από την εποχή της χούντας που προχώρησε σε ανοικτή πρόκληση απευθύνοντας ασπασμό στους χουντικούς βασανιστές των Σωμάτων Ασφαλείας, μέχρι και τις μέρες μας, που όχι μόνο δεν χάνει ευκαιρία να φωτογραφίζεται περήφανος με «εξέχοντα» μέλη της «Χρυσής Αυγής», αλλά και να υπερασπίζεται και να ευλογεί μάλιστα τη δράση της «καταξιωμένης» εγκληματικής οργάνωσης με κοινοβουλευτική περιβολή.

Δεν παραλείπει πάντως να δηλώνει ευθαρσώς και δημόσια, ότι προτιμά να τον αποκαλούν «ναζιστή και χουντικό» παρά «κατσαπλιά».

Κάθε φορά που κάποιος πολιτικός τόλμησε κατά το παρελθόν να μπει στα «χωράφια» της Εκκλησίας (και αυτό έχει συμβεί πολλάκις), τα αντανακλαστικά των διοικούντων της Εκκλησίας της Ελλάδος λειτούργησαν άμεσα και αποτελεσματικά εγκαλώντας τον πολιτικό να περιοριστεί στον ρόλο του και να μην παρεμβαίνει άκομψα στα θέματα της Εκκλησίας. Δεν βλέπω όμως καθόλου να επιδεικνύουν την ίδια ευαισθησία και όταν συμβαίνει το αντίστροφο!

Δεν ξέρω αν ο Μητροπολίτης-Μοίραρχος-Ταγματάρχης Αμβρόσιος διεκδικεί να διαδραματίσει στο μέλλον το ρόλο κάποιου ιδιότυπου «εθνικιστή Παπαφλέσσα».

Δεν γνωρίζω αν αισθάνεται πως υπηρετεί επαρκώς τον Θεό μέσα από την πολιτική.

Δεν έχω ιδέα καν αν πιστεύει πως με την ρητορική του μίσους που έχει επιλέξει να χρησιμοποιεί, νομιμοποιείται να λειτουργεί ως ιεράρχης.

Εκείνο που σίγουρα ξέρω είναι πως, πρέπει κάποιος να του βάλει ένα φρένο και αυτός δεν είναι πάντως η Δικαιοσύνη που απ' ότι φαίνεται, σε ορισμένες περιπτώσεις έχει «αποστραβωθεί» τελείως! Ίσως να μπορεί να το κάνει η ίδια η Εκκλησία ή ο Πανάγαθος Θεός! Όμως, κάποια πράγματα δεν είναι δυνατόν να τα μπερδεύουμε ακόμα.

«Άλλα τα μάτια του Λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας».

Άλλο ο «Παναγιότατος» και άλλο ο «Παναγιώταρος».

Άλλο ο «Αδελφός» και άλλο ο «Αδόλφος»! Θου Κύριε…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Αυτός ο Τούρκος «Τούρκο» θα με κάνει!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-03-2018

«Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες» λέει μια αγγλική παροιμία!
Εμείς οι Έλληνες, μάλλον δεν είχαμε ποτέ ούτε καλούς φράχτες αλλά ούτε και καλούς γείτονες! Τουλάχιστον εξ ανατολών.

Από την ίδια πλευρά του ορίζοντα που ανατέλλει κάθε μέρα ο λαμπρός ήλιος που φωτίζει την Ελλάδα, ελλοχεύει και το πιο βαθύ σκοτάδι της ιστορίας μας, που εδώ και κάμποσους αιώνες, υπονομεύει, εκβιάζει και απειλεί το μέλλον αυτού του τόπου. Γι' αυτό και μόνο η λέξη «Τούρκος» στην καθομιλουμένη, μας παραπέμπει σε κάτι βίαιο και άσχημο…

Οι χρόνοι περνούν, άλλοι καλοί κι άλλοι πάλι δύσκολοι, μα οι γείτονες πάντα μένουν, επιβεβαιώνοντας με κάθε ευκαιρία που τους δίνεται την πολύ κακή φήμη τους, μέσα από τις προκλήσεις και την αλαζονεία τους. Όσο και να θέλεις να ξεχάσεις την παρουσία τους στην γειτονιά σου, εκείνοι είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να σου την υπενθυμίσουν. Έτσι και τώρα, με αφορμή τη σύλληψη των δύο Ελλήνων αξιωματικών, πρωταγωνιστούν για μια ακόμα φορά σε μια παρωδία μίσους και τυχοδιωκτισμού. Η χρονική στιγμή φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαία.

Ο «γείτονας Τούρκος» και δεν εννοώ τον απλό πολίτη, πάντα κάτι θέλει. Πάντα κάτι ζητάει. Πάντα σε κάποιο όφελος αποσκοπεί. Αυτή τη φορά, προκαλώντας πρώτα την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης πάνω του με την αλαζονική του στάση, στοχεύει στο να εξασφαλίσει κεκτημένα σε ό, τι αφορά την συνδιαχείριση του φυσικού πλούτου της ΑΟΖ της Κύπρου. Με πρόσχημα την προάσπιση τάχα μου των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων, προωθεί πάση θυσία τα οικονομικά συμφέροντα της δικής του χώρας.

Η ανακάλυψη των υδρογονανθράκων τα τελευταία χρόνια στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, έχει δημιουργήσει ένα νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό τοπίο με νέα δεδομένα, νέες συμμαχίες και φυσικά νέα πολιτικά παιχνίδια διεκδίκησης μεριδίων από τους νέους φυσικούς πόρους.

Ο πανίσχυρος Τούρκος «Σουλτάνος», αισθανόμενος ίσως πως απειλείται από αυτές τις εξελίξεις, έχει ανοίξει και συντηρεί πολλά μέτωπα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας του, με κυριότερο εκείνο της Συρίας. Παρατηρώντας Ελλάδα και Κύπρο να διαμορφώνουν νέους ορίζοντες ενεργειακής πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, την Αίγυπτο αλλά και με άλλες χώρες, επαναπυροδοτεί το αγαπημένο του παιχνίδι της «ξαναζεσταμένης απειλής» στο Αιγαίο και στην περιοχή της Κύπρου.

Οι εξελίξεις γύρω από την Κυπριακή ΑΟΖ, επαναφέρουν ως κεντρικό ζήτημα την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό, ως αναγκαία μάλιστα προϋπόθεση για την επίτευξη συμφωνίας που αφορά το φυσικό αέριο. Σύμφωνα με αναλυτές, η περίοδος αυτή των διαδοχικών προκλήσεων από την πλευρά της Άγκυρας, θα συνεχιστεί και για το επόμενο διάστημα, ως βασική τακτική εξασφάλισης πολιτικών πλεονεκτημάτων στα οποία υπολογίζει η γειτονική χώρα.

Η Κύπρος ως ενεργειακός κόμβος πλέον για την Ευρώπη θα διαδραματίσει αναμφισβήτητα πρωτεύοντα ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Θα περίμενα βέβαια από την Ε.Ε. να είχε αναλάβει έναν περισσότερο δυναμικό και ενεργητικό ρόλο στις εξελίξεις. Η Αμερική και η Ρωσία όπως πάντα έτσι και τώρα, δρουν με αποκλειστικό γνώμονα και μόνο τις δικές τους στρατηγικές επιδιώξεις. Γνωρίζουν όμως πολύ καλά άπαντες πως, μεταξύ των κρατών, δεν υπάρχουν φιλίες παρά μόνο συμφέροντα!

Για όσο χρονικό διάστημα διαμορφώνεται ο ενεργειακός χάρτης των αγωγών για τη μεταφορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη, οι ισορροπίες σε διεθνές επίπεδο θα διατηρούνται εύθραυστες και οι χειρισμοί θα απαιτούν λεπτότητα και ψυχραιμία!

Στο εσωτερικό της χώρας μας η κυβέρνηση, κινούμενη σε καθαρά διπλωματικό επίπεδο, προσπαθεί να κρατάει χαμηλούς τόνους, ενώ στο αντίπαλο στρατόπεδο της μείζονος αντιπολίτευση, η παρατεταμένη περίοδος πολιτικής «ανομβρίας» που μαστίζει τον χώρο, φαίνεται πως έχει «αφυδατώσει» εντελώς την νοημοσύνη κάποιων ανθρώπων που διψούν τρελά για εξουσία και δεν χάνουν ευκαιρία να εκμεταλλεύονται για μικροπολιτικούς λόγους εθνικά μας θέματα μείζονος σημασίας, για τα οποία όλοι θα πρέπει να επιδεικνύουμε σοβαρότητα και σύνεση. Την ίδια τακτική δυστυχώς, ακολουθεί και μερίδα των Μ.Μ.Ε. δημιουργώντας ανασφάλεια και εντυπώσεις στην κοινή γνώμη. Μαθαίνω πως, κάποιοι θερμόαιμοι συμπατριώτες μας, προβάρουν ήδη το χακί και περιμένουν να καλέσουν την… «κλάση» τους…

Ο απλός Τούρκος πολίτης βιοπαλαιστής, που βλέπει μέρα με τη μέρα τις δημοκρατικές του ελευθερίες να περιορίζονται, που αισθάνεται τη ζωή του να γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, που υποβάλλεται στην αχρεία προπαγάνδα και στα ακροδεξιά παραληρήματα του αφέντη Σουλτάνου του, δεν μου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα και μπορώ να πω ακόμα πως τον βλέπω και με συμπάθεια.

Ο τσαμπουκάς όμως Τούρκος, που εμφανίζεται διαχρονικά ως «ο ισόβιος εθνικός μας τρομοκράτης», που περιφρονεί όλες τις διεθνείς συνθήκες καλής γειτονίας, που δεν σέβεται τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, που παραβιάζει καθημερινά τα αναγνωρισμένα σύνορά μας, που προκαλεί τις ανοχές και τις αντοχές μας και που απειλεί απρόκλητα και απροκάλυπτα το μέλλον των παιδιών μας, αυτός ο Τούρκος πάντα «Τούρκο» θα με κάνει…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Εις... υγείαν των κορόιδων!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 13-02-2018

Δεν ανακαλύψαμε την Αμερική, αλλά ως φαίνεται, μάλλον εκείνη μας ανακάλυψε ετούτη τη φορά, με την αποκάλυψη του νέου μεγάλου σκανδάλου δωροδοκίας, με πρωταγωνιστή την πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία Novartis . Πρόκειται για ένα πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο που λόγω μεγέθους έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους»!

Σε ένα ξέφρενο πάρτι μίζας και διαφθοράς είχε επιδοθεί η Novartis , προκειμένου να αποκτήσει ηγεμονικό ρόλο στην ελληνική αγορά φαρμάκου. Πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες του τόπου, γιατροί, δημοσιογράφοι και άλλα «εκλεκτά» μέλη της κοινωνίας μας, φαίνεται να «συνεργάστηκαν» με την εν λόγω εταιρεία με το αζημίωτο βεβαίως και ο καθένας από αυτούς είχε δικό του ρόλο και μερίδιο στο «μεγάλο φαγοπότι».

Ένα «φαγοπότι», που σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, στοίχησε στο Ελληνικό Δημόσιο ζημία που αγγίζει τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι ενδεικτικό μάλιστα το γεγονός πως, εξαιτίας της εκτεταμένης διαφθοράς στο χώρο του φαρμάκου, η Ελλάδα από το 2000 και μετά παρουσίασε φαρμακευτική δαπάνη, διπλάσια από τον μέσο όρο της αντίστοιχης δαπάνης των κρατών μελών της Ε.Ε.

Δύο πρώην πρωθυπουργοί και οκτώ πρώην υπουργοί φέρονται να συγκαταλέγονται μεταξύ των «συνεργάσιμων», σύμφωνα πάντα με τις καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων που επεξεργάζονται οι αμερικάνικες, αλλά και οι ελληνικές αρχές και αφορούν το νέο σκάνδαλο.

Οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί κρύβονται πίσω από ευεργετικές διατάξεις του νόμου «Περί Ευθύνης Υπουργών» και κάνουν λόγο για «σκευωρία», χωρίς να απαντούν ουσιαστικά σε όλα όσα τους προσάπτουν, βάλλοντας μανιωδώς κατά εισαγγελικών λειτουργών, δικαστών αλλά και μαρτύρων. Η στάση αρκετών από αυτούς είναι προκλητική και απαξιωτική, τόσο για την Δικαιοσύνη και τους θεσμούς, όσο και για ολόκληρη την κοινωνία που αμήχανα τους παρακολουθεί.

Οι απειλές που εκτοξεύουν εναντίων των προστατευόμενων μαρτύρων και οι χαρακτηρισμοί που τις συνοδεύουν, επιβεβαιώνουν την ανάγκη να προστατευτεί η ταυτότητα αυτών των μαρτύρων. Δεν διστάζουν μάλιστα, να χαρακτηρίζουν με θράσος αυτούς τους μάρτυρες ως «κουκουλοφόρους», αγνοώντας μάλλον το γεγονός πως, την ρύθμιση για την προστασία των μαρτύρων σε περιπτώσεις δωροδοκίας, την νομοθέτησε η «δικιά» τους κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014.

Ο χώρος της υγείας όμως στον οποίο εντοπίστηκε το τελευταίο μεγάλο σκάνδαλο έχει μια επιπλέον ιδιαιτερότητα που δεν θα πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους.
Εδώ εκφοβήθηκαν, εκβιάστηκαν και χειραγωγήθηκαν μεθοδευμένα και μαζικά οι πιο αδύναμοι κρίκοι του κοινωνικού μας ιστού, οι ασθενείς, προκειμένου να κερδίσουν κάποιοι άλλοι ματαιόδοξοι «υγιείς» περισσότερα χρήματα και αυτό βρίσκω πως είναι ιδιαίτερα βάρβαρο, άδικο, ανήθικο και αρρωστημένο…

Υπήρχαν επίορκοι «γιατροί» που συστηματικά συνταγογραφούσαν φάρμακα έναντι αμοιβής, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών, προς το συμφέρον των ιδίων και της Novartis , ενώ την ίδια στιγμή υπουργοί υπέγραφαν μνημόνια συνεργασίας με εταιρείες τις οποίες εξαγόραζε η Novartis , ως μελλοντικούς προμηθευτές.

Παρόλα αυτά, δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει ακόμα όλοι περί τίνος πρόκειται!
Νομίζω πως το χάσαμε το μέτρο εντελώς, πατριώτες..!

Διαβάζω αυτές τις μέρες τίτλους εφημερίδων, παρακολουθώ τηλεοπτικές εκπομπές, ακούω ραδιοφωνικούς σταθμούς και μου δημιουργείται η εντύπωση πως οι πολιτικοί, τα ονόματα των οποίων βγήκαν «στη φόρα», είναι τα θύματα μιας ακόμα «σκευωρίας» η οποία έχει σκηνοθετηθεί από «κάποιους» που θέλουν να πλήξουν πολιτικά εκείνους και οικονομικά τις πολυεθνικές εταιρείες με τις οποίες συνεργάστηκαν. Υποδεικνύουν δε ως κατηγορούμενους της υπόθεσης Novartis , τους προστατευόμενους μάρτυρες, διότι δεν είναι δημοσιευμένα τα στοιχεία τους.
Αναρωτιέμαι όμως, πως αλλιώς θα ήταν προστατευόμενοι;

Βαρύγδουποι τίτλοι «κοσμούν» τα πρωτοσέλιδα, ιδεολογικά παρηκμασμένων αθηναϊκών φυλλάδων, που δαιμονοποιούν την έρευνα και εξορκίζουν την αμφισβήτηση, επιχειρώντας έτσι να στηρίξουν για μια ακόμα φορά ένα σαθρό, σαπισμένο σύστημα διαπλοκής, αναβιώνοντας αποκρουστικά φαντάσματα του παρελθόντος !

Διαπράττουν όμως με την συμπεριφορά τους αυτή ένα πολύ μεγάλο λάθος, τόσο οι ενεχόμενοι στο νέο σκάνδαλο όσο και οι μιντιακοί υπερασπιστές τους.

Αντί να αποδεχθούν την πρόκληση και να επιδιώξουν άμεσα την διαλεύκανση της υπόθεσης στην οποία, αν πράγματι δεν ενέχονται, θα καταδείξει περίτρανα τους «καθαρούς ουρανούς τους» από τις «αστραπές» του σκανδάλου, έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν τον δρόμο της πόλωσης και της άγονης επίθεσης κατά πάντων.

Θεωρώ πως, το τελευταίο σκάνδαλο που ρίχνει βαριά τη σκιά του στην πολιτική ζωή της χώρας, αποτελεί μια σοβαρή υπόθεση απέναντι στην οποία οφείλουν όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου να πάρουν καθαρή θέση, με περίσσεια θάρρους και ειλικρίνειας και να συνδράμουν την Δικαιοσύνη να την διαλευκάνει γρήγορα και αποτελεσματικά.

Η εμπειρία του παρελθόντος δεν μου αφήνει και πολλά περιθώρια να αισιοδοξώ πως ετούτη τη φορά θα αποκαλυφθούν οι ένοχοι και θα λογοδοτήσουν! Μαθαίνω πως ετοιμάζονται πάλι «επιτροπές» και ανησυχώ… Μακάρι να διαψευσθώ και να μην αποτελέσουν όλα αυτά τρόπαια εις μνήμην, αλλά εις… υγείαν!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Οι δεξιοί... ξανάρχονται;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-01-2018

«Να τα φέρει όλα αριστερά», εύχονταν για το νέο έτος οι υποστηρικτές της κυβερνώσας παράταξης. «Να είναι εκλογική η νέα χρονιά και να μας απαλλάξει από την κακή κυβέρνηση», αντεύχονταν οι οπαδοί του αντίπαλου δέους και εκφραστές της εύκολης ρητορικής περί «αριστερής παρένθεσης». Στην ευχή «να τη βγάλουμε και φέτος», περιορίστηκαν κάποιοι άλλοι. Όλοι έχουν κάτι να περιμένουν από τον χρόνο που μόλις ξεκίνησε και η προσμονή είναι ανάλογη της προσδοκώμενης ωφέλειας.

Υπάρχει σήμερα μια ισχυρή τάση για εκλογή δεξιών κυβερνήσεων στην Ευρώπη. Είδαμε πρόσφατα την δεξιά στην Αυστρία να συνάπτει συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης με την ακροδεξιά. Το γεγονός φαντάζει αντιφατικό, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη πως, στη συγκεκριμένη χώρα κατά τα προηγούμενα χρόνια το κράτος πρόνοιας υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένο και η μείωση της φτώχειας σημαντική. Πιστεύω όμως πως, τίποτα δεν είναι τυχαίο και όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.

Αναμφισβήτητα, ένας νέος ισχυρός παράγοντας που προκάλεσε φόβο και σύγχυση σε αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ο εξαιρετικά μεγάλος αριθμός προσφύγων και μεταναστών που μετακινήθηκε από την Μέση Ανατολή και την Αφρική προς την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό και με την οικονομική κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη, ενέτεινε το πρόβλημα της ανασφάλειας.

Τα παραπάνω είχαν ως συνέπεια την δημιουργία εθνικιστικών αντιδράσεων σε χώρες της Ευρώπης των οποίων οι πληθυσμοί ήσαν περισσότερο ομοιογενείς και οι οποίοι ένοιωσαν, κατά κάποιον τρόπο, να απειλούνται από την απρόσμενη «πολιτισμική εισβολή»! Η απειλή αυτή μάλιστα μετατράπηκε γρήγορα σε υπαρκτό φόβο που επικάθησε κυρίως στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας.

Η κρίση που δημιούργησε η «Δύση» στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, προφανώς προσέβλεπε στα αποτελέσματα που οδηγούν σήμερα στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού χάρτη της Γηραιάς Ηπείρου.

Από την άλλη μεριά η Σοσιαλδημοκρατία, αν και εμφανίστηκε αρχικά ως μια καλή ιδέα αντίστασης στον συντηρητισμό, δυστυχώς με την πάροδο του χρόνου κατέληξε να ασπάζεται την πολιτική φιλοσοφία του νεοφιλελευθερισμού, καταστώντας έτσι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ των εννοιών της «Κεντροδεξιάς» και της «Κεντροαριστεράς». Έτσι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που πίστεψε και στήριξε την ιδέα της Σοσιαλδημοκρατίας, έχασε την εμπιστοσύνη του, απογοητεύτηκε και γύρισε την πλάτη του στα κόμματα που εκπροσωπούσαν αυτήν την ιδέα.
Τα παραδείγματα πολλά. Το βλέπουμε στη Γερμανία, στη Γαλλία, βεβαίως στην Ελλάδα, αλλά και παντού…

Ο απρόσωπος Καπιταλισμός, μέσα από μια νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που αποθεώνει και απελευθερώνει τον διεθνή ανταγωνισμό προς όφελος και μόνο του μεγάλου κεφαλαίου, αποδομεί το κοινωνικό κράτος, υπονομεύει την συνοχή των κοινωνιών και στρέφει τη μία χώρα εναντίον της άλλης, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις για την επικράτηση μια παγκόσμιας οικονομικής «ζούγκλας» την οποία θα ελέγχουν οι λίγοι και ισχυροί, εις βάρος των πολλών και αδύναμων.

Από την άλλη πλευρά, το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης με έμβλημα την κοινωνική δικαιοσύνη, δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε. Εξέλειπαν οι λόγοι, η αποφασιστικότητα, ο ενθουσιασμός, αλλά κυρίως οι εμπνευσμένες χαρισματικές προσωπικότητες που, με αρετή και τόλμη θα υλοποιούσαν το φιλόδοξο όραμα!

Ο νέος χρόνος βρίσκει τη χώρα μας στο μεταίχμιο της προσπάθειάς της να σταθεί ξανά όρθια στα δικά της πόδια, εγκαταλείποντας σιγά-σιγά τα «δεκανίκια» των δανειστών. Εκείνοι που «βλέπουν» εκλογές μέσα στη νέα χρονιά, έχουν τους δικούς τους λόγους να πιστεύουν ότι θα ευνοηθούν από αυτές. Τα πολιτικά κόμματα, ένθεν και ένθεν, μετρώντας αγχωμένα τα «κουκιά» τους και έχοντας για «μπούσουλα» τις δημοσκοπήσεις, όχι εκείνες τις στημένες που βλέπουν συνήθως το φως της δημοσιότητας για εντυπωσιασμό και παραπλάνηση της κοινής γνώμης, αλλά τις άλλες, τις κρυφές, αναζητούν εκείνη την χρονική στιγμή κατά την οποία θα έχουν την μέγιστη εκλογική ωφέλεια και τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

Ένα γνώριμο, γραφικό πλέον αλλά όχι αμελητέο κομμάτι του εκλογικού σώματος που βιάζεται να μπει στο παραβάν μέσα στον καινούργιο χρόνο, εξακολουθεί να μην βλέπει την κάλπη ως την ευκαιρία να εκφράσει την πολιτική του άποψη, αλλά ως το μέσον που θα του χαρίσει και πάλι την ηδονή της τιμωρίας και της εκδίκησης!
Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει και κατά τις προηγούμενες εκλογές, αλλά μάλλον ξέχασε πως δεν κέρδισε απολύτως τίποτα. Δεν θα πρέπει όμως και να λησμονούμε πως, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας, αν πραγματικά αυτό επιθυμούμε, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό..!

Δεν με έχουν πείσει, πως εκείνο που μας λείπει ετούτη τη στιγμή είναι άλλη μία πρόωρη εκλογική αναμέτρηση! Την όποια πολιτική απόφαση πάντως για την τύχη του τόπου θα την πάρουν και πάλι, ως φαίνεται, οι… αναποφάσιστοι, όποτε αυτοί κληθούν στην κάλπη και οι οποίοι αριθμούν σήμερα περί το ένα εκατομμύριο!

Οι «μνηστήρες» της εξουσίας, όποια πολιτική χροιά κι αν έχουν, καλό και χρήσιμο για την κοινωνία μας θα είναι, να προτάξουν το πατριωτικό τους συναίσθημα, αν ακόμα υπάρχει τέτοιο, παραμερίζοντας έστω για λίγο, αυτήν την κρίσιμη χρονική στιγμή, τις πολιτικές τους φιλοδοξίες.

Όλοι έχουμε λόγους να ελπίζουμε και να ευχόμαστε για τον τόπο μας να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Καλή Χρονιά σε όλους!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο εχθρός του λαού
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 07-12-2017

«Αν δε φας θεριό, θεριό δε γίνεσαι..!», λέει μια λαϊκή παροιμία.

Εμείς το ανταμώσαμε, το κοιτάξαμε στα μάτια, το ακουμπήσαμε, το απωθήσαμε, το βρίσαμε, το μισήσαμε το δαιμονοποιήσαμε, το ξορκίσαμε, αλλά δεν το φάγαμε το «θεριό». Σκιαχτήκαμε, δειλιάσαμε, συνηθίσαμε και διώξαμε κάθε «ευκαιρία» που μας δόθηκε να αναμετρηθούμε θαρραλέα μαζί του.

Κοντεύουμε να διανύσουμε το τέλος μιας χαμένης δεκαετίας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και όμως δεν δείχνουμε, ως κοινωνία και ως χώρα, να έχουμε ακόμα ωριμάσει!

Δεν έχουμε γίνει σοφότεροι. Δεν μάθαμε από τα λάθη του παρελθόντος. Δεν διδαχτήκαμε, αλλάζοντας στάση και θέση στη ζωή μας. Αντίθετα, επιδεικνύουμε μια εξαιρετική ικανότητα προσαρμογής κάτω από δύσκολες συνθήκες, ως
«χαμαιλέοντες» και «στρουθοκάμηλοι» μιας σύγχρονης άβολης εποχής.

Το πολιτικό σύστημα αρνείται πεισματικά να συναινέσει στην ενηλικίωση του.

Η κυβέρνηση δεν δείχνει διατεθειμένη να εξηγήσει τις αντιφάσεις της πολιτικής της και να αναλάβει την όποια ευθύνη των αποτυχημένων επιλογών της, φοβούμενη ίσως τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά κυρίως τα πρώην κυβερνητικά κόμματα, εξακολουθούν να λειτουργούν με αποκλειστικό γνώμονα την επάνοδο τους στην εξουσία. Αλλάζουν αριθμούς, ονόματα και συνθήματα, αλλά η νοοτροπία τους παραμένει άκαμπτη, μίζερη και παρωχημένη.

Από την ίδια μεριά, ένα πανίσχυρο οικονομικό κατεστημένο δείχνει να τρέφεται από την κρίση, να διογκώνεται και να θεριεύει. Καναλάρχες, τραπεζίτες, δανειστές, βιομήχανοι, ξενοδόχοι και πάσης φύσεως «επενδυτές», «κάνουν ταμείο» πάνω από τους θρυμματισμένους κουμπαράδες με τα φραγκοδίφραγκα της παρατεταμένης λιτότητας.

Αλλά και οι πολίτες δεν είναι αμέτοχοι σε όλα αυτά! Είναι οι συνένοχοι στο «έγκλημα» που συντελείται εις βάρος τους κι ας παίζουν τον ρόλο του κομπάρσου στο θρίλερ της επιβίωσης τους, που τους επιβάλλει να ισορροπούν μεταξύ βλακείας και ευπρέπειας. Όταν δε, κλιθούν να εκλέξουν τους πολιτικούς τους άρχοντες, ψηφίζουν, όχι με κριτήριο αυτόν που θέλουν να έρθει στην εξουσία, αλλά με κριτήριο εκείνον που δεν θέλουν να έρθει, συμβάλλοντας έτσι σε ένα ατέρμονο παρανοϊκό αδιέξοδο.

Για το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος, αν και η ιστορία διαψεύδει τους απαισιόδοξους. Οι δημοσκοπήσεις πάντως, καταγράφουν σε όλους τους τόνους τον προβληματισμό της κοινής γνώμης για τα χρόνια που έρχονται!

Για να μπορέσει η χώρα να ξεφύγει από το καθεστώς της επιτροπείας, έχει τεθεί ως προϋπόθεση, η συνεννόηση του πολιτικού συστήματος. Κάτι τέτοιο όμως δεν διαφαίνεται, μέσα από ένα ομιχλώδες και αβέβαιο πολιτικό τοπίο όπως αυτό διαμορφώνεται, με παλαιά ξεπερασμένα ανακυκλώσιμα υλικά, που δεν επιτρέπουν την διέλευση φρέσκων, γόνιμων, τολμηρών ιδεών και αντιλήψεων, που θα έδιναν τόπο στη λογική και λόγο στον πολιτικό ρεαλισμό.

Η πολιτική συναντίληψη δεν ευδοκιμεί, δυστυχώς, σε τούτη τη χώρα!

Στο κορυφαίο διαχρονικό έργο του Ίψεν, «Ο εχθρός του λαού», αποτυπώνεται με τον πλέον γλαφυρό τρόπο η ιδέα πως, δεν μπορεί να καταπολεμηθεί η κοινωνική, πολιτική και οικονομική παρακμή από τους πρόθυμους αυτόκλητους «σωτήρες», όταν οι ίδιοι, αποδεδειγμένα διετέλεσαν φορείς της κρίσης που επέφερε αυτήν την παρακμή.

Ποιος όμως τελικά είναι «ο εχθρός του λαού»; Εκείνος που, υπερασπιζόμενος το κοινό συμφέρον, θα βρει το θάρρος να του πει όλη την αλήθεια κι ας πονάει, αδιαφορώντας για το αν θα έχει την πλειοψηφία με το μέρος του, ή εκείνος που θα επιλέξει τον σίγουρο και ασφαλή δοκιμασμένο δρόμο της κολακείας και της εξαπάτησης, γνωρίζοντας πολύ καλά πως την πλειοψηφική κοινωνική μάζα την «τρέφει» το ψέμα; Ας το ανακαλύψει ο ίδιος ο λαός, αλλά και ας αναρωτηθεί παράλληλα, «μήπως κάποιες φορές αναγνωρίζει στη θέση του εχθρού του, το ίδιο του το είδωλο;»

Μπορεί «ο εχθρός του λαού», όπως τον υποδύθηκε ο ήρωας του Ίψεν, ως ιδεατή μορφή, να μην υπάρχει πια στον σύγχρονο πραγματικό κόσμο, όμως ο «εχθρός» σίγουρα εξακολουθεί να υπάρχει, να υπονομεύει και να απειλεί!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τα έγγραφα του «παραδείσου»
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 10-11-2017

Τα πολλά λεφτά πάνε στον «παράδεισο». Τα λίγα πάνε παντού. Πάνε στους φόρους, στα ενοίκια, στους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, στα τοκοχρεολύσια των τραπεζών, στις ληξιπρόθεσμες οφειλές, στα τέλη κυκλοφορίας, στις δόσεις του ΕΝΦΙΑ και αν περισσέψει κάτι απ' όλα αυτά, θα αποτελέσει «γενναίο φιλοδώρημα» για το διαρκώς συρρικνούμενο «καλαθάκι» πλέον της νοικοκυράς.

Την ίδια στιγμή, τα πολλά λεφτά πάνε στην Ελβετία, στο Σίτυ του Λονδίνου, στις ΗΠΑ, στην Σιγκαπούρη, στα Νησιά Κέιμαν, στο Λουξεμβούργο, στις Βερμούδες, στην Ιρλανδία, στο Βέλγιο, στο Χονγκ Κονγκ.

Είναι οι δέκα μεγαλύτεροι φορολογικοί «παράδεισοι» του πλανήτη μας.
Τα «ιερά καταφύγια» στα οποία ο παγκόσμιος πλούτος αναζητά και εξασφαλίζει φορολογικό άσυλο. Πρόκειται για τις διάσημες εξωχώριες ( offshore ) εταιρείες συγκέντρωσης και διαφύλαξης του μεγάλου πλούτου, που επινόησε και δημιούργησε το σύστημα της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας.

Κάθε λίγο και λιγάκι «αναδύεται» στη δημοσιότητα και μια νέα λίστα μεγαλοκαταθετών σε φορολογικούς παραδείσους, με ποσά που διαταράσσουν και αναστατώνουν την ταπεινή μας καθημερινότητα. Θυμίζουν δε αυτές οι λίστες τα κεφάλια μιας αργυρώνητης Λερναίας Ύδρας που συνεχώς πολλαπλασιάζονται. Καθεμιά λίστα φέρει την δική της ονομασία και ξεχνιέται αμέσως μόλις εμφανιστεί η επόμενη.

Έτσι τώρα, ήρθε και η σειρά της λίστας με την διεθνή ονομασία « Paradise Papers ».
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις γνωστής Γερμανικής εφημερίδας, κοντά στα 7 εκατομμύρια έγγραφα που ανακτήθηκαν από επώνυμη νομική εταιρεία η οποία έχει την έδρα της στις Βερμούδες και ειδικεύεται στις offshore επενδύσεις, καλύπτοντας την περίοδο από το 1950 μέχρι και το 2016, φαίνεται να περιλαμβάνουν συμβάσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων και άλλα τραπεζικά στοιχεία που αφορούν τουλάχιστον 25.000 offshore εταιρείες που συνδέουν άτομα από 180 χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα.

Περισσότερα από 130 ονόματα Ελληνικού ενδιαφέροντος εμφανίζονται να συνδέονται με offshore εταιρείες, ενώ ο όρος «Ελλάδα» εμφανίζεται σε περισσότερα από 6.000 έγγραφα.

Μεταξύ των πελατών των υπεράκτιων φορολογικών παραδείσων συγκαταλέγονται πολιτικά πρόσωπα από όλο τον κόσμο, πρίγκιπες και βασίλισσες, εφοπλιστές και επιχειρηματίες, αθλητές και καλλιτέχνες.

Επίσης, πολυεθνικοί κολοσσοί με ισχυρά brand names όπως η Apple , η Nike , η Deutse bank , η Siemens (φυσικά!) και η Bayer , «κοσμούν» με συνέπεια τις «παραδεισένιες λίστες».

Μετά και τις αποκαλύψεις των « Paradise Papers », η Κομισιόν δήλωσε δια των εκπροσώπων της, πως επιδιώκει την δημιουργία μιας «ενιαίας μαύρης λίστας» των χωρών οι οποίες χαρακτηρίζονται ως «φορολογικοί παράδεισοι», την οποία προτίθενται μάλιστα να δημοσιοποιήσουν. Οι αποφάσεις όμως της Ε.Ε. για φορολογικά θέματα απαιτούν ομοφωνία όλων των κρατών μελών.

Είναι τουλάχιστον θλιβερή η αντίθεση που μοιραία δημιουργείται στην σύγχρονη Ελληνική κοινωνία, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα μια τέτοια λίστα ανθρώπων που κατέχουν μυθικά ποσά πλούτου και προσπαθούν να τα αποκρύψουν από τις φορολογικές αρχές, όταν την ίδια στιγμή αγωνίζονται να επιβιώσουν βιοπαλαιστές των 100 και των 200 ευρώ το μήνα!

Κάθε φορά που διαρρέει και μια νέα λίστα με τους «παραδεισένιους» μεγαλοκαταθέτες, εμείς οι κοινοί ταπεινοί θνητοί, «μαχητές» μιας δύσκολης καθημερινότητας, νιώθουμε πως είμαστε ακόμα πιο φτωχοί, ακόμα πιο αδύναμοι.

Όταν δε, ανάμεσα στις γραμμές αυτές των «εγγράφων του παραδείσου», φιγουράρουν και ονόματα επίδοξων Ελλήνων πολιτικών ή συγγενικών τους προσώπων, οι οποίοι δηλώνουν παρόντες και πρόθυμοι να συμβάλουν στην διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων του τόπου, τότε σίγουρα νιώθουμε πως είμαστε ή τουλάχιστον ότι θεωρούμαστε, ακόμα πιο χαζοί, ακόμα πιο ανόητοι!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Το σκραπ και τα «υλικά» της εγκληματικής δραστηριότητας
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 06-10-2017

Με τον όρο «σκραπ», σύμφωνα με την Wikipedia , εννοούνται ανακυκλώσιμα υλικά, απόβλητα της βιομηχανικής παραγωγής και της κατανάλωσης, όπως τμήματα αυτοκινήτων, αεροσκαφών, οικοδομικά υλικά και άλλα.

Η λέξη προέρχεται από την αρχαία σκανδιναβική γλώσσα ( Skrapa ) και η πρώτη γνωστή χρήση της μαρτυρείται τον 14 ο αιώνα.

Αντίθετα από τα απορρίμματα, το σκραπ έχει οικονομική αξία και προσδιορίζει ειδικά μεταλλικά και άλλα μη μεταλλικά υλικά που μπορούν να ανακυκλωθούν.

Ο όρος «σκραπ» όμως, προσδιόρισε τοπικά και το αίσιο τέλος της εξάμηνης απαγωγής του γνωστού Ηρακλειώτη επιχειρηματία, στη «φωλιά του Δράκου» όπου κρατείτο τελευταία και που δικαίως μονοπώλησε και εξακολουθεί να μονοπωλεί την τοπική και όχι μόνο επικαιρότητα.

Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση, αλλά η συγκεκριμένη λέξη, ως έννοια, εντελώς συνειρμικά, αναδεικνύει κάποια κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, των υλικών που προσδιορίζει, με τα «υλικά» της εγκληματικής δραστηριότητας που είναι γνωστή και ως «απαγωγή».

Απαγωγή  είναι η δια της βίας αρπαγή και κατακράτηση κάποιου ατόμου, με συνήθη απώτερο σκοπό να εξαναγκασθεί το θύμα ή κάποιος τρίτος σε πράξη ή παράλειψη (π.χ. στη χορήγηση λύτρων στους απαγωγείς, στην αποκάλυψη μυστικών, σε προσωπικές, πολιτικές ή στρατιωτικές παραχωρήσεις κ.λ.π.).

Στην  Ελλάδα , η απαγωγή είναι  κακούργημα  που τιμωρείται με 5-20 χρόνια  κάθειρξη , χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη  δόλου  (γνώσης και βούλησης) του δράστη για κάποιο παράνομο όφελος.

Στην επιβαρυντική περίσταση που υπάρχει τέτοιος δόλος ή επιδιώκεται ένας περαιτέρω σκοπός, ο δράστης τιμωρείται με 10-20 χρόνια κάθειρξη και στην ιδιαιτέρως επιβαρυντική περίσταση που θύμα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέλος της Κυβέρνησης ή της Βουλής ή αρχηγός κόμματος, τιμωρείται με  ισόβια κάθειρξη.

Η Ελληνική νομοθεσία λοιπόν είναι ιδιαίτερα αυστηρή για το συγκεκριμένο κακούργημα, αλλά η εφαρμογή αυτής, με τις μεγάλες χρονικές καθυστερήσεις απονομής της δικαιοσύνης, αλλά και τα δικονομικά τερτίπια που εφευρίσκονται από τους συνήθεις καταξιωμένους νομικούς υπερασπιστές των κατηγορουμένων, καθιστούν τελικά, μη αποτρεπτέα την συγκεκριμένη εγκληματική δραστηριότητα.

Έτσι, παρατηρούμε την εν λόγω «δραστηριότητα» να ανακυκλώνεται στον Ελλαδικό χώρο από το 1990 και μετά, από τα ίδια πάντα «ανακυκλώσιμα έμψυχα υλικά».

Φέρουν δε, δυστυχώς, τα «υλικά» αυτά, πιστοποιητικά γνησιότητας με έντονα Κρητικά χαρακτηριστικά.

Το κίνητρο των απαγωγέων σε όλες τις περιπτώσεις ήταν οικονομικό, αν και σχεδόν όλες οι υποθέσεις απαγωγής εξιχνιάστηκαν, με μοναδική εξαίρεση την περίπτωση της απαγωγής ενός επίσης γνωστού Ηρακλειώτη επιχειρηματία το 1996.

Μελετώντας και αναλύοντας το «κράμα» των απαγωγέων διαχρονικά στον τόπο μας, μπορούμε να συνθέσουμε έναν «περιοδικό πίνακα κακοποιών στοιχείων», με ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά.

Χρεοκοπημένοι επίδοξοι επιχειρηματίες της μέρας, αλλά κυρίως της «σκοτεινής νύχτας», απελπισμένοι-αποτυχημένοι επαγγελματίες που βρίσκονται μπροστά σε οικονομικά αδιέξοδα, σεσημασμένοι ποινικοί σαλταδόροι που μπαινοβγαίνουν σαν τους μουσαφίρηδες στις φυλακές, αλλά και περιφερειακοί παράγοντες, πέραν πάσης υποψίας ευυπόληπτοι πολίτες με καθαρό ποινικό μητρώο, εκκολαπτόμενοι όμως στην «τέχνη» της παρανομίας, ενώνουν τις δυνάμεις, την απληστία και την ματαιοδοξία τους, προς χάριν του κοινού τους σκοπού. Να αποκτήσουν εύκολα και γρήγορα εκείνο που πιστεύουν οι ίδιοι ότι τους λείπει για να νοιώθουν σημαντικοί. Το χρήμα!

Η «επιχείρηση» δεν τους κοστίζει αφού το κόστος καταμερίζεται και το ρίσκο δεν τους φοβίζει ιδιαίτερα, αφού δεν έχουν και πολλά να χάσουν. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς το έχουν τολμήσει ξανά κατά το παρελθόν και δεν έπαθαν τίποτα.

Που όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Μέσα σε μια κοινωνία που παρακολουθεί αμήχανα και παθητικά, όπως ακριβώς τις εκπομπές στην τηλεόραση. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, γείτονες, συγγενείς, φίλοι, κουμπάροι, σύντεκνοι, που ξέρουν τους πρωταγωνιστές κακοποιούς με τα μικρά τους ονόματα και κάθε φορά τους ακούμε να λένε ότι «πέφτουν από τα σύννεφα», όταν αποκαλύπτεται η εγκληματική τους δράση.

Στην περιοχή μας, δυστυχώς, υπάρχει μια τεράστια «δεξαμενή» που τροφοδοτεί το έγκλημα αυτού του είδους και αυτό δεν μας τιμάει καθόλου ως τόπο και ως κοινωνία. Ποιοί είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι που «χτίζουν» την δική τους «εξέλιξη», γκρεμίζοντας την δική μας περηφάνια και αξιοπρέπεια;

Είναι οι νταήδες που χρησιμοποιούνται ως «μπροστάρηδες» και θορυβώδεις «τελάληδες» από τους «Μαυρογιαλούρους» της πολιτικής, στους προεκλογικούς τους αγώνες.

Είναι οι «γνωστοί-άγνωστοι σαματατζήδες πιστολέρο», που τους εξορκίζουν και τους αναθεματίζουν οι εκπρόσωποι των φορέων, αλλά που δεν τολμούν όμως ποτέ να τους κατονομάσουν.

Είναι οι παράνομοι «ψευτοπαλληκαράδες» τυχοδιώκτες, που τους καταδιώκουν διαρκώς οι θεσμοί, αλλά αδυνατούν να τους απομονώσουν και κυρίως να τους εξαφανίσουν.

Είναι τελικά, όλα εκείνα τα «ανακυκλώσιμα εγκληματικά στοιχεία» που εμείς οι ίδιοι «προστατεύουμε» ερήμην μας, κυρίως με την ανοχή μας, επιτρέποντας τα να «επιχειρούν» ανάμεσα μας αδιαφορώντας, είτε από φόβο είτε από απάθεια.

Όπως ακριβώς στο σκραπ συνθλίβουν τις λαμαρίνες των αυτοκινήτων προκειμένου να χρησιμεύσουν μελλοντικά ως εκμεταλλεύσιμα υλικά, έτσι και οι αρρωστημένοι κακοποιοί που εξειδικεύονται στις απαγωγές, συνθλίβουν χωρίς κανένα δισταγμό την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια, για να καταλάβουν εύκολα και γρήγορα κάποιες περίοπτες θέσεις επιτυχημένων και καταξιωμένων, στην κοινωνία των ανθρώπων, που έχει μάθει να θεοποιεί και να προσκυνά το χρήμα.

Μήπως όμως και η κοινωνία μας η ίδια, δεν μοιάζει με ένα τεράστιο σκραπ, με ανακυκλώσιμα φθαρμένα αλλά και διεφθαρμένα «υλικά», «απόβλητα» ενός αποτυχημένου μοντέλου παραγωγής και ανάδειξης αξιών, που περιθωριοποιεί και απαξιώνει διαρκώς τον παράγοντα άνθρωπο;

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο Αύγουστος έχει ειδήσεις...
Candia News - Ειδήσεις απο την Κρήτη, 21-08-2017

Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Ουμπέρτο Έκο, όταν αναφέρθηκε στο μήνα που δεν έχει ειδήσεις! Η πραγματικότητα όμως δείχνει να τον διαψεύδει!

Χωρίς αμφιβολία, ο Αύγουστος αποτελεί τον «νεκρό» μήνα του χρόνου, αφού σχεδόν τα πάντα υπολειτουργούν! Οι υπηρεσίες είναι στη «συντήρηση», τα νοσοκομεία «λειτουργούν» με προσωπικό ασφαλείας, μεταθέτοντας όλα τα ιατρικά ραντεβού για το φθινόπωρο και τα καταστήματα, όσα δεν έχουν την γνωστή ανακοίνωση στην εξώπορτα, «Κλειστό λόγω διακοπών», εκπροσωπούνται από τους αυτόματους τηλεφωνητές. Η παραγγελία ενός βιβλίου που έκανα στις 2 Αυγούστου, σε γνωστό μεγάλο ηλεκτρονικό κατάστημα, βρίσκεται ακόμα σε εκκρεμότητα, 19 μέρες μετά, αν και ο χρόνος παράδοσης, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, είναι μόλις τρεις εργάσιμες. Ο «μήνας των διακοπών», επιβεβαιώνει τη φήμη του!
Τα πάντα μετατίθενται για τον Σεπτέμβρη. Κι όλα αυτά στη «στάχτη» του Αυγούστου.

Μ' αεροπλάνα και βαπόρια, ο κόσμος εγκαταλείπει, άρον-άρον την ρουτίνα του, αναζητώντας την ξεγνοιασιά των διακοπών που δικαιούται! Τις διακοπές που ονειρεύεται έναν ολόκληρο χρόνο και τώρα έφτασε, επιτέλους, η ώρα να τις πραγματοποιήσει. Έτσι, για να χαλαρώσει και να νοιώσει καλύτερα!

Όμως, «ο μήνας της Παναγιάς», αν και μήνας χαλάρωσης και γενικότερης αποδιοργάνωσης, εξακολουθεί να «παράγει» ειδήσεις και μάλιστα, οι περισσότερες από αυτές είναι κακές.

Τη «μερίδα του λέοντος» στην ειδησεογραφία του όγδοου μήνα, καταλαμβάνουν κάθε καλοκαίρι οι «κακές ειδήσεις της φωτιάς».

Τραγικοί πρωταγωνιστές τα δάση μας, όσα τουλάχιστον έχουν απομείνει, από τις μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές, που υπονομεύουν και απειλούν την χλωρίδα και την πανίδα της χώρας. Ο «Νέρωνας του θέρους», εντάσσεται πλέον δικαιωματικά, στα Αυγουστιάτικα «έθιμα» του πολύπαθου τόπου μας.

Τη σκυτάλη παίρνουν οι «κακές ειδήσεις της ασφάλτου». Τέτοιες βέβαια έχουμε καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά το καλοκαίρι στη κυριολεξία εκτροχιάζονται!
Ο «κουρσάρος θάνατος» παραμονεύει σε κάθε στροφή τα ανυποψίαστα θύματα του, ξεκληρίζοντας ολόκληρες οικογένειες που βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή! Κι εμείς οι ζωντανοί, ως άβουλοι θεατές, σοκαριζόμαστε για λίγο με τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του διαμελισμού των πτωμάτων, όπως «γλαφυρά» μας περιγράφουν τα αναλυτικά δελτία ειδήσεων των καναλιών, αλλά γρήγορα ξεπερνάμε και πάλι τους φόβους μας, μαζί με τα θλιβερά γεγονότα, αφού δεν μας αφορούν άμεσα, ξορκίζοντας τα και φτύνοντας στον κόρφο μας!

Αμέσως μετά ακολουθούν οι «κακές ειδήσεις του νερού». Σχεδόν καθημερινά, πριν το δελτίο καιρού στις οθόνες μας, ανακοινώνεται το «ημερήσιο δελτίο πνιγμών». Επισκέπτες που ήρθαν για διακοπές στον φιλόξενο τόπο μας, αλλά και ντόπιοι συνάνθρωποι μας, αφήνουν την τελευταία τους πνοή στη θάλασσα, μέσα σε λίγα μόλις μέτρα νερού. Ακόμα και τότε όμως έχουμε έτοιμη τη δικαιολογία που μας απαλλάσσει από κάθε ευθύνη, τονίζοντας την παραβίαση των κανόνων κολύμβησης από τα τραγικά θύματα.

Σε όλα αυτά τα κακά νέα του Αυγούστου, έρχονται να προστεθούν ενίοτε και οι κακές ειδήσεις από μέτωπα πολέμων, εστίες σεισμών, πλημυρών και άλλων φυσικών καταστροφών ανά τον κόσμο, αλλά και από την οικονομία και την πολιτική (Ελλάδα, Αύγουστος 2015). Είναι επίσης παρούσες και εκείνες οι ειδήσεις, που μέσα από έκτακτα δελτία, μας πληροφορούν για τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις σε κάποιες πόλεις της Ευρώπης. (Βαρκελώνη, Αύγουστος 2017)

Η Αυγουστιάτικη ραστώνη όμως δρα εφησυχαστικά σε όλα αυτά τα φαινόμενα, θωρακίζοντας το αδιατάραχτο των «ιερών διακοπών» του Έλληνα! Τα «μπάνια του λαού» θα πραγματοποιηθούν και θα ολοκληρωθούν επιτυχώς, πάση θυσία!

Επειδή όμως ξέρω πως όλοι οι αδειούχοι του Αυγούστου θα μελαγχολήσουμε μόλις ακούσουμε την πρώτη διαφήμιση για σχολικά είδη, προτείνω να αδράξουμε την κάθε στιγμή που απομένει, από το τελευταίο δεκαήμερο του ωραιότερου μήνα του χρόνου!

Καλό υπόλοιπο διακοπών…!

Διαβάστε το άρθρο από το Candia News

 
Νέο Λύκειο, νέα υποκρισία!
AlfaVita - Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο, 11-07-2017

Ποιος είπε πως οι εκπαιδευτικοί κάνουν διακοπές το καλοκαίρι; Είναι ένας μύθος που τουλάχιστον τα τελευταία πέντε χρόνια καταρρίπτεται θριαμβευτικά! Φροντίζουν γι' αυτό άλλωστε, εκείνοι που «σχεδιάζουν» το μέλλον της Παιδείας του τόπου!
Η έμπνευση δε, τους έρχεται μόνο κατά τους θερινούς μήνες! Το χειμώνα βλέπετε, «εργάζονται» σκληρά για τη στελέχωση των σχολείων, καθ' όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους, αφού οι ταλαίπωροι, εξαθλιωμένοι «κομπάρσοι» της εκπαίδευσης, οι συμπαθείς αναπληρωτές, καταφθάνουν σταδιακά με καραβάνια στα σχολεία, όπως ακριβώς οι πρόσφυγες στα παράλια της φιλόξενης χώρας μας !

Κατά τους μήνες του θέρους, αφού έχουν πλέον ολοκληρώσει την «επιτυχημένη» χειμερινή δράση τους οι «μέντορες» του εκπαιδευτικού μας συστήματος, απεργάζονται σχέδια και εκπονούν μελέτες για την υλοποίηση όχι των οραμάτων (τέτοια δεν υπάρχουν πια) αλλά των υπεσχημένων! Σβήνουν, γράφουν, ξαναγράφουν, καθαρογράφουν και στο τέλος νομοθετούν!

Στην εποχή των «ισχνών αγελάδων» η Παιδεία βάζει πλάτη, πάντα πρώτη!
Αυτό καταδεικνύει και το πόσο ψηλά είναι αυτή στην ιεραρχία του αξιακού μας συστήματος! Αν κατά τον Πλάτωνα «η Παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος των ανθρώπων», κατά τους διεκπεραιωτές των μνημονιακών συμβάσεων, «η Παιδεία είναι ο πρώτος εύκολος στόχος» και μέχρι σήμερα ο μοναδικός, που έχει υποστεί την μέγιστη συρρίκνωση του λεγόμενου «ευρύτερου δημόσιου τομέα»!

Η ιστορική καταγραφή επιβεβαιώνει την άποψη μου!

Το 2013 «οι πρώτοι νεκροί» του μνημονιακού Μινώταυρου ήσαν οι 2500 εκπαιδευτικοί από την επαγγελματική εκπαίδευση.
Οι τότε «μέντορες» του Υπουργείου Παιδείας (και ταλαιπωρίας), με επικεφαλή τον τότε υπουργό Αρβανιτόπουλο, προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την απόφαση τους να τους απολύσουν, με «άναρθρες κραυγές» και ανυπόστατη επιχειρηματολογία!

Στη συνέχεια ήρθαν, οι σημαντικές διαδοχικές μειώσεις μισθών , αλλά και η παράλληλη αύξηση των διδακτικών ορών!
Οι εκπαιδευτικοί ξεχώρισαν και πάλι,, αποτελώντας την μοναδική περίπτωση εργαζομένων στο δημόσιο , για τους οποίους έγιναν και περικοπές στο μισθό τους αλλά και ταυτόχρονη αύξηση στο ωράριο εργασίας τους!

Σήμερα, για κάποιον περίεργο λόγο(;), η εμμονή για την συρρίκνωση στις δομές της δημόσιας εκπαίδευσης συνεχίζεται με ακόμα μεγαλύτερη ορμή! Μόνο που τώρα φροντίζουν περισσότερο από πριν για το «περιτύλιγμα της συσκευασίας των επιλογών τους.

Οι κινήσεις τους πάντως, είναι και πάλι πολύ πρόχειρες, οι σχεδιασμοί τους επί γονάτου και η σύγχυση τους έκδηλη! Αλλαγές επί των αλλαγών προαναγγέλλονται! «Πετάνε στη σέντρα» την αγαπημένη τους ατάκα «Νέο Λύκειο» και προσπαθούν να δημιουργήσουν πρώτα το «άλλοθι» και μετά να διαπράξουν το δικό τους «έγκλημα», αφήνοντας κι εκείνοι με τη σειρά τους, το αποτύπωμα τους πάνω στο ανθεκτικότερο «πειραματόζωο» του τόπου, την Παιδεία μας!

Πρώτα «καταργούν» τις πανελλαδικές εξετάσεις, θριαμβολογώντας μάλιστα, με δικαιολογία την επικείμενη αναβάθμιση του Λυκείου, δίνοντας προτεραιότητα στις ενδοσχολικές εξετάσεις, αλλά όταν βλέπουν πως δεν τους «βγαίνουν» τα νούμερα, ανακατευθύνονται και πράττουν ακριβώς το αντίθετο! Καταργούν δηλαδή τις ενδοσχολικές εξετάσεις στη Γ Λυκείου, αφήνοντας τις πανελλαδικές ως έχουν!

Το «κόλπο» τους είναι γνωστό πλέον, αλλά και πολύ φτηνιάρικο! Θέλουν να έχουν εκπαίδευση «στα χαρτιά», αλλά δεν φτάνουν οι εκπαιδευτικοί που έχουν! Πρέπει να «παίξουν» με ό, τι έχουν! Δεν απολύουν βέβαια καθηγητές αλλά τους «παραλύουν»!
Πως γίνεται αυτό; Τόσο απλά! Καταργούν μαθήματα, με την χαζή, ανυπόστατη δικαιολογία ότι δεν χρειάζονται πλέον!
Όπως παραδείγματος χάριν, το υποχρεωτικό μέχρι σήμερα μάθημα των Μαθηματικών Γενικής Παιδείας της Γ Λυκείου!

Ποιος είπε πως χρειάζονται τα Μαθηματικά Γενικής Παιδείας ως μάθημα στη Γ Λυκείου ; Υποχρεωτικό μάθημα στη θέση τους μπαίνει η δημιουργική εργασία! Είναι μια απροσδιόριστη δραστηριότητα, την οποία μπορεί να κάνει εκπαιδευτικός οποιασδήποτε ειδικότητας και θα την κάνει προφανώς ο «βρισκούμενος»!

Δεν μένει λοιπόν παρά να περιμένουμε μοιραία, να δούμε ποιο θα είναι το επόμενο μάθημα που θα καταργήσουν στη συνέχεια!
Η επιλογή δεν θα είναι πάντως αντικειμενική! Χωρίς αμφιβολία θα είναι εκείνο το μάθημα που δεν θα καταφέρει να εξασφαλίσει την «ασυλία» από τις «συντεχνίες», που καθόριζαν πάντα και που δυστυχώς, εξακολουθούν να καθορίζουν το μέλλον αυτού του τόπου!

Πώς να έχει λοιπόν ξέγνοιαστες διακοπές ο εκπαιδευτικός το καλοκαίρι, αφού δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει ο Σεπτέμβρης;
Πώς να προετοιμάσει στο μυαλό του τη δουλειά του χειμώνα, αφού δεν ξέρει καν σε ποιό σχολείο θα κληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του; Πώς να βρει γαλήνη στην ψυχή του, όταν γνωρίζει πως την ίδια ώρα οι πολιτικοί του προϊστάμενοι απεργάζονται την εργασιακή του αποδόμηση!

Από τον Υπουργό της Παιδείας μας πάντως, ως εκπαιδευτικός που είναι, θα περίμενα τόλμη και ειλικρίνεια!
Έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και μπορούμε να καταλάβουμε τα μέτρα λιτότητας που είναι αναγκασμένος να εφαρμόσει, αλλά που δεν τολμάει όμως να το παραδεχθεί δημόσια!

Δύο πράγματα όμως αδυνατώ να κατανοήσω, σεβαστέ μου Υπουργέ!

Πρώτον: Γιατί τόση υποκρισία και περιφρόνηση, απέναντι στους ανθρώπους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που δίνουν καθημερινά τον εαυτό τους για να κρατήσουν όρθιο και ζωντανό, μέσα από πραγματικά δύσκολες συνθήκες, το δημόσιο σχολείο;

Δεύτερον: Γιατί τα «πραξικοπήματα» στην Παιδεία γίνονται πάντα ντάλα καλοκαίρι;

Τα σέβη μου!

Γιάννης Μοσχονάς

Εκπαιδευτικός όλων των «Παλαιών» και όλων των «Νέων Λυκείων»

… και γράμματα γνωρίζω…!

Διαβάστε το άρθρο από το AlfaVita

 
Μάθε με παππού μου γράμματα...!
AlfaVita - Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο, 12-03-2017

Λένε πως, μια χώρα δημιουργεί το μέλλον της επενδύοντας στην παιδεία της! Αντιστρέφοντας την πρόταση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, μια χώρα, υποβαθμίζοντας συνειδητά την παιδεία της, υποθηκεύει ουσιαστικά το μέλλον της!

Αυτό ακριβώς, δυστυχώς, αναγκάστηκε να πράξει η δική μας χώρα τα τελευταία χρόνια που βρίσκεται σε καθεστώς επιτροπείας, τηρώντας το μάλιστα με ευλάβεια, ως βασικό όρο της συμφωνίας που υπέγραψε με τους δανειστές της! Αποτελούσε, την βασικότερη ίσως προϋπόθεση, από το πρώτο κιόλας μνημόνιο μέχρι και σήμερα!

Οι «εκπτώσεις» στην παιδεία μας άρχισαν να εφαρμόζονται συστηματικά πριν από επτά χρόνια. Η εμπλοκή του ΟΟΣΑ (Οικονομικός Οργανισμός Στρατηγικής Ανάπτυξης) μέσω των δελτίων αξιολόγησης που εκδίδει ετησίως για τα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών μελών του, δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία ότι, η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται με κριτήρια αποκλειστικά και μόνο οικονομικά!

Θα εστιάσω όμως την προσοχή μου, σε μία μόνο παράμετρο, από τις πολλές που αφορούν την οργανωμένη προσπάθεια υποβάθμισης που έχει υποστεί η δημόσια και δωρεάν μέση εκπαίδευση στη χώρα μας! Αυτή έχει να κάνει με το πάγωμα των διορισμών εκπαιδευτικού προσωπικού.

Ξεκινώ με την διαπίστωση ότι, ακόμα και ο αρχικός κανόνας της τήρησης της αναλογίας 1 προς 5 (1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις) που ορίστηκε για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ουσιαστικά δεν λειτουργεί για τους εκπαιδευτικούς!

Το «παιχνίδι» στήθηκε καλά από την αρχή και ήδη φαίνεται να αποδίδει!
Όταν, την περίοδο 2010-2013, το σύνολο σχεδόν των εκπαιδευτικών κατέγραφε μειώσεις στους μισθούς του, της τάξης έως και του 40%, κάποιοι άλλοι εκπαιδευτικοί που είχαν ήδη συμπληρώσει 30 χρόνια υπηρεσίας, διαπίστωναν ταυτόχρονα μηδαμινές περικοπές στις δικές τους απολαβές! Το γεγονός αυτό δεν σηματοδοτούσε κατ' ανάγκη, ούτε πράξη σεβασμού προς τους παλαίμαχους της εκπαίδευσης, αλλά ούτε φυσικά και τυχαία παράλειψη!

Αντίθετα, αποτελούσε μια ηθελημένη προσπάθεια των τότε «συνομιλούντων» κυβερνητικών στελεχών με την τότε Τρόικα, ώστε να δημιουργήσουν μελλοντικά μια «ιδιότυπη εφεδρεία» εκπαιδευτικού προσωπικού, με γνώμονα το οικονομικό όφελος ενός τέτοιου εγχειρήματος! Το ότι αποτέλεσε πράγματι ένα «έξυπνο» σχέδιο, το αντιλαμβανόμαστε όλοι οι εκπαιδευτικοί καθαρά, σήμερα!

Εκπαιδευτικοί που θα μπορούσαν να έχουν «βγει» στη σύνταξη τα προηγούμενα χρόνια, κανονικά και χωρίς περικοπές με το παλαιό καθεστώς συνταξιοδοτήσεων, αποφάσισαν να παρατείνουν την θητεία τους, «ατενίζοντας» το 67 ο έτος του «εργασιακού» τους βίου, που αποτελεί πλέον(προς το παρόν) καταληκτικό όριο ηλικίας για όλους τους εργαζόμενους!
Αρκετοί μάλιστα από αυτούς, ενώ είχαν υποβάλει αίτηση συνταξιοδότησης, την απέσυραν τελικά, ύστερα από διαδοχικές παρατάσεις δυνατότητας ανάκλησης που τους εδόθησαν!

Το δέλεαρ, βλέπετε, ήταν πολύ ισχυρό! Ένας τέτοιος εργαζόμενος με σημερινό μισθό τα 1500 ευρώ, θεωρεί φυσικά αντικίνητρο την συνταξιοδότηση του, με τις απολαβές από την σύνταξη να κυμαίνονται στα επίπεδα των 1000 ευρώ! «Βλέπει» άμεσο μηνιαίο κέρδος 500 ευρώ!

Ποιο είναι όμως το οικονομικό όφελος μιας τέτοιας επιλογής για τους διοικούντες;
Αφού η θέση καθενός τέτοιου εκπαιδευτικού θα μπορούσε να καλυφθεί με δύο νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς με το ίδιο κόστος; Εύλογο το ερώτημα, αλλά η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι κυνική! Τότε, θα έπρεπε να αμείβει με 1500 ευρώ τους δυο νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς και με 1000 ευρώ τον συνταξιοδοτούμενο. Σύνολο 2500 ευρώ.

Αν πάλι έπαιρνε, έναν νεοδιόριστο για κάθε θέση συνταξιοδοτούμενου, τότε θα πλήρωνε τον νεοδιόριστο με 750 ευρώ και τον συνταξιούχο με 1000 ευρώ. Σύνολο 1750 ευρώ και πάλι ποσό μεγαλύτερο! Ένα επιπλέον οικονομικό όφελος για το κράτος είναι το «εφάπαξ», το οποίο μάλλον θα πρέπει να αποχαιρετήσουν άπαξ και δια παντός, όλοι εκείνοι οι εκπαιδευτικοί που «τσίμπησαν» με το δέλεαρ του υψηλού μισθού!

Επίσης, η όποια σύνταξη που θα καταφέρουν να πάρουν τελικά, θα είναι, χωρίς αμφιβολία, κατώτερων προσδοκιών εκείνης που θα ελάμβαναν αρχικά!

Το μέτρο πάντως απέδωσε και «μάρτυρες» είναι οι αριθμοί: Το 2013 είχαμε 3800 αποχωρήσεις μόνιμων εκπαιδευτικών, έναντι 950 που είχαμε το 2016!

Δεν είναι όμως, δυστυχώς, μόνο ποσοτικό το πρόβλημα που δημιουργείται από αυτή την εξέλιξη, αλλά είναι κυρίως ποιοτικό!
Έχουμε ήδη (και θα επιδεινώνεται διαχρονικά), έναν γερασμένο πληθυσμό στελεχών της εκπαίδευσης, που θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να εμπνεύσουν και να εμπνευστούν, να πρεσβεύσουν και να προωθήσουν το δημόσιο αγαθό της παιδείας μας!

Αναρωτιέμαι όμως, πώς θα μπορούσε άραγε να επικοινωνήσει και να συνεργαστεί ένας 65χρονος εκπαιδευτικός με έναν 15χρονο μαθητή του, που τους χωρίζει μισός αιώνας ζωής; Κυρίως όμως, με ποιές βιολογικές αντοχές και με ποιά δύναμη ψυχής ο εκπαιδευτικός αυτός, θα μπορέσει να γοητεύσει αλλά και να εμπνεύσει αυτό το παιδί για το μέλλον του;

Ήδη οι έφηβοι, διαμαρτύρονται για το χάσμα που νοιώθουν να τους απομακρύνει από την γενιά των πατεράδων τους!

Θα καταφέρουν οι μαθητές μας στα χρόνια που έρχονται, να υπερβούν την «άβυσσο» που ουσιαστικά θα τους χωρίζει πλέον, από τους «παππούδες» καθηγητές τους;

Διαβάστε το άρθρο από το AlfaVita

 
Ποιος μπλοφάρει;
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 21-12-2016

Η μπλόφα ως συνειδητή διαδικασία στα χαρτοπαίγνια, αποτελεί προϋπόθεση για την δημιουργία κλίματος αβεβαιότητας προς τον αντίπαλο. Η προσποίηση και η παραπλάνηση είναι τα συστατικά στοιχεία της και έχει δε πάντα ως τίμημα, το ρίσκο που αναλαμβάνει εκείνος που την χρησιμοποιεί!

Στην κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η σκληρή κόντρα της ελληνικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ και τους υποστηρικτές του, έχει λάβει διαστάσεις πολιτικού πόκερ που, αν μη τι άλλο, υπονομεύει και απειλεί τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες εντός και εκτός συνόρων.

Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και μετρ του είδους, με την ιδιότητα του υπουργού οικονομικών της Γερμανίας, μπλοφάρει ξανά κατά της Ελλάδας όπως αρέσκεται να κάνει, επαναφέροντας στην επικαιρότητα την αγαπημένη εμμονή του περί Grexit , ή απειλεί ουσιαστικά, κρύβοντας μυστικά σχέδια και φιλόδοξες προκλήσεις;

Αν μπλοφάρει πάντως, προκειμένου να προειδοποιήσει και να εκβιάσει τους Ιταλούς να συμμορφωθούν για να μην έχουν την τύχη των Ελλήνων, θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτικός, για τον λόγο ότι, οι Ιταλοί μπορεί να αντιδράσουν διαφορετικά από τους Έλληνες! Τραβώντας όμως το σχοινί στα άκρα, ο εμπνευστής και υπερασπιστής του δόγματος της σκληρής λιτότητας στην Ευρώπη, είτε μπλοφάρει είτε όχι, σφίγγοντας συνέχεια την μέγγενη, θέτει σε κίνδυνο την συνοχή αλλά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η προεκλογική περίοδος στην οποία έχει εισέλθει η Γερμανία, τροφοδοτεί την αδιαλλαξία και την ακαμψία του δύστροπου ισχυρού αξιωματούχου απέναντι στην αδύναμη χώρα μας.

Από την ίδια μεριά και οι δανειστές, τραβούν κι εκείνοι το τεντωμένο σχοινί της δεύτερης αξιολόγησης, χωρίς να αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους. Μπλοφάρουν άραγε, έχοντας ως στόχο την πτώση της κυβέρνησης, όταν την προειδοποιούν να μην εκβιάζει με πρόωρες κάλπες ή το εννοούν;

Από την άλλη μεριά η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δείχνουν να ακροβατούν επικίνδυνα ανάμεσα στη Σκύλλα (ΔΝΤ) και τη Χάρυβδη (Σόιμπλε), στις συμπληγάδες πέτρες της σύγχρονης κακής μας μοίρας!

Μπλοφάρει και απειλεί ο πρωθυπουργός με τη σειρά του, αφήνοντας να αναδύεται «άρωμα εκλογών», στο μέτρο βέβαια που του επιτρέπει η μειονεκτική θέση στην οποία βρίσκεται ο τόπος! Βλέπεις όταν επί επτά χρόνια, ως χώρα «πας πάσο», είναι δύσκολο μετά να απειλήσεις με κρυμμένο «άσο» κι αν το κάνεις δεν θα σε πιστέψουν!

Μα και η αξιωματική αντιπολίτευση με τον αρχηγό της μπλοφάρουν, όχι βέβαια όταν παίρνουν το μέρος του Βόλφγκανγκ , όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, αλλά όταν συνεχίζουν με μένος να επιδιώκουν να έρθουν στην θέση της κυβέρνησης, για να οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση, αν και αυτό μοιάζει περισσότερο με αστείο παρά με μπλόφα!

Την ίδια στιγμή, ο προκλητικός «σουλτάνος» της Γείτονος χώρας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μπλοφάρει ή κυριολεκτεί, εκβιάζει, τρομοκρατεί και απειλεί τη χώρα μας αλλά και ολόκληρη τη Ευρώπη, καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας και αμφισβητώντας επιδεικτικά τις συνθήκες και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου!

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος από τους παραπάνω μπλοφάρει και ποιος όχι!
Ποιος θα ευνοηθεί και ποιος θα ζημιωθεί! Ποιος θα αιφνιδιάσει και ποιος θα αιφνιδιαστεί!

Ένα είναι σίγουρο! Στην σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική «σκακιέρα», όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, ένας είναι ο «παίκτης» που θεωρείται πάντα απών από όλα τα μεγάλα παιχνίδια που στήνονται διαρκώς εις βάρος του και από τα σχέδια που κάποιοι εκπονούν ερήμην του, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τις αντοχές και τις ανοχές του!

Και αυτός δεν είναι άλλος από τον ταλαίπωρο εξαθλιωμένο λαό! Έναν λαό που σίγουρα δεν μπλοφάρει όταν προειδοποιεί για το τέλος της αντοχής του! Μια σταθμισμένη παράμετρος για τους τεχνοκράτες του Ιμπεριαλιστικού τυχοδιωκτισμού, αλλά και ένας αστάθμητος παράγοντας, για εκείνους που επιμένουν να ονειρεύονται έναν ανθρώπινο καλύτερο κόσμο…!

 
Χαμένη στη... μετάφραση!
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 18-07-2016

Ακούγεται σαν ανέκδοτο! Η Ν.Δ. και ο πρόεδρός της να εγκαλούν την κυβέρνηση για την επ' αόριστον αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης Siemens. Μια πολύ βρόμικη και σκοτεινή υπόθεση που επισκιάζει και απειλεί την πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία δέκα χρόνια!

Η τελική λίστα των εμπλεκόμενων κατηγορούμενων εμπεριέχει 64 ονόματα Ελλήνων και ξένων. Ολες οι κυβερνήσεις από το 2006 και μετά που διαχειρίστηκαν την υπόθεση φέρουν τεράστια πολιτική ευθύνη για την έκβαση του αποτελέσματος της ολιγωρίας τους, που είναι τώρα η επαπειλούμενη διαγραφή της!

Η ολιγωρία, βέβαια, είναι το λιγότερο που μπορεί να καταλογίσει κανείς στις κυβερνήσεις αυτές και σε όλα τα πολιτικά κόμματα εκείνης της περιόδου, που οφείλουν να ασκούν απρόσκοπτα τον κοινοβουλευτικό έλεγχό τους!

Αυτή όμως η ίδια η επιδιωκόμενη οικονομική διαπλοκή που κατάφερε να δημιουργήσει η γερμανική εταιρεία με συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα και πρόσωπα, σε ιδιαίτερα ύποπτες εποχές, ενοχοποιεί την ίδια αλλά κυρίως τη σχέση της με την εξουσία στη συνείδηση των πολιτών!

Οι κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί για την υπόθεση αφορούν τα αδικήματα «της ενεργητικής και παθητικής δωροδοκίας σε βάρος του Δημοσίου», «της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα», «της ηθικής αυτουργίας και άμεσης συνέργειας σε δωροδοκία», ενώ έπειτα από αίτημα της Εξεταστικής Επιτροπής, ασκήθηκε ποινική δίωξη και για το αδίκημα της «συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης».

Μεγάλη όμως είναι και η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης για το «φιάσκο με τη μετάφραση» που δημιουργήθηκε!

Μου είναι εντελώς αδιάφορο, ως πολίτη, αν η ευθύνη βαραίνει την Α ή τη Β υπηρεσία του Γ υπουργείου για την τροπή που πήρε το θέμα!

Εχει όμως τεράστιο ενδιαφέρον για μένα, ιδιαίτερα στη δύσκολη εποχή που διανύουμε, αν και αυτή η υπόθεση, που έχει χαρακτηριστεί ως το υπ' αριθμόν ένα σκάνδαλο διαφθοράς παγκοσμίως, που αποτελεί το λαμπρότερο μνημείο πολιτικής διαφθοράς στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, συγκαλυφθεί τελικά και διαγραφεί δικαστικά.

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν αυτό γίνει επί των ημερών μιας κυβέρνησης που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται «αριστερή»! Το αποτέλεσμα όμως δυστυχώς θα είναι ουσιαστικά το ίδιο, είτε ως καρπός συγκάλυψης είτε ως προϊόν βλακείας!

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ για κάποια πράγματα που κάποτε μονοπώλησαν το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και να αποκαλύψω συνάμα τους φόβους μου για το μέλλον! Αλήθεια, πού βρίσκεται σήμερα ο Χριστοφοράκος;

Πόσο καλά και πού κρύβουν τον Καραβέλα; Ποια θα είναι άραγε η επόμενη λίστα ελεγχόμενης πιθανής διαφθοράς που περιμένει τη σειρά της διαγραφής της; Μήπως εκείνη της Λαγκάρντ; Μήπως η λίστα Μπόργιανς ή μήπως η λίστα των Panama Papers;

Δεν με καθησυχάζουν οι διαβεβαιώσεις κυβερνητικών στελεχών ότι δεν θα παραγραφεί η υπόθεση της Siemens. Δεν με συγκινούν τα «κροκοδείλια δάκρυα» της «ενοχικής» μείζονος αντιπολίτευσης, που νομίζει ότι εκμεταλλεύεται πολιτικά την υπόθεση. Δεν με εκπλήττει το γεγονός ότι οι Γερμανοί εταίροι μας δεν προθυμοποιούνται να μας βοηθήσουν στην αποκάλυψη της αλήθειας!

Θα είμαι όμως εδώ και θα περιμένω να κρίνω όλους από το αποτέλεσμα. Είναι μια τόσο σημαντική υπόθεση, με ισχυρό συμβολισμό για το παρελθόν και το μέλλον του τόπου μας, που δεν θα πρέπει με τίποτα να χαθεί!

Ούτε στην ουσία της, αλλά ούτε φυσικά και στη… μετάφραση!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
«Κόφτης» και στην Παιδεία
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 07-06-2016

Αγαπημένη συνήθεια όλων των κυβερνήσεων τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας αποτελούσε η μεταρρυθμιστική τους μανία στον χώρο της εκπαίδευσης! Μια ιδιαίτερα κακή συνήθεια που ενίοτε ξεπερνούσε τα όρια της εμμονής τού εκάστοτε ματαιόδοξου υπουργού Παιδείας, με αυτοσκοπό να αφήσει πάση θυσία το πολιτικό του αποτύπωμα, αδιαφορώντας όμως για την έκβαση του αποτελέσματος της νεωτεριστικής του δράσης.

Είχαμε λοιπόν κατά το παρελθόν μια σειρά παρεμβάσεων, που αφορούσαν κυρίως το εξεταστικό σύστημα των υποψηφίων για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων αυτών των παρεμβάσεων αποτελούσε διαχρονικά η προχειρότητα, η απουσία σοβαρού σχεδιασμού, αλλά κυρίως η έλλειψη σεβασμού και ουσιαστικού οράματος για έναν κατ' εξοχήν ευαίσθητο χώρο, που εξ ορισμού καλείται να διαμορφώσει τους αυριανούς πολίτες αυτού του τόπου!

Ετσι και τώρα, μετά και την ολοκλήρωση των εργασιών της λεγόμενης Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία μας, δόθηκαν στη δημοσιότητα τα νέα «μεταρρυθμιστικά πειράματα», σχεδιασμένα όπως πάντα «επί χάρτου», άλλης μιας «πεφωτισμένης» επιτροπής.

Αμφισβητώντας τον όρο του Εθνικού Διαλόγου, γιατί απλά ποτέ δεν υπήρξε και εστιάζοντας την προσοχή μου στη μεταρρυθμιστική πρόταση που αναφέρεται στον χώρο της μέσης εκπαίδευσης που με αφορά, φοβάμαι και μακάρι να διαψευσθώ, πως η προσφιλής νεωτεριστική μεταρρυθμιστική συνήθεια του «copy-paste» θα προξενήσει και πάλι, εκτός από άλλη μία αναστάτωση χωρίς προηγούμενο στον πολύπαθο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και ανεπανόρθωτες βλάβες στον κοινωνικό χαρακτήρα και ρόλο του δημόσιου σχολείου!

Η προτεινόμενη κατάργηση της οργανωτικής δομής των τριών τάξεων που αφορά το Γυμνάσιο και το Λύκειο θα έχει αναγκαστική συνέπεια τη ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος στη μέση εκπαίδευση!

Πρόκειται για μια δομική μετατροπή, που ετούτη τουλάχιστον τη χρονική στιγμή δεν νομίζω ότι είναι σε θέση να διεκπεραιώσει επιτυχώς η εκπαιδευτική κοινότητα. Οταν θέλεις να δημιουργήσεις ένα στέρεο οικοδόμημα με αξιώσεις για το μέλλον του, δεν ξεκινάς να χτίζεις από τη μέση αλλά από τα θεμέλιά του!

Επειδή όμως οι καιροί είναι χαλεποί και αυτό μας καθιστά τουλάχιστον περισσότερο προσεκτικούς και υποψιασμένους και αφού καθόλου δεν με έπεισε η δικαιολόγηση των εμπνευστών της επικείμενης μεταρρύθμισης, έχω κάθε λόγο και αιτία να ερμηνεύσω με χρήση μνημονιακών όρων το συγκεκριμένο εγχείρημα ως την αφορμή για τη δημιουργία ακόμα ενός «κόφτη», στην ήδη πενιχρή έως και ανύπαρκτη εκπαιδευτική δαπάνη!

Η εισηγούμενη , αδικαιολόγητη και ακατανόητη για μένα κατανομή (4-2) των δύο ιστορικά τριετιών της μέσης εκπαίδευσης θα έχει επιθυμητή συνέπεια τη συγχώνευση από την αρχή όλων των σχολικών μονάδων, την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, τη μείωση των διδασκόμενων ωρών ανά μάθημα και φυσικά τη μείωση του συνολικού πληθυσμού των εκπαιδευτικών στην επικράτεια, με αντιφατικό αποτέλεσμα, εκεί που δεν είχαμε δασκάλους, ύστερα από αυτό το «μαγικό τρικ» να μας περισσεύουν κιόλας!

Η εφαρμογή μιας τέτοιας επιλογής θα έχει τραγική συνέπεια τη δημιουργία ενός κατ' εξοχήν ταξικού σχολείου πολλών ταχυτήτων, στο οποίο θα μπορούν να διακρίνονται και να συνεχίζουν τις πανεπιστημιακές σπουδές τους οι «λίγοι και εκλεκτοί» που θα κατέχουν το κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα, ενώ οι υπόλοιποι θα διατηρούν απλά τη θέση τους σε ένα απέραντο «σχολικό parking μαθητών», στο οποίο οι αρετές της Παιδείας μας, όπως είναι η ευγενής άμιλλα, η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τη γνώση και η προσήλωση στα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, θα είναι κι αυτές «παρκαρισμένες» μέσα στον συνωστισμό της «κρίσιμης μάζας των απαίδευτων μαθητών», που θα κληθούν να συγκροτήσουν στη συνέχεια τον πυρήνα της αυριανής ελληνικής κοινωνίας!

Το «παιχνίδι» αυτό μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο σε μια περίοδο που το αγαθό της δημόσιας Παιδείας μας μόνο ως προστιθέμενη αξία οφείλουμε όλοι να αναγνωρίζουμε και όχι ως αποτέλεσμα αντιγραφής ενός φθηνού κακέκτυπου κάποιου φινλανδικού μοντέλου Εκπαίδευσης, ασύμβατο με τη φιλοσοφία, την κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία του Ελληνα!

Μέσα σε όλα αυτά τα «περίεργα» που προβλέπει το περίφημο «πόρισμα Λιάκου» για την εκπαίδευση, υπάρχει ένα κακό και ένα καλό!
Το κακό είναι πως, αν τελικά εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις αυτές όπως παρουσιάζονται, η εκπαίδευση στη χώρα μας δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια! Το καλό είναι πως οι προτεινόμενες αυτές αλλαγές αποτελούν, προς το παρόν τουλάχιστον, μονάχα προτάσεις!..

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
«Είναι η Ελλάδα, ανόητε!..»
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 25-01-2016

Περίσσευαν τα καρφιά, οι ειρωνείες και τα υπονοούμενα, στην πρόσφατη σύνοδο του Νταβός. Ο γνωστός «φιλέλληνας» υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, έβγαλε και πάλι τη χολή του, όπως συνηθίζει άλλωστε, για την Ελλάδα και κυρίως για την μη εγκεκριμένη από εκείνον κυβέρνηση της. Εν τη ρύμη μάλιστα του πολιτικού-διπλωματικού του λόγου και φλερτάροντας με τα όρια της απρέπειας, αποκάλεσε τον, ούτε καν ομότιμο ως προς το πολιτικό του αξίωμα και συνομιλητή του, Έλληνα πρωθυπουργό, «ηλίθιο»!

Δεν έχασαν βέβαια την ευκαιρία να αξιοποιήσουν «δημοσιογραφικά» το «ευφυολόγημα» του δύστροπου πολιτικού άνδρα, οι εχθρικοί προς την Ελληνική κυβέρνηση «κοντυλοφόροι», εντός και εκτός της χώρας! Έτσι, παρουσίασαν την στοχευμένη, αν και δανική ατάκα, ως λόγο γελοιοποίησης του Έλληνα πρωθυπουργού. Η Ελληνική πλευρά υποβάθμισε βέβαια το γεγονός και καλά έπραξε, υπακούοντας στους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας. Ούτως ή άλλως, η διπλωματία είναι η τέχνη του συμβιβασμού, ιδιαίτερη δε η σημασία της όταν την επικαλούνται κράτη που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, όπως είναι η χώρα μας σε ετούτη την συγκυρία.

Είναι ίσως σχήμα οξύμωρο, αλλά η ασημαντότητα μου με εξουσιοδοτεί και μου επιτρέπει, σε αντίθεση με το σημαντικό αξίωμα της θέσης του Έλληνα πρωθυπουργού, να απευθυνθώ στον κυνικό και αγενή Γερμανό αξιωματούχο, χωρίς όμως την επίκληση της ψυχρής διπλωματικής γλώσσας, αλλά εκείνης της καθαρής απλής λογικής , η οποία δεν περιθωριοποιεί, αλλά αντίθετα συμπληρώνει το ανθρώπινο συναίσθημα:

Αγαπητέ Βόλφγκανγκ,

Έχεις αναρωτηθεί άραγε ποτέ, τι είναι εκείνο που σου επιτρέπει να διατυπώνεις ελεύθερα τις σκέψεις σου, όσο βρώμικες πολιτικά και αν είναι αυτές, σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο, ακριβώς γιατί αυτές συνιστούν την δική σου άποψη και δικαιούσαι να την εκφράζεις κομψά ή ακόμα και άκομψα αν προτιμάς; Είναι η αρχή της δημοκρατίας, που κάποια σχέση της αποδίδουν διεθνώς με την χώρα που εσύ ειρωνεύεσαι!

Μίλησες για τον κίνδυνο να ανάψεις το κερί μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο με τους δυναμίτες. Σκέφτηκες προφανώς συνειρμικά και συμβατικά με το παρελθόν και την ιστορία της χώρας σου! Την εποχή που οι πρόγονοι σου ανακάλυπταν την πυρίτιδα, προκειμένου να πολεμήσουν τους εχθρούς τους, οι δικοί μου πρόγονοι προσπαθούσαν να κρατήσουν με κάθε τρόπο και θυσία, αναμμένο το κερί της γνώσης και του πολιτισμού, πολεμώντας το ποιό πυκνό και βαθύ σκοτάδι!

Άθελα σου ενδεχομένως, χρησιμοποιείς, όχι τόσο στον λόγο σου, όσο στις πρακτικές σου, την Ελληνική μυθολογία, εκφράζοντας την προτίμηση σου στον μύθο του Προκρούστη. Όποιος δεν εναρμονίζεται με τις εκάστοτε επιδιώξεις σου, είτε τον παραμορφώνεις είτε του κόβεις τα πόδια. Να ξέρεις όμως πως, την δύναμη να επιβάλεις και να επιβάλλεσαι, δεν την αντλείς τόσο από την προσωπική σου πολιτική «ευφυΐα», όσο από την παντοκρατορία του πλούτου που τόσο επιτυχημένα εκπροσωπείς!

Με όλο τον σεβασμό προς την ιδιότητα σου, θα μου επιτρέψεις να σου προτείνω να μελετάς συχνότερα την παγκόσμια ιστορία, από ό,τι τους οικονομικούς δείκτες προόδου!

Θέλω όμως να ξέρεις και τούτο: Με την γνωστή και διάσημη πια, ατυχή κατά την γνώμη μου, φράση σου, όσο κι αν αισθάνεσαι υπερήφανος γι αυτήν, δεν ξέρω αν έθεσες απέναντι σου, όπως αρέσκεσαι να συνηθίζεις, τον Έλληνα πρωθυπουργό και την αντιπαθή προς εσένα κυβέρνηση του. Εκείνο όμως που κατάφερες να έχεις σίγουρα απέναντι σου, θα μου επιτρέψεις να το προσδιορίσω, για να μην παρεξηγηθώ κι εγώ με την σειρά μου, παραφράζοντας όπως κι εσύ άλλωστε, την γνωστή φράση του πρώην πλανητάρχη:
«Είναι η Ελλάδα, ανόητε!..»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πανουσιούργημα...
Η Eφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 23-11-2015

Αναστάτωσε το πανελλήνιο προκαλώντας πολιτική θύελλα με τις δηλώσεις του, ο πρώην υπουργός προστασίας του πολίτη και γνωστός εγκληματολόγος κ. Πανούσης.

Είναι ακριβώς αυτό που μας έλειπε ετούτη τη στιγμή! Πάνω που αναλώναμε όλη μας την ενέργεια στην πεζή και θλιμμένη καθημερινότητα, «εισέβαλε» δυναμικά, ως κινηματογραφικός αστέρας, ως ένας άλλος Τζέιμς Μποντ ο πρώην υπουργός, επιχειρώντας μάλλον να μας απαλλάξει για λίγο από την μελαγχολία του «μνημονιακού ρεαλισμού»!

Αντί αυτού, προτάσσει το δικό του «αφήγημα» που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις αρετές ενός πλούσιου αστυνομικού μυθιστορήματος! Το μυστήριο, ο φόβος, η αγωνία, η κατασκοπεία, η τρομοκρατία, η περιπέτεια κυριαρχούν, πυροδοτώντας την φαντασία του «διψασμένου» Έλληνα αναγνώστη-θεατή-ακροατή πολίτη, χαρίζοντας του την ψευδαίσθηση του ακροβάτη που αγωνίζεται να ισορροπήσει ανάμεσα στην φαντασία που τον απελευθερώνει και την πραγματικότητα που τον τρομάζει!

Αυτή μοιάζει να είναι και η επιδίωξη του δημιουργού του αφού, επτά μήνες μετά από την συνειδητοποίηση του κινδύνου που διαισθάνθηκε να απειλεί τη ζωή του, αποφάσισε να μοιραστεί τους φόβους και τις ανησυχίες του, πρώτα με ένα γνωστό εκδοτικό συγκρότημα συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων και μετά με τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές.

Η όλη υπόθεση μάλιστα έχει απαθανατιστεί συγγραφικά, με την μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος, στο οποίο ο συγγραφέας και ο πρωταγωνιστής είναι το ίδιο πρόσωπο.

Αναρωτιέμαι, πόση αδρεναλίνη απελευθερώνεται άραγε, όταν συναισθανόμενος τον κίνδυνο της ζωής σου να σε καταδιώκει, εσύ να διαθέτεις την ψυχραιμία και την υπομονή να καταγράφεις αναλυτικά τους φόβους και τα συναισθήματα που σου προκαλούν, επί επτά ολόκληρους μήνες, μέσα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, που πιστεύεις ότι θα σε θωρακίσει από τον κίνδυνο και θα σε λυτρώσει από τους διώκτες σου!

Η δημοσιοποίηση των καταγγελιών Πανούση πυροδότησε εκτός από τις πολιτικές αντιδράσεις και την φαντασία ευφάνταστων συμπολιτών μας, ώστε να προτρέξουν να ερμηνεύσουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, τα νέα δεδομένα.

Στα μάτια των πολιτικών και οικονομικών αντιπάλων της κυβέρνησης, αναπτερώθηκαν ξανά οι ελπίδες περί «αριστερής παρένθεσης». Μέσα από τα τηλεοπτικά τους διαπλεκόμενα συγκροτήματα συντεταγμένης παραπληροφόρησης, διέρρεαν καθημερινά κείμενα και διαλόγους, όπως ακριβώς αυτά περιέχονται σε απόρρητα(;) διαβαθμισμένα έγγραφα, και τα οποία ενέπλεκαν πολιτικά πρόσωπα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων. Παρατηρούμε εδώ την προσπάθεια αποδόμησης και «εξορκισμού» οποιασδήποτε έννοιας σχετιζόμενης με την Αριστερά, να είναι διαρκής, λυσσαλέα και ανελέητη!

Όμως, δεν ήταν λίγοι κι εκείνοι οι υποψιασμένοι πολίτες, που ερμήνευσαν την ετεροχρονισμένη ευαισθητοποίηση του πρώην υπουργού δια μέσω των καταγγελιών του, ετούτη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ως εκδούλευση προς την κυβέρνηση, αποσπώντας έτσι την προσοχή του κόσμου από τα δικά του προβλήματα που του δημιουργεί η εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου ΙΙΙ.

Δεν συμμερίζομαι καμία από τις εκδοχές που προανέφερα, ούτε και είμαι σε θέση να κρίνω την αυθεντικότητα του «σεναρίου» ούτε και τον ρεαλισμό του «συγγραφέα» του! Δεν είμαι οπαδός των θεωριών συνομωσίας και δεν έχω εντρυφήσει επαρκώς στην ανάγνωση και την μελέτη μυθιστορημάτων αστυνομικού περιεχομένου.

Δηλώνω όμως ευτυχής που συνειδητοποιώ για ακόμα μία φορά, πως ζω στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, στην οποία μπορεί ελεύθερα ο κάθε πολίτης, οποιαδήποτε στιγμή μάλιστα επιθυμήσει και με οποιαδήποτε ιδιότητα του, να αυτοπροβάλλεται ως ο πρωταγωνιστής της επικαιρότητας, ικανοποιώντας έτσι στο έπακρο, είτε την επικοινωνιακή του ψευδαίσθηση είτε την ψυχαναλυτική του αυταπάτη..!

 
Η στοχοποίηση της ελευθερίαςτης έκφρασης
Η Eφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 10-11-2015

Η δαιμονοποίηση των πάντων στη χώρα μας, ειδικά σε περιόδους κρίσης, αποτελεί δυστυχώς συνήθη τακτική στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού μας βίου.

Αυτή τη φορά στοχοποιήθηκε η ελεύθερη έκφραση, η οποία αποτελεί αναμφισβήτητα και την κοιτίδα της δημοκρατίας.
Αφορμή αποτέλεσε η δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας στο θέμα της Γενοκτονίας των Ποντίων, υπερασπιζόμενος μια καθαρά προσωπική του άποψη, την οποία ως γνωστόν είχε διατυπώσει και στο παρελθόν.

Στη συνέχεια, οι ενώσεις και τα σωματεία των Ποντίων, ως άμεσα θιγόμενοι από τις δηλώσεις του δημόσιου άνδρα, οργάνωσαν το συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος όπου και έλαβε χώρα ο προπηλακισμός του Γ. Κουμουτσάκου.

Ο χώρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όμως, θεώρησε την άνανδρη φασιστική επίθεση στο πρόσωπο του Έλληνα πολιτικού, ως «μια πολύ καλή ευκαιρία» για να την αδράξει και να την εκμεταλλευτεί πολιτικά αλλά κυρίως κομματικά, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή αναζήτησης αρχηγού, που ο εσωκομματικός πόλεμος στους κόλπους της συντηρητικής παράταξης «δίνει τα ρέστα του»!

Έτσι, στοχοποίησε και προσδιόρισε ως τον ηθικό αυτουργό της επίθεσης, τον υπουργό Φίλη, που με την εκρηκτική του δήλωση πυροδότησε ουσιαστικά τις εξελίξεις με τις συνέπειες όπως αυτές καταγράφηκαν.

Στον κατήφορο του κομματικού τυχοδιωκτισμού παρασύρθηκαν στη συνέχεια και άλλες πολιτικές παρατάξεις του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου», οι οποίες όμως όλες λίγο-πολύ, άλλες με αιχμηρές και άλλες με ηπιότερες δηλώσεις, «έδειχναν» τον Φίλη και ειδικότερα την άποψη που εξέφρασε δημόσια, ως τον ηθικό αυτουργό για την βία που προκλήθηκε.

Για άλλη μια φορά όμως δυστυχώς, η μισαλλοδοξία και η πολιτική ανεπάρκεια αποπροσανατόλισαν την προσοχή μας , με αποτέλεσμα, ο πρωταγωνιστής των κακών εξελίξεων, η γνωστή παραστρατιωτική-ναζιστική-οργάνωση που προσβάλει το κοινοβουλευτικό μας ύφος και ήθος, όχι μόνο να μένει και πάλι στο απυρόβλητο, αλλά και να αποτελεί για κάποιους ανεγκέφαλους υποστηρικτές της, τον ατρόμητο τιμωρό και αυτόκλητο ρυθμιστή των εξελίξεων.

Αν και «παρατάχθηκε» σύσσωμη η κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση ανάμεσα στους διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος, η παρουσία της εκεί δεν φάνηκε να εγείρει την παραμικρή ανησυχία, τόσο στους Πόντιους διοργανωτές του συλλαλητηρίου, όσο και στις παρευρισκόμενες απαθείς αστυνομικές δυνάμεις.

Αν θέλουμε πραγματικά , χωρίς αυταπάτες και υστεροβουλία, να αναζητήσουμε τους ηθικούς αυτουργούς της βίας που πρωταγωνίστησε στην διαδήλωση της πλατείας Συντάγματος, θα τους βρούμε στα πρόσωπα όλων εκείνων των συμπολιτών μας που εκούσια ή ακούσια εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους και παραχώρησαν μερίδιο εκπροσώπησης από την δημοκρατία μας, στο φασιστικό μόρφωμα της ντροπής, ενδυναμώνοντας έτσι την υψωμένη εκδικητική γροθιά του απέναντι σε οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη ο οποίος δεν του είναι αρεστός.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει σήμερα η χώρα μας, είναι κατά την γνώμη μου η εκφασιστοποίηση της κοινωνίας με πρόσχημα την ανέχεια.

Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί δομικό στοιχείο και απαραίτητο συστατικό της δημοκρατίας μας και αν δεν θέλουμε να μετατρέψουμε την χώρα μας σε «χαλιφάτο» σκοταδιστών και φασιστοεθνικιστών, θα πρέπει, αντί να την στοχοποιούμε και να την περιορίζουμε, να την υπερασπιζόμαστε έμπρακτα σε κάθε ευκαιρία, ως την κορωνίδα του κοινοβουλευτικού μας δημοκρατικού πολιτεύματος!

 
Δεύτερη φορά Αριστερά..!
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 23-09-2015

Η καρδιά της Ελλάδας συνεχίζει να χτυπάει αριστερά! Μετά και την ετυμηγορία του Ελληνικού λαού, η θεωρία πλέον της «Αριστερής παρένθεσης» κατέρρευσε, απογοητεύοντας τόσο τους εμπνευστές της όσο και τους οπαδούς της!

Το καθαρό εκλογικό αποτέλεσμα, ξεκαθάρισε το θολό πολιτικό τοπίο, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί, αμέσως μετά την διάσπαση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Όσοι προέτρεχαν να προκαταλάβουν την βούληση των πολιτών για πολυκομματικές κυβερνήσεις συνεργασίας που δήθεν είχε ανάγκη ο τόπος, διαψεύστηκαν περίτρανα από τους ίδιους τους πολίτες!

Το διακύβευμα των τελευταίων εκλογών ήταν ξεκάθαρο, όπως ξεκάθαρο ήταν άλλωστε και το δίλλημα που τις χαρακτήριζε!
Οι πολίτες έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην κυβέρνηση της Αριστεράς την οποία γνώρισαν πριν από επτά μήνες και στην διακυβέρνηση της δεξιάς την οποία γνωρίζουν εδώ και σαράντα συναπτά έτη!

Το παραπάνω δίλλημα επιχείρησαν να νοθεύσουν, να αλλοιώσουν και να παραποιήσουν, τα εγχώρια οικονομικά συμφέροντα της διαφθοράς και της διαπλοκής, με όχημα τις στημένες δημοσκοπήσεις, οι οποίες αποτελούν και το κυρίαρχο εργαλείο προπαγάνδας και χειραγώγησης της ελεύθερης βούλησης των πολιτών, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Οι «προπληρωμένες κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις» αποσκοπούσαν στην χειραγώγηση της κοινής γνώμης σε δυο επίπεδα. Πρώτον, επιχείρησαν να παρουσιάσουν τα δυο μεγάλα κόμματα ισοδύναμα, «στήνοντας» ένα «ντέρμπι» που αποδείχθηκε τελικά «σιγουράκι» και δεύτερον, να επιβάλουν την παρουσία των δυο συστημικών πολιτικών σχηματισμών (ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ) ως αναγκαίων ρυθμιστών των πολιτικών εξελίξεων, για την δημιουργία ενός νέου, ελεγχόμενου εκ των έσω, κυβερνητικού σχήματος.

Ο «δραγουμάνος λαός» όμως τους χάλασε τα σχέδια, ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη του και δίνοντας άλλη μια δεύτερη ευκαιρία στην κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά κυρίως στην ελπίδα να αλλάξει κάτι σ' αυτόν τον τόπο!

Η «μαγκιά» της εντιμότητας και της ειλικρίνειας, νίκησε μέσα από την λαϊκή βούληση την «μαγκιά» της χυδαιότητας και της φαυλότητας!

Το άφθαρτο «νέο» αναδεικνύεται για μια ακόμα φορά ο εχθρός του φθαρμένου «παλιού», αλλά και «ο κομιστής της ελπίδας»!

Η νέα συγκυβέρνηση μετά την ξεκάθαρη νωπή εντολή που πήρε, οφείλει τώρα να κινηθεί τάχιστα και να μην ολιγωρήσει ούτε στιγμή, προκειμένου να υλοποιήσει την επιθυμία της πλειοψηφίας της Ελληνικής κοινωνίας να συγκρουστεί κατά προτεραιότητα με το κατεστημένο της διαπλοκής, απελευθερώνοντας έτσι τις υγιείς δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, από την πολύχρονη ομηρία της διαφθοράς!

Είναι πιστεύω, η τελευταία ευκαιρία που δίνεται στην Αριστερά να φανεί χρήσιμη στον τόπο και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να την χάσει!

Οι δυο εκδοχές του αρχαίου δράματος είναι η κάθαρση και η καταστροφή. Ο Ελληνικός λαός για το δικό του σύγχρονο δράμα επέλεξε αναμφισβήτητα την πρώτη εκδοχή!

Αυτή, θα αποτελέσει ίσως και την στερνή μας ελπίδα, αλλά και την τελευταία μας ευκαιρία να σωθούμε! Μπορεί και πρέπει να γίνει η αφετηρία για την ουσιαστική, κοινωνική και οικονομική, ανασυγκρότηση της χώρας!

Θέλω να πιστεύω πως ετούτη τη φορά οι ελπίδες μου δεν θα διαψευστούν! Δεν είναι ευχή, είναι ανάγκη..!

 
Η ευθύνη της Αριστεράς
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-07-2015

Ανάμεσα στα ΟΧΙ και στα κρυμμένα ΝΑΙ παλεύει, αγωνίζεται, ακροβατεί και προσπαθεί να ισορροπήσει η Ελληνική κοινωνία!

Τούτες τις μέρες ό άνεμος της ανάγκης μας κυνηγάει σφυρίζοντας απειλητικά, αν και κατακαλόκαιρο, να μας πάρει και να μας σηκώσει..!

Ωστόσο, κάτι σάπιο υπάρχει στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας» της πλατείας συντάγματος και τα μηνύματα που φτάνουν εκεί από το λαό, είτε αγνοούνται, είτε παραφράζονται και ενίοτε ερμηνεύονται κατά το δοκούν και κατά το ταπεινό στενό κομματικό συμφέρον!

Το παρεξηγημένο αλλά ηχηρό μήνυμα του ΟΧΙ του πρόσφατου δημοψηφίσματος, αποτελούσε την ξεκάθαρη έκφραση της επιθυμίας του Ελληνικού λαού να πετύχουμε μια καλύτερη συμφωνία, που όμως τελικά δεν ήρθε!

Όλοι μιλάνε, λες και έχουμε μπροστά μας ένα νέο μνημόνιο, τους όρους του οποίου κρίνουν ως ιδιαίτερα σκληρούς. Να θυμίσω όμως ότι, η συμφωνία που επετεύχθη μετά και τις 17 ώρες μαραθώνιας συνεδρίασης της συνόδου κορυφής, αφορά μόνο τα προαπαιτούμενα και αποτελεί την προϋπόθεση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς, που αν καταλήξουν θετικά, θα οδηγήσουν τότε στην σύνταξη των όρων του νέου μνημονίου. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο και μακρύ δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε!

Η Ελληνική κοινωνία το γνωρίζει αυτό πολύ καλά και νομίζω πως επιδεικνύει πολύ περισσότερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα από εκείνους τους πολιτικούς που υποτιμάνε την νοημοσύνη της, προκαταλαμβάνοντας μάλιστα και ερμηνεύοντας αυθαίρετα τις επιθυμίες της!

Το μήνυμα, ως προϊόν της ετυμηγορίας του Ελληνικού λαού δεν ήταν ΟΧΙ στο ευρώ ούτε ΟΧΙ στην Ευρώπη, όπως ενδεχομένως πολλοί εξέλαβαν, αλλά ΟΧΙ στην υλοποίηση των προγραμμάτων της σκληρής λιτότητας για τους λαούς της Ευρώπης.

Ήταν ΟΧΙ στον αυταρχισμό, τον εκφοβισμό, τον εκβιασμό, την εκδικητικότητα, την εμπάθεια, την αλαζονεία, την ηγεμονική διάθεση επιβολής της Γερμανίας και των ισχυρών συμφερόντων του Ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού που προασπίζεται, απέναντι στα αδύναμα απείθαρχα μέλη της «Ευρωπαϊκής οικογένειας»!

Ο Έλληνας πρωθυπουργός βρέθηκε ξαφνικά και εντελώς μόνος του στο «λάκκο των λεόντων», να εκβιάζεται, να εκφοβίζεται, να λοιδορείται και να απολογείται για όλα τα δεινά της χώρας, με σκοπό να καμφθεί η όποια αντίσταση του και τελικά να αποδομηθεί πολιτικά ο ίδιος και η κυβέρνηση της αριστεράς της οποίας ηγείται!

Δύο επιλογές μόνο είχε τότε ο πρωθυπουργός. Να τα βροντήξει όλα κάτω και να φύγει, ικανοποιώντας όμως έτσι στο μέγιστο βαθμό την επιθυμία και την επιδίωξη των «συνομιλητών» του ή να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, ρεαλισμό και πολιτική πυγμή, παραμένοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εκμεταλλευόμενος την όποια δυνατότητα είχε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σύμφωνα με τους όρους και τους κανόνες του «στημένου» παιχνιδιού των Ευρωπαίων εταίρων μας!

Θέλει αρετή και τόλμη η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης σε τέτοιες δύσκολες ώρες και ο πρωθυπουργός απέδειξε στο Πανελλήνιο αλλά και στην Ευρώπη ότι τα διαθέτει!

Δυστυχώς όμως δεν επέδειξαν την ίδια τόλμη αλλά και την πολιτική ευελιξία της ανάγκης, λιποτακτώντας ουσιαστικά από τον ρεαλισμό της δύσκολης στιγμής, οι πολιτικοί της αριστερής πλατφόρμας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, οδηγώντας έτσι σε διάσπαση την πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας!

Το ΝΑΙ που κλήθηκαν να υποστηρίξουν αυτή τη φορά ενώπιον του κοινοβουλίου, δεν ήταν διαπίστευση για υποταγή και συνθηκολόγηση, αλλά μια τελευταία ίσως προσπάθεια να σταθούμε όρθιοι και να αποτρέψουμε την καταστροφή της άτακτης χρεοκοπίας. Ήταν μια τελευταία ευκαιρία να διεκδικήσουμε την όποια βοήθεια μας οφείλει η Ευρώπη!

Αν όμως η διαφωνούσα αριστερά ,πιστεύει ότι δεν είναι σε θέση να διαπραγματεύεται με βάση τις ιδέες και τις θέσεις της, να απαιτεί, να διεκδικεί και να προτείνει, τότε δυστυχώς ζει σε έναν άλλο κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας!

Ο επικεφαλής της αριστερής πλατφόρμας μίλησε για «εναλλακτικές επιλογές» που θα έπρεπε να έχει κάνει ο πρωθυπουργός, χωρίς όμως να παρουσιάσει υπεύθυνα και συγκεκριμένα καμία από αυτές! Παράλληλα, διαμηνύει ότι στηρίζει την κυβέρνηση, αλλά όχι τα μέτρα που προτείνει. Είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα, όταν κάποιο στέλεχος κυβέρνησης ή κόμματος διαφωνούσε με τις κυρίαρχες επιλογές της πλειοψηφίας, να παραδίδει την θέση του με αξιοπρέπεια και να αποσύρεται!

Αυτό ουσιαστικά που έχουν καταφέρει με την στάση τους οι 39 διαφωνούντες αιρετικοί του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, είναι να καταστήσουν τον πρωθυπουργό όμηρο της αντιπολίτευσης, την κυβέρνηση αδύναμη να ορθώσει ανάστημα εντός και εκτός της χώρας και τον πρόεδρο της «Νέας Δημοκρατίας» εκπροσωπώντας την, να λοιδορεί με τα καλαμπούρια της «αστικής του ευγένειας» στη Βουλή, τον χώρο, τα πρόσωπα, την ιστορία και τις αξίες της Αριστεράς!

Δεν έχει αυτό το δικαίωμα, ό άνθρωπος του οποίου η παράταξη που ηγείται, συνέβαλε τα μέγιστα με τις πολιτικές που εφάρμοζε εδώ και σαράντα χρόνια, στην καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας!

Ποντάρει όμως κι εκείνος στην «κοντή μνήμη» των Ελλήνων, που όπως λένε κάποιοι διαρκεί μόνο έξι μήνες!

Η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλέον στις υποχρεώσεις και την λειτουργία της, υπό την παρούσα μορφή και θα πρέπει ο πρωθυπουργός το συντομότερο δυνατόν να προκηρύξει εκλογές! Δεν είναι δυνατόν με τόσα ανοιχτά μέτωπα γύρω της η κυβέρνηση να παράξει έργο το επόμενο διάστημα, χωρίς την δεδομένη και απόλυτη στήριξη, τουλάχιστον από την σύσσωμη κοινοβουλευτική της ομάδα!

Εκείνο όμως που με τρομάζει περισσότερο απ' όλα, είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε, όπως φαίνεται, ποτέ σχέδιο Β, από καμία κυβέρνηση εδώ και πέντε χρόνια που η χώρα βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας!

Αναρωτιέμαι, πόσο ήσυχος μπορεί να κοιμάται ένας ηγέτης και πόσο ανεύθυνος μπορεί να είναι, αν δεν έχει πάρει μέτρα για την χειρότερη εκδοχή, με σκοπό να προστατέψει τη χώρα του και τους πολίτες;

Αποτελεί ύψιστη εθνική ανάγκη επιτέλους, η εκπόνηση και η επεξεργασία ενός σοβαρού σχεδίου από την Ελληνική κυβέρνηση, ως την έσχατη εναλλακτική λύση και όχι να περιμένουμε από τον δόκτωρα Σόιμπλε να το σχεδιάσει!

Συμμερίζομαι και κατανοώ ως ένα βαθμό, τις επιφυλάξεις και τις ιδεολογικές αντιστάσεις που εκφράζουν οι σύντροφοι της λεγόμενης αριστερής πλατφόρμας, ωστόσο δεν τους επιτρέπω να υπονομεύουν και να αποδομούν από τη θέση που βρίσκονται, εκούσια ή ακούσια και με την πολιτικά ασύμβατη στάση που κρατούν, την πρώτη εκλεγμένη αριστερή κυβέρνηση της χώρας, γιατί «δεύτερη φορά αριστερά» δεν θα υπάρξει σύντροφοι..!

Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως η ντόπια και ξένη ολιγαρχία περιμένουν πως και πως την ώρα και την στιγμή που θα τους δοθεί η ευκαιρία να καταλάβουν και πάλι την εξουσία στην Ελλάδα, αφού όμως αφήσουν πρώτα να καταρρεύσει και να αυτοκαταστραφεί η κυβέρνηση, κλείνοντας έτσι οριστικά και αμετάκλητα την «αριστερή παρένθεση» και μαζί της όλες εκείνες τις ελπίδες που δημιούργησε! Είναι ένα στοίχημα που έχουν βάλει οι εχθροί της Ελλάδας και της Ευρώπης των λαών και θα πρέπει με κάθε τρόπο να εμποδίσουμε να το κερδίσουν!

Έχει μέγιστη ευθύνη η Αριστερά να διαφυλάξει δια της ισχυρής παρουσίας της στην εξουσία, την διεκδίκηση μιας κοινωνικά δίκαιης και βιώσιμης λύσης για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Δεν έχει το δικαίωμα η κυβέρνηση να δραπετεύσει ούτε να λιποτακτήσει ετούτη τη δύσκολη ώρα, από τις ευθύνες που της ανέθεσε γενναιόδωρα ο Ελληνικός λαός!

Να μην έχουμε επίσης καμία αμφιβολία και να μην τρέφουμε καμία απολύτως αυταπάτη πως, χειρότερος από το χειρότερο μνημόνιο, μπορεί να αποδειχθεί τελικά, εκείνος που θα κληθεί να το υλοποιήσει..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Περήφανος Έλληνας..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 07-07-2015

Αισθάνομαι περήφανος που είμαι Έλληνας! Έτσι πιστεύω αισθάνεται σήμερα τουλάχιστον το 61,31% του Ελληνικού λαού, μετά το ηχηρό αποτέλεσμα της κορυφαίας δημοκρατικής διαδικασίας που έλαβε χώρα στον τόπο μας.

Παρά την πρωτοφανή, σε μέγεθος και ένταση, κακόβουλη, λυσσαλέα και συντονισμένη προσπάθεια κακοήθους επίθεσης, συγκεκριμένων οικονομικών κύκλων και συμφερόντων, εντός και εκτός της χώρας, με αποκλειστικό και μόνο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης, ο κυρίαρχος λαός τιμώντας την ιστορία, τον πολιτισμό και τους αγώνες των προγόνων του, προέταξε για ακόμα μια φορά ένα περήφανο και επιβλητικό ΟΧΙ.

Είπε ξεκάθαρα ένα ηχηρότατο ΟΧΙ στους αλαζόνες εμπνευστές και εκφραστές του δόγματος της αυστηρής λιτότητας για τους λαούς της Ευρώπης! Ένα ξεκάθαρο μήνυμα αντίστασης και πατριωτισμού, προς όλους τους λαούς της γηραιάς ηπείρου αλλά και όλου του κόσμου, όπως αρμόζει στην παράδοση και στις αρετές των Ελλήνων!

Είπε ένα μεγάλο ΟΧΙ στην αθλιότητα και την φαυλότητα της εγχώριας μιντιακής διαπλοκής και στους ανθρώπους που με «συνέπεια» την υπηρετούν, προσβάλλοντας βάναυσα τον ρόλο και την ιδέα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και την αρχή της ελευθερίας της έκφρασης και της αντικειμενικότητας της ενημέρωσης.

Είπε ένα εκκωφαντικό ΟΧΙ στα κόμματα της «μίζερης αντιπολίτευσης» που προέτρεξαν να συνασπιστούν υπό την ασφαλή ομπρέλα του ΝΑΙ, νομίζοντας πως έτσι βρήκαν την χρυσή ευκαιρία να αδράξουν θώκο εξουσίας και ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων, μετά τις παραισθησιογόνες «ταπεινές» προσδοκίες τους, περί του κλεισίματος της λεγόμενης «αριστερής παρένθεσης»!

Είπε ένα τεράστιο ΟΧΙ σε όλες εκείνες τις «πρόθυμες συντεχνίες» που διαμορφώθηκαν ατάκτως και έτρεξαν αυτόβουλα να συνταχθούν και να συμμαχήσουν με το απρόσωπο μπλοκ του υποτακτικού ΝΑΙ. Έτσι, η προθυμία τους αυτή μετατράπηκε ουσιαστικά εκ του αποτελέσματος, σε μπούμερανγκ αμφισβήτησης των δημάρχων όλης της χώρας από τους δημότες τους, της Γ.Σ.Ε.Ε. από τους εργαζόμενους και των προέδρων των επιμελητηρίων από τα επαγγελματικά μέλη τους!

Είπε τέλος ένα μεγάλο ΟΧΙ στο φόβο που σπάρθηκε σπάταλα και αυτή τη φορά, από όλες εκείνες τις πλευρές που δεν αγαπούν την Ελλάδα, υποτιμούν και διχάζουν τους Έλληνες και υπονομεύουν τον ρόλο, τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του τόπου!

Πιστεύω όλοι αυτοί, να πήραν το μήνυμα της λαϊκής εντολής, που και ετούτη τη φορά ανέδειξε μεγάλο νικητή την ελπίδα απέναντι στην απειλή και την τρομοκρατία του φόβου, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να επιδείξουν, αν μη τι άλλο, τον απαιτούμενο σεβασμό αλλά και την σοβαρότητα που επιβάλλουν οι στοιχειώδεις κανόνες της δημοκρατίας!

Έστω κι αν είναι κλειστές οι τράπεζες, έστω κι αν περιμένω με τις ώρες στις ουρές των ΑΤΜ για εξήντα ευρώ, έστω κι αν η ζωή μου έγινε ασήμαντη και δύσκολη, σήμερα αισθάνομαι περήφανος που είμαι Έλληνας..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Δε σε φοβάμαι..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-07-2015

Ο φόβος αποτελούσε διαχρονικά το πιο αποτελεσματικό εργαλείο χειραγώγησης συνειδήσεων και τον πλέον επικερδή κατασταλτικό μηχανισμό κάθε επίδοξης αλαζονικής εξουσίας! Εμφανίζεται σαν ένα δηλητήριο που παραλύει κάθε δράση και εξουδετερώνει κάθε αντίσταση, κατά την επέλαση του εκάστοτε κατακτητή που τον επιβάλλει!

Ο κατευθυνόμενος φόβος, συλλογικός ή ατομικός, τροφοδοτείται από την ανασφάλεια μας για το αύριο, διαχέεται και πολλαπλασιάζεται στοχευμένα μέσα σε κοινωνικές δομές, τις οποίες επιθυμούν να διαβρώσουν και να αλλοιώσουν με δόλο, οι αλαζόνες της εξουσίας!

Η πλέον αποτελεσματική όμως χρήση του μηχανισμού του φόβου, είναι αυτή που τον εναλλάσσει περίτεχνα με την ελπίδα και αυτήν την ιδιαίτερη μίξη φαίνεται να την κατέχει και να την «τιμά» καλύτερα από κάθε άλλον, ο χώρος της πολιτικής!

Τα τελευταία πέντε χρόνια οι Έλληνες συγκατοικούμε πλέον με τον φόβο και γειτονεύουμε με την ελπίδα!

Ο πολιτικός και κοινωνικός εκβιασμός ο οποίος επιβάλλεται με επιμονή, συνέπεια και διάρκεια σε ένα ολόκληρο έθνος, στην κλίμακα του φόβου έχει τώρα ξεπεράσει τα όρια του τρόμου! Μόνο που ο τρόμος εδώ είναι αμφίδρομος! Όσο τρομάζουν τους Έλληνες οι ωμές απειλές των πιστωτών για χρεοκοπία, άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο τρομάζουν τους υπηρέτες του παγκόσμιου πλούτου, οι αποφάσεις που αναθέτουν ρόλο στην λαϊκή ελεύθερη έκφραση!

Ξορκίζουν τα δημοψηφίσματα και αναθεματίζουν τις εκλογές. Είναι γιατί, αποτελούν και οι δυο αυτές δημοκρατικές μορφές έκφρασης του λαϊκού αισθήματος, αστάθμητο παράγοντα εξελίξεων και ενδεχόμενη απρόβλεπτη απειλή για τα προκαθορισμένα και αποτιμημένα οικονομικά τους συμφέροντα.

Λίγες μόνο μέρες πριν την ετυμηγορία του λαού μας για το μέλλον των παιδιών του και μετά από σαράντα χρόνια εγκατάλειψης ενός δίκαιου δημοκρατικού θεσμού, ως ο πιο απλός και ασήμαντος Έλληνας πολίτης, αισθάνομαι την ανάγκη να υψώσω τον τόνο της φωνής μου και να βγάλω από μέσα μου ό, τι παλεύει να με κρατάει αιχμάλωτο στη μοίρα μου.

Είναι ίσως, μια κάποια απάντηση που θέλω να δώσω σε όλους αυτούς που ποντάρουν στο φόβο μου!

Δε σε φοβάμαι ΔΝΤ και δεν σε θεωρώ θεσμό στην κοινωνία των εθνών! Δεν σου αναγνωρίζω κανέναν απολύτως κοινωνικό ρόλο που να στηρίζεται στις αρχές και τις αξίες της ανθρώπινης συνύπαρξης! Το παράνομο δάνειο της αιχμαλωσίας μας, χαρακτηρίζει το κύρος και την σημασία σου!

Δε σε φοβάμαι Σόιμπλε, όσο αυστηρό και να' ναι το σκληρό παγωμένο σου βλέμμα, όση χολή κι αν στάζει ο εμπαθής λόγος σου, όσο άκαμπτη, εχθρική κι αν είναι η εκδικητική σου μανία για την χώρα μου!

Η Ευρωπαϊκή, αλλά κυρίως η παγκόσμια ιστορία, θα σε καταγράψει σίγουρα ως σύμβολο αυταρχισμού και γνήσιο εκφραστή της σκληρής λιτότητας για τους λαούς της Ευρώπης!

Δε σε φοβάμαι Ντάισελμπλουμ με τα πλαστά σου πτυχία, όσα Eurogroups και να συγκαλέσεις για το καλό ή το κακό της Ελλάδας, αφού η υποκρισία περισσεύει και η ειλικρίνεια είναι πάντα απούσα σε αυτές τις «συναναστροφές». Έτσι κι αλλιώς, ένα αναλώσιμο ανταλλακτικό είσαι κι εσύ, στην υπηρεσία της παγκόσμιας καπιταλιστικής μηχανής!

Δε σε φοβάμαι Ντράγκι με τις στρόφιγγες του χρήματος και δεν θα σου δώσω την χαρά να με υποβάλλεις στο «μαρτύριο της σταγόνας» της τράπεζας σου, γιατί ξέρω πολύ καλά πως την κάθε σταγόνα, θα απαιτήσεις από τα παιδιά μου να σου την επιστρέψουν πίσω με κουβάδες..!

Δε σε φοβάμαι «εγχώρια μαζορέτα των δανειστών», είτε είσαι δουλοπρεπής πολιτικός, είτε πουλημένος δημοσιογράφος, είτε εντεταλμένο συστημικό μέσο ενημέρωσης, που προσπαθείς καθημερινά με ιδιοτέλεια να με τρομοκρατήσεις και να με πείσεις πως, το δημοψήφισμα ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου, την καταστροφή του σύμπαντος και τον κατακλυσμό του Νώε!

Τα μόνα δυστυχώς συναισθήματα που μου «βγάζεις» με αυτήν την ποταπή, ενδοτική και μοιραία συμπεριφορά σου, είναι η λύπη, η αγανάκτηση και η περιφρόνηση!

Αναρωτιέμαι, τι μπορεί άραγε να με τρομάξει περισσότερο σήμερα, από τους επτά χιλιάδες αυτόχειρες συμπατριώτες μου, από τα δυο εκατομμύρια των ανέργων μας, από τα τρία εκατομμύρια των συμπολιτών μας που βρίσκονται εκτός συστήματος υγείας, από τα εξακόσιες χιλιάδες παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας και της ανέχειας;

Όμως, όλα αυτά τα «θαυμαστά έργα» είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογής των μνημονίων, που είναι προσηλωμένα στην αρχή της «αυστηρής λιτότητας», η οποία αποτελεί και πάλι το δομικό στοιχείο της πρότασης των δανειστών, που καλούμαστε να καταψηφίσουμε ή να υπερψηφίσουμε την επόμενη Κυριακή!

Παρατηρείται και εντείνεται καθημερινά, μια καλά μεθοδευμένη προσπάθεια αλλοίωσης του περιεχομένου του ερωτήματος που αφορά το δημοψήφισμα, ταυτίζοντας ουσιαστικά την επιλογή του ΟΧΙ με την επιστροφή της χώρας στην δραχμή. Το ψέμα και η κοροϊδία είναι οχήματα του φόβου και μέσω αυτών αποσκοπούν οι υπέρμαχοι των μνημονίων, να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να διαβρώσουν ευάλωτες πολιτικά συνειδήσεις!

Πρέπει έγκαιρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως, η διαφορά ανάμεσα στο ΝΑΙ ή το ΟΧΙ που θα πούμε, είναι αντίστοιχα η απάντηση στο ερώτημα, αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη με υποταγή ή αν επιθυμούμε να μείνουμε στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια!

Να μην ξεχνάμε όμως πως, ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία και η μοναδική επιθυμία που θα πρέπει να ενώνει όλους τους Έλληνες σήμερα, είναι η επιθυμία να απαλλαγούμε από όλη αυτή την κακομοιριά και την μιζέρια στη ζωή μας, που μας έχουν επιβάλλει οι θεσμοί της εξαθλίωσης, να ξαναβρούμε τον δρόμο μας, περήφανοι για την ιστορία μας, τον πολιτισμό και τους αγώνες του λαού μας για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία!

«Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος..!»

(Πρωταγόρας: Ο παλαιότερος θεωρητικός σοφιστής της Δημοκρατίας)

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ένα φάντασμα πάνω από την Ευρώπη..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-06-2015

Είμαστε ακόμα ζωντανοί! Παρά τις απειλές, τις διαβεβαιώσεις, τις υποσχέσεις και τα τελεσίγραφα των εκπροσώπων των δανειστών για χρεοκοπία, η Ελλάδα στέκεται ακόμα όρθια στα πόδια της!

Τα διεθνή, αλλά δυστυχώς και αρκετά Ελληνικά, μέσα ενημέρωσης, ταγμένοι αρωγοί της καλά οργανωμένης ανθελληνικής προπαγάνδας, μας προειδοποιούν καθημερινά πως, από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή, επέρχεται το μοιραίο για το «ατίθασο μέλος» της Ευρώπης.

Ο «φτωχός συγγενής» φιγουράρει καθημερινά πλέον στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου, όχι όμως με την ιδιότητα του μέλους που τολμά να αντιστέκεται και να διεκδικεί τα δικαιώματα του, αλλά με την ρετσινιά του «μαύρου πρόβατου» που θέτει σε κίνδυνο την «αρμονία» και την «συνοχή» της Ευρωπαϊκής, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας!

Η βούληση της κυβέρνησης να αναδείξει διεθνώς την πολιτική διάσταση του προβλήματος που αφορά το Ελληνικό χρέος, ξεγύμνωσε τους επικριτές μας και αποκαλύπτει τώρα τις πραγματικές προθέσεις τους απέναντι στη χώρα μας.

Μέχρι σήμερα οι προθέσεις αυτές παρέμεναν επιμελώς κρυμμένες στις λεπτομέρειες των υποπαραγράφων των τεχνικών κλιμακίων και στους σκοτεινούς νευρώνες των τεχνοκρατικών συνειδήσεων!

Τώρα όμως που περιθωριοποιήθηκαν οι υπάλληλοι των θεσμών, τα φώτα έπεσαν αναγκαστικά στους πολιτικούς προϊστάμενους και εκλεγμένους εκπροσώπους των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής κοινότητας. Έτσι, αποκαλύπτεται ο πραγματικός ρόλος του καθενός, οι ετερόκλητες συμμαχίες της ανάγκης, οι αναγκαστικοί συμβιβασμοί των υποτελών μελών, η επιβλητικότητα των ισχυρών και η υποτακτικότητα των εξαρτημένων.

Αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι η δημιουργία μια σύγχρονης «πολιτικής Βαβέλ» μέσα στην Ευρώπη, που καθένας μιλάει πολλές γλώσσες, κανένας όμως την γλώσσα της αλήθειας!

Άλλα λένε στις κατ' ιδίαν μεταξύ τους συνομιλίες, άλλα δηλώνουν στα μέσα ενημέρωσης και άλλα ψηφίζουν τελικά στα κάθε λογής groups .

Δεν μας λένε ξεκάθαρα τι ακριβώς ζητάνε από εμάς, αλλά δεν παραλείπουν να μας δηλώνου ευθαρσώς τι δεν θέλουν!

Δεν θέλουν, για παράδειγμα, αριστερές κυβερνήσεις! Δεν επιθυμούν πολίτες ψηφοφόρους με ελεύθερες αριστερές συνειδήσεις! Δεν θέλουν να περιθωριοποιούμε τους «πρόθυμους» και πάλαι ποτέ πολιτικούς συνομιλητές τους! Δεν θέλουν και κάνουν τα πάντα γι' αυτό, να δουν την Ελλάδα να ορθοποδεί και να βγαίνει από το αδιέξοδο για το οποίο είναι και εκείνοι συνυπεύθυνοι!

Ένα φάντασμα πλανιέται σήμερα πάνω από την Ευρώπη. Είναι το φάντασμα του φόβου που επιθυμούν να επιβάλουν κάποιοι σε όλους τους λαούς ανεξαιρέτως, πιστεύοντας πως έτσι θα τους χειραγωγήσουν αποτελεσματικότερα!

Η Ελλάδα αποτελεί απλά την αφετηρία μιας νέας εποχής «πολιτικής και κοινωνικής τρομοκρατίας», που εγκαινιάζεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής ένωσης, ένα επικίνδυνο παιχνίδι που κανένας δεν γνωρίζει τις συνέπειες που θα προκαλέσει μελλοντικά.

Με αυτές τις πρακτικές, οι Ευρωπαίοι κυρίαρχοι παίκτες του κακόβουλου και επικίνδυνου παιχνιδιού, δεν αμφισβητούν μόνο την θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αλλά το ίδιο το κοινό Ευρωπαϊκό μας μέλλον!

Το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα φαίνεται να τρίζει συθέμελα και αυτοί φοράνε ωτασπίδες!

Το όραμα «της Ευρώπης των Λαών», όπως το χαρακτηρίζουν κάποιοι, με αυτές τις μεθόδους κινδυνεύει να μετατραπεί σύντομα σε εφιάλτη!

Τα ηθικά στηρίγματα του οικοδομήματος, που αποτελούν και δομικά στοιχεία του, με γνώμονα την αλληλεγγύη την ισονομία την δικαιοσύνη και την δημοκρατία, υποχωρούν άτακτα και την θέση τους παίρνουν υλιστικές παράμετροι κερδοσκοπίας, τοκογλυφίας και ασύμμετρης ανάπτυξης!

Έτσι όμως, η Ευρώπη κινδυνεύει να εισέλθει σε περίοδο παρατεταμένης οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής παρακμής, που θα την οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην διάλυση της!

Η απαξίωση των ισχυρών θεσμικών μηχανισμών της ένωσης, απέναντι στην ελεύθερη βούληση των λαών της Ευρώπης, την οποία βιώσαμε κι εμείς πρόσφατα σε όλο της το μεγαλείο δια των εκπροσώπων τους, με τις κακοήθειες, τις αδιάκριτες παρεμβάσεις τους και τους κακόβουλους σχολιασμούς για την ετυμηγορία μας, θα έχει ως αποτέλεσμα τον επαναπροσδιορισμό των σκέψεων, των σχέσεων και των επιδιώξεων μας, ως μέλη μιας κοινότητας αντιπάλων και όχι ισότιμων ετέρων, που στο υποσυνείδητο έχει αρχίσει ήδη να δουλεύει!

Η ματαιοδοξία, η εμμονή στο δόγμα της σκληρής λιτότητας και η απληστία, απειλεί να μετατρέψει τον ήδη κακοτράχαλο και ανηφορικό «Ευρωμονόδρομο», σε κατήφορο διπλής κατεύθυνσης!

Ο «Ευρωσκεπτικισμός» που αποτελεί πλέον υπολογίσιμο ρεύμα μεταξύ των μελών της ένωσης, δεν απέχει πολύ από το να μετατραπεί σε ισχυρό μέτωπο «Ευρωαρνητισμού», με συνέπεια την αμφισβήτηση, την απόρριψη και τέλος την αυτοκαταστροφή της Ευρωζώνης!

Στο εσωτερικό τώρα, με θλίβουν οι υποτιμητικές αναφορές για την χώρα μας, στην Ζάμπια, στην δεκαετία του πενήντα και στην μικρασιατική καταστροφή, από ορισμένους πολιτικούς που υποδύονται τους «καλούς πατριώτες».

Θα τους συνιστούσα περισσότερη εγκράτεια στον αρνητικό ενθουσιασμό τους, γιατί τους έχουμε πάρει χαμπάρι!

Είναι αυτό που λέμε: «Θέλει ο πολιτικός να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν τον αφήνει!»

Για όλους εκείνους που ανησυχούν πραγματικά, ένα πράγμα είναι σίγουρο! Στις δύσκολες ώρες που διανύουμε δεν δοκιμάζεται η Ελλάδα περισσότερο από την ίδια την Ευρώπη!

Δεν απειλείται περισσότερο η Ευρώπη από την Ελληνική χρεοκοπία, όσο οι λαοί της γηραιάς ηπείρου από μια νεοφιλελεύθερη, αυταρχική και ανάλγητη Ευρωπαϊκή ηγεσία!

Δεν αμφισβητείται περισσότερο η θέση της Ελλάδας μέσα στη Ευρώπη, όσο η θέση της Ευρώπης μέσα στην Δημοκρατία!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η Παιδεία... ασθενεί..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 06-05-2015

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ένα καθαρά Ελληνικό φαινόμενο λαμβάνει χώρα στους κόλπους της δημόσιας εκπαίδευσης, αμφισβητώντας και αποδομώντας τον ρόλο και την λειτουργία της.

Μια κακή συνήθεια που τείνει να γίνει παράδοση και θεσμός στον τόπο μας και χαρακτηρίζεται από ένα ισχυρό κύμα μαζικής φυγής ενός μεγάλου μέρους μαθητών από τις αίθουσες διδασκαλίας, στο τελείωμα της σχολικής χρονιάς.

Αφορά σχεδόν το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού της τελευταίας τάξης του Λυκείου, σε πανελλαδικό μάλιστα επίπεδο, ο οποίος εντάσσει στο γενικότερο σχέδιο προετοιμασίας του για τις επερχόμενες πανελλαδικές εξετάσεις, την απουσία του από το σχολείο, κατά τον τελευταίο μήνα των μαθημάτων.

Σύμφωνα με το σχέδιο προετοιμασίας τους, οι μαθητές και υποψήφιοι φοιτητές, φροντίζουν να μην κάνουν απουσίες κατά την διάρκεια του σχολικού έτους, με σκοπό να εξαντλήσουν όλα εκείνα τα περιθώρια που τους παρέχει το σχετικό νομικό πλαίσιο, για τις απαιτούμενες παρουσίες τους εντός του σχολείου και τις προβλεπόμενες απουσίες τους από αυτό.

Έτσι, παρατηρείται το ανορθόδοξο φαινόμενο, οι συνεπέστεροι μαθητές ως προς τις παρουσίες αλλά και ως προς τις επιδόσεις τους, να εγκαταλείπουν το σχολείο τον τελευταίο μήνα των μαθημάτων, προκειμένου να διαβάσουν, όπως ισχυρίζονται. Αυτό έχει ως συνέπεια να προσέρχονται στο σχολείο τους, μόνο εκείνοι οι μαθητές που δεν είναι σε θέση να διασφαλίσουν την επάρκεια της φοίτησης τους, διαφορετικά θα απουσίαζαν και αυτοί με την σειρά τους, αν και αποτελούν μειοψηφία στην μαθητική κοινότητα.

Το χειρότερο όμως απ' όλα αυτά και εκείνο που με προβληματίζει αλλά και που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως, η ίδια η κοινωνία έχει αποδεχθεί πλέον το φαινόμενο αυτό, ως φυσιολογικό επακόλουθο μιας ιδιαίτερα επίπονης και εξαντλητικής διαδικασίας, που επιβάλει το καθιερωμένο σύστημα εισαγωγής υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η συνέργεια της πολιτείας στην επικράτηση αυτού του παράδοξου εποχιακού φαινομένου που παρατηρείται στα σχολεία μας, διαφαίνεται και καταγράφεται διαχρονικά, τόσο σε τυπικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο.

Δεν μπόρεσα ποτέ, για παράδειγμα, να κατανοήσω την λογική του Υπουργείου της Παιδείας να επιβραβεύει τους «καλούς» μαθητές, που συγκεντρώνουν μέσο όρο προφορικής βαθμολογίας για τα δύο τετράμηνα, μεγαλύτερο ή ίσο των 15 μονάδων, με ένα έξτρα μπόνους 50 απουσιών που μπορούν να κάνουν επιπλέον, από εκείνους τους μαθητές που δεν έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν την παραπάνω βαθμολογική επίδοση.

Δηλαδή, επιβραβεύουμε έναν «καλό» μαθητή απομακρύνοντας τον από το σχολείο του και ταυτόχρονα τιμωρούμε έναν άλλο όχι και τόσο καλό, επιβάλλοντας την παρουσία του στο ίδιο σχολείο!

Ωστόσο, τις παραπάνω 50 απουσίες που μπορεί να κάνει ο «καλός» μαθητής, θα πρέπει να φροντίσει να τις δικαιολογήσει ως «ασθένεια», από κάποιο δημόσιο νοσοκομείο.

Εδώ έρχεται να «συνδράμει» με τον τρόπο της και η «Ιατρική επιστήμη» στην επίτευξη του σχεδίου με την κωδική ονομασία «νόμιμη απομάκρυνση των μαθητών από τα σχολεία
τους !»

Ακόμα και κάποιοι ιδιώτες γιατροί παρατηρούνται να «εξαργυρώνουν» τις πολύτιμες ιατρικές τους γνώσεις, στην υπηρεσία κάποιων «κατά φαντασία ασθενών» μαθητών!

Αν κάποιος σοβαρός στατιστικολόγος έμπαινε ποτέ στον κόπο αυτή την εποχή να καταγράψει, στατιστικά εννοώ, τα απαλλακτικά ιατρικά σημειώματα που εκδίδονται επίσημα, μόνο από τα δημόσια νοσοκομεία για λογαριασμό της μαθητιώσας νεολαίας μας, θα συμπέραινε προς μεγάλη του έκπληξη πως, σχεδόν ολόκληρος ο μαθητικός πληθυσμός της χώρας στην ηλικία των δεκαοκτάρηδων, ασθενεί μαζικά ετούτη την περίοδο!

Όμως αποτελεί κοινό μυστικό και δυστυχώς θλιβερή πραγματικότητα, που δεν χρειάζεται καμία στατιστική έρευνα να το επιβεβαιώσει, πως η «ασθένεια» ετούτη, μόνο τα παιδιά μας δεν αφορά, που είναι και τα μεγάλα θύματα ενός πραγματικά νοσηρού πολιτικού συστήματος, που με τις επιλογές του, φρόντιζε πάντα να αναδεικνύει την δημόσια Παιδεία μας ως τον «μεγάλο ασθενή», «απαλλάσσοντας» κάθε εκπαιδευτικό σύστημα που την οργανώνει, από την μέγιστη υποχρέωση και το ιερό καθήκον του, να υπηρετεί με αφοσίωση την νεολαία μας και να προωθεί ανεμπόδιστα την γνώση, τις αξίες, τα ιδανικά, την κουλτούρα και τον πολιτισμό!

Η διαρκής και επιμελώς συντηρούμενη υποβάθμιση του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου, που απομονώνει και αποξενώνει τον μαθητή από το φυσικό του περιβάλλον, εμποδίζοντας έτσι την βελτίωση των όρων κοινωνικής συνύπαρξης, αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή, με σκοπό την επικράτηση της αμάθειας, ως απαραίτητη προϋπόθεση χειραγώγησης της κοινωνίας.

Μιας κοινωνίας μπερδεμένης, που όχι μόνο δεν φαίνεται να διαθέτει υγιή αντανακλαστικά αμφισβήτησης και αντίστασης, αλλά αντίθετα, συμβιβάζεται και προσαρμόζεται εύκολα, συνεργώντας έτσι πολλές φορές με τον τρόπο της σε αυτή την χειραγώγηση.

Όλη ετούτη την πραγματικά άχαρη περίοδο για την εκπαιδευτική κοινότητα, κατά την οποία, οι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε συλλέκτες δικαιολογητικών, οι γονείς σε δέκτες δικαιολογιών και οι μαθητές σε μηχανές αποστήθισης ανούσιας εφήμερης γνώσης, ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι μαζί, κάποια στιγμή στο μέλλον να αποκτήσουμε επιτέλους την Παιδεία εκείνη που μας αξίζει!

Καλό μήνα και καλή επιτυχία στα παιδιά μας!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο εφιάλτης..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-04-2015

Έχουν περάσει κιόλας τρεις μήνες από την εκλογή της νέας κυβέρνησης, τα πανηγύρια της νίκης έχουν τελειώσει και η σκληρή πραγματικότητα «χρωματίζει» την επόμενη μέρα! Εμείς οι πολίτες, αφού δώσαμε στους νέους κυβερνώντες ένα «εύλογο» χρονικό διάστημα ανοχής για την προσαρμογή τους στον νέο θεσμικό τους ρόλο, αρχίζουμε να βλέπουμε τώρα την υπομονή μας να εξαντλείται σιγά-σιγά και την σημαία της ελπίδας να υποστέλλεται άτακτα!

Η εικόνα που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται για το μέλλον της χώρας δεν είναι αυτή που περιμέναμε να δούμε και μας απογοητεύει καθημερινά! Ο καθένας, μέσα και γύρω από την κυβέρνηση, εκφράζει την δικιά του άποψη, δημιουργώντας μια σύγχρονη πολιτική Βαβέλ που προκαλεί σύγχυση και προβληματισμό! Στο μόνο που φαίνεται να συμφωνούν απόλυτα είναι στις ενδυματολογικές επιλογές που επιβάλουν την απουσία της γραβάτας!

Ο Αλέξης, αν και δείχνει να διακατέχεται από καλές προθέσεις και να έχει συνηθίσει πλέον το λιτό πρωθυπουργικό κοστούμι, φαίνεται αδύναμος να επιβάλει την κυρίαρχη αντίληψη του, προς τις άτακτες συνιστώσες! Όμως, δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός, αφού το παιχνίδι των εντυπώσεων έχει καταφέρει να το κλέψει ο Γιάνης με τον αιρετικό ανατρεπτικό του χαρακτήρα, τον χειμαρρώδη και με άριστη ξενική προφορά λόγο του και την δημιουργική του ασάφεια, όπως αυτή χαρακτηρίζει τις ανεξάντλητες συνεντεύξεις του!
Με αφοσίωση στο προσωπικό του dress code , την κόκκινη ρήγα στο γιακά και το ξεζωσμένο πουκάμισο, προσπαθεί να πουλήσει «τσαμπουκά» στους Ευρωπαίους ομολόγους του και να τους «το παίξει έξυπνος», προκαλώντας άλλοτε την οργή και άλλοτε την θυμηδία τους!

Στο εσωτερικό της χώρας, ο Πάνος έχει και αυτός τον δικό του δυναμικό ρόλο, διακριτό ή αδιάκριτο, ανάλογα με την περίπτωση, απογοητεύοντας όμως μέχρι στιγμής τουλάχιστον, όλους εκείνους τους «πατριώτες» που αναμένουν πως και πως την στιγμή που θα τα «βροντήξει» όλα κάτω και θα φύγει!

Παρατηρούμε επίσης και το καταγράφουμε ως αξιοπερίεργο, ότι τον ουσιαστικό ρόλο της αντιπολίτευσης τον έχει αναλάβει ο ίδιος ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, με τις αντιθέσεις και την πολυφωνία των στελεχών του, μιας και οι «άλλοι» φαίνεται να μην βολεύονται και τόσο, στα «ταπεινά έδρανα» που τους τοποθέτησε ο κυρίαρχος λαός!

Αντί να ελέγχουν ουσιαστικά και δημιουργικά την εξουσία, όπως επιβάλει άλλωστε και ο θεσμικός τους ρόλος, αναλώνονται σε αναθέματα και αλαλαγμούς στα τηλεοπτικά παράθυρα, περιορίζοντας και εξαντλώντας την αντιπολιτευτική τους ρητορική, στις πλατείες της πρωτεύουσας που «λιάζονται οι πρόσφυγες της Τασίας» και στα βενζινάδικα της Αιδηψού, που δεν διαθέτουν αέρα για τα ξεφούσκωτα λάστιχα της Ζωής!

Μ' αυτά και μ' αυτά όμως, χάνουμε πολύτιμο χρόνο αθετώντας την θεμελιώδη υποχρέωση του έθνους μας να είναι συνεπές προς την εμπρόθεσμη εξόφληση των τόκων και των χρεολυσίων, έναντι των αξιότιμων δανειστών μας!

Η αξιοπιστία και το κύρος της πατρίδας μας «τίθεται εν αμφιβόλω» και η διεθνής «συμμορία του κεφαλαίου», οι «νταβατζήδες του χρήματος», θέτουν τώρα σε εφαρμογή το plan x , προκειμένου να προκαλέσουν οικονομική, αλλά πρωτίστως πολιτική ασφυξία στην αριστερή νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του τόπου, η οποία έτσι και αλλιώς αποτελεί προκλητική παραφωνία στην νεοφιλελεύθερη «ορχήστρα» της παραδοσιακής συντηρητικής «ευρωπαϊκής οικογένειας»!

Έτσι λοιπόν, μετά και την διεθνή απομόνωση που επιβάλει η «ασφυξία» και ενώ εμείς οι πολίτες εξακολουθούμε να είμαστε σταθερά προσηλωμένοι «ψυχή τε και σώματι» στο δόγμα «νυν υπέρ πάντων ευρώ!», θα πρέπει να αποδεχτούμε τώρα την ήττα της λανθασμένης πολιτικής επιλογής μας και να διασώσουμε όπως-όπως, ό, τι μπορεί να σωθεί!

Η «αριστερή παρένθεση» φαίνεται να κλείνει κάπου εδώ και η «δημιουργική ασάφεια» παραχωρεί τώρα την θέση της στην «καταστροφική σαφήνεια», που χαρακτηρίζει την νέα «δεξιά αγκύλη» που διαισθάνομαι να ανοίγεται ξανά και να προσδιορίζει το πολιτικό μας μέλλον!

Ο φόβος , ο τρόμος και η απελπισία ξαναζωντανεύουν με την χειρότερη μορφή τους!
Οι εικόνες με τις ουρές έξω από τις τράπεζες και τα σούπερ μάρκετ που υπαινίσσονται καθημερινά τα «δελτία των οκτώ», κατακλύζουν την φαντασία μας και απειλούν θανάσιμα την επιβίωση μας!

«Τώρα τι κάνουμε ρε παιδιά; Υπάρχει άραγε ελπίδα σωτηρίας;», αναρωτιόμαστε!

«Μα και βέβαια υπάρχει!», ακούμε μια αυστηρή δυνατή φωνή με γερμανική προφορά να μας καθησυχάζει! Ο Αντώνης είναι εδώ και περιμένει μόνο το κάλεσμα ενός τηλεφώνου για να επιστρέψει πίσω στα «καθήκοντα του»! Είναι έτοιμος να δώσει ραντεβού με τον συνεταίρο και στενό του συνεργάτη τον Ευάγγελο στο σπίτι του Μαξίμου, για να βρεθούν το συντομότερο δυνατόν και να σχεδιάσουν ξανά τις αποτελεσματικές τους κινήσεις, για άλλη μια δύσκολη διάσωση της χώρας!

Ο Αντώνης, ως απόφοιτος της «ανδρικής σχολής», θα αναλάβει την αποκατάσταση της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και την τρόικα(δεν του αρέσει να τους αποκαλούν θεσμούς) με «σαγηνευτικό» τρόπο που μόνο εκείνος γνωρίζει και προπαντός χωρίς να εκνευρίσει τους δανειστές μας!

Ο Ευάγγελος αναλαμβάνει να κάνει, όπως πάντα, την «βρώμικη δουλειά» και υπό την αίγλη του Ζαππείου ανακοινώνει σε δια-καναλική συνέντευξη τύπου και κουνώντας επιτιμητικά το πιο χοντρό του δάκτυλο προς την ατίθαση «κοινωνία των χαμηλών προσδοκιών», πως η χώρα που εκείνος παρέδωσε λίγο πριν την έξοδο της στις αγορές, έχει πια καταστραφεί ολοσχερώς από την πολιτική απειρία του Αλέξη και των συντρόφων του! Μας ανακοινώνει μαζί με την «απέραντη θλίψη και οδύνη του», πως θα πρέπει τώρα να βάλουμε «το μαχαίρι στο κόκαλο» και το χέρι βαθιά στην ξεπατωμένη τσέπη μας , προκειμένου να διασώσουμε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χρεοκοπημένης πατρίδας!

Προκειμένου μάλιστα να είναι αντιπροσωπευτική και ισχυρή η νέα συγκυβέρνηση εθνικού σκοπού και ύστατης σωτηρίας, έχουν απευθύνει πρόσκληση και σε άλλους πρωταγωνιστές της πάλαι ποτέ πολιτικής μας σκηνής, για να «διανθίσουν» με την παρουσία τους το «εθνικό μας όραμα!»

Η πρώτη πρόσκληση θα δοθεί στον Γιώργο του «Καστελόριζου», για συμβολικούς λόγους, αλλά κυρίως για να εμπνεύσει με την αύρα και την ιστορία του, ακόμα και τους τελευταίους εναπομείναντες ονειροπόλους ρομαντικούς σοσιαλιστές!

Μετά θα καλέσουν και τον Κώστα, που με το βαρύ ιστορικό του όνομα και μόνο, θα ενώσει και θα εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα της χώρας, χωρίς καν να χρειαστεί να διακόψει την «νεκρική απέραντη σιωπή του», την οποία ξεκίνησε και συνεχίζει να διατηρεί με απόλυτη συνέπεια από το 2009!

Ίσως χρειαστεί να καλέσουν και τον ξεχασμένο από όλους πια Φώτη, ενώ την ανανέωση και την φρεσκάδα θα την αναζητήσουν σίγουρα στο πρόσωπο του Σταύρου, αγαπημένου παιδιού του Μάρτιν, των media και της εγχώριας οικονομικής διαπλοκής.

Δεν θα παραλείψουν βέβαια να καλέσουν και όλους εκείνους τους «χρήσιμους» τεχνοκράτες συνεργάτες τους, με επικεφαλή τον Γκίκα, γιατί εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους, πως να στέλνει προς τα έξω emails και money ..!

Έτσι, όλοι αυτοί μαζί ενωμένοι, σαν μια γροθιά στο στομάχι μας, από την επόμενη μέρα κιόλας, αφού χαλαρώσουν τις σφιγμένες γραβάτες τους, θα σηκώσουν τα μανίκια με ιδιαίτερη όμως προσοχή, χωρίς να προκαλέσουν φθορά ή απώλεια στα πανάκριβα μανικετόκουμπα, προκειμένου να εργαστούν «σκληρά» για την ανοικοδόμηση της κατακαημένης Ελλάδας!

Την ίδια ακριβώς στιγμή η εικόνα της χώρας μας έξω αρχίζει ήδη να αλλάζει! Η αισιοδοξία επιστρέφει, οι αγορές βλέπουν ξανά φως στο τούνελ, το οποίο προσδιορίζουν στις απαρχές του 2050, τα χρηματιστήρια εκτοξεύονται, τα spreads πέφτουν κατακόρυφα και η ανθελληνική Bild δημοσιεύει διθυράμβους για την «νέα Ελλάδα» που είναι έτοιμη να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της!

Για μια στιγμή μάλιστα, μου φάνηκε πως πέρασε μπροστά από τα μάτια μου, μέσα από τις προκατασκευασμένες εικόνες της υπερβολής, ο «καιόμενος φοίνικας», αλλά τον θεώρησα ως προβοκατόρικο συνειρμό και οφθαλμαπάτη ψευδαισθήσεων του καταπιεσμένου υποσυνείδητου και τον παρέβλεψα!

Οι φωνές από την Ευρώπη δεν ακούγονται πια ως απειλές, αλλά ως φιλοφρονήσεις !
Η Άγκελα, ο Βόλφγκανγκ, ο Γερούν, ο Ζαν-Κλοντ, ο Μάριο, ο Μάρτιν, ο Πιέρ, ο Φρανσουά και όλοι οι άλλοι συντελεστές του «θιάσου» της μαύρης «Ευρω-κωμωδίας», εξάρουν τώρα τις αρετές των Ελλήνων, που εμπιστεύονται και πάλι τους «κατάλληλους», έμπειρους, εγκεκριμένους και «πιστοποιημένους» ηγέτες τους!

Αλλά και στο εσωτερικό, τα δελτία ειδήσεων των οκτώ δεν μας τρομοκρατούν πλέον!

Ο Γιάννης, ο Νίκος, η Όλγα, ο Άρης, ο Μπάμπης και «τα άλλα παιδιά» της καλά συντηρούμενης και κατευθυνόμενης τηλεοπτικής μας υποκουλτούρας, δεν είναι πια τόσο εχθρικοί όπως τους ξέραμε και δεν μιλάνε πια για καταστροφή της Ελλάδας, παρά μόνο για τις «θυσίες» που θα πρέπει να κάνουν πάλι οι συνήθεις Έλληνες-υποζύγια, ανακοινώνοντας με ψύχραιμο και πολιτισμένο τρόπο τον αριθμό των απολύσεων που «συμφωνήθηκε» να γίνουν για τον επόμενο μήνα και τις επικείμενες «απαραίτητες» νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, ως ελάχιστες προαπαιτούμενες «εθνικές» ενέργειες, με αντάλλαγμα την θετική μας αξιολόγηση!

Εγώ όμως, αντίθετα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ευφορίας που επικρατεί, γιατί δεν συμμερίζομαι όλη αυτήν την αισιοδοξία; Γιατί ο φόβος μου μοιάζει αυτή τη φορά περισσότερο με εφιάλτη; Γιατί αισθάνομαι πως η θηλιά που έσφιγγε μέχρι τώρα τον λαιμό μου, ξαφνικά προβάρεται στο λαιμό των παιδιών μου;

Είμαι έτοιμος να καταρρεύσω, αισθάνομαι ισχυρή την ανάγκη να φύγω όσο πιο μακριά μπορώ, να τρέξω γρήγορα και να αφήσω πίσω μου ετούτη τη χώρα και μια δυνατή κραυγή!

Εκείνη όμως ακριβώς την στιγμή ξυπνώ τρομαγμένος και καταϊδρωμένος, αλλά και κάπως ανακουφισμένος!

Ήταν μόνο ένα κακό όνειρο, είπα! Ένας φρικτός απρόσμενος εφιάλτης..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Je suis Josephine..! (Είμαστε όλοι Ζοζεφίν..!)
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-04-2015

Μέσα σε όλη αυτήν την «οικονομική αντάρα» και την «πολιτική καταχνιά» που επιμελώς φροντίζουν κάποιοι ευρωπαίοι τεχνοκράτες «εταίροι» μας, να καλύπτει την χώρα μας τους τελευταίους μήνες, , αναζητούμε ο καθένας από εμάς αλλά και όλοι μαζί οι Έλληνες, να βρούμε λίγες στιγμές χαλάρωσης και ανθρώπινης εκτόνωσης!

Χαλάρωσης, από την μονοτονία και την μιζέρια των απειλών, των προειδοποιήσεων και της ανεπιτυχούς (ευτυχώς μέχρι στιγμής), προσπάθειας εκφοβισμού της Ελληνικής κοινωνίας, από τους γνωστούς-άγνωστους αυταρχικούς, άπληστους και ματαιόδοξους αξιωματούχους εκφραστές της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας!

Αναζητούμε όμως και κάποιες στιγμές εκτόνωσης στην προσπάθεια μας να διατηρήσουμε ζωντανές, την εθνική μας υπερηφάνεια, την ψυχική μας ανάταση και τις μελλοντικές μας προσδοκίες!

Μια τέτοια στιγμή είχαμε την τύχη να βιώσουμε πρόσφατα μέσα από τις τηλεοπτικές μας οθόνες, κατά την εξέλιξη ενός απρόοπτου περιστατικού που έλαβε χώρα και μεταδόθηκε σε απευθείας σύνδεση με εικόνα, σε όλη την υφήλιο!

Πρωταγωνίστρια έγινε στο περιστατικό μια νεαρή ακτιβίστρια που ακούει στο όνομα Ζοζεφίν Βιτ, όταν «τόλμησε» να ανέβει απρόσκλητη στο τραπέζι του πανίσχυρου τραπεζίτη και προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας(ΕΚΤ), κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου που παραχωρούσε ο δεύτερος, όχι για να χορέψει κάποιον εξωτικό χορό μπροστά στον πρόεδρο, αλλά για να αποδοκιμάσει τόσο τον ίδιο όσο και την τράπεζα που διευθύνει, για τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλουν και εφαρμόζουν, στις φτωχές χώρες του Ευρωπαϊκού νότου!

Φωνάζοντας το σύνθημα «Κάτω η δικτατορία της ΕΚΤ», η ξανθιά ακτιβίστρια πήδησε πάνω στο τραπέζι της συνέντευξης τύπου της ΕΚΤ, πέταξε φύλλα διαμαρτυρίας και «έλουσε» τον πρόεδρο με χαρτοπόλεμο!

Η Ζοζεφίν, να θυμίσουμε, ήταν μία από τις τρεις ακτιβίστριες που είχαν διαμαρτυρηθεί γυμνόστηθες έξω από τα γραφεία της «Bild», όταν η γερμανική εφημερίδα είχε κάνει την καμπάνια του «όχι» εναντίον της Ελλάδας.

Η στιγμή του περιστατικού, έτσι όπως την κατέγραψε ο αδιάψευστος δημοσιογραφικός φακός, ήταν ανεπανάληπτη! «Όλα τα λεφτά» εκείνη την «άτυχη» στιγμή, δεν ήταν στην τράπεζα του Ντράγκι, αλλά στις εύγλωττες εκφράσεις του φοβισμένου προσώπου του!

Ο πανίσχυρος τραπεζίτης, ο σούπερ Μάριο, όπως θέλουν να τον αποκαλούν κάποιες δημοσιογραφικές πένες , αποκαλύπτεται τώρα κατατρομαγμένος, σοκαρισμένος, ανίσχυρος και αδύναμος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μπροστά στην απροσδόκητη απειλή που παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά του με την μορφή μιας μικροκαμωμένης κοπέλας, που επιδίωξε να τον προσεγγίσει κάπως ανορθόδοξα, σίγουρα όμως όχι με τον τρόπο που έχει συνηθίσει να τον προσεγγίζουν!

Το βλοσυρό ύφος του «κυρίαρχου αφεντικού», έστω και για μία μόνο στιγμή, καταπίπτει τώρα σε ταπεινό ύφος ικεσίας ανυπεράσπιστου διωκόμενου, ακόμα και αν η απειλή του είναι μια φοιτήτρια 21 χρονών, ακόμα και αν το όπλο της είναι λίγα κομφετί!

Έτσι, για μια στιγμή, ο ισχυρότερος άνδρας της Ευρώπης , εγκαταλείπει την θέση του θύτη, δοκιμάζοντας με έκπληξη αλλά και με τρόμο την «άβολη» θέση του θύματος!

Η φωτογραφία του Μάριο Ντράγκι με σηκωμένα ψηλά, ικετικά τα χέρια και με το βλέμμα του «δαρμένου σκύλου», κάνει τον γύρω του κόσμου και απομυθοποιεί το ισχυρό υλιστικό είδωλο!

Την επόμενη όμως στιγμή, αρχίζει να βρίσκει πάλι το χαμένο χρώμα του, όταν οι σωματώδεις μπράβοι του τον περιστοίχισαν, δημιουργώντας έτσι γύρω του ένα τείχος προστασίας από τον απροσδόκητο επισκέπτη!

Δεν επικροτώ και δεν συμμερίζομαι οποιαδήποτε μορφή βίας, με όποιον τρόπο αυτή και αν εκφράζεται! Ωστόσο πιστεύω, όλοι οι Έλληνες που γίναμε μάρτυρες αυτής της κωμικοτραγικής σκηνής, «δανειστήκαμε» την ψευδαίσθηση πως ανταλλάζουμε, έστω για μία μόνο στιγμή, ρόλους με τους διώκτες μας!

Αξίζει να θυμηθούμε εδώ πως, λίγο καιρό πριν ο κος Ντράγκι, «έκοβε» φθηνό χρήμα για όλες τις τράπεζες των Ευρωπαϊκών χωρών, πλην της Ελλάδας, στην οποία έκλεινε ερμητικά την στρόφιγγα, προκειμένου να επιτύχει την οικονομική ασφυξία που αποφάσισαν οι «συνεργοί του» να μας προκαλέσουν!

Όλο αυτό το διάστημα, ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία είχε ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της, τον φόβο τον τρόμο και την απόγνωση, που εκείνος βίωσε μόνο για μία στιγμή!

Για εκείνη ακριβώς την στιγμή, όλοι οι Έλληνες είμαστε στο πλευρό της Ζοζεφίν..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τι μας οφείλει πρωτίστως η Γερμανία;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-04-2015

Το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων το οποίο ανακίνησε η νέα κυβέρνηση, είτε ως «επιθετική» διπλωματική ενέργεια είτε ως διαπραγματευτικό ατού, αν μη τι άλλο, αναταράσσει απρόσμενα τα «στάσιμα νερά» της ιστορικής μας μνήμης!

Επικροτώ την ενέργεια, η οποία είναι αναγκαστικά μονομερής και θέλω να πιστεύω πως η κυβέρνηση της Αριστεράς θα συνεχίσει να προωθεί το θέμα, ως έχει ιερό καθήκον να πράξει, απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου!

Πολλοί είναι εκείνοι που προσδοκούν να ωφεληθούμε οικονομικά, ως κράτος, από την όποια θετική έκβαση του αποτελέσματος της δίκαιης διεκδίκησης, αλλά ακόμα περισσότεροι είναι εκείνοι που δεν συμμερίζονται την αισιοδοξία των πρώτων, λόγω των αντικειμενικών δυσκολιών που θεωρούν πως ανακύπτουν, για την επίτευξη των στόχων του τολμηρού εγχειρήματος!

Όσο περισσότερο διατηρείται στην πολιτική επικαιρότητα το θέμα, αλλά και στην αποφασιστική βούληση της πολιτείας να το αναδείξει, τόσο περισσότερες θα είναι και οι αντιδράσεις, θετικές ή αρνητικές, που θα ενισχύουν ή θα υποβαθμίζουν την ουσία της διεκδίκησης!

Καθημερινά συναντάμε διάφορα τεράστια νούμερα τα οποία διεκδικούν να αποδώσουν το μέγεθος των πολεμικών αποζημιώσεων, που οφείλει η Γερμανία προς την Ελλάδα και κάποια μάλιστα από αυτά υπερβαίνουν το σημερινό συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας.

Δεν ξέρω αν και κατά πόσο θα καταφέρουμε να προσδιορίσουμε το ακριβές χρηματικό ποσό το οποίο μας οφείλει ως αποζημίωση η Γερμανία, ούτε και αν θα καταφέρουμε να το αποκτήσουμε ποτέ, όμως είμαι σίγουρος πως δίνεται τώρα μια πολύ καλή ευκαιρία, να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι σε βάθος, μια μαύρη πτυχή της ιστορίας μας!

Οποιοδήποτε όμως ποσό και να θεωρήσουμε πως μας αναλογεί ως χρηματική αποζημίωση, δεν θα είναι ικανό να αποζημιώσει στο ελάχιστο όλες εκείνες τις Ελληνικές ψυχές που δοκιμάστηκαν, βασανίστηκαν, βιάστηκαν και μαρτύρησαν με τον χειρότερο τρόπο, κάτω από το καθεστώς της Γερμανικής κατοχικής βαρβαρότητας!

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την φρίκη, την λεηλασία, την γενοκτονία, την καταστροφή, την ταπείνωση και την ασέβεια, απέναντι σε έναν λαό και τον πολιτισμό του;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την προκλητική παραβίαση από την Ναζιστική Γερμανία των διεθνών κανόνων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την κατάλυση της υγείας, του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας των λαών, με την κατάλυση του Ελληνικού Συντάγματος και την υποχρεωτική εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την ολοσχερή καταστροφή των θεμελιωδών δομών της χώρας μας, την εξουδετέρωση και αχρήστευση των βασικών εγκαταστάσεων υποδομής, τις κλοπές του χρυσού και των τεκμηρίων του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, από τους αθεράπευτα αλαζόνες και ματαιόδοξους κατακτητές του τρίτου Ράιχ;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την φρικτή, ανελέητη και αποτρόπαιη σφαγή των 228 νεκρών του Διστόμου και των μεταξύ τους 53 μικρών παιδιών που σφαγιάστηκαν από τους «τζιχαντιστές» της «Άριας φυλής», ως ελάχιστο φόρο τιμής στην ιερή μνήμη τους;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα, την μνήμη των 461 νεκρών ηρώων της μαρτυρικής Βιάννου, που εκτελέστηκαν μαζικά από τους φασίστες της Βέρμαχτ, οι οποίοι ουδέποτε λογοδότησαν, φυλακίστηκαν ή τιμωρήθηκαν για τα στυγερά ιστορικά τους εγκλήματα;

Το ελάχιστο που οφείλει σήμερα πρωτίστως, η πανίσχυρη Γερμανία προς την αδύναμη χρεοκοπημένη Ελλάδα, είναι ένα μεγάλο ταπεινό ΣΥΓΓΝΩΜΗ, για όλες εκείνες τις θηριωδίες που διέπραξαν οι κοντινοί πρόγονοι των σύγχρονων ηγετών της, απέναντι στην Ελληνική κοινωνία, την οικονομία και τον Ελληνικό πολιτισμό!

Δεν είναι ντροπή να κοιτάξουν λίγο με αυτοκριτική διάθεση και την δική τους ιστορική ευθύνη και «συμβολή» στο σύγχρονο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αντί να μας κουνάνε απειλητικά το προτεταμένο τους δάκτυλο, ασκώντας πάνω μας ένα συνεχές, σκληρό και ιδιότυπο «πολιτικό και κοινωνικό bullying », νουθετώντας μας ειρωνικά την εντιμότητα την σοβαρότητα και τον ρεαλισμό, ως αποκλειστικά συστατικά στοιχεία του δικού τους σύγχρονου πολιτισμού και της δικής τους «εκλεπτυσμένης», τάχα μου, ευρωπαϊκής κουλτούρας!

Διερωτώμαι όμως, τι είναι αυτό που αποτρέπει σήμερα περισσότερο την έκφραση της μετάνοιας και της ειλικρινούς μεταμέλειας, η έλλειψη συναισθηματικής νοημοσύνης ή άραγε η περίσσεια συναισθημάτων ανομολόγητης ενοχής;

Η συγγνώμη πάντως, όταν είναι ειλικρινής και ουσιαστική, αποτελεί δείγμα μεγαλοσύνης, ευφυΐας, ευπρέπειας και πολιτισμού!

Μια συγγνώμη, που δεν κοστίζει τίποτα για οποιονδήποτε έντιμο και ειλικρινή λαό, αλλά που αποτελεί μάλλον δυσβάσταχτο πολιτικό κόστος και αποδοχή αδυναμίας, για μια διεφθαρμένη, αλαζονική αλλά κυρίως ενοχική εξουσία..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-03-2015

Τα τρία στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης, σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους είναι, η αγριότητα, η βαρβαρότητα και ο πολιτισμός. Ωστόσο, στον σύγχρονο κόσμο καταγράφεται και η άλλη άποψη, σύμφωνα με την οποία, ο πολιτισμός δεν ακυρώνει την βαρβαρότητα, αλλά πολλές φορές την επικυρώνει μάλιστα! «Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει», παρατηρεί ο Umberto Eco και δυστυχώς, η άποψη του επιβεβαιώνεται θριαμβευτικά από την σύγχρονη πραγματικότητα!

Η βαρβαρότητα, σε όλες τις εκφάνσεις της είναι διάχυτη στην εποχή μας και δυστυχώς αποτελεί πια αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας! Δεν περνά πλέον μέρα που να μην γίνονται μάρτυρες τα ίδια τα παιδιά μας μπροστά στις απίστευτες θηριωδίες των τζιχαντιστών, που μέσα από τις οθόνες μας, αποκεφαλίζουν ή καίνε ζωντανούς ανυπεράσπιστους ομήρους, απειλώντας με τα προτεταμένα μαχαίρια τους τα «άπιστα σκυλιά» του δυτικού κόσμου, στο όνομα μιας τυφλής θρησκευτικής βαρβαρότητας και ενός ανεξέλεγκτου και εκδικητικού φονταμενταλισμού!

Οι δήμιοι με τις μαύρες κουκούλες δεν διστάζουν να βασανίζουν να εξευτελίζουν και να αφαιρούν ανθρώπινες ζωές, όσο και να καταστρέφουν ανεκτίμητα μνημεία πολιτισμών χιλιάδων ετών, όπως τους είδαμε πρόσφατα να καταστρέφουν τα αγάλματα στο μουσείο της Μοσούλης στο βόρειο Ιράκ.

Ο ισλαμικός φανατισμός, στο όνομα ενός προφήτη, δεν διστάζει να σκορπίσει τον θάνατο και να φιμώσει την ελεύθερη έκφραση.

Η βαρβαρότητα όμως, ως δομικό στοιχείο της ανθρώπινης εξέλιξης, δεν «ευδοκιμεί» μόνο σε εχθρικά και πολεμικά περιβάλλοντα υπανάπτυκτων λαών, αλλά και στα καλύτερα «σαλόνια» της λεγόμενης πολιτισμένης κοινωνίας των εθνών.

Λαμπρό παράδειγμα βαρβαρότητας από τον πολιτισμένο κόσμο, αποτελούν οι πολιτικές της λιτότητας που σχεδιάζουν, εφαρμόζουν και επιβάλουν τα ισχυρά μέλη του «Ευρωιερατίου» προς στους αδύναμους εταίρους τους (βλέπε Ελλάδα), προκειμένου να προωθούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών που εκπροσωπούν και υπηρετούν!

Η βαρβαρότητα της ναζιστικής θηριωδίας, ως ιστορικό τεκμήριο ανθρώπινης καταστροφής και τα θλιβερά αποτελέσματα της στην δημιουργία του χάρτη της σύγχρονης Ευρώπης, δεν φαίνεται να πτοούν αλλά ούτε και να επηρεάζουν αποτρεπτικά, τόσο τον ηγεμονικό ρόλο της σύγχρονης Γερμανίας, όσο και την υποτακτική στάση των υποτελών συμμάχων της στην γηραιά ήπειρο!

Θλιβερό «επίτευγμα» της βαρβαρότητας που χαρακτηρίζει τον «πολιτισμένο κόσμο» είναι τα τριάντα χιλιάδες μικρά παιδιά σε όλο τον πλανήτη που πεθαίνουν κατά μέσο όρο καθημερινά , λόγω ασιτίας, δίψας και επιδημιών που στη δημιουργική λογιστική των ανεπτυγμένων χωρών καταγράφονται ως «παράπλευρες απώλειες» μιας κοινωνικά άδικης πολιτικής που δεν έχει γνώμονα τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, αλλά την συσσώρευση και την διόγκωση του πλούτου.

Έτσι και αλλιώς, ο πολιτισμός του κρατικοδίαιτου «φιλελευθερισμού» αποδεικνύεται στυγνός και απάνθρωπος, καθώς φανερώνεται ότι η «Ελεύθερη Αγορά» δεν βασίζεται στην ελευθερία, αλλά στην εκμετάλλευση των πολλών από τους ελάχιστους και με αυτή την έννοια, ο πολιτισμός έχει ταυτιστεί με την βαναυσότητα της πλουτοκρατίας.

Η αλαζονική στάση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον που τον φιλοξενεί, αποτελεί αγνωμοσύνη και μέγιστη βαρβαρότητα που υπονομεύει και «μολύνει» το μέλλον των γενεών που ακολουθούν!

Οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού συνιστά βαρβαρότητα απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Η κατασταλτική βία της εξουσίας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά μόνο ως βαρβαρότητα και όταν δε αυτή, αφορά αστυνομική βία που εφαρμόζεται μέχρι θανάτου κατά άστεγων στην «χώρα της ελευθερίας», ο όρος «βαρβαρότητα» αποτελεί επιεική χαρακτηρισμό!

Ένας κατ' εξοχήν βάρβαρος χώρος που στην Ελλάδα έχει ταυτιστεί αρκετές φορές με την έννοια της βίας και της απόλυτης διαφθοράς, είναι ο βρώμικος χώρος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Πρόκειται για ένα αυθεντικό μνημείο βαρβαρότητας και αυθαιρεσίας που ενώ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το αθλητικό ιδεώδες, εν τούτοις, υποκλίνονται στην χάρη του από απλοί φίλαθλοι, μέχρι παράγοντες, τζογαδόροι, ομάδες, ομοσπονδίες και κρατικοί λειτουργοί. Το μέγεθος της βαρβαρότητας του ποδοσφαίρου συχνά πυκνά δυστυχώς, καταμετράται σε απώλειες ανθρώπινων ζωών, με θύματα απλούς φιλάθλους και θύτη πάντα τον τυφλό και αναίτιο φανατισμό! «Δεν υπάρχει παρά ένα βήμα που χωρίζει το φανατισμό από τη βαρβαρότητα» , σημειώνει ο Ντιντερό.

Για έναν νέο άνθρωπο που ξεκινά την ζωή του με όνειρα και φιλοδοξίες η σύγχρονη βαρβαρότητα είναι συνώνυμη με την έννοια της ανεργίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απειλή για έναν νέο άνθρωπο από το να του στερήσεις το δικαίωμα στην εργασία και την δημιουργία! Εξάλλου, η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, ο φόβος, η εχθρότητα, η συρρίκνωση της δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας, αποτελούν μορφές της βαρβαρότητας, που καταλύουν την προσωπικότητα και την ηθική υπόσταση του ατόμου!

Επίσης, η υπονόμευση και οι συντονισμένες επιθέσεις κατά της υγείας και της παιδείας, ως μέγιστα κοινωνικά αγαθά αποτελούν, κατά την γνώμη μου, δυο από τις σοβαρότερες μορφές της επερχόμενης βαρβαρότητας!

Την βαρβαρότητα της εποχής μας την βιώνουν πλέον από νωρίς τα παιδιά μας στους χώρους των σχολείων με την νέα μορφή σχολικού εκφοβισμού και ενδοσχολικής βίας, γνωστού και ως bullying που χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη, απρόκλητη παρενόχληση, κάποιου παιδιού το οποίο δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
(Η 6 η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού!)

Σε παράλληλες γραμμές κινείται και ο λεγόμενος ηλεκτρονικός ή διαδικτυακός εκφοβισμός που χαρακτηρίζει τις διάφορες μορφές ψυχολογικής κακοποίησης οι οποίες συνδέονται με το συμβατικό εκβιασμό, μέσω του διαδικτύου ή παρεμφερή τεχνολογία, με σκοπό τη σκόπιμη ζημιά ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων.

Η βαρβαρότητα στην πολιτική εμφανίζεται μέσα από τον στείρο πολιτικό λόγο, αλλά κυρίως μέσα από την άτολμη πολιτική πράξη που στερείται θάρρους, εντιμότητας, ήθους και ειλικρίνειας, με συνέπεια να αφήνει έτσι χώρο για την δημιουργία εθνικιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων που τρομοκρατούν και απειλούν τον πολιτικό πολιτισμό, αλλά κυρίως την ίδια την δημοκρατία!

Τα ΜΜΕ, συνειδητά και αποκρύπτοντας επιμελώς την αλήθεια, για δικούς τους λόγους, παρουσιάζουν ως το αντίπαλο δέος της παγκοσμιοποίησης τα φαινόμενα εμφάνισης του φονταμενταλισμού, του εθνικισμού και του νεοναζισμού. Εγώ πάντως κρατάω την φράση του Σαράντου Καργάκου, μαζί με τον φόβο μου, πως «Οι βάρβαροι θα ξαναρθούν μέσα από την τηλεόραση»!

Η έννοια της βαρβαρότητας είναι πολύ σχετική και σε κάθε περίπτωση πριν να την αναφέρουμε καλό θα είναι να κοιτάζουμε πρώτα βαθιά μέσα μας, γιατί σε τελική ανάλυση «βάρβαρος είναι όποιος πιστεύει στην βαρβαρότητα»!( Claude Levi - Straus )

Όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό, το δίλημμα είναι απλό: Πολιτισμός η Βαρβαρότητα;

Μέσα σε αυτήν την γενικευμένη ανθρωπιστική κρίση , αξιών, ιδεών και κοινωνικής απομόνωσης που βυθιζόμαστε τα τελευταία χρόνια, στην απροκάλυπτη βαρβαρότητα που εμφανίζεται διαρκώς γύρω μας, η μόνη μας ελπίδα σωτηρίας είναι ακόμα ο πολιτισμός..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Μια ευχή για τον Βαγγέλη...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 03-03-2015

Η οργή και η αγανάκτηση είναι τα συναισθήματα που διαδέχτηκαν την αγωνία που μου δημιούργησε η εξαφάνιση του συμπατριώτη μας Βαγγέλη Γιακουμάκη, που εδώ και έναν μήνα περίπου «άνοιξε η γη και τον κατάπιε»!

Δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει αυτή η γη να «καταπιεί» και όλον αυτόν τον οχετό της βρωμιάς και της δυσωδίας που αναδύεται καθημερινά από τις λεπτομέρειες που έρχονται στην επιφάνεια, μετά την μυστηριώδη εξαφάνιση!

Η πληροφόρηση που έχω, διαμορφώνεται μέσα από τον επίσημο τύπο και όχι μέσα από τα κάθε λογής blogs στα οποία ανυπόγραφοι επίδοξοι αρθρογράφοι αυτοσχεδιάζουν διασκεδάζοντας, με ρότα την αχαλίνωτη φαντασία τους!

Ο Βαγγέλης φαίνεται πως είναι ένα παιδί ευγενικό, συνεσταλμένο και ευαίσθητο, με αρχές από παραδοσιακή οικογένεια της Κρήτης, με όνειρα για την ζωή του, που μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και οι σπουδές του στην γαλακτοκομική σχολή των Ιωαννίνων. Είναι ένα παλικάρι, που όχι μόνο δεν προκαλεί, αλλά αντίθετα δεν επιδιώκει καν να απαντά στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει.

Αυτό το παιδί θα μπορούσε να είναι ο γιος μου, ο φίλος του γιου μου, ο συγγενής μου, ο γείτονας μου! Το γεγονός ότι δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά ο Βαγγέλης, δεν με απαλλάσσει από την υποχρέωση μου να ανησυχώ και να αγωνιώ ταυτόχρονα για την περίεργη εξαφάνιση ενός συμπατριώτη, ενός συμπολίτη, ενός συνανθρώπου μου!

Είμαι περήφανος που κατάγομαι από ένα νησί πρωτοπόρο στους αγώνες του λαού μας για την ελευθερία, την δημοκρατία και την δικαιοσύνη! Αισθάνομαι το βάρος του τόπου που με ανέθρεψε, με μεγάλωσε, που με έκανε και που με κάνει υπερήφανο!

Από την άλλη μεριά πάλι, αισθάνομαι το βάρος και εκείνης της Κρήτης που με πληγώνει, εκείνης της Κρήτης που με κάνει να ντρέπομαι κάποιες στιγμές και να αισθάνομαι υπόλογος που δεν κάνω κάτι περισσότερο από το να καταδικάζω δημόσια τις άνανδρες, επαίσχυντες και κακοήθεις συμπεριφορές της ψευτομαγκιάς, του ψευτοπαλικαρισμού και της υποκουλτούρας μιας λανθάνουσας αντίληψης περί ανδρισμού, που έχει ως γνώμονα την βία, τον εκφοβισμό και την βαρβαρότητα!

Όλη η ιστορία με την εξαφάνιση του Βαγγέλη, φέρνει στην επικαιρότητα μια περίεργη κοινωνική «ζύμωση» που θυμίζει την χημική αντίδραση της σήψης στην χημεία, αλλά και στην κοινωνία που ζούμε. Τα αντιδρώντα σώματα φαίνεται να είναι το θύμα και οι θύτες, που στην περίπτωση μας, έχουν την ίδια καταγωγή. Η αντίδραση που λαμβάνει χώρα είναι γνωστή με τον διεθνή όρο Bullying που χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη, απρόκλητη παρενόχληση, κάποιου παιδιού το οποίο δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Όπως σε κάθε χημική αντίδραση οι καταλύτες είναι εκείνοι που επηρεάζουν και καθορίζουν την εξέλιξη της αντίδρασης, έτσι κι εδώ φαίνεται έντονη η παρουσία καταλύτη, τον οποίο ενσαρκώνει επαρκώς πολιτικό πρόσωπο της κοινωνίας μας, τοπικός βουλευτής της περιοχής μας, που με κατάλληλη παρέμβαση προς την διοίκηση της σχολής των Ιωαννίνων κατάφερε να επιβάλει την επιθυμία του να μην ενοχληθούν οι σπουδαστές της σχολής, που φαίνεται να δημιούργησαν προβλήματα στον συμπατριώτη τους Βαγγέλη. Εκτός από την παραπάνω «κοινωνική» δράση το όνομα του εν λόγω πολιτευτή συμπεριλαμβάνεται μαζί με άλλον ένα «ομοϊδεάτη» του, επίσης πολιτικό πρόσωπο, σε ένα φύλλο excel με τα ρουσφέτια των ημετέρων προστατευόμενων και μελλοντικών ενδεχομένως ψηφοφόρων, που φοιτούσαν στο εν λόγω «ίδρυμα» και δημοσιεύει ο Αθηναϊκός τύπος ,με τα στοιχεία στη διάθεση της εφημερίδας.

Δεν γνωρίζω ποια είναι αυτά τα πολιτικά πρόσωπα και δεν με ενδιαφέρει άλλωστε, για τα οποία η εφημερίδα αποκαλύπτει μόνο τον πολιτικό τους φορέα που δεν είναι άλλος από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα(δεν εκπλήσσομαι καθόλου..!), αλλά ντρέπομαι για λογαριασμό τους, μα και για λογαριασμό εκείνων που τους ψήφισαν! Τι άλλο να περιμένει κανείς από εκπροσώπους του εθνικού μας κοινοβουλίου, που έχουν δώσει όρκο να φυλάττουν πίστη στην πατρίδα και στα ιδανικά της δημοκρατίας της δικαιοσύνης και της ελευθερίας!

Ντροπή και αίσχος για την κοινωνία μας, ντροπή για την ανοχή μας, ντροπή για τις επιλογές μας, ντροπή για την ακούσια η εκούσια συνενοχή μας!

Ο ρόλος ολόκληρης της κοινωνίας στην διαλεύκανση αυτής της υπόθεσης θα μπορούσε να είναι καθοριστικός, αν η ίδια η κοινωνία διέθετε υγιή αντανακλαστικά και αν η ενσυναίσθηση είχε καλλιεργηθεί ως δομικό στοιχείο στην προσωπικότητα του καθενός.

Δυστυχώς όμως, έχουμε γαλουχηθεί να παίζουμε τον ρόλο του απαθούς παρατηρητή, με μοναδικό ίσως κίνητρο την περιέργεια, ενώ δεν διαθέτουμε το θάρρος αλλά και την παιδεία να επωμιστούμε ακόμα και αυτήν την ιδιότητα του απλού μάρτυρα!

Μια ευχή θέλω να κάνω για τον Βαγγέλη, αλλά και για τον κάθε «Βαγγέλη»!
Η ευχή μου δεν είναι να βρεθεί το παλικάρι, αλλά να βρει ο ίδιος το κουράγιο και να βγει από την σκοτεινή κρυψώνα που του έφτιαξε η κοινωνία για να τον κρύψει από τις ενοχές της, να εγκαταλείψει το σκοτάδι και να βγει στο φως, που είναι σίγουρα με το μέρος του!

Το ίδιο θα πρέπει να κάνει και ο καθένας από εμάς, αφού βρούμε όμως πρώτα το θάρρος αλλά και την δύναμη να εγκαταλείψουμε επιτέλους την σκοτεινή κρυψώνα του ατομικού ενοχικού μας εαυτού..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πέντε αποχρώσεις του γκρι...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 21-02-2015

Λιγότερη ανανδρία θα περίμενα από τα πέντε κόμματα της αντιπολίτευσης , αξιολογώντας την στάση τους απέναντι στα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης, αλλά κυρίως στην προσπάθεια της να διαπραγματευθεί μια νέα συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Χωρίς να παραβλέπω τον θεσμικό ρόλο της αντιπολίτευσης που οφείλει να ασκεί κριτική απέναντι στην εξουσία, θέλω να υπενθυμίσω πως η κριτική δεν έχει κατ' ανάγκη πάντα αρνητικό περιεχόμενο! Να μην ξεχνάμε επίσης πως τα κόμματα, σύμφωνα με το δημοκρατικό μας πολίτευμα, εκφράζουν και ενσαρκώνουν την βούληση του Ελληνικού λαού, την οποία οφείλουν να σέβονται και να αφουγκράζονται!

Η μετεκλογική συμπεριφορά όμως των πέντε κομμάτων που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, δείχνει πως μάλλον δεν έχουν λάβει ακόμα το μήνυμα που ηχηρά έστειλε πρόσφατα ο λαός μας, διαμορφώνοντας εύγλωττα το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και αυτά ακόμα τα μηνύματα συμπαράστασης και αποδοχής για τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης, που εκπέμπονται από τις πλατείες όλης της χώρας αλλά και από τις λιγοστές δημοσκοπήσεις που με επιμέλεια αποφεύγονται(γιατί άραγε;) αυτό το διάστημα!

Καθένα βέβαια από τα παραπάνω πέντε κόμματα έχει τους δικούς του μικροκομματικούς λόγους να επιλέγει και από μια απόχρωση του γκρι της αρεσκείας του, προκειμένου να προσδιορίσει την θέση αλλά και τον ρόλο του, μέσα στο νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται στη χώρα μας.

Είναι γιατί, στην υπερβολή που χαρακτήριζε πάντα την Ελληνική πολιτική πραγματικότητα, όπου το μαύρο-άσπρο κυριαρχούσε στην αντίληψη της στείρας αντιπαράθεσης των πολιτικών αντιπάλων, το γκρίζο ήταν το χρώμα που συνέθετε, περιέγραφε αλλά κυρίως χαρακτήριζε τον πολιτικό μας πολιτισμό!

Η απόχρωση του γκρι όμως καλά κρατεί μέχρι και σήμερα που τα πολιτικά μας κόμματα αδυνατώντας να παρουσιάσουν ιδέες, έργο, λόγο, αλλά κυρίως όραμα και σχέδιο για το μέλλον, έχουν την ψευδαίσθηση πως ενισχύουν την θέση και την δυναμική τους στον πολιτικό στίβο, μειώνοντας με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, την παρουσία και την δράση του πολιτικού τους αντιπάλου!

Μόνο γκρι μπορεί να χαρακτηριστεί η συμπεριφορά ενός πρώην πρωθυπουργού, όταν κατά την διάρκεια των δύσκολων στιγμών των σκληρών διαπραγματεύσεων της Ελλάδας για τις εθνικές μας προτεραιότητες, εκείνος συγκαλεί εκτάκτως τους ομοϊδεάτες του πολιτικούς αρχηγούς «αδελφών» κομμάτων, προκειμένου να συγκροτήσουν ένα κοινό μέτωπο ενάντια στην νέα κυβέρνηση. Στην «γκρίζα ζώνη» του φτωχού πολιτικού τους εγκεφάλου η νεοεκλεγείσα Ελληνική κυβέρνηση αποτελεί κίνδυνο για την χώρα μας, τον οποίο θα πρέπει να αποτρέψουν με τη βοήθεια των Ευρωπαίων «συμμάχων» τους!

Σε ανάλογες αποχρώσεις βλέπουμε να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα και οι πάλαι ποτέ πρώην «σωτήρες» μας , επιλέγοντας για την αντιπολιτευτική τους τακτική το επιθετικό γκρι του θράσους της αλαζονείας και του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, επιμένοντας να αυτό-προσδιορίζονται ως οι καταλληλότεροι για να κάνουν «τη δουλειά»!

Στην απόχρωση του γκρι εγκλωβίζονται και οι διάφορες «Κασσάνδρες», εκπρόσωποι παλαιών και νέων κομμάτων της αντιπολίτευσης, που ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, σκορπώντας τον όλεθρο και την καταστροφή, την οποία μάλλον δείχνουν να αναμένουν με λαχτάρα και ανυπομονησία! Από αριστεροί μέχρι ακροδεξιοί «παπαγάλοι της συμφοράς» εκμηδενίζουν κάθε υποψία ελπίδας που έχει απομείνει στα έντρομα μάτια «ευάλωτων» τηλεθεατών!

Την πιο άθλια όμως απόχρωση εκείνου το ξεφτισμένου, ξεθωριασμένου γκρίζου της μιζέριας και της ηττοπάθειας, την συνάντησα στα πέντε κόμματα της αντιπολίτευσης, όταν τα παρατήρησα να μένουν απαθή, να μην αντιδρούν και να μην ενοχλούνται αλλά ούτε και να προσβάλλονται από τις πρωτοφανείς, προκλητικές, απαράδεκτες και προσβλητικές δηλώσεις για την Ελλάδα τους Έλληνες πολίτες, τους θεσμούς και την δημοκρατία μας, από τον ισχυρό, σκληρό, αλλά απρεπή άνδρα του Βερολίνου.

Μια άμεση δήλωση διαμαρτυρίας, αποδοκιμασίας και καταγγελίας , δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και εκδήλωση αντιπολιτευτικής αδυναμίας και χαλάρωσης, αλλά αντίθετα, ανάδειξη υγειών πολιτικών αντανακλαστικών!

Φαίνεται όμως πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας ως χώρα για να αναθεωρήσουμε, απόψεις, συνήθειες, αντιλήψεις και συμπεριφορές του παρελθόντος, που επιβάλλουν το γκρίζο και υποκρύπτουν το χρώμα στην πολιτική μας ζωή!

Διανύουμε σίγουρα μια πολύ δύσκολη περίοδο για την χώρα μας, αλλά για πρώτη ίσως φορά εδώ και χρόνια, έχουμε έναν ισχυρό σύμμαχο στον αγώνα μας, την ελπίδα και στην ελπίδα δεν ταιριάζει το γκρίζο..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ανάσα αξιοπρέπειας..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-02-2015

«Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που' χει κάτι απ' τις φωτιές..!» Οι ήχοι από το τραγούδι τροφοδοτούν την μνήμη και ζωντανεύουν τον επαναστατικό ρομαντισμό μιας άλλης, επίσης δύσκολης εποχής για τον λαό μας , ενώ οι στίχοι συγκινούν, εμπνέουν, ξεσηκώνουν και γίνονται ξανά επίκαιροι, σήμερα που η Ελλάδα αντιστέκεται και πάλι, σήμερα που η Ελλάδα επιμένει ξανά, να ανταμώσει με την ιστορία της!

Δεν ήταν μόνο η δική μας η πλατεία γεμάτη από κόσμο, ήταν όλες οι πλατείες της χώρας πλημυρισμένες από το συναίσθημα των ανθρώπων που αυθόρμητα ένοιωσαν την ανάγκη να διαδηλώσουν και να δηλώσουν την παρουσία τους σε έναν αγώνα, που ετούτη τη φορά δείχνει να έχει νόημα, λόγο και αιτία να δοθεί!

Παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες στην «ψυχρή» Ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα, οι θερμές «ανθρώπινες μάζες» που αντάμωσαν σε πάρα πολλές πλατείες πόλεων της Γηραιάς Ηπείρου, «ζέσταναν» ξανά την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για την Ευρώπη των λαών και των αναγκών τους και όχι για τα συμφέροντα του κεφαλαίου!

Ένα σύνθημα ήταν αρκετό σε εμάς τους Έλληνες, για να μας εμπνεύσει και να μας ξεσηκώσει, συναθροίζοντας σε κάθε μεγάλη πόλη, τους ανθρώπους που επιμένουν να ελπίζουν και να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους.

«Ανάσα Αξιοπρέπειας» έγραφε το μήνυμα! Η λέξη «κλειδί» που τόσο άστοχα και άδικα υποτιμήθηκε και αγνοήθηκε από την παρελθούσα αποτυχημένη «συγκυβέρνηση των mails », αποτελεί τώρα σύνθημα και λαϊκό δημοκρατικό αίτημα διεκδίκησης, όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για όλον τον Ευρωπαϊκό νότο!

Καλό θα είναι να ληφθεί σοβαρά υπόψη αυτό το μήνυμα από τους «χαρτογιακάδες» των Βρυξελλών και του Βερολίνου, γιατί μπορεί ξαφνικά και η Ευρώπη να αποδειχθεί τελικά αφιλόξενη για τον αυταρχισμό, την δογματική ανώφελη λιτότητα και την κυριαρχία της βαρβαρότητας!

Πρωτόγνωρη εμπειρία για τους κοινωνικούς αγώνες του τόπου μας, τα συλλαλητήρια συμπαράστασης και επιδοκιμασίας στην ασκούμενη πολιτική των κυβερνώντων! Με καμία εξουσία μέχρι τώρα στη χώρα μας, τουλάχιστον για τα τελευταία σαράντα χρόνια, δεν συνοδοιπορούσε ο λαός και αυτό αποτελεί εξαιρετική τιμή για την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα την επιφορτίζει και με την τεράστια ευθύνη να μην δειλιάσει και να μην υποκύψει στις πιέσεις και τους εκβιασμούς που δέχεται, ανταποκρινόμενη αντάξια των προσδοκιών του λαού που την επέλεξε και την εμπιστεύεται!

Αυτή η δυναμική λαϊκή στήριξη και συμπαράσταση, που πρέπει να συνεχίσει να εκδηλώνεται αυθόρμητα, θα αποτελεί και το ισχυρότερο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα της Ελληνικής πλευράς, απέναντι στα αδίστακτα «θεριά» που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας!

Ο αγώνας θα είναι δύσκολος και με διάρκεια, αλλά δίκαιος και με σύμμαχο την απλή λογική και το αγνό συναίσθημα του μέσου Ευρωπαίου πολίτη, που πιστεύει και αγωνίζεται για την δημοκρατία, την ελευθερία, την αλληλεγγύη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Οι πολιτικές της αυστηρής λιτότητας που δημιούργησαν την ανθρωπιστική κρίση στην Ευρώπη, απέτυχαν και δεν μπορεί να συνεχίσουν να επιβάλλονται και έτσι αργά ή γρήγορα, αναγκαστικά θα αναζητηθεί ένα περισσότερο ρεαλιστικό μοντέλο συμπόρευσης, που θα στηρίζεται στην ανάπτυξη.

Ελπίζω μόνο, αυτό να συμβεί πριν να είναι πολύ αργά!

Για εκείνους που «ανησυχούν», εντός και εκτός συνόρων για την επιτυχία ή την αποτυχία των προσπαθειών της νέας Ελληνικής κυβέρνησης, που τολμά συγκρουόμενη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού της, αλλά και των αδικημένων λαών της «Ευρωπαϊκής οικογένειας», απλά θέλω να θυμίσω πως, ο πρώτος πολιτισμός της Ηπείρου στην οποία ανήκουμε θεωρείται ο Ελληνικός πολιτισμός και αυτή ακόμα η ονομασία της είναι δημιούργημα αυτού του πολιτισμού! Έτσι, για να μην αδικούμε τουλάχιστον την ιστορία μας!

Η πλατεία, ως χώρος σύμβολο των κοινωνικών αγώνων και δράσεων, αποκτά και πάλι ρόλο και πολιτικό στίγμα. Στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή, γίνεται ξανά η αφετηρία διεκδίκησης των ατομικών δημοκρατικών ελευθεριών, αλλά και των συλλογικών κατακτήσεων όταν αυτές καταργούνται, διακυβεύονται ή περιορίζονται, ενώνει τους ανθρώπους και πολλαπλασιάζει την ορμή και την δύναμη τους!

Οι ίδιες πλατείες που γέμιζαν πριν από καιρό με τους αγανακτισμένους των μνημονίων, που διαδήλωναν την διαμαρτυρία τους ενάντια στις πολιτικές της εκποίησης, του ενδοτισμού και της ταπείνωσης, οι ίδιες πλατείες γεμίζουν και τώρα, με ανθρώπους που δεν έχουν όμως ως μόνο κίνητρο την αγανάκτηση αυτή τη φορά , αλλά κυρίως την ελπίδα να αλλάξει κάτι στην «ζωή τους την σκυφτή» και να πάρουν πίσω την τσακισμένη τους αξιοπρέπεια! Είναι η μόνη αδιαπραγμάτευτη ανθρώπινη αξία και ας μην είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο του μετρήσιμου πλούτου!

Είναι λίγο πριν το επόμενο ραντεβού στην πλατεία. Βλέπω και πάλι σιγά-σιγά να μαζεύεται ο κόσμος, με τις Ελληνικές σημαίες στα χέρια, με το χαμόγελο στα χείλη και την φωτιά της ελπίδας στο βλέμμα. Ακούω ξανά την μουσική να δυναμώνει…
«Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά…!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Χωρίς γραβάτα...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 05-02-2015

Πέρασε μόλις μια εβδομάδα από την εκλογή της νέας κυβέρνησης και οι περισσότεροι Έλληνες έχουμε την αίσθηση πως ζούμε ιστορικές στιγμές! Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε ως ιστορική στιγμή το αυτονόητο, ακριβώς όμως γιατί δεν το έχουμε ξαναζήσει κατά το παρελθόν!

Όλες οι κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν η μια την άλλη, κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, φάνηκαν αλλά και αποδείχτηκαν ανακόλουθες των προεκλογικών τους εξαγγελιών και μάλιστα από τις πρώτες κιόλας ημέρες της κυβερνητικής τους θητείας!

Αν και είναι πολύ μικρό το διάστημα της μιας εβδομάδας για να εξάγουμε τα όποια συμπεράσματα για το πολιτικό στίγμα της νέας κυβέρνησης, ωστόσο, νοιώθουμε όλοι έκπληκτοι από την μέχρι τώρα συνέπεια λόγων και έργων που την χαρακτηρίζει!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή που, Έλληνας πολιτικός καταφέρνει να αρθρώσει την λέξη «δεν», απέναντι σε ευρωπαίο συστημικό αξιωματούχο, αφήνοντας τον δεύτερο άναυδο, εκθέτοντας μάλιστα την έκδηλη αμηχανία του σε παγκόσμια θέα! Νοιώθει όμως αμήχανος ο αξιωματούχος, γιατί είχε συνηθίσει μέχρι τώρα να ακούει μόνο την λέξη «μάλιστα», την οποία όμως αυτή τη φορά δεν άκουσε να μεταφράζεται!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή κατά την οποία ο νεοεκλεγμένος Έλληνας πρωθυπουργός , εξίσταται και αντιδρά έντονα, όταν πληροφορείται πως το όνομα και η ιδιότητα του συμπεριλαμβάνονται ερήμην του, σε διπλωματικό έγγραφο επιβολής κυρώσεων, που προωθείται από την Ευρωπαϊκή ένωση κατά της Ρωσίας!

Φανταστείτε, πόσες «λευκές επιταγές» έναντι τρίτων, είχαν εκδοθεί μέχρι τώρα από τους πρώην κυβερνώντες μας, με απούσα την Ελλάδα, αλλά παρούσης της υπογραφής της!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή κατά την οποία, ο νυν υπουργός των οικονομικών εφαρμόζει στην πράξη την πεποίθηση του περί «λιτού βίου» των πολιτικών, εκποιώντας το πανάκριβο πολυτελές αυτοκίνητο των 750 χιλιάδων ευρώ, το οποίο ικανοποιούσε και συμπλήρωνε την απληστία και την ματαιοδοξία του πληθωρικού «σοσιαλιστή» και τέως αντιπροέδρου της πάλαι ποτέ προηγούμενης μνημονιακής κυβέρνησης!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή που η Ελλάδα γίνεται και πάλι πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο τύπο, όχι όμως αυτή τη φορά με την ιδιότητα του κατατρεγμένου και τιμωρημένου μέλους της «Ευρωπαϊκής οικογένειας», αλλά με την ιδιότητα μιας χώρας που τιμά την ιστορία της και με το κεφάλι ψηλά προάγει μια νέα πολιτική αντίληψη για το «Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι», με γνώμονα την λογική, την δημοκρατία, την δικαιοσύνη και τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Θεωρούμε ιστορική την στιγμή, που η «σιδηρά» καγκελάριος ανησυχεί και διερωτάται, γιατί η Ελληνική πλευρά δεν επιδίωξε ακόμα ραντεβού με την «μεγαλειότητα» της!

Θεωρούμε ιστορική την στιγμή που ο ισπανός επικεφαλής του ριζοσπαστικού αριστερού κινήματος Podemos (Μπορούμε) Πάμπλο Ιγκλέσιας, απευθυνόμενος στους δεκάδες χιλιάδες ειρηνικών διαδηλωτών στη Μαδρίτη και σε άπταιστα Ελληνικά, διακηρύσσει πως « Ο άνεμος της αλλαγής έχει αρχίσει να φυσάει στην Ευρώπη», και αποτελεί πλέον σύμβολο αντίστασης, ενάντια στον παραλογισμό, τον αυταρχισμό και την βαρβαρότητα!

Γνωρίζουμε όλοι οι Έλληνες πολύ καλά, πως οι καιροί είναι δύσκολοι και ο δρόμος ανήφορος! Όμως τα πρώτα συναισθήματα που εισπράττουμε με το ξεκίνημα, έχουν την αξία τους και αποτελούν ,πιστεύω, ουσιαστικά αποθέματα ψυχής, για να αντέξουμε!

Οι νέοι άνθρωποι της καινούργιας κυβέρνησης του τόπου μας, που εισέβαλαν τελευταία στην καθημερινότητα μας, χωρίς γραβάτα, χωρίς ταμπού, χωρίς φόβο και υποτακτικότητα, αλλά κυρίως χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο, κατάφεραν να μας κρατάνε σε εγρήγορση, από την πρώτη κιόλας στιγμή που τους γνωρίσαμε!

Μπορεί κάποιους να φόβισαν, κάποιους άλλους να τους σόκαραν, αλλά στους περισσότερους συμπατριώτες μας, θέλω να πιστεύω, έδωσαν μια μοναδική ευκαιρία να αισθανθούν υπερήφανοι!

Δεν μπορώ παρά να συνεχίσω να ελπίζω και το γεγονός πως εδώ και μια εβδομάδα δεν αυτοκτόνησε κανένας Έλληνας, ενισχύει τις ελπίδες μου..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τέλος εποχής...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-01-2015

Η 25 η του Γενάρη, αποτελεί πλέον καταγεγραμμένη ιστορική στιγμή της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Ένας μεγάλος κύκλος της μεταπολίτευσης φαίνεται να κλείνει κάπου εδώ, για να δώσει την θέση του σε έναν νέο κύκλο, που θα αφήσει κι αυτός με την σειρά του το δικό του στίγμα στα χρόνια που έρχονται!

Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, η αριστερά αναδεικνύεται αναμφισβήτητα η πολιτική δύναμη που εμπιστεύθηκε ο Ελληνικός λαός και τίμησε με την ψήφο του, να οδηγήσει τη χώρα παραπέρα! Η μεγάλη νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής που αφήνουμε πίσω μας, αλλά και την απαρχή μια νέας περιόδου, που θα αφήσει το αποτύπωμα της, όχι μόνο στον Ελλαδικό χώρο, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Ο άνεμος της αλλαγής θα «σπρώξει» προς τα επάνω την ελπίδα, που νίκησε τον φόβο στην πατρίδα μας, να εμπνεύσει και τους υπόλοιπους λαούς του φτωχού ευρωπαϊκού νότου, να ορθώσουν το ανάστημα αλλά και τις προσδοκίες τους, απέναντι στον πλούσιο βορρά, που επιμένει με δόγμα την αυστηρή λιτότητα και την «στρατιωτική» δημοσιονομική πειθαρχία, να επιβάλει τους κανόνες του σκληρού νεοφιλελευθερισμού, προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και πάντα σε βάρος της εργατικής τάξης.

Αποτιμώντας το εκλογικό αποτέλεσμα στη χώρα μας, μπορούμε να εξάγουμε σήμερα κάποια συμπεράσματα, χρήσιμα για το αύριο, θέλω να πιστεύω, τόσο για τους νικητές, όσο και για τους ηττημένους!

Συμπέρασμα 1 ο : Η ελπίδα νικάει τελικά τον φόβο!

Συμπέρασμα 2 ο : Μην υποτιμάς ποτέ έναν λαό εξαθλιωμένο αλλά υπερήφανο!
Συμπέρασμα 3 ο : Οι πολιτικές συνεργασίες της ανάγκης, συνήθως δεν έχουν καλό τέλος! Συμπέρασμα 4 ο : Ο κατακερματισμός του κεντρώου χώρου καταδεικνύει την πολιτική ανεπάρκεια των ανθρώπων αλλά και των κομμάτων που τον συνθέτουν!
Συμπέρασμα 5 ο : Η δεξιά και η ακροδεξιά, αποτελούν πλέον ενιαίο πολιτικό χώρο! Συμπέρασμα 6 ο : Ο νεοναζισμός, δυστυχώς, εδραιώνει ισχυρά την θέση και την παρουσία του στην Ελληνική κοινωνία!

Η ορθή και ψύχραιμη ανάγνωση των παραπάνω διαπιστώσεων, με σεβασμό στη λαϊκή ετυμηγορία και χωρίς πολιτικό κόμπλεξ, μόνο όφελος μπορεί να έχει για όλους!

Η νέα κυβέρνηση έχει τώρα μπροστά της μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξει, πως υπάρχει και άλλος δρόμος που οδηγεί στο μέλλον την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη γενικότερα, περισσότερο βατός από εκείνον τον μακρύ, τραχύ και δύσκολο δρόμο του συντηρητισμού, που μας υπέδειξαν και μας επέβαλαν ως μονόδρομο και τον οποίο γνωρίσαμε πολύ καλά και βιώσαμε επίπονα μέχρι και σήμερα.

Θα πρέπει τώρα να καταφέρει να πείσει, πως υπάρχει και άλλη πολιτική διέξοδος με περισσότερη ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία και σεβασμό στο δικαίωμα της εργασίας, της ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας!

Εύχομαι να το καταφέρει!

Σήμερα πάντως, έχει ξημερώσει μια καινούργια μέρα…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ο μονόδρομος

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-01-2015

Ο κύβος ερρίφθη! Η βούληση του Ελληνικού λαού να οδηγηθούμε στις εκλογές, εκφράστηκε επίσημα και έγκυρα μέσω των εκπροσώπων του στο εθνικό μας κοινοβούλιο, σε πείσμα όλων εκείνων που, με τις κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις τους, επιθυμούσαν να αναδείξουν το ακριβώς αντίθετο, στο διάστημα που προηγήθηκε!

Οι προσπάθειες εκβιασμού αλλά και «προσέγγισης» συνειδήσεων κάποιων βουλευτών δεν ευδοκίμησαν και έτσι η χώρα οδηγείται, κατά τους αισιόδοξους ή «σύρεται» κατά τους απαισιόδοξους στις επόμενες βουλευτικές εκλογές για τον λαό και τον τόπο μας!

Σίγουρα δεν μπορεί να είναι όλοι ευτυχείς με αυτήν την εξέλιξη, ωστόσο θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η έκβαση του αποτελέσματος θα εγείρει πολλαπλά συναισθήματα σε ανθρώπους και ομάδες ανθρώπων, εντός και εκτός της χώρας. Τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά συναισθήματα ποικίλουν κατά περίπτωση, ανάλογα με το προσδοκώμενο όφελος ή την επισφάλεια του όποιου διακυβεύματος!

Ας δούμε όμως πρώτα, ποιοί είναι εκείνοι που επιθυμούν αυτές τις εκλογές!
Χωρίς αμφιβολία είναι βεβαίως εκείνα τα κόμματα της «καθαρής» αντιπολίτευσης που τις επιδίωκαν άλλωστε και όχι της συμβατικής προσχηματικής αντιπολίτευσης, τα γνωστά σε όλους ποια και ως «αναχώματα», που στην ουσία αντιπολιτεύονται την αντιπολίτευση!

Η κυρίαρχη αριστερή πλειοψηφία, για πρώτη φορά στον τόπο μας είναι σε θέση να διατυπώνει πρόταση εξουσίας και να διεκδικεί το λαϊκό χρίσμα το συντομότερο δυνατόν, όπως σε κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να τονίζει! Αλλά και τα μικρότερα κόμματα του λεγόμενου αντιμνημονιακού τόξου αναμένουν να ωφεληθούν από τις εκλογές αυτές και για λόγους εσωτερικής συσπείρωσης και αναθέρμανσης του κύρους και του ρόλου τους, αλλά και αποβλέποντας στις συμμαχίες που θα διαμορφωθούν μετεκλογικά, αναδεικνύοντας τα έτσι και ως ρυθμιστές στην αυριανή διακυβέρνηση του τόπου!

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο αυτή τη στιγμή, πιστεύω ότι και το κόμμα της παραδοσιακής δεξιάς με επικεφαλή τον τελευταίο πρωθυπουργό των «λευκών επιταγών», επιθυμεί επίσης αυτές τις εκλογές, για τους δικούς του βεβαίως λόγους. Φτάνει να φανταστούμε για λίγο, τι μέλλον θα του επιφύλασσε η Ελληνική κοινωνία, αν μετά από ενδεχόμενη επιτυχή εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, συνέχιζε(όπως έκανε και στο παρελθόν αλλά και όπως θα πράξει και στο μέλλον, αν του δώσουμε βεβαίως την ευκαιρία) να υιοθετεί και να ψηφίζει αναρίθμητες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, προεδρικά διατάγματα και άλλα αντιλαϊκά καταστροφικά μέτρα που εμπεριέχονται στα μνημόνια, που έχει συνυπογράψει έτσι κι αλλιώς!

Έτσι λοιπόν, με τις ευχές και την υποστήριξη του Γερμανικού «κέντρου επιχειρήσεων» στο οποίο δίνει λόγο, σίγουρα τώρα θα παίξει και το τελευταίο του «χαρτί», θα δώσει τα «ρέστα» του, να γαντζωθεί όπως-όπως στην εξουσία, για να ολοκληρώσει την καταστροφή, την οποία φαίνεται να έχει αναλάβει ως εργολαβία!

Εκτός όμως από τους παραπάνω «ταγούς» της πολιτικής μας ζωής, πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που επιθυμούν, ή θα έπρεπε να επιθυμούν αυτές τις εκλογές και αυτοί είναι οι ανώνυμοι πολίτες που δεν έπαψαν να ελπίζουν, να ονειρεύονται και να προσδοκούν!

Είναι οι άνεργοι νέοι της Ελλάδας, που τους πέταξαν στα αζήτητα και τους έδιωξαν κακήν κακώς από τον τόπο τους, ως άχρηστους και ανεπιθύμητους, γιατί δεν «χωρούσαν» στα «πειραγμένα» πινακίδια των μνημονίων τους!

Είναι όλες εκείνες οι εξαθλιωμένες «ανθρώπινες φιγούρες των κάδων» και των «χαρτόκουτων», σύγχρονα μνημεία ντροπής για τον νεοελληνικό μας πολιτισμό!

Είναι οι άρρωστοι που περιμένουν μάταια το ασθενοφόρο που δεν θα έρθει, γιατί δεν έχει οδηγό, τον γιατρό που δεν έχει προκηρυχτεί ακόμα η θέση του στο νοσοκομείο, τα φάρμακα που δεν είναι πια για όλους και τον νοσηλευτή που βγήκε πρόωρα στην σύνταξη και δεν αντικαταστάθηκε!

Είναι οι εργαζόμενοι της πείνας και την ανέχειας που, υπό τον φόβο της απόλυσης, αναγκάζονται να υποτάσσονται στις παράλογες απαιτήσεις της ανελέητης δημοσιονομικής προσαρμογής!

Είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, που βλέπουν την πενιχρή σύνταξη που τους απέμεινε να εξαϋλώνεται, πριν καλά-καλά την πάρουν στα χέρια τους!

Είναι οι αγρότες που αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις καλλιέργειες τους, αφού δεν είναι πια σε θέση να τις συντηρήσουν!

Είναι οι φορολογούμενοι που έχουν χάσει κυριολεκτικά τον μπούσουλα, με τους αμέτρητους φόρους που αδυνατούν να πληρώσουν, ενώ την ίδια στιγμή οι φοροφυγάδες, εξακολουθούν να κάνουν πάρτι ανενόχλητοι, στα γνωστά παραδείσια νησιά!

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που δεν επιθυμούν αυτές τις εκλογές. Από τον χώρο της πολιτικής, είναι τα πρόσωπα και τα κόμματα που συμβιβάστηκαν, συνεργάστηκαν και εφάρμοσαν τις συντηρητικές πολιτικές της λιτότητας, δεν έχουν πολιτικό μέλλον και το ξέρουν και προσπαθούν απλά να επιμηκύνουν την παραμονή τους στους ταπεινούς τους θώκους!

Ο μεγάλος φόβος όμως, έως και τρόμος, αναδύεται από τον χώρο της οικονομίας!
Τα λεγόμενα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, μισούν και απεχθάνονται γενικά τις εκλογές, υποκλινόμενα σε μία και μόνο δημοκρατία που γνωρίζουν καλά, εκείνη του κέρδους!
Το άγνωστο τους φοβίζει και το καινούργιο του αγχώνει. Είναι οι γνωστοί άγνωστοι που κάνουν «παιχνίδι» ενίοτε με τους δείκτες των χρηματιστηρίων και προπαγανδίζουν για την επικράτηση των καθεστώτων που τους συντηρούν!

Να μην εκπλαγούμε καθόλου αν, κατά τις παραμονές των εκλογών, οι υπάλληλοι που διατηρούν αυτά τα συμφέροντα στους γνωστούς οίκους αξιολόγησης, προβούν στην μεθοδευμένη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας, ως έσχατο μέτρο πίεσης και εκβιασμού, προκαταλαμβάνοντας έτσι, την ελεύθερη βούληση των ψηφοφόρων!

Φόβο επίσης, προκαλούν οι εκλογές και στους ορκισμένους εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού της Ευρωπαϊκής «οικογένειας», που ανησυχούν μήπως δημιουργηθεί κακό προηγούμενο, βλαβερό για όλη την «οικογένεια», όπως και για εκείνους, αλλά κυρίως για τα συμφέροντα που εκπροσωπούν!

Το άγχος τους μάλιστα περισσεύει μέσα από τις απροκάλυπτες παρεμβατικές και αδιάκριτες δηλώσεις τους για την Ελλάδα, που «εξαπολύουν» καθημερινά μέσα από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης!

Διαβλέπω ότι στο πολύ μικρό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις εκλογές, θα υπάρξουν μεθοδευμένες προσπάθειες να αναδείξουν την πόλωση ως τον κύριο πρωταγωνιστή της προεκλογικής περιόδου. Όσο και να το θέλουν όμως κάποιοι, δεν θα μπορέσουν να την περάσουν και στους πολίτες, που έχουν πια τόσα προβλήματα στο κεφάλι τους, που δεν υπάρχει χώρος για φανατισμό!

Επίσης, σε όλο αυτό το διάστημα, θα γινόμαστε όλοι θεατές αλλά όχι, θέλω να πιστεύω, κοινωνοί των «ευρημάτων» των στημένων κατά παραγγελία δημοσκοπήσεων, που θα κλίνουν την λεγόμενη «ψαλίδα», νομίζοντας πως έτσι θα ψαλιδίσουν την αισιοδοξία και την ελπίδα για απαλλαγή!

Τα «συγκοινωνούντα δοχεία» του τρόμου, θα κυκλοφορήσουν και πάλι τον φόβο με την γνωστή απειλή της χρεωκοπίας, της επιστροφής στη δραχμή( Grexit ) και της δήμευσης των καταθέσεων. Να θυμηθούμε ότι και το 2012 απειλούσαν και τότε πως αν άλλαζε το καθεστώς, οι καταθέτες θα εξαφάνιζαν τα λεφτά από τις Ελληνικές τράπεζες και η οικονομία θα κατέρρεε! Τελικά όμως, αν και το καθεστώς δεν άλλαξε, οι καταθέσεις εξαφανίστηκαν, μέσα όμως από τις έκτακτες εισφορές, τις εισφορές αλληλεγγύης, τα χαράτσια, τους ΕΝΦΙΑ και όλα τα άλλα «επιτεύγματα» της νεοφιλελεύθερης φορομπηχτικής πολιτικής, που πάγια εφαρμόζεται μόνο στα χαμηλά εισοδήματα!

Κλείσε τώρα μάτια και αυτιά και απέκρουσε την προπαγάνδα τους! Νοιώθουν ότι «χάνουν την μπάλα» και θα «τα δώσουν όλα» προκειμένου να σου υφαρπάξουν την ψήφο!
Η αμηχανία όμως τους προδίδει και η αντιφατικότητα του λόγου που προτάσσουν τους αποκαλύπτει! Μπερδεύουν την αλήθεια με το ψέμα, την ελπίδα με τον φόβο, την πρόοδο με την συντήρηση, την ανάπτυξη με την ανεργία, την διαπραγμάτευση με την υποταγή, την μετανάστευση με την τρομοκρατία, την λογική με την φαυλότητα, την περηφάνια με την ταπείνωση, την ενότητα με τον διχασμό και την δημοκρατία με τον αυταρχισμό!

Αν τους αγνοήσεις αυτή τη φορά, θα καταφέρεις να νικήσεις το φόβο και να κερδίσεις την χαμένη σου ελπίδα! Αν όμως τους πιστέψεις και πάλι, το ικρίωμα του «Γολγοθά σου» σε περιμένει!

Σε μια παλιά πολιτική διαφήμιση, ο πρωταγωνιστής της οποίας έμελλε να υποδυθεί στη συνέχεια και τον μοιραίο τραγικό κεντρικό ρόλο, στη σύγχρονη «εθνική μας τραγωδία», μεταξύ άλλων έλεγε: «Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω, πρόσωπα ξεχωριστά…!», αποτιμώντας έτσι το ανθρώπινο «κεφάλαιο», που είχε τότε ακόμα ίσως κάποια αξία!

Με το βλέμμα μου στραμμένο στην 25 η Ιανουαρίου και θέλοντας να βγάλω τα συμπεράσματα μου και να πάρω τις σωστές αποφάσεις, κάνω τώρα κι εγώ την δική μου αποτίμηση!

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω, πρόσωπα τραγικά! Μυθομανείς γίγαντες και πολιτικούς νάνους, που υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μου και έκαναν την δική μου τη ζωή ασήμαντη και δύσκολη!

Με εξαπάτησαν, πουλώντας μου ψεύτικες υποσχέσεις και φθηνά «γραμμάτια ελπίδας» χωρίς αντίκρισμα, μαζί με «μαύρους και κόκκινους δράκους», που απειλούν τα όνειρά μου κάθε βράδυ!

Ταπείνωσαν την αξιοπρέπεια μου, καταπάτησαν την περηφάνια μου και ακύρωσαν την λογική μου, βαφτίζοντας τα όλα αυτά «πορεία προς την ομαλότητα»!

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω, κλέφτες, ψεύτες, μιζαδόρους, κουμπάρους, δοσίλογους, προδότες, πουλημένους, απατεώνες, καταχραστές, πλαστογράφους, εκβιαστές, τυχοδιώκτες πολιτικούς, που έχουν μετατρέψει τη χώρα μου σε αποικία ανέργων, αστέγων, ανασφάλιστων, αμόρφωτων, πεινασμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων!

Είναι τα «θρασίμια» του πολιτικού τυχοδιωκτισμού που, με περίσσεια θράσους και χωρίς καμία ντροπή, θα ζητήσουν και πάλι την ανοχή και την συνενοχή μας, να τους ανοίξουμε την πόρτα διάπλατα σε μια αναθεωρητική Βουλή, στην οποία θα ενσωματώσουν τα μνημόνια στο υπό αναθεώρηση σύνταγμα της χώρας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο προς τους δανειστές και τις τράπεζες, να αρπάζουν στο μέλλον νόμιμα και εύκολα, περιουσίες και εισοδήματα, όσα βέβαια έχουν ακόμα απομείνει, περιστέλλοντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Κοιτάζοντας όμως μπροστά μου αυτή τη φορά, βλέπω ολοκάθαρα να ανοίγεται ένας μονόδρομος, μια τεράστια «μονοδρομάρα» θα έλεγα! Ξέρω ότι θα είναι ανηφορικός, μακρύς, δύσκολος και με πολλά φυσικά και «τεχνητά» εμπόδια, αλλά καθαρός, με αριστερή «κλίση», φτιαγμένος από καινούργια άφθαρτα υλικά, χωρίς «λακκούβες», «κατηφόρες» και «αδιέξοδα» και χωρίς «εικονοστάσια αυτοχείρων» στις άκρες του!

Τώρα που ξεπέρασα τον φόβο και έμαθα να μην υποκύπτω στον εκβιασμό, θέλω να δώσω μια ευκαιρία στην ελπίδα και να βαδίσω τον μονόδρομο, αναζητώντας «μια άλλη γη» και «μια άλλη θάλασσα» και θέλω να πιστεύω, τα λόγια του ποιητή να μην αποδειχθούν προφητικά και η «Πόλις» αυτή, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα, να μην με ακολουθήσει αυτή τη φορά!

Εγώ πάντως επιμένω πεισματικά και θα συνεχίσω να ελπίζω! «Μια πόλις άλλη θα βρεθεί, καλλίτερη από αυτή…!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Δεν μασάμε..!

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-12-2014

Η ιστορία λένε, επαναλαμβάνεται! Ιδιαίτερα δε στη χώρα μας, που η λήθη για κάποιους αποτελεί ακόμα παράγοντα επιβίωσης, η ιστορία επαναλαμβάνεται, πριν καλά-καλά γραφτεί!

Ζούμε και πάλι στιγμές της πρόσφατης πονεμένης ιστορίας μας, με τα ίδια όμως μελανά χρώματα και δυστυχώς με ακριβώς τα ίδια φθαρμένα υλικά του χθες! Τέτοιες ώρες ο παραλογισμός χτυπάει κόκκινο! Βλέπουμε και πάλι την δημοκρατία να αποτελεί απειλή μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης της καθεστηκυίας τάξης των πραγμάτων.

Φαίνεται πως «είναι πολλά τα λεφτά Άρη..!», για κάποιους κι ας έχουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι λησμονήσει ακόμα και το χρώμα τους!

Το παιχνίδι του τρόμου στήνεται ξανά από την αρχή! Ένας-ένας, οι θεσμικοί εκπρόσωποι του διεθνούς κεφαλαίου , ντόπιοι και ξένοι, παίρνουν ξανά θέσεις στην σκακιέρα της προπαγάνδας, του αποπροσανατολισμού και του πολιτικού εκφοβισμού και εκβιασμού. Δεν μπορούν να κρύψουν το άγχος τους για την κατάσταση έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, ενόψει και της αδυναμίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και δεν κρατούν ούτε καν τα προσχήματα!

Όλα δείχνουν πως ο πολιτικός χρόνος της περίφημης συγκυβέρνησης έχει πια τελειώσει και αυτήν την διαπίστωση δεν την κάνω μόνο εγώ, ούτε μόνο οι πολίτες αυτής της χώρας, αλλά οι ίδιοι οι επικεφαλείς αυτής της κυβέρνησης συνεργασίας, που εκ των πραγμάτων γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχουν αποτύχει παταγωδώς να βελτιώσουν την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων, μετά μάλιστα και από τις τεράστιες και εξαντλητικές θυσίες των πέντε τελευταίων χρόνων!

Αφού λοιπόν δεν έχουν έργο να προτάξουν, προκειμένου να επιτύχουν πίστωση χρόνου για να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο, προτάσσουν αντί αυτού, φόβο, τρόμο και εφιαλτικά διλήμματα για την επόμενη μέρα που θα ξημερώσει για την χώρα, με εκείνους απόντες από το τιμόνι της εξουσίας!

Ο σκοπός όμως αγιάζει τα μέσα και τα έξω του πολιτικού τυχοδιωκτισμού! Το «σύστημα» αξιοποιεί και τις τελευταίες εφεδρείες του, προκειμένου να επιβάλει και πάλι τους κανόνες του και να επικρατήσει!

Το μέτωπο εμφανίζεται ενιαίο, ισχυρό και αρραγές.

Στο εξωτερικό, οι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα του Ευρωπαϊκού τύπου είναι απειλητικοί, οι εκτιμήσεις των διάσημων πλέον σε όλους μας οίκων αξιολόγησης είναι εκβιαστικές για το μέλλον μας, οι δηλώσεις αποτυχημένων αξιωματούχων υπερασπιστών του Ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, που αφορούν την Ελλάδα, είναι επικριτικές και προκατειλημμένες.

Ακόμα και ηγέτες ευρωπαϊκών χωρών, νουθετούν και προκαταλαμβάνουν την ελεύθερη βούληση των Ελλήνων πολιτών, προκειμένου να αποδώσουν σωστά τον ρόλο τους ως φερέφωνα και πολιτικοί «ιπποκόμοι» της πανίσχυρης «Γερμανικής αυτοκρατορίας!»

Στο εσωτερικό από την άλλη μεριά επιστρατεύουν, από ευγνώμονες προς το «σύστημα» τραπεζίτες και κινδυνολόγους παλαίμαχους πολιτικούς, μέχρι και κάποιες «αργυρώνητες περιστερές» της πλατείας Συντάγματος, προκειμένου να μας πείσουν πως η χειρότερη καταστροφική εξέλιξη για τον λαό και τον τόπο μας αυτήν την στιγμή, είναι η επίκληση της λαϊκής ετυμηγορίας!

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας μας, φαίνεται να αποτελεί πλέον ταμπού και εμπόδιο για την πρόοδο και την ανάπτυξη της οικονομίας μας!

Σε όλη αυτήν την Ηράκλεια και συντονισμένη προσπάθεια πολιτικής προπαγάνδας, αποδέκτης για εκείνους είναι ο μέσος τρομαγμένος Έλληνας πολίτης που δεν ρισκάρει, όχι να χάσει αυτά που δεν έχει κερδίσει, αλλά να μην τα χάσει όλα! Ποτέ όμως δεν θα του τα πάρουν όλα, θα του αφήνουν πάντα κάτι, ώστε να μην ρισκάρει να το χάσει!

Επενδύουν ξανά στον φόβο και ελπίζουν στα οφέλη του ομού εκβιασμού, εφαρμόζοντας την προηγούμενη «συνταγή» που πέτυχε.

Μόνο που αυτή τη φορά, δεν μασάμε…! Έχουμε πια και την γνώση αλλά και την προηγούμενη τραυματική εμπειρία, να μην ενδώσουμε σε κανέναν φόβο και σε κανένα εκβιασμό!

Το 2012 μασήσαμε τον φόβο, κατάπιαμε το ψέμα και χωνέψαμε την κοροϊδία, με αποτέλεσμα να έχουμε φτάσει σήμερα στο ίδιο ακριβώς σημείο, ταπεινωμένοι, εξουθενωμένοι και απογοητευμένοι!

Για άλλη μια φορά, όπως σε όλες τις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας μας, θα πρέπει να σταθούμε όρθιοι στα δικά μας πόδια, να αγνοήσουμε τους ασήμαντους και να εμπνευστούμε μονάχα από τους άξιους μεγάλους Έλληνες, που με το έργο και την σοφία τους φωτίζουν το μέλλον μας!

Αυτά μονάχα, τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου, του ποιητή της Ρωμιοσύνης, αυτά να μας επηρεάζουν:

«Μην τους φοβάσαι… στο φόβο σου ποντάρουν..!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Όψιμος Λαϊκισμός

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-12-2014

Δεν είναι η πρώτη φορά που νοιώθω απογοήτευση ως πολίτης χώρας υπό καθεστώς επιτήρησης, αλλά εξαιτίας και των τελευταίων εξελίξεων στις σχέσεις μας με τους δανειστές μας, ενόψει της υποτιθέμενης «τελευταίας» αξιολόγησης, προστέθηκε άλλο ένα αρνητικό συναίσθημα στο γκρίζο πάζλ της ψυχολογίας μου, εκείνο της ταπείνωσης!

Αν και κοντή η μνήμη, δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που είδαμε τον «ισχυρό» Πρωθυπουργό μας να σκίζει τα μνημόνια, να ετοιμάζεται να βγάλει τη χώρα στις αγορές και να βάζει τίτλους τέλους στο έργο εποχής «Αμάρτησα για το Λαό μου…!». Ένα έργο , που ξεκίνησε ως κακόγουστη φάρσα, εξελίχθηκε στη συνέχεια σε ένα πραγματικό δράμα και φαίνεται να καταλήγει τελικά σε μαύρη κωμωδία..!

Έλα όμως που ο καημένος ο Πρωθυπουργός λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο! Ο ξενοδόχος είναι Γερμανός και το ξενοδοχείο international και σύμφωνα με τον κανονισμό του, δεν επιτρέπεται στους πελάτες να αποφασίζουν εκείνοι για την παραμονή τους, χωρίς την έγγραφη επιβεβαίωση από την Reception ! Βλέπεις δεν εξασφαλίζεις «αναχώρηση» τόσο εύκολα και όποτε εσύ γουστάρεις από ξενοδοχείο 28 αστέρων!

Όταν κατάλαβε την γκάφα του ο Πρωθυπουργός, απέναντι στα «αφεντικά του», έσπευσε άμεσα να τους εντοπίσει αλλά εκείνοι είχαν εξαφανιστεί. Για τον εντοπισμό τους κίνησε γη και ουρανό, απευθύνθηκε στις λυκοφιλίες της Ευρώπης και στις «συγγένειες» της μακρινής Αμερικής, αλλά οι πόρτες ήταν όλες σφαλισμένες. Όταν διαπίστωσε πως δεν απαντούσαν στα τηλέφωνα, προσπάθησε να στείλει φαξ, αλλά ήταν χαλασμένο και το e - mail προβληματικό! Έτσι, αφού είδε και απόειδε, σκέφτηκε να στείλει μηνύματα καπνού, όπως τα παλιά τα χρόνια οι Ινδιάνοι, μήπως και έτσι λάβει απόκριση!

Άλλαξε λοιπόν στολή ο «Μανωλιός», φόρεσε τον μανδύα του μοναχικού καβαλάρη, πήρε σβάρνα τα επιμελητήρια της πρωτεύουσας και άλλους χώρους εκδηλώσεων και αφού επιστράτευσε ό, τι ρομαντισμό του έχει απομείνει, άρχισε να μιλάει σε σπαστά Αμερικάνικα «για τις τεράστιες θυσίες των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια», επισημαίνοντας μάλιστα ότι «οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν νούμερα και μόνο!».

Αυτήν την διαπίστωση έκανε ο κύριος Πρωθυπουργός, αφού όμως πρώτα υπέγραψε περί τους 400 νόμους που απαρτίζουν το μνημόνιο μέχρι σήμερα, μαζί φυσικά με τον στενό πληθωρικό του συνεργάτη και αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, που άρχισε κι αυτός με τη σειρά του τώρα να «ψελλίζει» μισό-λογα περί λαϊκής ετυμηγορίας, σε χαμηλούς τόνους όμως αυτή τη φορά, έχοντας πλήρη επίγνωση πως τον προηγούμενο πολιτικό «τσαμπουκά» του τον εξαργυρώνουμε μόνιμα πια σε χαράτσια!

Τι να υποθέσω άραγε; Πρόκειται περί κρίσεως όψιμου λαϊκισμού που κατέλαβε ξαφνικά τους «σωτήρες» της πατρίδας, ή συμβαίνει κάτι ποιο βαθύ και βρώμικο;

Ανακάλυψαν μήπως, έστω και αργά, την αναποτελεσματικότητα των νόμων που υπέγραφαν εδώ και πέντε χρόνια, ή αποφάσισαν, φυσικά μαζί με τους «κηδεμόνες τους», να εφαρμόσουν κάποιο νέο ευφάνταστο σχέδιο( B , C ή D ) αντιπερισπασμού, οδηγώντας πρώτοι εκείνοι τη χώρα προς τις κάλπες, επιτυγχάνοντας έτσι και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού;

Δεν μου έδωσαν κανένα απολύτως λόγο να τους εμπιστεύομαι και έτσι όλα τα πιθανά σενάρια «ταΐζουν» συνεχώς την φαντασία μου!

Όπως και να έχει το πράγμα, η εικόνα του Πρωθυπουργού της χώρας έτσι όπως εμφανίστηκε τις προηγούμενες μέρες ήταν θλιβερή και ο ίδιος αξιολύπητος! Θλιβερή και μάταιη ήταν επίσης η προσπάθεια του να κολλήσει όπως-όπως με σάλιο τα «σκισμένα» κομμάτια του μνημονίου, που ο ίδιος «έσκισε», αφού δεν του έχει απομείνει τέτοιο, από τότε που το ξόδεψε όλο για την επικόλληση των «ευσήμων» από τον Γερμανό ξενοδόχο, την εποχή που έκλεινε «σουίτα» στο ξενοδοχείο του!

Αντίθετα, καλό θα είναι να γνωρίζουν οι «σωτήρες» μας πως, σε όλον αυτόν τον κόσμο στον οποίο απευθύνονται κατά καιρούς υποκρινόμενοι τους άξιους κυβερνήτες, υποτιμώντας την νοημοσύνη, τα αντανακλαστικά, αλλά κυρίως την υπομονή του, έχει απομείνει πλέον μόνο το σάλιο και έτσι και αποφασίσει κάποια στιγμή αυτός ο κόσμος να το βγάλει από το στόμα του, να μην νομίζουν τότε ότι βρέχει…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Το μίγμα (Ανθρωπάκια στο μπλέντερ)

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 24-11-2014

Με αφορμή την τελευταία ανοησία του υπουργείου Παιδείας που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και αφορά στην σοκαριστική εικόνα με τα ανθρωπάκια στο μπλέντερ να μετατρέπονται σε άνθρωπο-πολτό, που εντοπίστηκε στο σχολικό βιβλίο Φυσικής της Ε΄ Δημοτικού, μου δημιουργήθηκαν ερωτήματα και προβληματισμοί, πιστεύω όμως, όχι χωρίς αιτία!

Στην αρχή, όταν αντίκρισα την έγχρωμη εύγλωττη εικόνα, εκνευρίστηκα μα και θύμωσα συνάμα, αναρωτώμενος, γιατί οι ειδικοί «επιστήμονες» συγγραφείς του εν λόγω σχολικού βιβλίου επέλεξαν ως το ποιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μίγματος, ένα τεράστιο μπλέντερ σε λειτουργία, με χιλιάδες ανθρωπάκια μέσα του στοιβαγμένα και στο κάτω του μέρος να εμφανίζεται ο κατακόκκινος ανθρώπινος πολτός, ως προϊόν ζωντανής «γνώσης» και «κατανόησης» της φυσικής έννοιας! Αλήθεια, «τι ωραίο θέαμα!» για έναν δεκάχρονο μαθητή, αναρωτήθηκα!

Όταν όμως αργότερα είδα τα πράγματα ποιο ψύχραιμα, άρχισα να εξοικειώνομαι με την ιδέα της εικόνας και να συμβιβάζομαι με την λογική της!

Κατ' αρχήν δεν μπήκα καν στον κόπο να επιρρίψω ευθύνες στους ειδικούς «επιστήμονες» συνεργάτες του Υπουργείου για την «άστοχη» επιλογή τους, όπως αργότερα την χαρακτήρισαν μέλη της επιτροπής αξιολόγησης των σχολικών βιβλίων, γιατί θεωρώ πως η συγκεκριμένη εικόνα δεν ήταν δικό τους δημιούργημα! Άλλωστε, αυτοί οι άνθρωποι, εκ της θέσεως τους δεν επιτρέπεται ούτε να αυτοσχεδιάζουν ούτε και να παίρνουν πρωτοβουλίες, αλλά απλά, να υπακούουν, να αντιγράφουν και να επικολλούν! Είμαι σίγουρος πως την εν λόγω εικόνα την αντέγραψαν από εγχειρίδιο κάποιας διαφημιστικής εταιρείας του δυτικού κόσμου, τον οποίο τόσο θαυμάζουν, ή ακόμα και από κάποιο «εξωτικό» εκπαιδευτικό έντυπο μαζικού αποπροσανατολισμού!

Αναρωτήθηκα όμως ταυτόχρονα, πόσο απέχει η ιδέα και το νόημα της συγκεκριμένης εικόνας από το περιεχόμενο της σύγχρονης πραγματικότητας που βιώνουμε!

Κάποτε, οι παλαιοί αριστεροί μιλούσαν για τις λαϊκές «μάζες» και την χειραγώγηση τους από το κεφάλαιο. Σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, που η χειραγώγηση της «μάζας» αποτελεί παγκόσμια σταθερά του συστήματος, έχουμε περάσει πλέον στο επόμενο στάδιο εξέλιξης, στο οποίο οι ανάγκες της σύγχρονης αγοράς απαιτούν και επιβάλουν συγχωνεύσεις, συνενώσεις και εμπνευσμένες δημιουργίες «κατάλληλων» ανθρώπινων μιγμάτων! Άλλωστε, όπως λέει και η παροιμία, «ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει!»

Μήπως δεν έχουν βάλει πια στο μπλέντερ τις επιθυμίες μας; Μήπως δεν έχουν αλέσει τα συναισθήματα μας; Μήπως δεν έχουν πολτοποιήσει τις ιδεολογίες μας; Μήπως δεν έχουν αποχυμώσει τα όνειρά μας; Μήπως δεν έχουν λιώσει τα μυαλά μας; Μήπως δεν έχουν ξεζουμίσει τα δημοκρατικά και εργασιακά μας δικαιώματα;

Η δημιουργία ανθρώπινων μιγμάτων, φαίνεται ότι αποτελεί πλέον βασική προϋπόθεση για την συνύπαρξη και την επιβίωση στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες! Το «μίγμα» είναι ο σκοπός και το «μπλέντερ» αποτελεί απλά το μέσο για την επίτευξη του!

Ένα λαμπρό παράδειγμα εφαρμογής της επιτυχημένης θεωρίας των «ανθρώπινων μιγμάτων» στη χώρα μας, προερχόμενο από το πολιτικό μπλέντερ της ανάγκης, είναι το μίγμα με τα «ανθρωπάκια» της συγκυβέρνησης, που συνυπάρχουν εδώ και καιρό, αναμιγνύονται, συγχωνεύονται και συνεργάζονται αρμονικά και στοχευμένα, ανακατεύοντας από σοσιαλιστές μέχρι και ακροδεξιούς, προκειμένου να επιτύχουν το «ιδιαίτερο θαυματουργό μίγμα» των σωτήρων της πατρίδος!

Αλληγορική η εικόνα του σχολικού βιβλίου ή μήπως προφητική; Είναι μια εικόνα που διέφυγε άραγε της δικής τους προσοχής ή που απλά έτυχε της δικής μας παρατηρητικότητας;

Επιτρέψτε μου να υποβάλλω, προς όλους εσάς τις αμφιβολίες μου και προς το Υπουργείο της Παιδείας τα σέβη μου..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Νοέμβρης μήνας...

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-11-2014

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ανάμεσα στα γκρίζα χρώματα του φθινοπώρου, μια απόχρωση του κόκκινου που δεν λέει να ξεθωριάσει μέσα στο χρόνο, εισβάλει δυναμικά στον καμβά της καθημερινότητας μας και κάνει τις καρδιές μας να χτυπάνε πιο δυνατά!

Τι κι αν έχουν περάσει 41 χρόνια από τότε, ο μήνας σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς, εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να εγείρει ισχυρά συναισθήματα και να ζωντανεύει μνήμες που ενίοτε, κάποιοι φροντίζουν επιμελώς, να βρίσκονται σε καταστολή!

«17 Νοέμβρη 1973». Μια ημερομηνία ορόσημο, καταγεγραμμένη στην σύγχρονη ιστορία του τόπου μας! Μια ημερομηνία σταθμός, που ενέπνευσε από ποιητές μέχρι και τρομοκράτες, εξακολουθεί να εμπνέει αλλά και να τρομοκρατεί μέχρι και σήμερα!

Το καταλαβαίνουμε αυτό, πρώτα απ' όλα από την παρουσία χιλιάδων αστυνομικών που αυτές τις μέρες καταλαμβάνουν «θέσεις μάχης» στους δρόμους της Αθήνας.
Το καταλαβαίνουμε όμως επίσης και από τις δεκάδες χιλιάδες των ανώνυμων πολιτών που εξακολουθούν να διαδηλώνουν στους ίδιους δρόμους και με τα ίδια επιτακτικά συνθήματα, διεκδικώντας ακόμα τα αυτονόητα θεμελιώδη δικαιώματα του Νοέμβρη του '73.

Τρία πράγματα στην ουσία που αποτέλεσαν αιτία επαναστατικής δράσης και κοινωνικής αντίστασης, εξακολουθούν να αποτελούν ανικανοποίητα διαχρονικά αιτήματα της Ελληνικής κοινωνίας! Είναι εκείνα που συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν στα πανό των διαδηλώσεων του κάθε Νοέμβρη, συνθέτοντας έτσι το κεντρικό σύνθημα διεκδίκησης:
«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία!» Κι όμως, 41 χρόνια μετά, συνεχίζουν να είναι ακόμα ζητούμενα και απαιτούμενα, τα ίδια ακριβώς πράγματα όπως και τότε, σε μια Ελλάδα που δεν ανήκει πλέον στους Έλληνες! Μια Ελλάδα που ψάχνει το Ψωμί στους κάδους των σκουπιδιών, την Παιδεία στους εθελοντές και την Ελευθερία στις υποπαραγράφους των υπογεγραμμένων μνημονίων!

Όλα αυτά τα χρόνια, πραγματοποιούνται «φιλότιμες» προσπάθειες με σκοπό την αποδόμηση, την υποβάθμιση και τον ευτελισμό του πνεύματος αντίστασης της λεγόμενης «Γενιάς του Πολυτεχνείου», από ανθρώπους και συμφέροντα που φοβούνται τους «Νοέμβρηδες» κάθε εποχής, καταλογίζοντας στην παραπάνω γενιά, όλα τα δεινά της σύγχρονης Ελλάδας!

Πράγματι, εκπρόσωποι αυτής της γενιάς διαπλέχτηκαν αγαστά με την εξουσία και ήκμασαν τα επόμενα χρόνια σε βάρος του λαού και του τόπου, στο όνομα μάλιστα σοσιαλιστικών οραμάτων και ιδεολογιών! Δεν θα πρέπει όμως σε καμία περίπτωση, να μπερδεύουμε αυτούς τους πολιτικούς τυχοδιώκτες και φοιτητές εκ Παρισίων, με τους «Ελεύθερους αγωνιζόμενους φοιτητές» μέσα στο Πολυτεχνείο, τα «θρασίμια» της ανυπότακτης τότε νεολαίας, υποτιμώντας έτσι και τον αγνό τους αγώνα!

Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ παρουσίασαν αντιστασιακή δράση εκείνη την εποχή, στη συνέχεια συμβιβάστηκαν και ταυτίστηκαν με το σύστημα που είχαν πριν πολεμήσει. Όλοι μας γνωρίζουμε αυτούς τους κατ' επίφαση επαναστάτες και όσα βιβλία και να γράψουν σήμερα, δεν θα μπορέσουν ποτέ να εξωραΐσουν την θλιβερή τους δημόσια εικόνα!

Οι πραγματικοί όμως ήρωες της γενιάς του Νοέμβρη του '73 έχουν αφήσει ανεξίτηλα το επαναστατικό τους αποτύπωμα με κόκκινα σημάδια πάνω στην γαλανόλευκη του ιδρύματος, σύμβολο ιερό του αγώνα τους. Η τιμή και η δόξα ανήκει μόνο σε εκείνους που μπορούν να την αντέξουν!

Κάνοντας αναφορά στο παρόν και απαντώντας στο ερώτημα, πόσο επιτακτική είναι σήμερα η ανάγκη να υιοθετήσουμε το μήνυμα της εξέγερσης του Νοέμβρη του '73, αρκεί να συσχετίσουμε τους 88 νεκρούς (επίσημα) θύματα της χουντικής επταετίας, με τους 4000 νεκρούς, «ιδανικούς αυτόχειρες», της τελευταίας πενταετίας στη χώρα μας!

Όσον αφορά τώρα το μέλλον, ένα είναι σίγουρο! Όσο υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο που πεινάνε, όσο η λέξη «Παιδεία» θα πρωταγωνιστεί στα συνθήματα των διαδηλώσεων και όσο οι δημοκρατικές ελευθερίες συνεχίζουν να περιορίζονται, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, οι «Νοέμβρηδες» θα υπάρχουν, θα εμπνέουν και θα απειλούν…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ποιος φοβάται την Παιδεία;

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 06-11-2014

Ο χώρος της εκπαίδευσης και πάλι σε πρώτο πλάνο στο φακό της επικαιρότητας!
«Τι θέλουν πάλι τα καλόπαιδα και ξεσηκώνονται;», διερωτάται η κοινωνία! Οι καταλήψεις των σχολείων ως φαινόμενο μαζικής αντίδρασης των μαθητών σε πανελλήνια κλίμακα αποτελεί, για άλλους ανάγκη εκτόνωσης από την εκπαιδευτική διαδικασία, για άλλους εθιμοτυπική επαναστατική γυμναστική εφήβων και για άλλους πάλι αποτέλεσμα υποκινούμενων δράσεων ενάντια στο σύστημα εξουσίας.

Δεν συμμερίζομαι καμία από τις παραπάνω απόψεις και δεν έχω κανένα λόγο να εξυμνήσω ή να λοιδορήσω την οποιαδήποτε κινητοποίηση νέων ανθρώπων που κατά καιρούς λαμβάνει χώρα στον τόπο μας! Θα πρέπει όμως πιστεύω, αν μη τι άλλο και με αφορμή τις τελευταίες καταλήψεις των σχολείων από τους μαθητές, να αναρωτηθούμε όλοι μας λίγο περισσότερο, μήπως τελικά αυτά τα παιδιά έχουν κάποιο δίκιο και αντιδρούν έτσι;

Όλοι εκείνοι οι καχύποπτοι επικριτές των μαθητικών κινητοποιήσεων και ένθερμοι υποστηρικτές της θεωρίας της «στρογγυλής τυρόπιττας» έχουν άραγε μπει ποτέ στον κόπο να υποδείξουν σε αυτά τα νέα παιδιά τον σωστό κατά εκείνους τρόπο αντίδρασης και διεκδίκησης των αιτημάτων τους; Εκτός και αν θεωρούν, ότι δεν υπάρχουν προβλήματα στο χώρο της εκπαίδευσης και δεν υπάρχει έτσι λόγος ανάδειξης τους!

Από ποιους θα μάθουν αυτά τα παιδιά να δίνουν τους δικούς τους αγώνες για τα δικαιώματα τους και ποια κοινωνική ομάδα είναι εκείνη που θα τους εμπνεύσει και θα πυροδοτήσει την επαναστατική τους συνείδηση; Σίγουρα πάντως δεν θα πάρουν μαθήματα από την υποταγμένη και χρεοκοπημένη γενιά των πατεράδων τους, που η επαναστατικότητα τους περιορίζεται στο να εξασφαλίσουν μια καλή θέση στην ουρά, έξω από κάποια τράπεζα την τελευταία μέρα κάθε μήνα, προκειμένου να καταφέρουν την εμπρόθεσμη καταβολή της δόσης του ΕΝΦΙΑ! Τι θλιβερό αλήθεια θέαμα για έναν νέο άνθρωπο με όνειρα για το μέλλον..!

Αναρωτιέμαι, γιατί μας ενοχλεί τόσο ως κοινωνία η κατάληψη ενός σχολείου από τους μαθητές του και δεν δείχνουμε την ανάλογη ευαισθησία για τις αλλεπάλληλες καταλήψεις στις θεμελιώδεις κοινωνικές δομές του κράτους μας, εδώ και μια πενταετία, από την ίδια την εξουσία;

Δεν έχει γίνει κατάληψη στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας από την αναλγησία του κρατικού μηχανισμού να περιθάλψει δωρεάν τους πολίτες;

Δεν έχει γίνει κατάληψη στα ασφαλιστικά ταμεία από την κακοδιαχείριση και την αλαζονεία ανίκανων κρατικοδίαιτων διαχειριστών, βάζοντας χοντρό λουκέτο στις απολαβές από τα δεδουλευμένα που προορίζονταν για τα «περήφανα γηρατειά»;

Δεν έχουν κάνει καθημερινή κατάληψη στις συνειδήσεις μας τα μεγάλα κανάλια της προπαγάνδας και του πολιτικού εκφοβισμού;

Δεν έχουν κάνει κατάληψη στα σχολεία μας οι μόνιμες πλέον ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και σε υλικοτεχνική υποδομή;

Δεν έχει κάνει κατάληψη και μάλιστα με βίαιη εισβολή στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το λεγόμενο «Νέο Λύκειο», που αποτελεί την ενσάρκωση των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων περί Παιδείας, με απώτερο στόχο την συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού στα Λύκεια, με θύματα πάντα τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές τάξεις, χωρίς ταυτόχρονα να λαμβάνεται καμία μέριμνα υποστήριξης για τους αδύναμους μαθητές!

Η Παιδεία σε περίοδο εκπτώσεων και μνημονίων θα πρέπει να βγάζει το «σκασμό» να υποτάσσει και να υποτάσσεται! Αυτό επιδιώκουν οι «πεφωτισμένοι σωτήρες του γένους…!». Η πραγματικότητα όμως τους απαξιώνει όσο ακριβώς τους αξίζει…!

Η πρόσθετη διδακτική στήριξη έχει εγκαταλειφτεί ολοσχερώς, οι σχολικές βιβλιοθήκες έχουν ερμητικά κλειδωθεί, το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας συνεδριάζει ξανά μετά από δύο ολόκληρα χρόνια απραξίας, ο διάλογος μεταξύ των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας έχει μετατραπεί σε μονότονο μονόλογο ενός υπουργού, που προτάσσει ως λύση στα αιτήματα των μαθητών την εξαγγελία-απειλή της αναπλήρωσης των χαμένων διδακτικών ωρών στις διακοπές του Πάσχα!

Με ξόρκια, αφορισμούς και αναθέματα δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα μιας κοινωνίας, πόσο δε μάλλον της ίδιας της Παιδείας!

Η Παιδεία έχει έναν πάγιο και βασικό στόχο: Να βελτιώνει τους όρους κοινωνικής συνύπαρξης και αυτό ακριβώς είναι που φοβάται η εξουσία σήμερα! Ένας μορφωμένος νέος μπορεί να σταθεί επικριτικός, μαχητικός και αμφισβητίας, απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας, ιδιαίτερα δε όταν αυτό παραπαίει και αποτελεί μετρίσιμη απειλή, τόσο για την λειτουργία του σάπιου συστήματος, όσο και για την ανατροπή του! Αξίζει εδώ να σημειώσω ότι, ανώτερος αξιωματούχος του Δ.Ν.Τ. σε σχετική του έκθεση για την αντιμετώπιση κοινωνικών κρίσεων, αναφέρει ως τον μέγιστο κίνδυνο ανατροπής σε μια κοινωνία, την ανεξέλεγκτη αντίδραση του μαθητικού πληθυσμού της!

Αυτά τα «καλόπαιδα» με τα λουκέτα στα χέρια, που έγιναν και πάλι πρωταγωνιστές στην φθηνή μας καθημερινότητα, δεν είναι εχθροί του σχολείου τους, δεν είναι εχθροί της δημοκρατίας, δεν είναι εχθροί της νομιμότητας, αλλά ούτε και της κοινωνίας! Απλώς, είναι τα επόμενα θύματα, μετά από εμάς, αυτής της κρίσης και σίγουρα, αν μη τι άλλο το διαισθάνονται!

«Τυχαίνει» όμως, όλα αυτά τα «πιτσιρίκια» να είναι τα παιδιά μας, οι μαθητές μας, τα εγγόνια μας, τα ανίψια μας, τα γειτονάκια μας και καλό θα είναι να αφουγκραζόμαστε κάπου-κάπου τις φωνές τους, δίνοντας τους έτσι και την ελπίδα πως, ίσως καταφέρουν κάποτε εκείνα να κατακτήσουν, όσα εμείς δεν τολμήσαμε…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Αθήνα 2004 - 2014...

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 25-09-2014

Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από την ιστορική πια στιγμή της τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στη χώρα που «γέννησε» την ιδέα του διεθνούς Ολυμπισμού!

Σα να ήταν χθες, που ολόκληρη η Ελλάδα ζούσε το όνειρο «του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού αθάνατου Αρχαίου Πνεύματος» κατά τον ποιητή, της κορυφαίας παγκόσμιας γιορτής του αθλητισμού!

Σήμερα, στην Ελλάδα του 2014, τίποτα δεν θυμίζει το πνεύμα και την δόξα της «Χρυσής Ολυμπιάδας»! Πρώτα απ' όλα, η ευφορία, η υπερηφάνεια και η ψυχική ανάταση εκείνης της περιόδου έχουν δώσει πλέον τη θέση τους στην απαισιοδοξία, την ανασφάλεια, τον φόβο και την ταπείνωση, μονοπωλώντας έτσι τα κυρίαρχα συναισθήματα των Ελλήνων του σήμερα.

Την αίγλη, την ευδαιμονία και την λάμψη της Αθήνας του 2004, έχει διαδεχθεί τώρα, η παρακμή, η απαξίωση και η εγκατάλειψη στην Αθήνα του 2014. Το μόνο που παραμένει πεισματικά το ίδιο μέχρι και σήμερα, ως διαχρονική πλέον «αξία» και «ακριβή» παρακαταθήκη του λαού μας, είναι η απίστευτη προχειρότητα και η παντελής έλλειψη σχεδιασμού της Ελληνικής Πολιτείας, για οτιδήποτε κοινό διαχειρίζεται!

Έτσι, προχώρησε το 2002 στη δημιουργία της εταιρίας «Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε.» χωρίς όμως να λάβει υπόψη, το μέλλον και τις προοπτικές εξέλιξης για την χρήση των πανάκριβων Ολυμπιακών εγκαταστάσεων που ενέταξε σε αυτή, ως απόλυτα δημιουργήματα ουσιαστικά μιας χρήσεως!

Οι βεβιασμένες κινήσεις ερασιτεχνικού σχεδιασμού, κατέστησαν τις περισσότερες από τις εγκαταστάσεις αυτές ακατάλληλες προς χρήση (Βλέπε, το περίφημο στέγαστρο Καλατράβα) και ως εκ τούτου, δεν έλαβαν ποτέ άδεια, με αποτέλεσμα την ουσιαστική ακύρωση μελλοντικών χρήσεων και την εγκατάλειψη της συντήρησης των έργων.
Τώρα, πως κατάφεραν να φιλοξενήσουν Ολυμπιακές αποστολές λειτουργώντας χωρίς άδεια τότε, είναι απορίας άξιον!

Σήμερα, τα πανάκριβα Ολυμπιακά ακίνητα, τα έχει καλύψει η σκουριά, η αδιαφορία και η απόλυτη εγκατάλειψη των δημιουργών τους. Οι συνεχιστές της προχειρότητας, ανταποκρινόμενοι απόλυτα στο μοιραίο πια θεσμικό τους ρόλο, με απεγνωσμένες και φυσικά ασχεδίαστες κινήσεις, δημιούργησαν την εταιρία «Ελληνικό Α.Ε» και στην συνέχεια εκποίησαν έναντι αστείου τιμήματος, τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού, σε εταιρία συμφερόντων γνωστής ισχυρής επιχειρηματικής οικογένειας, προσδοκώντας την αξιοποίηση τους από αυτήν!

Δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου σήμερα, κάνοντας εκτενή ρεπορτάζ για την μετά-Ολυμπιακή εποχή στη χώρα μας, αναφέρουν απαξιωτικά, πως τα άλλοτε σύμβολα μεγαλοπρέπειας μετατράπηκαν τελικά σε μνημεία σπατάλης και κακοδιαχείρισης.

Δυστυχώς, η προχειρότητα δεν μας επέτρεψε να κάνουμε χρήση της εμπειρίας άλλων χωρών που φιλοξένησαν πριν από εμάς τους Ολυμπιακούς αγώνες, προτού να προχωρήσουμε στην δημιουργία των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Στο Σύδνεϋ, για παράδειγμα που φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000, το συνολικό κόστος των οποίων έφτασε τα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, η μεγάλη πλειοψηφία των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων έγιναν παραγωγικό κεφάλαιο για τους πολίτες και χρησιμοποιούνται έως και σήμερα. Ταυτόχρονα, δημιουργήθηκαν παράλληλες υποδομές, όπως είναι το μετρό , οι σιδηρόδρομοι και πολλά βοηθητικά οδικά δίκτυα, συμβάλλοντας έτσι στη γενικότερη ανάπτυξη της χώρας.

Στο Λονδίνο αργότερα, είχαν φροντίσει να κατασκευάσουν τα κλειστά αθλητικά κέντρα με ανακυκλώσιμα υλικά, ώστε μετά το πέρας των αγώνων τα αποσυναρμολόγησαν και στη θέση τους δημιούργησαν πάρκα, χώρους πράσινου, παιδότοπους και εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας. Έτσι, τα έργα αυτά σχεδιάστηκαν ώστε να έχουν συνέχεια και χρησιμοποιούνται κανονικά και σήμερα.

Δεν ζημιώθηκαν όμως όλοι από την «επιχείρηση Αθήνα 2004». Από τα 30 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ, που όπως αποτιμάται ότι μας κόστισαν τελικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, υπερβαίνοντας μάλιστα κατά 600% τους στόχους του αρχικού προϋπολογισμού, κάποιοι ολίγοι και «εκλεκτοί» ενίσχυσαν τις θέσεις τους στο χρηματιστήριο του πλούτου, αρπάζοντας την ευκαιρία που τους δόθηκε! Το σίγουρο όμως είναι ότι, ανάμεσα σε αυτούς τους «εκλεκτούς» δεν συγκαταλέγεται και ο Ελληνικός Αθλητισμός που εξακολουθεί δυστυχώς και μέχρι σήμερα να παρακμάζει και να έχει εγκαταλειφθεί από όλους στην τύχη του!

Μερικά στοιχεία με αξιόπιστους και αδιάψευστους «μάρτυρες» τους αριθμούς, αποδίδουν γλαφυρά το «Ολυμπιακό Πνεύμα» του 2004.

Το «ξέφρενο πάρτι» όπως πολλοί το χαρακτήρισαν, περιελάμβανε, προκλητικές αμοιβές ημέτερων εμπλεκόμενων στελεχών, χιλιάδες δεξιώσεις ματαιόδοξων υπάρξεων, εκκεντρικά μυστικά ταξίδια σε ξεχασμένους παραδείσους, «περίεργες» απ' ευθείας αναθέσεις χωρίς διαγωνισμούς και το αποτέλεσμα όλων αυτών, η ανεξέλεγκτη κατασπατάληση δισεκατομμυρίων ευρώ από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου.

Μόνο η δημιουργία της ιστοσελίδας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 κόστισε 11,5 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η παραγωγή των τελετών έναρξης και λήξης των «Αγώνων» από την εταιρία Jack Morton W . L . κατέγραψε κόστος, περίπου 64 εκατομμυρίων ευρώ!

Όλα τα παραπάνω, φαντάζουν στην εποχή της Ελλάδας των μνημονίων, της επιτήρησης και της χρεοκοπίας, κινέζικα ανέκδοτα, αλλά που όμως δυστυχώς, κάποιοι γελούν ακόμα μαζί μας με αυτά!

Κάνοντας σήμερα έναν απλό απολογισμό, μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία, αναρωτιέμαι, κατά πόσο μπορεί σήμερα να αισθάνεται υπερήφανος ένας Έλληνας, για την ανάληψη και την διεκπεραίωση της Ολυμπιάδας του 2004, έτσι όπως αυτή έγινε και αν η συγκεκριμένη εθνική μας πρωτοβουλία, αποτέλεσε τελικά ιστορικό σταθμό για τον αθλητισμό και τον πολιτισμό μας ή αν αντίθετα, επισφράγισε άλλο ένα ισχυρό γραμμάτιο χρέωσης, για την Ελλάδα του μέλλοντος μας..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Πόλεμος, ο βίαιος διδάσκαλος...

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 02-08-2014

Πλημυρίζουν καθημερινά οι οθόνες μας με το αίμα των χιλιάδων αμάχων θυμάτων, ενός πολέμου που δεν έχει τελειωμό! Η τεχνολογία μας επιτρέπει, χωρίς να κινδυνεύουμε άμεσα οι ίδιοι, να γινόμαστε μάρτυρες της φρίκης, της κτηνωδίας και της απόλυτης καταστροφής, στην πολύπαθη περιοχή της λωρίδας της Γάζας. Το παθιασμένο μίσος, ο τυφλός φανατισμός, η ανυπότακτη ματαιοδοξία και η απόλυτη παράνοια, συνεχίζουν να πυροδοτούν μια πολυετή σύρραξη με διαλείμματα, μεταξύ δυο γειτονικών λαών που οι Θεοί τους μάλλον τους έχουν εγκαταλείψει ή τους έχουν καταραστεί!

Από τη μια πλευρά το κράτος του Ισραήλ, με κίνητρο την ατέρμονη απληστία του και σύμμαχο την διεθνή επιρροή του, επιμένει να επιβάλει την κυριαρχία του στην περιοχή, σε κάθε αφορμή που του δίνεται και από την άλλη μεριά, η Ισλαμική οργάνωση Χαμάς, με την απουσία μάλιστα εξωτερικής νομιμοποίησης, συνεπαρμένη από το τυφλό πάθος για εκδίκηση, συνεχίζει να εκθέτει στον θάνατο, κυρίως τον άμαχο πληθυσμό της Παλαιστίνης, αγνοώντας επιτακτικά το μέγεθος της ασύμμετρης απειλής!

Την ίδια στιγμή, οι διεθνείς οργανισμοί που οικειοποιούνται τον ανθρωπιστικό ρόλο του διαμεσολαβητή, αναλογιζόμενοι προφανώς την διεθνή επιρροή του Εβραϊκού λόμπι, παρακολουθούν αμήχανοι, ως «αθώες περιστερές της Ειρήνης» το έγκλημα που συντελείται και περιορίζονται στο να εκδίδουν φλύαρες τυπικές δηλώσεις και ψηφίσματα καταδίκης των εχθροπραξιών, καθιστώντας έτσι, για ακόμα μία φορά, ουσιαστικά ανίκανη να επιβληθεί του ρόλου της, την περίφημη διεθνή διπλωματία!

Όταν ο Θουκυδίδης χαρακτήριζε τον πόλεμο ως «βίαιο διδάσκαλο», εμμέσως πλην σαφώς εννοούσε ότι και ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας κακός μαθητής! Το κληροδότημα του Θουκυδίδη προς την ανθρωπότητα , δυστυχώς επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο μάλιστα τρόπο, κάθε φορά που οι άνθρωποι επιλέγουν δια της βίας να λύνουν τις διαφορές τους!

Στον Προμηθέα Δεσμώτη, οι προσωποποιημένες δυνάμεις Βία και Κράτος, βοηθούν τον Ήφαιστο να αλυσοδέσει στους βράχους τον ανυπάκουο Τιτάνα. Στην εποχή μας, αν και οι δυο αυτές προσωποποιημένες έννοιες δεν έχουν ακριβώς την ίδια με τότε σημασία, εν τούτοις ο συσχετισμός παραμένει αναλλοίωτος!

Η βία εμφανίζεται άλλοτε ως σωματική δύναμη και ισχύς, άλλοτε ως πολεμική και επεκτατική δραστηριότητα και πολιτική επιθετικότητα, άλλοτε ως υβριστική και λεκτική συμπεριφορά αλλά και ως πρόκληση εκδήλωση επιζήμιων για τον άνθρωπο συναισθημάτων. Η βία γενικά, έχει καταγραφεί από την ίδια την ιστορία, ως επιθετική δύναμη καταστροφής, όπου και όταν αυτή επιβλήθηκε!

Ως κάτοικος ετούτου του πλανήτη, αισθάνομαι ντροπή, αγανάκτηση και αηδία όταν βλέπω μικρά παιδάκια να κείτονται νεκρά στο χώμα, στο οποίο λίγο πριν χάραζαν ανυποψίαστα τα όρια του παιχνιδιού τους!

Αναρωτιέμαι, πόσες εικόνες νεκρών παιδιών θα πρέπει να δούμε ακόμα να «παρελαύνουν» μέσα από τα δελτία ειδήσεων και τα social media για να αφυπνίσουμε επιτέλους τη την «ναρκωμένη» ανθρωπιά μας;

Ποιος είναι εκείνος ο πολιτισμένος άνθρωπος, που μπορεί να δώσει μια πειστική εξήγηση για όλα όσα συμβαίνουν, στα παιδιά με τα ακρωτηριασμένα σώματα, με τα φοβισμένα τους αθώα βλέμματα, αλλά κυρίως με τις βαθιά λαβωμένες ψυχές τους;

Δεν μπορώ να αισθάνομαι υπερήφανος για τον ανθρώπινο πολιτισμό μας, έως ότου παρατηρούμε τέτοιου είδους εικόνες φρίκης και αποτροπιασμού!

Ο θάνατος ενός παιδιού, για οποιοδήποτε λόγο συνιστά προσβολή και όνειδος για την ανθρώπινη λογική , τον πολιτισμό και την ιστορία!

Όταν τα δικά μας παιδιά «μαθαίνουν» τον πόλεμο μέσα από τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες των Video Games , την ίδια στιγμή κάποια άλλα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, βιώνουν την βαρβαρότητα του πολέμου στην καθημερινότητα τους, σε όλο της το μεγαλείο και αυτό είναι άδικο και απάνθρωπο συνάμα!

Όσο για το πόσο αισιόδοξοι μπορεί να είμαστε για τον τερματισμό του πολέμου, τόσο όσο μας επιτρέπουν τα λόγια του Πλάτωνα, σύμφωνα με τα οποία, «το τέλος ενός πολέμου το έχουν δει μόνο οι νεκροί του!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Φοβού τους...«κροκόδειλους»

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 17-07-2014

«Άρωμα» από τις όχθες του ποταμού Νείλου, έστω και σε μικρή δόση, «μύρισε» στον τόπο μας το τελευταίο διάστημα, μετά την εμφάνιση του διάσημου πια κροκόδειλου στη λίμνη του Φράγματος των Ποταμών στο Ρέθυμνο. Πρόκειται για τον πρώτο κροκόδειλο στην Ευρώπη που ζει σε μη ελεγχόμενο περιβάλλον, προκαλώντας το έντονο ενδιαφέρον ειδικών και μη.

Τα συναισθήματα που δημιουργεί η εικόνα του επιβλητικού ερπετού είναι ανάμεικτα, με τον φόβο και τον θαυμασμό να κυριαρχούν και την περιέργεια να περισσεύει!
Λίγο η ανάγκη του κόσμου να απομακρυνθεί, έστω και προσωρινά, από τα προβλήματα του, λίγο η συνήθεια της ενημέρωσης να υπερβάλει για να προκαλεί το ενδιαφέρον, κατάφεραν να αναδείξουν τον «Σήφη», ως τον πρωταγωνιστή των δελτίων ειδήσεων της βαρετής μας καθημερινότητας!

Μέχρι τώρα οι περισσότεροι από εμάς νοιώθαμε σοκ και δέος αντικρίζοντας το ερπετό με τα τρομερά σαγόνια, μέσα από τα ντοκιμαντέρ του Animal Planet και του National Geographic . Τώρα όμως το «εξωτικό θεριό» είναι δίπλα μας και η παρουσία του και μόνο δείχνει να υπονομεύει και να απειλεί τον «εύθραυστο» ανθρώπινο πολιτισμό μας!

Οι επιστήμονες επινοούν παγίδες με σκοπό την αιχμαλωσία και την απομάκρυνση του.
Οι πολιτικοί γράφουν μαντινάδες για χάρη του, κλέβοντας έστω και λίγη από την επιρροή του, δράττοντας την ευκαιρία για ανέξοδη προβολή! Οι μόνοι που δεν δείχνουν να θέλουν να εκμεταλλευτούν τον κροκόδειλο ακόμα, είναι οι ίδιοι οι Ρεθυμνιώτες, κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Φράγματος των Ποταμών, που δεν επιμένουν στην παραμονή της θεόσταλτης «φυσικής ατραξιόν», αναδεικνύοντας έτσι την περιοχή τους, ως πολλά υποσχόμενο μελλοντικό τουριστικό προορισμό.

Όταν ο «Σήφης» αναδύθηκε στα νερά των ποταμών, μαζί του ήρθαν στην επιφάνεια και κάποιες «βαριές» αλήθειες, που συνήθως, λόγω βαρύτητας, παραμένουν στον πάτο!
Ο «Σήφης» είναι άλλο ένα θύμα της ανθρώπινης εγκατάλειψης, ένα απότοκο μιας λανθάνουσας «φιλοζωίας» με ματαιόδοξα κίνητρα, ένα ακόμα προϊόν του αγχολυτικού Pet shopping και της ανευθυνότητας των οπαδών του.

Νομίζω ότι εσύ, ο απλός παρατηρητής, δεν έχεις κάποιο ιδιαίτερο λόγο, όσο και να προσπαθούν κάποιοι να σε πείσουν για το αντίθετο, να φοβάσαι τον «Σήφη» και να τον θεωρείς τόσο επικίνδυνο για τον άνθρωπο.

Αντίθετα, σου συνιστώ να φοβάσαι και να θεωρείς πολύ επικίνδυνους, εκείνους τους… «κροκόδειλους» που κυκλοφορούν συνήθως με γραβάτες, σε γραφειοκρατικούς και όχι σε φυσικούς βάλτους, εκείνους που με μια υπογραφή και μόνο, μπορούν να εξολοθρεύσουν έναν ολόκληρο πληθυσμό, έναν ολόκληρο λαό, αν χρειαστεί!

Δεν έχουν τρομερά σαγόνια, δεν είναι δυόμισι μέτρα, αλλά είναι μονίμως πεινασμένοι για πλούτο και διαθέτουν τεράστια αποθέματα απληστίας και ματαιοδοξίας. Μπορεί να μην απειλήσουν άμεσα την σωματική σου ακεραιότητα, μπορεί να μη σου κόψουν το χέρι ή κάποιο πόδι, αλλά θα σου κόψουν σίγουρα τον μισθό, αν είσαι εργαζόμενος, την σύνταξη αν είσαι συνταξιούχος, τα φάρμακα αν είσαι άρρωστος, τα όνειρα αν είσαι νέος!

Τα ονόματα τους (Πολ, Άγκελα, Κριστίν, Βόλφανγκ, Ματίας, Κλάους κ.λ.π.) παραπέμπουν συνειρμικά περισσότερο σε τυφώνα, παρά σε γραφικό παραδοσιακό Κρητικό βιοπαλαιστή!
Τα τελευταία χρόνια, δείχνουν να προτιμούν τα «εύκρατα» μεσογειακά κλίματα και κάνουν την εμφάνιση τους σε ακριβά ξενοδοχεία της «ζούγκλας» των Αθηνών!

Όμως κανένας επιστήμονας δεν τους στήνει παγίδες, κανένα τηλεοπτικό κανάλι δεν προειδοποιεί για την επικινδυνότητα τους, κανένας πολιτικός δεν τολμά να τους ειρωνευθεί ή να αστειευθεί με μαντινάδες, κανένας ειδήμονας δεν επιδιώκει την απομάκρυνση τους, κανένας από εμάς δεν δείχνει να πανικοβάλλεται στην παρουσία τους!
Βλέπεις, το παραμύθι με τον «κακό λύκο» με τα σουβλερά δόντια, έχει «γαλουχήσει» βαθιά το DNA μας!

Για την ιστορία τώρα, μπορεί ο «Σήφης» να είναι μουσαφίρης στον τόπο μας, αλλά η ονομασία του κροκόδειλου είναι Ελληνικής προέλευσης. Η λέξη «Κροκόδειλος» αποτελεί εσφαλμένη γραφή της Ελληνιστικής περιόδου. Η σωστή ονομασία είναι «Κροκόδιλος» και προέρχεται από τις λέξεις, Κρόκη(=Χάλικας) και Δρίλος (=Σκώληκας) που στα αρχαία Ελληνικά είναι η σαύρα. Ο Ηρόδοτος είναι αυτός που έδωσε το όνομα στη μέχρι τότε, μεγαλόσωμη σαύρα του ποταμού Νείλου. Το πλήρες όνομα κατά τον Ηρόδοτο είναι: «Κροκόδιλος ο ποτάμιος, η σαύρα θερμαινόμενη στον ήλιο, πάνω σε λείους λίθους(Κρόκες)».

Προσωπικά, ελπίζω και εύχομαι, ο «Σήφης» να παραμείνει στο φυσικό περιβάλλον που τον φιλοξενεί και που δείχνει να έχει εγκλιματιστεί, αφού βέβαια παρθούν τα απαραίτητα μέτρα και η παρουσία του να προβληματίσει όλους εμάς, πολίτες και νομοθέτες, ώστε να αναθεωρήσουμε την στάση μας απέναντι στο εμπόριο των ζώων συντροφιάς!

Παραφράζοντας ένα στοίχο από γνωστό δημοφιλές άσμα, «προειδοποιώ» και ενημερώνω κάθε περίεργο, ανυποψίαστο «μπανιστιρτζή κροκοδειλάκια»:

«Μη νοιώθεις πως την γλύτωσες και μην κοιτάς αθώα, μπορεί ο «Σήφης» να μη ‘ρθει, μα θα ‘ρθουν άλλα… ζώα..!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Τράπεζα... θυμάτων

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 08-07-2014

Ο όρος «Τράπεζα», τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, δημιουργεί στο υποσυνείδητο του καταχρεωμένου νεοέλληνα, συναισθήματα φόβου, ανασφάλειας και αβεβαιότητας, αντί της αίσθησης της εμπιστοσύνης και της καλής πίστης, όπως θα άρμοζε στην έννοια που αντιπροσωπεύει!
Χρησιμοποιώντας τον ίδιο τεχνικό όρο το υπουργείο της Παιδείας, συνεπαρμένο ίσως από το άγχος και την αγωνία του να δια-συνδέσει όσο γίνεται γρηγορότερα την δημόσια εκπαίδευση με την ελεύθερη αγορά, εισήγαγε τον νέο θεσμό της «Τράπεζας θεμάτων» για την Α τάξη του Λυκείου, ενισχύοντας έτσι ακόμα περισσότερο τα παραπάνω συναισθήματα.

Σύμφωνα πάντα με τους εμπνευστές του θεσμού, πρόκειται για μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων, με θέματα εξετάσεων σε όλα τα βασικά μαθήματα για τις δυο πρώτες τάξεις του Λυκείου, με σκοπό την αντικειμενικότερη αξιολόγηση των επιδόσεων των μαθητών του Λυκείου, σε πανελλαδικό μάλιστα επίπεδο. Για την φετινή σχολική χρονιά η εφαρμογή του θεσμού αφορούσε μόνο την Α τάξη και από του χρόνου και την Β τάξη.

Μέχρι στιγμής δεν διαπιστώνουμε κάτι παράλογο ή μεμπτό, όσον αφορά την ιδέα αλλά και την φιλοσοφία του θεσμού αυτού. Όταν όμως εστιάσουμε την προσοχή μας στην προχειρότητα με την οποία εφαρμόστηκε η συγκεκριμένη εκπαιδευτική διαδικασία, θα κατανοήσουμε και τους λόγους για τους οποίους αναστατώθηκε για ακόμα μία φορά ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία, με θύματα τους μαθητές και τους γονείς τους και με εξιλαστήρια θύματα τους εκπαιδευτικούς! Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο υπουργείο νομοθετεί και εφαρμόζει τις πολιτικές του «στο πόδι», αποδεικνύοντας και πάλι ότι, όχι μόνο δεν διαθέτει πραγματικό όραμα για την Παιδεία αυτού του τόπου, αλλά ούτε καν σχέδια για την επόμενη μέρα! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς που μόλις ολοκληρώθηκε, ο προηγούμενος εξωκοινοβουλευτικός (ουσιαστικά) υπουργός της Παιδείας μας, συνεπής στην πάγια αγαπημένη τακτική του να περιφρονεί επιδεικτικά και να απαξιώνει διαρκώς την εκπαιδευτική κοινότητα, ανακοίνωνε την απόφαση του να εφαρμοστεί «πάση θυσία» ο θεσμός της «Τράπεζας θεμάτων» για την Α Λυκείου και «διέταζε» τους εκπαιδευτικούς δια της «δημοκρατικής» μεθόδου του «εντέλλεσθε» να φροντίσουν για την πραγματοποίηση της φιλοδοξίας του! Κανένας όμως δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο και πρώτος από όλους, όπως οικτρά αποδείχθηκε, το ίδιο το υπουργείο!

Τα γνωστά προβλήματα, που αποτελούν πλέον δομικά στοιχεία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, μετατρέπουν την φιλοδοξία σε ματαιοδοξία και ενίοτε σε τυχοδιωκτισμό! Μέχρι τα μέσα του σχολικού έτους, καθηγητές βασικών μαθημάτων δεν είχαν τοποθετηθεί σε πάρα πολλά σχολεία σε όλη τη χώρα. Οι περικοπές του προϋπολογισμού ξεκινούσαν πάντα από τους δασκάλους της δημόσιας εκπαίδευσης, «κλείνοντας το μάτι» ταυτόχρονα στους «εργολάβους» της ιδιωτικής κατάρτισης.

Η αναστάτωση και η αβεβαιότητα που δημιούργησε η προαναγγελθείσα εφαρμογή του θεσμού της «τράπεζας θεμάτων», οδήγησε τα παιδιά στα φροντιστήρια και τους γονείς τους σε απόγνωση!

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς και μια ανάσα πριν από την έναρξη των τελικών εξετάσεων, αφού διέρρευσε η φήμη ότι την περίφημη «Τράπεζα» την τροφοδοτούσε με θέματα κάποιο μεγάλο ιδιωτικό φροντιστήριο της Αθήνας και τότε ίσως, για την διασκέδαση των εντυπώσεων, το υπουργείο έσπευσε(βραδέως) και ζήτησε την συνδρομή των δημόσιων εκπαιδευτικών λειτουργών, για την τροφοδότηση των θεμάτων της τράπεζας.

Λίγες μόλις ημέρες πριν από την έναρξη των εξετάσεων αποφασίζουν οι υπεύθυνοι του υπουργείου να «ανοίξουν» την «τράπεζα», ώστε να έχουν πρόσβαση στα θέματα όσοι από τους μαθητές διαθέτουν internet . Η συγκεκριμένη κίνηση πυροδοτεί και πάλι την αθρόα προσέλευση των μαθητών της Α Λυκείου στα φροντιστήρια, προκειμένου να βρουν και να λύσουν τα εκατοντάδες θέματα τα οποία διαθέτει η «τράπεζα» για κάθε μάθημα και τα οποία όμως λόγω της μεγάλης προχειρότητας στην επιλογή τους, δεν είναι καν ισοδύναμα μεταξύ τους, ώστε να διασφαλίζεται η ισονομία των εξετάσεων .

Επίσης, το καθένα σχολείο μπορεί να προγραμματίσει την ημερομηνία διεξαγωγής της εξέτασης για κάθε μάθημα κατά το δοκούν και να ενημερώσει για αυτήν το υπουργείο, ώστε να έχει την δυνατότητα στη συνέχεια να κληρώσει από την «Τράπεζα» τα μισά θέματα της εξέτασης κατά την ημερομηνία αυτή.

Η προχειρότητα όμως δίνει χώρο στην εκμετάλλευση και καθ' επέκταση στην απάτη!
Εκ των υστέρων και σύμφωνα πάντα με συγκεκριμένη καταγγελία της ΟΙΕΛΕ(Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας), μεγάλο και επώνυμο ιδιωτικό σχολείο της πρωτεύουσας, χωρίς να διασφαλίζεται ότι είναι και το μοναδικό, δηλώνοντας πλαστό πρόγραμμα εξετάσεων προς το υπουργείο, κατάφερε και έπαιρνε τα θέματα των εξετάσεων της «Τράπεζας» σε χρόνο προγενέστερο από την ημερομηνία διεξαγωγής τους, με αποτέλεσμα να ενημερώνονται οι «εκλεκτοί» μαθητές του για αυτά και στη συνέχεια να αριστεύουν στις εξετάσεις, εξυμνώντας έτσι και τα πλεονεκτήματα μιας «ιδιαίτερης» ιδιωτικής παιδείας!

Τα αποτελέσματα όμως των εξετάσεων στα πολύπαθα δημόσια σχολεία, αποδομούν από μόνα τους, τόσο τους (αδιευκρίνιστους) στόχους αλλά και εκείνη ακόμα την ιδέα της εφαρμογής κατ' αυτόν τον τρόπο, της «Τράπεζας θεμάτων»!

Σχεδόν οι μισοί μαθητές της Α Λυκείου σε όλη την Ελλάδα, μένουν μετεξεταστέοι σε βασικά μαθήματα και με τον κηδεμόνα τους να βάζει και πάλι βαθιά το χέρι στην τσέπη, για την θερινή φροντιστηριακή υποστήριξη των παιδιών του, ώστε να μην χάσουν την τάξη.

Ο νέος υπουργός Παιδείας, αφού πρώτα δήλωσε σε όλους τους τόνους ένθερμος υποστηρικτής του θεσμού της «Τράπεζας θεμάτων», αναγνώρισε το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε και άρχισε να «παίζει» με τις παραμέτρους του συστήματος βαθμολόγησης των επιδόσεων, ώστε να μειωθεί ο αριθμός των μετεξεταστέων. Οι μαθητές όμως που παραπέμπονται, δεν γνωρίζουν τελικά αν θα «σωθούν» από τις δοκιμές του νέου υπουργού, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία τους και τα σχολεία τους έχουν κλείσει.

Για ακόμα μια φορά η Ελλάδα «μεγαλουργεί» και όλοι εμείς, στο ίδιο έργο θεατές, υποκλινόμαστε και πάλι στο… «μεγαλείο» της…!

Όσο η Παιδεία του λαού μας το επιτρέπει, όσο η δημόσια εκπαίδευση ιεραρχείται τελευταία στις προτεραιότητες της πολιτείας, όσο όλοι εμείς, επιτρέπουμε να μετατρέπονται τα σχολεία μας σε «φαστφουντάδικα» πρόχειρης, γρήγορης, αλλά κυρίως άχρηστης πνευματικής κατανάλωσης , η επικαιρότητα, δυστυχώς, θα συνεχίσει να καταγράφει και να αναδεικνύει τις αποτυχίες και όχι τις επιτυχίες της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Καλές διακοπές ..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Περιμένοντας την... ανάπτυξη!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 24-06-2014

Τελικά θα έρθει η περιβόητη ανάπτυξη σε αυτό τον τόπο; Να ξέρουμε να την περιμένουμε δηλαδή ή να προχωρήσουμε χωρίς αυτήν! Η σωστή απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι το «εξαρτάται», σύμφωνα με τον Γκαίτε!

Εξαρτάται πρώτα απ' όλα, τι εννοεί ο καθένας από εμάς, όταν αναφέρεται στον όρο «ανάπτυξη». Ο άνεργος, για παράδειγμα, θεωρεί την ανάπτυξη ως την προϋπόθεση για να εργασθεί. Ο επιχειρηματίας ως την δυνατότητα να προχωρήσει η επιχείρηση του. Ο μισθωτός ως την κατάσταση εκείνη που θα του εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ο συνταξιούχος ως την δικαίωση των κόπων μιας ολόκληρης ζωής. Ο πολιτικός ως την λέξη «καραμέλα» που αρέσκεται να «γλύφει», αποποιούμενος των ευθυνών του και να βαυκαλίζεται προαναγγέλλοντας μεγαλοπρεπώς τον ερχομό της..!

Δεν χρειάζεται όμως να έχει κανείς ιδιαίτερες γνώσεις οικονομικής θεωρίας για να κατανοήσει ότι, η ανάπτυξη μιας οικονομίας βασίζεται σε δυο βασικούς παράγοντες. Στην δυναμική της αποταμίευσης και στον βαθμό παραγωγικότητας του κεφαλαίου της οικονομίας αυτής.

Έτσι, μέσω της οικονομικής ανάπτυξης αντιμετωπίζεται το δημοσιονομικό έλλειμμα της οικονομίας και η αύξηση της τάσης προς αποταμίευση ενισχύει την παρουσία των επενδύσεων και κατ' επέκταση τον πολλαπλασιασμό του εισοδήματος. Με την βελτίωση της παραγωγικότητας του κεφαλαίου επιτυγχάνεται η βελτίωση της απόδοσης και αυτό έχει ως συνέπεια την αύξηση και πάλι του εισοδήματος της οικονομίας.

Στην Ελλάδα του σήμερα όμως, τα πράγματα δυστυχώς είναι πολύ διαφορετικά! Με το ενάμισι και πλέον εκατομμύρια ανέργους , με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη, με τους καταχρεωμένους μισθωτούς να φυτοζωούν, με τους συνταξιούχους να αδυνατούν να πληρώσουν τα πανάκριβα φάρμακα τους, δεν νομίζω ότι το όλο «σκηνικό» θυμίζει χώρα που αναμένει την ανάπτυξη, αλλά μια καταχρεωμένη χώρα που βυθίζεται σε ολοένα και βαθύτερη ύφεση!

Τόσο τα νοικοκυριά όσο και οι επιχειρήσεις όχι μόνο αδυνατούν να αποταμιεύσουν πλεονάσματα, αλλά αντίθετα πασχίζουν να καλύπτουν όπως- όπως τα διαρκώς αυξανόμενα ελλείμματα. Χωρίς την ύπαρξη δανεισμού όμως, είναι αδύνατον να δημιουργηθούν νέες επενδύσεις από την Ελληνική οικονομία.

Στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας μας, που αποτελεί και το κυρίαρχο μέρος της παραγωγικής μας δραστηριότητας, δεν έχει επιδείξει η πολιτεία το ανάλογο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη του. Οι περισσότερες επενδύσεις στηρίζονται σε επιδοτούμενα προγράμματα, η χρηματοδότηση των οποίων αποτελεί και τον αυτοσκοπό των επενδύσεων, με αποτέλεσμα να μην αποδίδουν, σπαταλώντας ταυτόχρονα πολύτιμους πόρους.

Για παράδειγμα, βλέπουμε τα αγροτικά μας προϊόντα, άριστης ποιότητας να μένουν στα αζήτητα ακόμα και στην εγχώρια αγορά και την ίδια στιγμή να κατακλύζονται τα ράφια των σούπερ μάρκετ με αμφίβολης ποιότητας αντίστοιχων ξένων προϊόντων και μάλιστα πανάκριβων. Έτσι και οι εξαγωγές μας, αντί να δημιουργούν εμπορικό πλεόνασμα και να αποτελούν ισχυρό παράγοντα ανάπτυξης, πλήττονται και συρρικνώνονται διαρκώς.

Ακόμα όμως και στην «βαριά μας βιομηχανία», όπως χαρακτηρίζουν κάποιοι τον Ελληνικό τουρισμό, έχουν δοθεί επενδυτικά κίνητρα, επιλεκτικά μόνο σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, αφήνοντας στη μοίρα τους τις μικρές τουριστικές επιχειρήσεις να τα βγάλουν πέρα, με ανασφάλιστους αλλοδαπούς εργαζόμενους και με μειωμένου κόστους προϊόντα και υπηρεσίες.

Σε τούτη τη χώρα, ακόμα και ετούτη την ώρα, οι μόνοι αισιόδοξοι πολίτες της αποδεικνύονται για ακόμα μια φορά οι πολιτικοί της! Όχι μόνο βλέπουν την ανάπτυξη να καταφθάνει, αλλά οικειοποιούνται κατά το δοκούν την έλευση της! Αφού πρώτα της αποδίδουν διάφορα ελκυστικά χρώματα(Πράσινη ανάπτυξη, Γαλάζια ανάπτυξη κ.λ.π.) προσπαθούν να μας δελεάσουν μέσα από την γκρίζα και ανούσια πολιτική τους.

Κινέζοι πάνε κι έρχονται..! Άραβες σουλατσάρουν και βολιδοσκοπούν..! Γερμανοί ξανάρχονται για να αποκτήσουν με «πολιτισμένο» πλέον τρόπο ότι δεν πρόλαβαν να αρπάξουν στην κατοχή! Όλοι αυτοί, που εμένα μου θυμίζουν όρνεα πάνω από το «κουφάρι» της λεηλατημένης ταλαίπωρης χώρας, είναι οι νέοι ξένοι επενδυτές που θα οδηγήσουν τη χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά και οι εγχώριοι οικοδεσπότες της «καρπαζιάς» τους στρώνουν τώρα κόκκινα χαλιά…! Την ίδια στιγμή βέβαια, βλέπουμε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως είναι η «Βιοχάλκο», η « Coca Cola », η «Φάγε» κ.λ.π. όχι μόνο να μην επιθυμούν να επενδύσουν στην οικονομία μας, αλλά να εγκαταλείπουν μάλιστα το Ελληνικό έδαφος, αφήνοντας χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία.

Οι νέοι Κινέζοι επενδυτές επιθυμούν να επενδύσουν στην Ελλάδα όχι τόσο γιατί εμπιστεύονται την δυναμική της οικονομίας μας, αλλά γιατί απλά προσδοκούν στο δικό τους κέρδος! Κρίνουν ότι η γεωγραφική θέση της Ελλάδας μπορεί να τους αποφέρει κέρδος και επιχειρούν να το προσδιορίσουν, υπογράφοντας μνημόνια συνεργασίας αξιοποίησης λιμανιών και αεροδρομίων του τόπου. Οι υπόλοιποι επίδοξοι νέοι ξένοι επενδυτές που «σκάνε μύτη» σιγά-σιγά, προφανώς δεν εμπνεύστηκαν από το όψιμα προβεβλημένο success story της οικονομίας μας, αλλά από την «μυρουδιά» του χρήματος που αναδύεται μέσα από τις διαπιστωμένες ποια ενεργειακές μας πηγές, αλλά και πάνω από τις υποτιμημένες τουριστικές μας ακίνητες αξίες, που βγάζει «στο σφυρί» το ΤΑΙΠΕΔ.

Οι μερικές εκατοντάδες θέσεις εργασίας που πιθανόν να δημιουργηθούν στο μέλλον από τέτοιου είδους υστερόβουλες επενδυτικές πρωτοβουλίες, συνοδευόμενες φυσικά και με τις αντίστοιχες παρακμιακές εργασιακές σχέσεις τύπου μεσαίωνα(βλέπε COSCO )που θα απαιτούν να επιβάλουν, ούτε μπορούν να αντισταθμίσουν την ζημία του ξεπουλήματος μέρους του εθνικού μας πλούτου, αλλά ούτε και είναι σε θέση να προκαλέσουν από μόνες τους οικονομική ανάπτυξη.

Θα πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι, η οικονομική ανάπτυξη δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη και την κοινωνική ευημερία! Όταν τα οφέλη της ανάπτυξης κατανέμονται ανισομερώς σε έναν πληθυσμό, επόμενο είναι να ευημερούν μονάχα οι «εκλεκτοί» του πληθυσμού και οι υπόλοιποι απλά να ονειρεύονται και να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον, περιμένοντας την … ανάπτυξη..!

Όσο συνεχίζουν να υπάρχουν, να αναπτύσσονται και να διαχειρίζονται τις τύχες μας, λαμόγια, κομματόσκυλα και διεφθαρμένοι κρατικοί υπάλληλοι, την ανάπτυξη στην Ελλάδα, δυστυχώς, θα την συναντάμε μόνο μέσα από τα σκάνδαλα, όσα βέβαια από αυτά θα αποκαλύπτονται!

Η «ανάπτυξη» στα κινέζικα είναι « Fa yu » (Φα Γιου). Δεν ξέρω αν αυτό συμβολίζει κάτι ή αν αποτελεί κακό οιωνό για το μέλλον των Κινέζικων επενδύσεων στη χώρα μας, αλλά εμένα η λέξη με παραπέμπει συνειρμικά και αυθόρμητα, στην έκφραση γνωστής βρισιάς, σε κάποια άλλη δημοφιλή ξένη γλώσσα!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Η Ευρώπη των λαών ή των Καννών;

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 21-05-2014

«Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη!» λέει μια λαϊκή ρήση.
Τα τελευταία ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας για τα πεπραγμένα της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής ένωσης στις Κάννες, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας, δημιουργούν πολλά ερωτηματικά για τον οποιοδήποτε σκεπτόμενο ευρωπαίο πολίτη!

Οι εμπνευστές της ιδέας για την δημιουργία της ενωμένης Ευρώπης, την Ευρώπη της δημοκρατίας, την Ευρώπη της αλληλεγγύης, την Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης για τα μέλη της, δεν θα ένοιωθαν και πολύ περήφανοι σήμερα, παρακολουθώντας την εξέλιξη, για να μην πω την κατάντια, του πνευματικού τους οικοδομήματος!
Το όραμα τους εκφυλίστηκε δυστυχώς σε μια σύγχρονη Βαβέλ, στην οποία μιλάνε πολλές γλώσσες, αλλά ακούγονται μόνο τα Γερμανικά και οι λέξεις «Σεβασμός», «Ισονομία», «Συνεννόηση» και «Αλληλεγγύη» αποτελούν τοπικούς ιδιωματισμούς των οικονομικά αδύναμων κρατών, κατά το σύγχρονο Γερμανικό λεξικό! Αντί αυτών όμως, στις πρώτες σελίδες του λεξικού της «επίσημης» πλέον «Ευρωπαϊκής γλώσσας» δεσπόζουν οι λέξεις, που ηχούν μάλιστα σαν απειλές, όπως, «Πειθαρχία», «Στέρηση», «Θυσία», «Λιτότητα», «Αποβολή», «Τιμωρία» και «Υποταγή»! Τελευταία δε, πρόσθεσαν και την σύγχρονη συνώνυμη της λέξης «εκδίωξη» , με τον διεθνή όρο « Grexit »( Greek euro exit).

Η Ελληνική κρίση αποτέλεσε μια πολύ καλή αφορμή για να φανερώσει η Ευρωπαϊκή ηγεσία το πραγματικό της σύγχρονο πρόσωπο. Το προσωπείο της ευγένειας, της διπλωματίας και του υποτιθέμενου πολιτικού πολιτισμού έπεσε, αποκαλύπτοντας για ακόμα μια φορά το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας! Η Ευρώπη των λίγων και των ισχυρών, στέκεται απέναντι στην Ευρώπη των αδύναμων, δημιουργώντας έτσι, μια εικόνα διχασμού μεταξύ των μελών, της άλλοτε μονιασμένης Ευρωπαϊκής οικογένειας!

Ο Γαλλογερμανικός άξονας, σχεδιάζει, επιβάλει και υλοποιεί προγράμματα και πολιτικές, με γνώμονα και μόνο την αύξηση των κερδών των αυτοκινητοβιομηχανιών τους! Δημιουργούν πρώτα εστίες κρίσης σε αδύναμους «εταίρους» τους και στη συνέχεια, ενεργώντας πάντα παρασκηνιακά, επεξεργάζονται σχέδια υποτιθέμενης διάσωσης Α, Β, Γ και Ζ, κινώντας τα νήματα όπως εκείνοι επιθυμούν και με χωρίς καμία αναστολή, επεμβαίνουν και ανατρέπουν εκλεγμένες δημοκρατικά κυβερνήσεις, τοποθετώντας στη θέση τους, έμπιστους δικούς τους τεχνοκράτες, εκπαιδευμένους να υλοποιούν τα ιδιοτελή σχέδια τους! Έτσι, νομιμοποιούνται στο όνομα της οικονομικής βοήθειας που παρέχουν, να επιβάλουν στους αδύναμους κρίκους της «οικογένειας» ολοένα και περισσότερα δυσβάσταχτα μέτρα λιτότητας με σκοπό την εξαθλίωση και την υποταγή! Για να μπορούν μάλιστα να παρουσιάζονται ως οι νόμιμοι εκπρόσωποι της ένωσης, έχουν δημιουργήσει και τις απαραίτητες «λυκοσυμμαχίες» που εγγυώνται την επιτυχία του έργου τους!

Αναρωτιέμαι όμως, σε τι διαφέρει η παραπάνω ομάδα των «εκλεκτών» της Ευρωπαϊκής ένωσης από μια συμμορία νονών της νύχτας που επιδιώκει να επιβάλει δια της βίας και δια του σκότους την θέληση της; Κάπως έτσι φαντάζομαι πως λειτουργεί και η μαφία της Σικελίας, με τη διαφορά πως δεν εμφανίζεται εκείνη ως συνέταιρος με τα εκάστοτε θύματα της!

Η Ευρωπαϊκή ένωση με την μυωπική μονομερή στάση της, εκτός από το κύμα αμφισβήτησης που εγείρει στο εσωτερικό της, διακυβεύει παράλληλα και το κύρος της προς τον έξω κόσμο, αδυνατώντας ουσιαστικά να αρθρώσει πολιτικό λόγο και την δυνατότητα να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις. Η σημερινή Ευρώπη όχι μόνο δεν μπορεί να λειτουργήσει πυροσβεστικά σε μια κρίση, αλλά από μόνη της παράγει κρίση, ευνοώντας την άμβλυνση των ανισοτήτων και την επανεμφάνιση των νεοναζί στο νέο πολιτικό χάρτη που δημιουργείται. Έτσι και στην περίπτωση της Ουκρανίας, η Ευρωπαϊκή ένωση ουσιαστικά πυροδότησε την κρίση αντί να την αποσοβήσει, ως όφειλε!

Την Κυριακή ψηφίζουμε για την Ευρώπη. Για ποια όμως Ευρώπη άραγε; Για την Ευρώπη των Λαών ή για την Ευρώπη των Καννών; Όσο όμως η Ευρώπη, δια των πολιτικών της επιλογών και ενεργειών απομακρύνεται από τους λαούς της, τόσο θα αυξάνει και το ρεύμα του Ευρωσκεπτικισμού, αλλά και εκείνο του Ευροαρνητισμού, χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε τις συνέπειες για το μέλλον της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Η Ελλάδα από τη μεριά της, θα πρέπει να πάψει επιτέλους να εμφανίζεται ως «ο φτωχός συγγενής» της Ευρώπης, αναγνωρίζοντας πρώτα η ίδια τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και στη συνέχεια, αναδεικνύοντας τα και στους οικονομικούς της εταίρους!
Τώρα μάλιστα που η Ελλάδα έχει βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, ως το τιμωρημένο κακό παιδί της «συμμαχίας», θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι, στο μόνο που πραγματικά υστερεί η χώρα μας έναντι των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, είναι στους εμπνευσμένους, ικανούς και θαρραλέους πολιτικούς ηγέτες, που θα αναδείκνυαν τις αρετές του λαού με την πλουσιότερη ιστορία και παράδοση στη γηραιά ήπειρο! Ενάρετους και χαρισματικούς πολιτικούς, που θα πρωταγωνιστούσαν στην Ευρώπη των Λαών και όχι στην Ευρώπη των Καννών!
Αντί αυτών όμως, εξακολουθούμε να ανεχόμαστε για διαχειριστές του μέλλοντος μας, ανθρώπους ανίκανους, άβουλους, υποταγμένους, φοβισμένους και θλιβερούς, για να βγάλουν την Ελλάδα μπροστά! Οι φερόμενοι ως εγγυητές της σταθερότητας και εμπνευστές της σύγχρονης πολιτικής «διπλωματίας της καρπαζιάς», όχι μόνο δεν θα βγάλουν την χώρα μπροστά, αλλά θα την χώσουν ακόμα πιο βαθιά στο περιθώριο.

Αυτοί οι άνθρωποι, δίνουν ξανά την «παράσταση της νίκης» και δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και πάλι την ανοχή μας ως άλλοθι της πολιτικής τους μιζέριας και να διεκδικήσουν την στιγμιαία εμπιστοσύνη μας.

Εμείς , ως απλοί πολίτες, έχουμε τελικά ρόλο σε αυτή την παράσταση;

Κυριακή κοντή γιορτή!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 

Η ψήφος και η σφαίρα

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 07-05-2014

Πριν λίγες μέρες αποχαιρέτησα έναν πρώην μαθητή μου, κάτοχο πλέον διδακτορικού διπλώματος, όταν έφευγε για δουλειά που βρήκε στην Ολλανδία.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είδα κι άλλους πολλούς, στην πλειοψηφία τους νέους ανθρώπους, οι περισσότεροι από αυτούς με λαμπρές σπουδές, να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, στην πιο παραγωγική τους ηλικία. Είναι αυτοί που αναμετρήθηκαν με το «θεριό» της ανεργίας, ηττήθηκαν, αλλά δεν υποτάχθηκαν! Είναι εκείνοι που δεν συμβιβάστηκαν με λιγότερα από όσα αξίζουν! Είναι αυτοί που αγνοήθηκαν από την εγχώρια μνημονιακή συμβιβασμένη πολιτεία και τους Ευρωπαίους εταίρους-ψευτοσυμμάχους της!
Είναι η νέα γενιά οικονομικών μεταναστών με αυξημένα προσόντα, της χρεοκοπημένης νεότερης Ελλάδας!

Στη χώρα όμως της εικονικής ανάπτυξης και του «πρωτογενούς πλεονάσματος», επικρατούν τώρα ρυθμοί προεκλογικής περιόδου, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα!
Στη χώρα της υπερβολής, της λήθης και του ωχαδερφισμού, αναβιώνουν ξανά παλιές συνήθειες και νοοτροπίες, που εγώ τουλάχιστον νόμιζα ότι τις είχαμε αφήσει πίσω μας!

Βλέπω πρώτα απ' όλα τους επιτηρητές των μνημονίων, τα νέα αφεντικά της χώρας, να καταβάλουν Ηράκλεια προσπάθεια προκειμένου να διατηρήσουν τους «αχυρανθρώπους τους» στις επάλξεις της απόλυτα ελεγχόμενης εξουσίας τους! Αυτό το γεγονός αποτελεί και την απόδειξη ότι δυστυχώς, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι τη λύτρωση!
Οι εκλογές του Μαΐου θα αποτελέσουν απλά μια παρένθεση, με μπόλικη δόση «παραισθησιογόνων» εικονικής ευημερίας, για να επιστρέψουμε και πάλι αμέσως μετά στην ωμή, σκληρή και καταθλιπτική μας πραγματικότητα!

Βλέπω ετερόκλητες και ανίερες, ιδεολογικά και πολιτικά συμμαχίες να αναπτύσσονται, με μοναδικό κίνητρο το ατομικό και το κομματικό συμφέρον. Πάθη, μίση και ιστορικές βεντέτες παραμερίζονται για να δώσουν τη θέση τους στην ιδιοτέλεια την μικρότητα και την υποτέλεια, απαραίτητα «πολιτικά αφροδισιακά», που απαιτούν και επιβάλουν οι κανόνες του παιχνιδιού της νομής της εξουσίας! Βλέπεις, την δόξα πολλοί μίσησαν, το χρήμα ουδείς!

Βλέπω «ελιές» που πασχίζουν να φυτρώσουν όπως-όπως σε «μολυσμένα» χωράφια από τις θαμμένες ανενεργές λίστες Λαγκάρντ, τα χημικά πολεμικά απόβλητα και τα σάπια «τοξικά» κατάλοιπα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού!

Βλέπω τεχνητά «ποτάμια» με γαλαζοπράσινα «νερά», να λειτουργούν ως αναχώματα και να απειλούν να πάρουν στο πέρασμα τους νοοτροπίες και συμπεριφορές ενός παρωχημένου πολιτικού συστήματος, με το οποίο όμως διαμηνύουν ότι θα συνεργαστούν, αμέσως μετά την λαϊκή νομιμοποίηση τους, για το καλό της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας!

Βλέπω συμμορίες ακροδεξιών, τους «νονούς» της μαύρης «πολιτικής μας νύχτας» να αλλάζουν τίτλους στην μαρκίζα του «μαγαζιού» τους και καλυπτόμενοι πίσω από την ανοχή της δημοκρατίας, να καπηλεύονται ως αδίστακτοι τυμβωρύχοι, τον θυμό και την αγανάκτηση της κοινωνίας.

Βλέπω το αρραγές και ΜΕΓΑ-λοπρεπές μέτωπο των εκδοτικών και μιντιακών εγχώριων συμφερόντων, να «ΣΚΑΕΙ μύτη» ξανά, ως ΘΕΜΑ-τοφύλακας της κυβερνητικής προπαγάνδας και επίσημος χορηγός και εγγυητής της εθνικής μας αποβλάκωσης, σε διατεταγμένη υπηρεσία και πάλι και σε ρόλο καθησυχαστικό αυτή τη φορά, εξυμνώντας την ανοδική πορεία της χώρας προς τις αγορές! Είναι οι ίδιοι που κατά το πρόσφατο παρελθόν, σκορπούσαν ανελέητα τον τρόμο τον φόβο και τον πανικό της υποταγής!

Το μόνο που δεν βλέπω όμως πουθενά, είναι η αντίδραση του κόσμου! Να υποθέσω και να ευχηθώ ότι, ίσως αυτή εκδηλωθεί μέσω του ύψιστου δημοκρατικού δικαιώματος της ψήφου!

Οι αυτό-διοικητικές εκλογές θα μπορούσαν και θα έπρεπε να έχουν διαφορετική υπόσταση στην συνείδηση των πολιτών! Θα έπρεπε ο γνώμονας των επιλογών μας να είναι το καλό της πόλης μας , το καλό του χωριού μας και όχι μόνο του σπιτιού μας. Δυστυχώς όμως, όπως φαίνεται, η νοοτροπία είναι το τελευταίο πράγμα που μπορεί να αλλάξει σε μια κοινωνία!

Οι ίδιοι οι τοπικοί μας άρχοντες, αρχικά εμφανίστηκαν υπεράνω κομματικών δεσμεύσεων και χρισμάτων, τονίζοντας όμως ταυτόχρονα ότι δεν αποποιούνται την κομματική τους ταυτότητα και στη συνέχεια «μάζεψαν» μέσα στις λίστες τους, όλα τα γνωστά «φρούτα εποχής» που ευδοκιμούν συνήθως σε εύκρατα προεκλογικά κλίματα , όχι μόνο από το δικό τους κομματικό «θερμοκήπιο», αλλά και από άλλα ετερόκλητα ιδεολογικά «περιβόλια», με κριτήριο και μόνο την πολυπόθητη «συγκομιδή» των «χρυσών κουκιών!»

Έτσι και ο ανυποψίαστος ψηφοφόρος με τη σειρά του, βλέπει την προεκλογική περίοδο σαν μια «χρυσή ευκαιρία» και πάλι, για να προωθήσει γρήγορα και εύκολα τα μικρο-ρουσφετάκια του, με αντάλλαγμα την ψήφο του. Πρέπει όμως να γνωρίζει πριν το πράξει, όπως έχει πει και κάποιος διάσημος ψυχολόγος, πως «το αντίθετο του θάρρους στην κοινωνία μας δεν είναι η δειλία, είναι το βόλεμα!»

Οι Ευρωεκλογές αποτελούν αναμφισβήτητα το διακύβευμα της επόμενης μέρας για την τύχη της Ελλάδας, όταν οι περισσότερες πια αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της οικονομίας μας λαμβάνονται εντός του Ευρωκοινοβουλίου, κι όλα αυτά μέσα σε μια Ευρώπη που, δεν ξέρω αν αλλάζει, αλλά ξέρω πολύ καλά πως πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει!

Αντίστοιχα, τεράστια είναι και η δική σου ευθύνη ψηφοφόρε, για τους ανθρώπους και τις πολιτικές που καλείσαι να επιλέξεις με την ψήφο σου, ώστε να προωθήσουν δυναμικά και αποτελεσματικά τα νόμιμα και δίκαια συμφέροντα της χώρας σου, αλλά κυρίως να προσπαθήσουν να ζωντανέψουν ξανά την ελπίδα στα μάτια των παιδιών σου!

Θα ακούσεις και πάλι, πολλές υποσχέσεις και θα βρεθούν ξανά στο δρόμο σου, πρόθυμοι επαγγελματίες «Μαυρογιαλούροι», για να σου πουλήσουν σε τιμή ευκαιρίας, ψεύτικες και φθηνές ελπίδες, πολιτικά «γενόσημα όνειρα» με ημερομηνία λήξης, εκείνη της επόμενης των εκλογών!

Το νου σου ψηφοφόρε μη σου κλέψουν την ψήφο! Μην τους πιστέψεις ότι και να σου πουν! Η ψήφος σου είναι σαν μια σφαίρα! Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάς τη δύναμη της! Πηγαίνει πολύ πιο γρήγορα απ' ότι πιστεύεις στον προορισμό της και όταν φύγει δεν γυρίζει πίσω! Αν δεν την χρησιμοποιήσεις είναι εντελώς ακίνδυνη, αν όμως αποφασίσεις να εκμεταλλευτείς την δυναμική της, κάνεις τους πάντες να ανησυχούν! Αν την «πετάξεις» στον αέρα, κάποιοι θα ανακουφιστούν, ίσως και να πανηγυρίσουν, αλλά αν πετύχεις το στόχο σου, μπορεί και να αλλάξει η ζωή σου! Αν την στρέψεις ενάντια στον εχθρό σου μπορεί να απειλήσεις, αν την στρέψεις κατά του εαυτού σου μπορεί να σε σκοτώσει!

Πρέπει όμως επίσης να έχεις υπόψη σου ότι, η ψήφος μπορεί να γίνει πολύ χειρότερη και πολύ πιο επικίνδυνη από μια σφαίρα! Γιατί, σύμφωνα με τον σημαντικότερο πρόεδρο των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής, Αβραάμ Λίνκολν:

« Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών. Η Παιδεία σε «κουτάκια» (Στατιστικά γυμνάσματα)

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 29-04-2014

«Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μάς κρατάνε κακά στοιχειά· το μάγεμα τους λύσε», προστάζει ο τρανός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς!
Μόνο αν είσαι δάσκαλος φωτισμένος ή ποιητής εμπνευσμένος, μπορείς να νοιώσεις το μεγαλείο αλλά και την ευθύνη της ιερής «μετάγγισης» των γνώσεων και των ιδεών σου, στα παιδιά που έχεις ορίσει ως πνευματικούς σου κληρονόμους! Είναι κάτι σαν την «Θεία Κοινωνία», που οι μαθητές σου καλούνται να μεταλάβουν τους καρπούς και τους χυμούς της Παιδείας, πνευματικές παρακαταθήκες που έχεις χρέος να τους μεταδώσεις.

Η εκπαίδευση, διαχρονικά στην χώρα μας, διαμόρφωνε μέσα από τους κόλπους της, εκτός από τις γνώσεις και τις δεξιότητες και τα ιδανικά των ανθρώπων που παίδευε.
Η ελευθερία της σκέψης και της γόνιμης διαμόρφωσης των ιδεών αποτελούσε πάντα τον ακρογωνιαίο λίθο της Παιδείας αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας. Τα παιδιά μέσα στο σχολείο, δεν μάθαιναν μόνο να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά πολύ περισσότερο να σκέφτονται, να διεκδικούν το δίκαιο, να αμφισβητούν το αμφίσημο και να ονειρεύονται το μέλλον τους.

Τώρα ότι μάθανε, μάθανε! Το υπουργείο της Παιδείας προειδοποιεί: Το δημόσιο σχολείο θα εκσυγχρονιστεί πλέον και ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις της αγοράς, θα αλλάξει δομές και λειτουργίες. Η αρχή θα γίνει με την επιβολή της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, σε μια χρονική στιγμή μάλιστα που θεωρείται από τους πάντες, τουλάχιστον ύποπτη, για το μέλλον όχι μόνο των εκπαιδευτικών, αλλά συνολικά της Ελληνικής εκπαίδευσης!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το θέμα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών τέθηκε για πρώτη φορά επιτακτικά, στην αρχή της δεκαετίας του 90, όταν τα πλούσια κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαπίστωσαν ότι απειλούνται ανταγωνιστικά, από άλλες εμπορικά προηγμένες αγορές, κυρίως Ασιατικών κρατών. Καλύτερος ανταγωνισμός στη γλώσσα της οικονομίας σημαίνει φθηνότερη εργασία. Η φθηνότερη εργασία όμως προϋποθέτει, υποταγμένους και εξαθλιωμένους εργαζόμενους, που δεν διεκδικούν, δεν απαιτούν και κυρίως δεν αντιστέκονται! Η δημιουργία εργαζομένων με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από την μια στιγμή στην άλλη!

Η διαδικασία δεν αφορά απλά μια ομάδα εργαζομένων, αλλά μια ολόκληρη γενιά «ειλώτων» της εργασίας, που θα πρέπει να εκκολαφθεί και να γαλουχηθεί στα ιδεώδη της ελεύθερης αγοράς. Για την επίτευξη του στόχου, οι εμπνευστές του σχεδίου υποβάθμισης της εργασίας σε απασχόληση, υπολογίζουν σε δυο βασικούς δείκτες-καταλύτες.
Στον δείκτη της ανεργίας, που στη χώρα μας «δόξα τω Θεώ», ελέω των μνημονίων, είναι αρκετά υψηλός και στην εφαρμόζουσα εκπαιδευτική πολιτική, που θα «φροντίσει» να διαμορφώσει την κατάλληλη «κουλτούρα» του κακομοίρη απασχολούμενου, για τις γενιές που έρχονται!

Την κουλτούρα της υποταγής και της ενδοτικότητας θα την διδάσκονται πλέον οι μαθητές από τους ίδιους τους δασκάλους τους και μάλιστα στην πράξη!

Αν η Ελληνική κοινωνία τους επιτρέψει τελικά να εφαρμόσουν το σχέδιο τους, μετά την επικείμενη αξιολόγηση θα έχουν πλέον απομείνει στον ιστορικό χώρο της εκπαίδευσης, δάσκαλοι σκυφτοί, φοβισμένοι και άβουλοι, ανίκανοι όχι μόνο να εμπνεύσουν αλλά και να προκαλέσουν την μάθηση. Άνθρωποι που δεν θα ρωτάνε αλλά μόνο θα απαντάνε, πρόθυμοι και ακούραστοι σε όλα τα «εντέλλεσθε»! Φθηνοί και κακοπληρωμένοι εργάτες πλέον μια ατέρμονης δημοσιοϋπαλληλικής γραφειοκρατίας, θα συμπληρώνουν ασταμάτητα και εμπρόθεσμα παρακαλώ, όλα τα «κουτάκια» και τα πινακάκια με τους δείκτες, τους στόχους, τις στατιστικές και τις μετρήσεις, μιας μίζερης, άχρηστης αλλά ουσιαστικά ανύπαρκτης εκπαιδευτικής προοπτικής!

Αν τους απομένει χρόνος αλλά κυρίως ψυχή απ' όλα αυτά, ίσως και να διδάσκουν κιόλας στην τάξη, όχι βέβαια μάθημα, αλλά κάποιο project επιδοτούμενο από ΕΣΠΑ φυσικά ή για λογαριασμό κάποιας ιδιωτικής εταιρείας-σπόνσορα του σχολείου τους και εκεί θα έχουν την δυνατότητα αλλά κυρίως την υποχρέωση να μυήσουν τους μαθητές τους, στην γρήγορη και αποτελεσματική συμπλήρωση των «κουτιών», με τους δείκτες τους στόχους και τις προσδοκίες του προγράμματος! Έτσι θα μαθαίνουν και οι μαθητές με τη σειρά τους να εργάζονται σκληρά, όπως οι δάσκαλοι τους, ακούραστα, ασταμάτητα, αλλά κυρίως αδιαμαρτύρητα, υπό τους μελλοντικούς εργοδότες τους.

Κανένας μαχόμενος και υπεύθυνος εκπαιδευτικός δεν φοβάται την αξιολόγηση του, αλλά αντίθετα αποζητά αντικειμενικές και αδιάβλητες διαδικασίες με τις οποίες αναδεικνύονται η δουλειά και οι ικανότητες του, πράγμα το οποίο και κάνει αυτοβούλως με κάθε ευκαιρία που του δίνεται.

Ποτέ όμως έως τώρα δεν ερωτήθηκε από κανένα «πεφωτισμένο» πολιτικό του προϊστάμενο για τις ιδέες του, τις ανησυχίες του και τους προβληματισμούς του, πάνω στα καυτά ζητήματα του χώρου, που γνωρίζει περισσότερο από οποιονδήποτε. Αντί αυτού, η τελευταία ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου, θέτοντας όλους τους εκπαιδευτικούς απέναντι της, με χρήση μόνο της προστακτικής κλίσης και με την ενεργοποίηση της διπλωματίας του «εντέλλεσθε», προσδιορίζει σαφώς τα όρια συνεννόησης με την εκπαιδευτική κοινότητα!

Οι εκπαιδευτικοί αυτής της χώρας, που σέβονται τις αξίες της εκπαίδευσης, τον σημαντικό τους ρόλο ως συν-διαμορφωτές της εθνικής μας συνείδησης, έχουν αποδείξει κατά το παρελθόν και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, ότι μπορούν να διδάξουν ακόμα και μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι. Έτσι και σήμερα, οι εκπαιδευτικοί των 700 ευρώ, δεν προτάσσουν την δικιά τους εξαθλίωση μπροστά στην επικείμενη διάλυση της δημόσιας και «δωρεάν Παιδείας», που έχει καταντήσει πλέον το εθνικό μας διαχρονικό ανέκδοτο!

Εμείς, οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί του σήμερα, διαβεβαιώνουμε την κοινωνία ότι, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς επιμορφώσεις,(Άλλωστε αυτό κάνουμε μέχρι τώρα!), μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς επαίνους, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς δια-δραστικούς πίνακες και υλικοτεχνικές υποδομές, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς τα ΕΣΠΑ, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς τα Ευρωπαϊκά προγράμματα με τους πόρους, τα κονδύλια και τις επιδοτήσεις τους.

Χωρίς την αξιοπρέπεια μας όμως, δεν μπορούμε!

Αυτός είναι και ο λόγος που εξαίρετοι και καταξιωμένοι εκπαιδευτικοί, διευθυντές σχολικών μονάδων και των δυο βαθμίδων της εκπαίδευσης σε όλη τη χώρα, υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους, αρνούμενοι να συνεργήσουν σε μια διαδικασία κατ' επίφαση αξιολόγησης, που θα μετατρέψει την εκπαίδευση σε κατάρτιση, την διδασκαλία σε απασχόληση και τα σχολεία σε παρ-αμάγαζα της ελεύθερης αγοράς!

Οι δίαυλοι επικοινωνίας μας με την πολιτική ηγεσία του τόπου δεν «έχουν σήμα» δυστυχώς, για άμεση συνομιλία και γι αυτό το λόγο θέλω να στείλω ένα «μήνυμα», το οποίο συνιστώ να ληφθεί σοβαρά υπόψη, αν και κάτι μου λέει ότι τελικά θα διαγραφεί ως ανεπιθύμητο!

Δεν βρήκα καταλληλότερα λόγια για να συντάξω το μήνυμα από εκείνα του ποιητή μας, από την συλλογή του «Σατιρικά γυμνάσματα», που και πάλι προστάζει:

«Πολεμάς να στυλώσεις, Κυβερνήτη, με τα καράβια και με τα φουσάτα, της πολιτείας το σαλεμένο σπίτι! Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα: Στον ήλιο τόπο θέλουμε κι εμείς!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ιδεολογικές και πολιτικές συγγένειες

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 10-04-2014

Τώρα που ετοιμαζόμαστε να «βγούμε» στις αγορές, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί μη βγούμε και από τις γραμμές της κοινής λογικής! Κάποιοι βέβαια, υποτιμώντας την νοημοσύνη αλλά και την ανοχή μας, προσπαθούν διαρκώς να μας αποπροσανατολίζουν και να μας απομακρύνουν από την ωμή και σκληρή πραγματικότητα.

«Προπατορικό αμάρτημα» για την κυβερνώσα παράταξη της δεξιάς, αποτελούσαν ανέκαθεν οι ιδεολογικές και πολιτικές της συγγένειες με τις ακραίες συνιστώσες, που δεν αρνήθηκαν ποτέ τις ακροδεξιές, εθνικιστικές, νεοναζιστικές, φιλοβασιλικές έως και φιλοχουντικές, φασίζουσες αντιλήψεις τους.

Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί νεοφιλελεύθεροι «σύντροφοι», συγκάτοικοι της γνωστής «πολυκατοικίας», που θεωρούν ότι οι συγκεκριμένες αντιλήψεις, αλλά κυρίως αυτοί που τις εκφράζουν, αποτελούν βαρίδια για την παράταξη που τους φιλοξενεί. Αναγνωρίζουν όμως ταυτόχρονα, πως οι πολιτικές τους τροχιές εφάπτονται ιδεολογικά με εκείνες ορισμένων ακραίων «ενοίκων» που χαρακτήριζαν διαχρονικά και οριοθετούσαν πολιτικά τις παρυφές της παράταξης.

Τι συμβαίνει όμως όταν μια τροχιά δεν εφάπτεται απλά, αλλά τέμνει και διαπερνά την κυρίαρχη ιδεολογική γραμμή, όπως αυτή εκφράζεται από τον αρχηγό της παράταξης;

Διερωτώμαι, ποιες σκέψεις μπορεί να κάνει ένας απλός πολίτης, όταν βλέπει τον Γενικό Γραμματέα της επίσημης Κυβέρνησης να συναλλάσσεται σαν επαγγελματίας μαφιόζος, με μια εγκληματική οργάνωση με πολιτικό φερετζέ, τον οποίο δανείστηκε από το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα στην εποχή των μνημονίων; Όταν μάλιστα ο Γενικός αυτός Γραμματέας αποτελεί αποκλειστική επιλογή, δεξί χέρι και στενότατο συνεργάτη(επί 35ετία)του ίδιου του Πρωθυπουργού της χώρας!

Να υποθέσω ότι ο Πρωθυπουργός είναι απρόσεκτος, επιπόλαιος και ανίκανος στις κορυφαίες πολιτικές επιλογές του, ή να πιστέψω ότι είναι καθόλα ενήμερος για τις συνδιαλλαγές του βασικού συνεργάτη του, με το κορυφαίο στέλεχος της εγκληματικής οργάνωσης που τον παγίδευσε;

Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας είναι πλέον υπόλογος και άκρως εκτεθειμένος όχι μόνο απέναντι στην παράταξη του, αλλά πολύ περισσότερο απέναντι σε έναν ολόκληρο λαό, που οφείλει επιτέλους να σεβαστεί και να σταματήσει να υποτιμά, τόσο τα προβλήματα του όσο και την νοημοσύνη του!

Δεν με εμποδίζει κανείς να υποθέσω πως, κάπως έτσι συζητάνε και τους όρους των μνημονίων με την Τρόικα! Θα είχε σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον αν διέρρεε και κάποια βιντεοκασέτα από τους Τροϊκανούς, για τον «σκληρό» τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύονται τα συμφέροντα της χώρας, οι «εθνικοί μας ευεργέτες»!

Η «καραμέλα» για την πολυπόθητη σωτηρία της χώρας, όπου να ναι λιώνει και τότε θα πρέπει να ψάξουν καινούργια ψέματα να «χώσουν» στα περήφανα αυτιά μας, αυτό-προτείνοντας και πάλι τους αποτυχημένους εαυτούς τους, ως εγγυητές του μέλλοντος της μετα-μνημονιακής Ελλάδας.

Προς το παρόν πάντως έχουν επιδοθεί στον αγώνα άγρας πολιτικής πελατείας που θα ενδυναμώσει και πάλι την κραταιά θέση τους στο πολιτικό μας κατεστημένο. Αρέσκονται μάλιστα να αλιεύουν ψηφοφόρους σε δεξαμενές «συγγενικού» ιδεολογικού βάθους και να θολώνουν τα νερά σε άλλες δεξαμενές που δεν «τσιμπάνε»!

Σε αυτόν τον αγώνα δεν υπάρχουν φραγμοί, δεν τίθενται κανόνες και όρια, αρκεί να φτάσουν τον στόχο τους! Ο σκοπός «αγιάζει» τα μέσα και τα «δικά τους» μέσα μαζικής ενημέρωσης «αγιάζουν» τον σκοπό, συνεχίζοντας το αδιάκοπο «ψέκασμα»!

Στον αγώνα τους, έχουν επιστρατεύσει ως χορηγούς, διακεκριμένους ιδεολογικούς τους «συγγενείς» νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων εξ' Ευρώπης και εξ' Αμερικής, τραπεζικούς συμμάχους και οίκους αξιολόγησης που είναι έτοιμοι, με το αζημίωτο βέβαια, να υποστηρίξουν και να αναβαθμίσουν την οικονομία που, πριν τέσσερα χρόνια υποβάθμιζαν και καταβαράθρωναν, κι ας ήταν τότε λιγότερο το χρέος από ότι είναι σήμερα!

Είναι το λιγότερο ντροπή και ασέβεια να καμαρώνουν και να επαίρονται για το δημιούργημα τους, την Ελλάδα του δικού τους στημένου success story και του δικού τους «μαγειρεμένου» πρωτογενούς πλεονάσματος, την Ελλάδα της δικιάς τους «ανάπτυξης» με τις επιχειρήσεις ερμητικά κλειστές, όταν την ίδια στιγμή όλοι εμείς οι υπόλοιποι αντικρίζουμε καθημερινά, με πόνο ψυχής, την Ελλάδα των συσσιτίων, την Ελλάδα των άστεγων, την Ελλάδα των αυτοκτονιών, την Ελλάδα των μεταναστών, την Ελλάδα των ανέργων, την Ελλάδα των ανασφάλιστων, την Ελλάδα των καταχρεωμένων, την Ελλάδα των απολυμένων, να αναστενάζει στους δρόμους και στις συνοικίες!

Μέχρι τώρα, το σαθρό πολιτικό τους σύστημα έτριζε κατά καιρούς, γιατί ποτέ δεν είχε τις βάσεις του στέρεα μέσα στο λαό, αλλά με «επισκευές» του ποδαριού, προσωρινά μερεμέτια δηλαδή και επισκευαστές τους έμπειρους «εθνικούς μας εργολάβους», κατάφερναν μέχρι και την τελευταία στιγμή να το κρατούν όρθιο. Εμείς από τη μεριά μας, ως ανυποψίαστη, ακατέργαστη και άβουλη κοινωνική «μάζα», σχεδόν υπνωτισμένοι, υποδυόμαστε ενίοτε τους κουφούς, τους στραβούς και τους ανήξερους, γιατί θεωρούσαμε πως η δράση τους δεν μας έπληττε ατομικά, παραχωρώντας τους πολιτικό άλλοθι, για να συνεχίζουν ανενόχλητοι το καταστροφικό τους έργο!

Τώρα ποια βέβαια, το κομματικό κράτος στην τελευταία του έκδοση, ως ενιαίο, υποτελές πολιτικό απότοκο ανίερων κεντροδεξιών συμμαχιών, με πολιτική συγγένεια πρώτου βαθμού και γνήσιο τέκνο του δικομματισμού, έχει πλέον σαπίσει και η βρώμα και η δυσοσμία της σήψης αρχίζει να απλώνεται επικίνδυνα σε όλη τη χώρα.

Στη σαπίλα όμως, όσο και να κάνεις τα «στραβά μάτια», όσο και να κάνεις πως δεν ακούς, όσο και να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, δεν μπορείς να κρατάς κλειστή και την μύτη σου για πολύ, γιατί κινδυνεύεις να σκάσεις…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

SOS από το μέλλον

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-03-2014

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι οι Θεοί στέλνουν σημάδια-οιωνούς, προαναγγέλλοντας έτσι τις εξελίξεις για το μέλλον της ζωής των ανθρώπων. Στην σύγχρονη Ελλάδα δεν φαίνεται να υιοθετούμε τέτοιου είδους ιδεοληψίες, είτε γιατί δεν πιστεύουμε στους οιωνούς, είτε γιατί δεν πιστεύουμε στο μέλλον μας!

Όμως, δυο παράλληλα φαινόμενα, τα οποία βρίσκονται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα, θα πρέπει να μας προβληματίσουν να σκεφτούμε, αλλά κυρίως να αφουγκραστούμε τα μηνύματα S . O . S . που εκπέμπουν, πριν να είναι αργά! Πρόκειται για την επικείμενη καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στην λεκάνη της Μεσογείου, αλλά και την εξαφάνιση του Boeing των Μαλαισιανών αερογραμμών. Τα δυο αυτά περιστατικά, αν και λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη, εν τούτοις έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Αποτελούν και τα δύο, ηχηρά «μνημεία» αμφισβήτησης του σύγχρονου τεχνολογικού μας πολιτισμού. Το καθένα, για τους δικούς του λόγους, εκπέμπει και από ένα σήμα βοήθειας, το οποίο όχι μόνο δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, αλλά οφείλουμε και να το προωθήσουμε παντού!

Κανένας δεν αμφισβητεί τον ρόλο της τεχνολογίας στην εξέλιξη του πολιτισμού μας. Κάποιες φορές όμως, μπορούμε και πρέπει να στεκόμαστε επικριτικά απέναντι σε τεχνολογικά επιτεύγματα, τα οποία δεν υπηρετούν τις δημιουργικές, αλλά τις καταστροφικές δυνάμεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, ως κατάλοιπα της απληστίας και της ματαιοδοξίας μας.

Εκείνοι οι δήθεν πολιτισμένοι και προηγμένοι άνθρωποι, που επέλεξαν την πλέον ιστορική θάλασσα του κόσμου, όπως είναι η Μεσόγειος, να «φιλοξενήσει» στους κόλπους της τα χημικά-τοξικά απόβλητα προϊόντων πολέμου, κάθε άλλο παρά υπηρεσία στον πολιτισμό μας προσφέρουν! Εμφανίζονται μάλιστα τόσο σίγουροι για την επιτυχία της εφαρμογής του σχεδίου τους, αγνοώντας και υποτιμώντας όχι μόνο τις μεμονωμένες επιστημονικές φωνές που διατείνονται και προειδοποιούν για τους σοβαρούς κινδύνους της επιχείρησης, όχι μόνο την ανάγκη και το δικαίωμα των Μεσογειακών λαών να διατηρήσουν ζωντανή την θάλασσα τους, αλλά και αυτά ακόμα τα ιστορικά στοιχεία που μαρτυρούν την αδυναμία του ανθρώπου να απαλλαγεί από τα λάθη του. Το Τσερνομπίλ, το Τσάλεντζερ και η Φουκουσίμα αποτελούν δυστυχώς «μνημεία» θλιβερά, που επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο την αποτυχημένη προσπάθεια του ανθρώπου να καθυποτάξει τη φύση.

Από την άλλη μεριά του φεγγαριού, την εποχή της διαστημικής τεχνολογίας, ένα αεροπλάνο ξαφνικά ως δια μαγείας εξαφανίζεται από τον χάρτη και επί δυο εβδομάδες και πλέον συνεχίζει να θεωρείται αγνοούμενο, μαζί φυσικά και με τους επιβάτες του.
Η τεχνολογικά προηγμένη πραγματικότητα παραχωρεί αναγκαστικά την θέση της στην επιστημονική φαντασία, τα σενάρια της οποίας μοιραία οργιάζουν, επιδιώκοντας να εξηγήσουν τα ανεξήγητα!

Όπως αγνοείται όμως η τύχη του Boeing , έτσι ακριβώς αγνοείται και η βούληση της Ελληνικής κυβέρνησης και του Υπουργείου Εξωτερικών να ελέγξει αν όχι να αποτρέψει ή έστω να εμποδίσει την οικολογική απειλή που εδράζεται στην γειτονιά μας. Όχι μόνο δεν δείχνει να τους απασχολεί το θέμα, αλλά φροντίζουν και να το υποβαθμίζουν κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα, μεριμνώντας ταυτόχρονα επιμελώς, να μην προβάλλεται από τα δελτία ειδήσεων των γνωστών τηλεοπτικών σταθμών, που τελούν υπό την προστασία και τον έλεγχο τους. Την ίδια στιγμή όμως, τα ίδια τηλεοπτικά κανάλια, προβάλουν καθ' υπερβολή και με ιδιαίτερο δημοσιογραφικό ζήλο, όλες τις λεπτομέρειες της πτήσης «φάντασμα», χωρίς νόημα και περιεχόμενο για τους τηλεθεατές, αναλώνοντας περίπου το ήμισυ του τηλεοπτικού τους χρόνου σε κάθε δελτίο ειδήσεων.
Η σκιώδης κυβέρνηση των μνημονίων και της τρόικας, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά τον ρόλο της ως «κυβέρνηση φάντασμα», φανερώνει απροκάλυπτα τις προτιμήσεις της στα ανεξιχνίαστα φαντάσματα, παρά στον απαιτητικό ρεαλισμό.

Ελπίδα πραγματική και φωτεινό παράδειγμα αποτελεί η ειρηνική διαμαρτυρία στο Αρκάδι από απλούς πολίτες του νησιού μας που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους. Είναι αυτοί που έλαβαν το μήνυμα και θέλησαν να το προωθήσουν και παραπέρα. Είναι εκείνοι που με πλεόνασμα ευθύνης απέναντι στις γενιές που θα ακολουθήσουν, απαιτούν τα αυτονόητα. Με σκέψη καθαρή, χωρίς «υδρόλυση», χωρίς την επεξεργασία της ιδιοτέλειας, αλλά με πλήρη συναίσθηση του κοινωνικού τους ρόλου, διαδηλώνουν τον φόβο τους!

Ας είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά ότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ την ανθρώπινη υπόσταση μας και όταν χάνουμε την ισορροπία μας, να πατάμε και με τα δυο πόδια στη γη. Να μάθουμε να ακούμε τις «φωνές» από το μέλλον, να διδασκόμαστε από την εμπειρία του παρελθόντος και να αμφισβητούμε την σιγουριά του παρόντος!

Αν το ξεχνάνε καμιά φορά από έπαρση ή υπερβολή η επιστήμη και η τεχνολογία, καλό θα είναι, για να ισορροπεί το σύστημα, να ρίχνουν και καμιά ματιά προς την πλευρά της τέχνης. Εκεί, θα συναντήσουν ανθρώπους εμπνευσμένους, ταγμένους και ταπεινούς όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, που «ζωγραφίζει» με τα λόγια του:

«Δυνατός είναι εκείνος που αποδέχεται την αδυναμία του πρώτα!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Να το πάρει το ποτάμι;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 19-03-2014

Όταν ήμασταν μικροί, τα μεγαλύτερα παιδιά σε ηλικία, βάζανε γρίφους που δεν μπορούσαμε να λύσουμε εμείς οι μικρότεροι και αφού πρώτα διασκέδαζαν με την άγνοια μας, στο τέλος μας αποκάλυπταν τη λύση, υποβάλλοντας πάντα το στερεότυπο ερώτημα: «Να το πάρει το ποτάμι;». Απαντούσαμε πάντα καταφατικά, αφού η αθώα παιδική μας λαχτάρα να φτάσουμε γρήγορα στη λύση, λύτρωνε την περιέργεια μας και υπονόμευε κάθε είδους φιλοδοξία μας!

Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί άλλαξαν, εμείς μεγαλώσαμε και οι γρίφοι της ζωής μας έγιναν ακόμα δυσκολότεροι! Η ιστορία όμως λένε, επαναλαμβάνεται. Έτσι και τώρα όπως τότε, φαίνεται ότι περιμένουμε και πάλι τη λύση «να την πάρει το ποτάμι» και να μας την φανερώσει.
Μόνο που τώρα, αναζητούμε επίμονα τη λύση στα προβλήματα μας με κίνητρο όχι την περιέργεια αλλά την απόγνωση.

Σε απόγνωση όμως φαίνεται ότι, δεν βρισκόμαστε μόνο εμείς οι απλοί πολίτες, αλλά και ολόκληρο το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα των περασμένων δεκαετιών, που εμφανίζεται να γράφει πια τον επίλογο της ολέθριας παρουσίας και δράσης του, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Το πολιτικό αυτό αρρωστημένο και αποσαθρωμένο κατασκεύασμα προώθησης επιχειρηματικών, εκδοτικών και μιντιακών συμφερόντων, στην προσπάθεια του να γαντζωθεί στο πολυπόθητο άρμα της «γλυκιάς» εξουσίας, επιστρατεύει τώρα και τις τελευταίες εφεδρείες που του έχουν απομείνει!

Δεν διστάζει μάλιστα να χρησιμοποιήσει και ιερά σύμβολα της ιστορίας και του πολιτισμού μας, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του.

Αρχικά οικειοποιείται το δέντρο σύμβολο της Ειρήνης, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας , για να συσπειρώσει υπό την σκιά του, τους επίδοξους μνηστήρες του κεντροαριστερού χώρου, πολιτικούς τσαρλατάνους-τυχοδιώκτες, μιας ιδιότυπης σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας νεοφιλελεύθερου τύπου! Τα δέντρα όμως που αντέχουν στον χρόνο είναι εκείνα που έχουν βαθιές και δυνατές ρίζες για να μπορέσουν να αντέξουν το βάρος αλλά και το ύψος που τους πρέπει!

Το σχέδιο Α απέτυχε οικτρά και το αδύναμο πολιτικά «δέντρο» ξεράθηκε πριν καλά-καλά φυτρώσει!
Το «σύστημα» όμως δεν έχει χρόνο και αγχωμένα προχωρά άμεσα στην εφαρμογή του Plan B . Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, ένα φρέσκο ορμητικό ρεύμα, θα αγκαλιάσει και θα παρασύρει στο πέρασμα του τα «απολωλότα πρόβατα» των δημοσκοπήσεων, θύματα και αυτά μιας κατεστημένης πολιτικής νοοτροπίας, τους αναποφάσιστους και απογοητευμένους ψηφοφόρους, πριν προλάβει να τους εντάξει στους κόλπους του, το αντίπαλο δέος!

Έτσι, τίθεται στην υπηρεσία ταπεινών στόχων και επιδιώξεων, άλλο ένα σύμβολο της Ελληνικής φύσης που ταυτίζεται με την έννοια της Ελευθερίας, της ορμής, της δύναμης και του ενθουσιασμού!

Το ποτάμι έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και σαν σύμβολο και μόνο μπορεί να εμπνεύσει, να ενθουσιάσει και να παρασύρει, κυρίως ακατέργαστες πολιτικά συνειδήσεις, που αδυνατούν να αντισταθούν στο ρεύμα.

Η χώρα μας είναι γεμάτη με κρυστάλλινα ποτάμια, γιατί έχει ανεξάντλητες πηγές που τα καθάρια νερά τους ψάχνουν τρόπο να ανταμώσουν με τις θάλασσες! Αντίθετα, τα σκοτεινά ποτάμια δεν αποκαλύπτουν τις πηγές τους και δεν εκβάλουν ποτέ σε καθαρές θάλασσες!

Το ποιο ορμητικό όμως ποτάμι, είναι το ποτάμι της οργής του λαού, που όταν ξεχειλίσει και φουντώσει, γίνεται χείμαρρος και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του!
Αυτό το ποτάμι περιμένουμε, να πάρει και να σηκώσει το σάπιο πολιτικό σύστημα που πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο, τις ελπίδες και τις προσδοκίες ενός ολόκληρου λαού.
Να πάρει και να σηκώσει τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, που δημιούργησε τη νέα γενιά Ελλήνων οικονομικών μεταναστών, εκδιώκοντας το ποιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μας από τον τόπο του.

Να πάρει και να σηκώσει τους δυνάστες αυτόκλητους «σωτήρες» μας, που ακόμα και τώρα, αφού έχουν καταφέρει να καταστρέψουν όλες τις κυρίαρχες δομές του κοινωνικού κράτους(Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, δικαίωμα στην Εργασία κ.λ.π.), υποθηκεύουν, για ίδιον όφελος, και το μέλλον των γενεών που ακολουθούν!

Μόνο που αυτό το ποτάμι δεν έχει τις πηγές του ούτε στα media , ούτε στα συμφέροντα, ούτε στις σκοπιμότητες, αλλά μόνο στην ανάγκη!

Ακούω τη βουή του…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Μασκαρά, Γκρέκο μασκαρά...!

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-02-2014

Η περίοδος της αποκριάς υπήρξε ανέκαθεν για τον Έλληνα, ευκαιρία εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του, που δεν επιθυμεί να χάσει για κανένα λόγο. Όντας μεσογειακός ο λαός μας, πιστός στην παράδοση και με έντονη τη διάθεση της εξωστρέφειας και την επιθυμία του να υποδύεται ρόλους, που άλλοτε αντανακλούν τα απωθημένα της ψυχής του και άλλοτε πάλι, του παρέχουν την παραίσθηση, της προσωρινής απομάκρυνσης του από τα προβλήματα της καθημερινής του επιβίωσης. Ιδιαίτερα δε φέτος, μετά και την «ευδαιμονία» που δημιούργησε στους πολίτες η είδηση για το πρωτογενές μας πλεόνασμα, θα εκτοξεύσει σίγουρα στα ύψη και την ψυχική μας διάθεση για διασκέδαση! Τα γλέντια και η μεταμφίεση δεσπόζουν, ως απομεινάρια από τους Ρωμαϊκούς και τους αρχαίους Ελληνικούς χρόνους, με τις Διονυσιακές γιορτές , όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, γλεντούσαν και έπιναν κρασί προς τιμή του θεού Διόνυσου.

Είναι δύσκολο όμως να ξεχωρίσεις κάποιον σήμερα, πότε είναι περισσότερο αληθινός! Όταν βάζει τη μάσκα ή όταν τη βγάζει! Το προσωπείο πλέον στην εποχή μας, δεν αποτελεί μόνο αποκριάτικο αξεσουάρ, αλλά καθημερινό προσωπικό μας εξάρτημα, ως προέκταση, αλλά πολλές φορές και ως υποκατάστατο, του ίδιου μας του εαυτού.

Δεν είναι πια αρκετό το δάκτυλο για να μας κρύψει και έτσι έχουμε επινοήσει ένα ολόκληρο καβούκι για τον καθένα μας, μέσα στο οποίο έχουμε «χώσει» όλες τις ανασφάλειες μας και μαζί με αυτές και ό, τι ποιο όμορφο συναίσθημα νοιώθαμε κάποτε για τον διπλανό μας. Φοβόμαστε πλέον να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο και να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Αν εκείνος όμως φοράει μάσκα, φαντάζει περισσότερο εύκολο, αλλά ακόμα πιο βολικό, όταν εμείς φοράμε το προσωπείο που εγγυάται την ανωνυμία μας. Έτσι, δεν θα εκτεθούμε και δεν θα νοιώσουμε ευάλωτοι, μέσα σε ένα εχθρικό κατά τα άλλα περιβάλλον.

Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο αποκριάς σε μια ιδιότυπη «καρναβαλοχώρα», με εμάς όλους πειθαρχημένους μασκαράδες που ανταποκρινόμαστε άμεσα στα επιτακτικά κελεύσματα του βασιλιά καρνάβαλου! Ενός βασιλιά, που άλλες φορές εμφανίζεται με προσωπείο τρομοκράτη και άλλες πάλι με την ενδυμασία του σωτήρα, καταφέρνοντας όμως πάντα να επιβιώνει αριστοτεχνικά, διαιρώντας τον θυμό μας και πολλαπλασιάζοντας τον φόβο μας!

Όλα αυτά σε μια εποχή που δεν σου επιτρέπει να διακρίνεις τα όρια ανάμεσα στην αποκριά και την σαρακοστή, την επιθυμία και την ανάγκη, τη λογική και την παράνοια, την ειλικρίνεια και την υποκρισία, την αλήθεια και το ψέμα!

Εμείς απλά, ακολουθούμε τα «σίγουρα» γνώριμα βήματα, σαν μοιραίοι ανώνυμοι καρναβαλιστές, χορεύοντας πάντα στον ξέφρενο ρυθμό της «μουσικής» που κάποιοι άλλοι επινόησαν, ειδικά για μασκαράδες σαν και του λόγου μας!

Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι ότι δείχνουμε να το απολαμβάνουμε κιόλας και υπό την επήρεια της σύγχυσης που μας δημιουργεί ο «ξέφρενος» καθημερινός ρυθμός του αγώνα μας για επιβίωση, όχι μόνο ξεχνάμε τα προβλήματα μας, αλλά ακόμα και αυτούς που μας τα δημιούργησαν!

Η τελευταία σαρακοστή στη χώρα μας διαρκεί τέσσερα και πλέον χρόνια παρατεταμένης νηστείας και προσευχής, για τη σωτηρία της πατρίδας! Μόνο που δεν ξέρουμε από την ιστορία, πολλές πατρίδες που να σώθηκαν με προσευχές και με νηστίσιμες συνταγές, κυρίως πνευματικών καταναλωτικών προϊόντων αγνώστου προελεύσεως!

Η πραγματική δύναμη μιας κοινωνίας είναι τα μέλη της. Χωρίς μάσκες, χωρίς κουκούλες και κυρίως χωρίς τον φόβο που διαρκώς κατατρώει, υπονομεύει και ακυρώνει τις πραγματικές μας επιθυμίες. Όταν και εφόσον το καταλάβουμε αυτό ως κοινωνία, θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε ξανά με χαμόγελο το μέλλον μας!

Καλές απόκριες!

Υ.Γ. Τον βασιλιά καρνάβαλο τον καίμε στο τέλος της αποκριάς, πυρπολώντας έτσι και ξορκίζοντας την έκφανση του συλλογικού, ενοχικού μας εαυτού…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Επι Ξηρού... ακμής

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 22-01-2014

Η τρομολαγνεία στην Ελλάδα, υπήρξε ανέκαθεν αγαπημένο θέμα των Μ.Μ.Ε. και ιδιαίτερα των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας.

Έτσι και τώρα, με αφορμή την απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού, καταδικασμένου τρομοκράτη ως μέλους της επαναστατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη», τα περισσότερα τηλεοπτικά πάνελ γέμισαν με «ειδικούς», εγκληματολόγους και ψυχαναλυτές και φυσικά με τους συνήθεις απαραίτητους πολιτικούς «μαϊντανούς»!

Οικοδεσπότες αυτών των εκπομπών είναι οι γνωστοί καλοπληρωμένοι δημοσιο-γραφικοί τηλεοπτικοί «αστέρες», οι οποίοι συνεπείς στο καθήκον και στον «ακριβό» τους ρόλο, συνεχίζουν να επιδίδονται στο αγαπημένο τους «άθλημα» του εκφοβισμού του μέσου Έλληνα τηλεθεατή.

Σε αυτές τις εκπομπές η φλυαρία περισσεύει και η ειλικρίνεια είναι απούσα!

Όλοι τους, τέτοιες μόνο στιγμές θυμούνται την δημοκρατία στη χώρα μας και αναδεικνύουν ως μοναδική εξέχουσα απειλή γι' αυτήν, την απόδραση ενός τρομοκράτη.

Πραγματική απειλή όμως για την δημοκρατία μας αποτελούν οι λόγοι που γεννούν αλλά και συντηρούν φαινόμενα ένοπλης βίας, από μια μερίδα ανθρώπων που υπό την επήρεια κάποιας λανθάνουσας επαναστατικής αντίληψης, νομίζουν ότι μπορούν μόνοι τους και με αυτό τον τρόπο να αλλάξουν τον κόσμο!

Αν ο κόσμος μας ήταν πραγματικά καλός , τότε κανείς δεν θα ήθελε να τον αλλάξει!

Αν το κύριο συστατικό της δημοκρατίας μας, που είναι η δικαιοσύνη, λειτουργούσε απρόσκοπτα και αμερόληπτα, το περί δικαίου αίσθημα θα αποτελούσε το πραγματικό αντίδοτο, σε οποιαδήποτε απειλή των δημοκρατικών μας θεσμών!

Δυστυχώς όμως, για ακόμα μία φορά, χάθηκε μια ευκαιρία να αναδειχθεί το θέμα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, με ειλικρίνεια και αυτοκριτική, εστιάζοντας την προσοχή μας στους λόγους και τις αιτίες που δημιουργούν τέτοιου είδους συμπεριφορές.

Αντί αυτού, εκείνοι που ανέλαβαν να αναδείξουν δημοσιογραφικά το θέμα, αναλώθηκαν για άλλη μια φορά σε τεχνικές λεπτομέρειες κατασταλτικού χαρακτήρα, που έχουν να κάνουν με τη χορήγηση αδειών των έγκλειστων στις φυλακές, με τις ευθύνες των σωφρονιστικών υπαλλήλων και με την ασφάλεια των φυλακών μας.

Το κεφάλαιο «τρομοκρατία» αποτελεί αναμφισβήτητα μια πληγή και μια τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης αυτού του τόπου!

Είναι ένα φαινόμενο που δεν αφορά μόνο εμάς αλλά και όλο τον κόσμο.

Οι «φίλοι» μας οι Αμερικάνοι, που μόνο κάτι τέτοιες στιγμές μας θυμούνται, δείχνουν ανήσυχοι και τρομαγμένοι και τα διαβήματα τους προς την πλευρά μας, για την άμεση σύλληψη του Ξηρού είναι σε έντονο ύφος, ενώ η «αμέριστη» συνεργασία τους με τις Ελληνικές αρχές θεωρείται επιβεβλημένη!

Στην κόψη του ξυραφιού δοκιμάζονται η δημοκρατία μας, η αντοχή μας αλλά ακόμα και αυτή η λογική μας!

Στον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο μας, φαίνεται ότι ο παραλογισμός αποτελεί πλέον δομικό στοιχείο του!

Είναι απορίας άξιον, πώς γίνεται, ένας άνθρωπος, έστω και τρομοκράτης, να φοβίζει και να απειλεί ολόκληρη την Υφήλιο και την ίδια στιγμή, έντεκα εκατομμύρια ανθρώπους, να μην τους υπολογίζει και να μην τους φοβάται κανείς…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Η τεράστια ευθύνη της Τράπεζας της Ελλάδος

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-01-2014

Στη χώρα των σκανδάλων η διαφθορά δεν φαίνεται να έχει τελειωμό!

Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της μιας αποκάλυψης, «σκάει» η επόμενη και την καλύπτει. Ολόκληρη η κοινή γνώμη έχει στρέψει τώρα την προσοχή της στο τελευταίο επεισόδιο διαφθοράς, που διαδραματίζεται στο χώρο του τραπεζικού συστήματος και συγκεκριμένα στο «τρελό φαγοπότι» του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Πρωταγωνιστές είναι και πάλι κάποια «αγαπημένα παιδιά» του χρεοκοπημένου, αλλά ολοζώντανου πολιτικού μας συστήματος, που εξακολουθεί ως σύγχρονη «Λερναία Ύδρα» να επιβιώνει και να «μεγαλουργεί» εις βάρος μας, όσα κεφάλια και αν του έχουν κοπεί!

Σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως η υποκρισία περισσεύει ενώ η λογική και η μνήμη βρίσκονται σε έλλειψη. Εκείνοι που δημιούργησαν το περιβάλλον της σήψης και της διαπλοκής, καταδικάζουν σήμερα «σθεναρά» τα πρόσωπα που «ξέρασε» το δικό τους σύστημα, όχι βέβαια από βούληση, αλλά ίσως από κάποιο ατύχημα!

Εγώ θέλω όμως να εστιάσω την κριτική μου, επιρρίπτοντας ευθέως τις ευθύνες στον κατ' εξοχήν, κατά την γνώμη μου, υπεύθυνο για την ομαλή λειτουργία των διατραπεζικών συναλλαγών και θεσμικό θεματοφύλακα εκ του ρόλου του, της τραπεζικής πίστης και εμπιστοσύνης. Αναφέρομαι φυσικά στον κύριο Προβόπουλο, τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ο οποίος αν διέθετε την στοιχειώδη ευθιξία και ευαισθησία που απαιτεί η περίσταση, θα έπρεπε να έχει ήδη υποβάλει την παραίτηση του!

Αναρωτιέμαι, που ήταν η Τράπεζα της Ελλάδος όταν το «πάρτι» του Τ.Τ. υπεξαιρούσε υπό μορφή δανείων 400 και πλέον εκατομμύρια ευρώ σε ημέτερους παράγοντες της εγχώριας αγοράς, που αρέσκονται μάλιστα να επιδίδονται στο δημοφιλές πια σπορ της δημιουργίας εξωχώριων εταιρειών, που αποτελούν και τα πλέον ασφαλή καταφύγια του σύγχρονου παράνομου πλουτισμού;

Γιατί υπέγραφε τις «αμαρτωλές» χορηγήσεις ο κύριος Προβόπουλος χωρίς να απαιτεί πρώτα την διασφάλιση των νόμιμων αντίστοιχων προβλεπόμενων εγγυήσεων;
Ο ελεγκτικός ρόλος της Τράπεζας της Ελλάδος, είχα την αίσθηση ότι, αποτελούσε την εγγύηση της νομιμότητας και της εγκυρότητας των συναλλαγών σε όλες εκείνες τις τράπεζες που είναι υπό τον έλεγχο της, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα διαψεύδει τις αισθήσεις μου!

Η απουσία σοβαρότητας και υπευθυνότητας κατά την τήρηση των καθηκόντων του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος στην συγκεκριμένη απάτη, επιτρέπει στην φαντασία μου να τολμά να τον χαρακτηρίζει, από αμελή και ανεπαρκή Διοικητή του σπουδαιότερου πιστωτικού ιδρύματος της χώρας, έως και «επίσημο προσκεκλημένο» στο «τρελό πάρτι».

Νομιμοποιούμαι ως Έλληνας πολίτης να ζητώ δημόσια την παραίτηση ή την απομάκρυνση του κυρίου Προβόπουλου από την θέση ευθύνης που κατέχει, γιατί είμαι πεπεισμένος πλέον ότι δεν υπηρετεί τα νόμιμα συμφέροντα μου!

Εκτός από το πρόσωπο, φυσικά αμφισβητώ και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επιλογή του εκάστοτε Διοικητού της Τράπεζας της Ελλάδος, ως «εκλεκτό» μέλος του πολιτικού κατεστημένου και όχι ως αποτέλεσμα αξιοκρατικής και διαφανούς διαδικασίας, ως θα άρμοζε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, πρόσφατα μάλιστα, από το υστέρημα των κόπων του Ελληνικού λαού ανακεφαλαιοποιήθηκαν τα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας, γιατί όπως μας δήλωνε τότε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, θα πρέπει όλοι μαζί να ενισχύσουμε την ρευστότητα των τραπεζών μας, για να έρθει μετά η περιβόητη ανάπτυξη!

Μόνο που εμείς «επενδύσαμε» στη σωτηρία της χώρας, με κόστος τις ασύμμετρες απώλειες των εισοδημάτων μας και την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι «πατριώτες» επένδυαν τα απολεσθέντα δικά μας εισοδήματα, σε προσωπικούς λογαριασμούς που διατηρούν στις εξωχώριες εταιρείες τους.

Αισθάνομαι αηδία, ντροπή και απογοήτευση, γιατί δεν βλέπω παρ' όλα αυτά να αλλάζει τίποτα!

Είμαι σίγουρος ότι και στο προσεχές μέλλον, θα ζητήσουν και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι, από τους ίδιους ανθρώπους, να κάνουν τις ίδιες θυσίες, για να σώσουμε ξανά την ίδια χώρα!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Το πολιτικό θέατρο του παραλόγου

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-12-2013

Παρακολουθώντας με ιδιαίτερη προσοχή και καλοπροαίρετα τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή της ταλαίπωρης χώρας στην οποία ζω, εστιάζοντας ιδιαίτερα στο πρόσφατο χρονικό διάστημα, έχω την αίσθηση ότι είμαι θεατής σε μια παράσταση εντυπώσεων και τακτικής που δείχνει να μην έχει τέλος!

Νομίζω πως αυτό που συμβαίνει μοιάζει περισσότερο με ένα θέατρο του παραλόγου με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους-μαριονέτες που υποδύονται τους πολιτικούς άνδρες και συναγωνίζονται μέσα από τους φαιδρούς ταπεινούς ρόλους που τους έχουν μοιράσει, ποιος θα εκποιήσει καλύτερα ό,τι έχει απομείνει από την λεηλασία που έχει υποστεί η χώρα μας.

Πρόκειται για μια στημένη παράσταση της οποίας όλοι εμείς οι πολίτες καλούμαστε να υποδυθούμε τους κομπάρσους και τους θεατές.

Προς το παρόν τουλάχιστον η παράσταση περιέχει στοιχεία αρχαίας κωμωδίας, που αποδίδονται με σύγχρονο τρόπο.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος με μέτριο υποκριτικό ταλέντο σε ρόλο πρωθυπουργού και ο πάλαι ποτέ συγκάτοικος του «Λεφτά υπάρχουν» στο Χάρβαρντ, έχει μεν αποστηθίσει καλά τα λόγια του ρόλου του, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί να πείσει ακόμα και τον σκηνοθέτη της παράστασης ότι πιστεύει αυτά που λέει.

Σε κάθε δημόσια παρέμβαση του έχω την αίσθηση ότι δεν απευθύνεται στους κατοίκους της χώρας της οποίας υποδύεται τον πρωθυπουργό, αλλά σε κάποια άλλη μαγική χώρα που οι πολίτες της δεν αισθάνονται την πείνα, την δυστυχία και την απογοήτευση.

Ο ταλαντούχος σε φλυαρία «από μηχανής Θεός» στο ρόλο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης σωτηρίας και εκφραστής του πέντε τοις εκατό της Ελληνικής κοινωνίας, με πρωτογενές πλεόνασμα ματαιοδοξίας, εξακολουθεί να υποδύεται τον ρυθμιστή της πολιτικής σταθερότητας και της εξόδου της χώρας από την κρίση.

Το μόνο πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει είναι ότι δεν μπορεί πλέον να πείσει ούτε και αυτό το πέντε τοις εκατό που σφετερίζεται!

Ομολογώ ότι ο ρόλος του υπουργού των οικονομικών δεν υπήρξε ποτέ στη χώρα μας ιδιαίτερα δημοφιλής ρόλος! Ο τωρινός όμως υπουργός δείχνει μια πρωτοφανή οικειότητα και αποδοχή του ρόλου του «τσάρου της οικονομίας» και μάλιστα δείχνει να το απολαμβάνει. Η διαπραγμάτευση γι' αυτόν είναι μια τυπική διαδικασία που διεκπεραιώνεται με καθαρά τεχνικούς όρους και έχει δίκιο, αφού οι διάλογοι των εμπλεκομένων είναι προκαθορισμένοι στο σενάριο. Εξάλλου, ο τεχνοκρατικός μανδύας ως απαραίτητο κοστούμι-αξεσουάρ της δύσκολης αποστολής του, δίνει την δυνατότητα στον ίδιο και στο επιτελείο του, από τη μια να σχεδιάζουν απίστευτα φορολογικά σενάρια και από την άλλη να σοκάρουν τους Έλληνες, και με την γλώσσα των αριθμών να τους παρουσιάζουν ως τους ελάχιστα φορολογούμενους ευρωπαίους πολίτες!
Οφείλουμε εδώ να αναγνωρίσουμε, ως τον πλέον ταλαντούχο πρωτοεμφανιζόμενο σε θέση εξουσίας υπουργό της Υγείας, προτεινόμενο μάλιστα για πολλά Όσκαρ!

Ο «Βασιλάκης Καΐλας» της τρόικας έχει κατορθώσει να διώξει από τα νοσοκομεία της χώρας τους ασθενείς αλλά και τους γιατρούς. Οραματίζεται δε μια προηγμένη κοινωνία χωρίς αρρώστους και χωρίς ανάγκες. Από το θεατρικό σανίδι δείχνει να έχει προτίμηση στις τηλεοπτικές παραγωγές, στα παράθυρα των οποίων είναι μόνιμος κάτοικος. Θα πρέπει όμως να ξέρει ο κύριος υπουργός, πως τα φθηνά επικοινωνιακά του «γενόσιμα» δεν επουλώνουν τις πληγές της πανάκριβης υγείας μας!

Τον τελευταίο ρόλο, τον οποίο αναγνωρίζω και σαν τον πλέον θλιβερό στο πολιτικό θέατρο του παραλόγου που όλοι βιώνουμε, τον απένειμαν οι παραγωγοί της παράστασης στον υπουργό της Εθνικής μας Παιδείας!

Δεν μπορώ να ξέρω αν και κατά πόσο ο ίδιος μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος για τον ρόλο του, ή απλά υποδύεται τον υπερήφανο!

Πόσο επιτυχημένος όμως μπορεί να αισθάνεται ένα υπουργός της Παιδείας, ως ο εμπνευστής και δημιουργός των σχολείων των «τριών ημερών»; (Τις υπόλοιπες δυο ημέρες οι μαθητές παραμένουν στα σπίτια τους, αφού ο κύριος υπουργός φρόντισε να «θυσιάσει στο βωμό της τρόικας» τους 2000 και πλέον εκπαιδευτικούς που θα δίδασκαν στα παιδιά τις υπόλοιπες δυο ημέρες της εβδομάδας).

Πόσο άξιος μπορεί να αισθάνεται ένας υπουργός της Παιδείας για την εξαθλίωση των εκπαιδευτικών, των οποίων τα συμφέροντα υποτίθεται ότι υπερασπίζεται;

Πόσο ικανός μπορεί να αισθάνεται ένας υπουργός της Παιδείας, όταν δεν είναι σε θέση να δώσει λύσεις στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στα δύο μεγαλύτερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, που παραμένουν ερμητικά κλειστά από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους;

Αν πραγματικά πιστεύει ότι ο ρόλος ενός υπουργού της Παιδείας εξαντλείται στο να επιβάλλει με ζήλο την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, να το κάνει, αφού όμως πρώτα αξιολογήσει πόσο θετική μπορεί να είναι και η δική του παρουσία σε έναν ευαίσθητο χώρο, όπως αυτός της Παιδείας, τον οποίο ο ίδιος δείχνει να αισθάνεται εχθρικό.

Πολύ φοβάμαι πως αν συνεχίσει να δίνει παραστάσεις ο παραπάνω αποτυχημένος «πολιτικός θίασος», η κωμωδία πολύ σύντομα θα μετατραπεί σε τραγωδία και μάλιστα όχι αρχαία!

Αν θέλουν πραγματικά, ακόμα και τώρα, οι παραπάνω πρωταγωνιστές της «κωμωδίας» να προσφέρουν υπηρεσίες στην Ελληνική κοινωνία και τον τόπο, μπορούν να το πράξουν. Αυτό μπορεί να γίνει με έναν και μόνο τρόπο: Να «ρίξουν αυλαία» και να πάνε όλοι σπίτια τους!

Εκείνοι όμως δυστυχώς δείχνουν να έχουν πάρει στα σοβαρά τους ρόλους τους και πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίσουν αμετανόητοι το θέατρο.

Εμείς οι υπόλοιποι, θα συνεχίσουμε άραγε να αποδεχόμαστε τον ρόλο του κομπάρσου ή του θεατή;

Υ.Γ. Χωρίς κομπάρσους και θεατές δεν πραγματοποιείται παράσταση!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

«Μαζί φάγαμε;»

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-08-2013

Το πιο επιτυχημένο σύνθημα των καιρών «Μαζί τα φάγαμε…» όπως αποδεικνύεται στην πράξη κατόρθωσε τελικά να καλλιεργήσει και να επιβάλει το συναίσθημα της συνενοχής στη συνείδηση του νεοέλληνα, καθιστώντας τον ως την αιτία όλων των δεινών που μας ακολουθούν!

Αυτό το συναίσθημα αποτέλεσε και συνεχίζει δυστυχώς να αποτελεί, το κυριότερο πολιτικό άλλοθι των δανειστών μας στην διαρκή προσπάθεια τους να μας εξαθλιώνουν ολοένα και περισσότερο.

Με εκτελεστικό τους όργανο το νεοφιλελεύθερο δίπολο της συγκυβέρνησης, τους γνωστούς πια σε όλους μας «σωτήρες του έθνους» και με δεδομένους αυτόκλητους συμμάχους, ένα μεγάλο μέρος των μέσων μαζικής επικοινωνίας, αλλά και κάποιες ομάδες αυτοαποκαλούμενων εκπροσώπων του πνεύματος, απαρτιζόμενες από ατάλαντους «συγγραφίσκους» φθηνών αναγνωσμάτων παραλίας, που κατορθώνουν να διαβάζουν μόνο οι ίδιοι και όντας όψιμα προσαρτημένοι στο ποθητό άρμα της εξουσίας, προσπαθούν να καλλιεργούν και να συντηρούν στις λεγόμενες «εύπλαστες» λαϊκές μάζες, το συναίσθημα ότι φταίμε εμείς οι πολίτες για ότι κακό συμβαίνει γύρω μας και καλά να πάθουμε!

Η πλύση εγκεφάλου είναι διαρκής και με χαρακτηριστικά επιστημονικού ψυχολογικού εκβιασμού.
Για την κατάσταση που βιώνουμε φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, μας λένε, που είναι πολλοί και άχρηστοι, απουσιάζουν οι περισσότεροι από τις θέσεις τους και θα πρέπει να απολυθούν οι μισοί από αυτούς για να δουλεύει καλύτερα ο δημόσιος τομέας.

Φταίνε οι εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων είπαν, γιατί δεν χρειάζονται οι περισσότεροι, αφού έτσι και αλλιώς οι μαθητές καταφεύγουν στις ιδιωτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης.

Φταίνε οι «ταβερνιάρηδες» που δεν κόβουν αποδείξεις, αλλά και όσοι από εμάς καταφέρνουν ακόμα να εμφανίζονται σε αυτά τα «παραδεισένια μέρη», χωρίς να απαιτούμε ένα «χαρτάκι» που μας είναι ουσιαστικά εντελώς άχρηστο!

Φταίνε οι χωρικοί που διοργανώνουν πανηγύρια προς τιμήν κάποιου «θερινού Άγιου» και δεν επιτρέπουν στους «εισπράκτορες του κράτους» να επιτελούν με επιμέλεια τους ελέγχους τους!

Φταίνε οι «τζαμπατζήδες» επιβάτες των λεωφορείων που πηδάνε από τα παράθυρα για να μην πληρώσουν το επίσης υποτιμημένο στη συνείδηση μας 1,5 ευρώ! (511 δραχμές).

Υπολογίζουν βεβαίως ότι αυτές οι «εύπλαστες» μάζες των πολιτών στους οποίους απευθύνουν την προπαγάνδα τους, δεν είναι σε θέση λόγω γενικότερης παιδείας, να εξάγουν συμπεράσματα για το δημοσιονομικό όφελος που θα μπορούσε να αποκομίσει η χώρα από τους παραπάνω «φταίχτες»!

Σιωπούν όμως επιδεικτικά και συνωμοτικά θα έλεγα, για την «ταμπακιέρα», αποκρύπτοντας συνειδητά έτσι την αλήθεια και την ουσία του προβλήματος.

Κανένα τηλεοπτικό κανάλι και κανένας κρατικοδίαιτος «ξερόλας» δεν μας ενημέρωσε για τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ που έκαναν δώρο προς την SIEMENS οι «σωτήρες του έθνους» μας!

Κανένας εκπρόσωπος και εκφραστής της νομιμότητας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο δεν μας ενημέρωσε για το 1 δισεκατομμύριο ευρώ που φοροδιαφεύγουν κάθε χρόνο τα μεγαθήρια των πολυεθνικών εταιρειών με θυγατρικές τους στην ελληνική επικράτεια, με τις ευχές των «σωτήρων του έθνους»!

Κανένας εμπνευσμένος , λαλίστατος και πολυγραφότατος εκπρόσωπος του πνεύματος, δεν θέλησε να σχολιάσει την λογική της «ευεργεσίας» της πολιτείας απέναντι στους έλληνες εφοπλιστές, απαλλάσσοντας τους από κάθε φορολογία, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!

Κανένας πολιτικός δεν μας εξήγησε γιατί και προς όφελος τίνος, δεν διεκδικήσαμε ως κράτος, όπως οφείλαμε άλλωστε, την είσπραξη των Γερμανικών αποζημιώσεων, ως νομίμως οφειλόμενες προς την ελληνική πολιτεία!

Το δημοσιονομικό όφελος της «ταμπακιέρας» πάλι δεν θα μπορέσουν να το υπολογίσουν οι «εύπλαστες» λαϊκές μάζες, όχι όμως αυτή τη φορά λόγω έλλειψης παιδείας, αλλά γιατί από μόνο του το μέγεθος αυτό είναι ανυπολόγιστο!

Η δική μου διαπίστωση είναι ότι, όσο δεν αποβάλουμε από πάνω μας το συναίσθημα της συνενοχής, όσο συνεχίζουμε να γινόμαστε πιόνια στο στημένο πανάθλιο παιχνίδι του κοινωνικού αυτοματισμού, παρατάσσοντας την μια τάξη εργαζομένων απέναντι στην άλλη, η κατάσταση δυστυχώς θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη για τους απλούς έλληνες πολίτες!

Επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πρόσωπα και καταστάσεις, διεκδικώντας να δίνουμε εμείς οι ίδιοι τις ερμηνείες αλλά και να αποδίδουμε κατά την κρίση μας τις ευθύνες εκεί όπου πραγματικά υπάρχουν!
Να σταματήσουμε να κοιτάμε το δέντρο και να μη βλέπουμε το δάσος!

Έχουμε φτάσει δυστυχώς στο σημείο, να έχουμε σχεδόν ξεχάσει και εκείνον ακόμα τον «άνθρωπο με το κανό» στο πέλαγος και κυνηγάμε τον «ταβερνιάρη» της παραλίας…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ένας φτερωτός οιωνός

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 17-06-2013

Ένα πουλί που πετάει, αποτελεί και αποτελούσε πάντα σύμβολο ελευθερίας για τον άνθρωπο. Η απελευθέρωση ενός πουλιού, όταν μάλιστα αυτό είναι εκπρόσωπος της άγριας πανίδας του τόπου μας, που απειλείται μάλιστα με εξαφάνιση, οφείλει να έχει τον συμβολισμό τόσο του έμπρακτου σεβασμού μας προς τους κανόνες της φύσης, όσο και της αναγνώρισης των ευθυνών μας για ό,τι άσχημο έχουμε προκαλέσει στο περιβάλλον.

Μια τέτοια όμορφη εμπειρία είχα την τύχη να ζήσω μαζί με τα παιδιά μου πρόσφατα και την οποία δεν επιθυμώ να κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την 21 η του Απρίλη που μας πέρασε στο χωριό Αχλαδές του Δήμου Γεροποτάμου στο Ρέθυμνο πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα, με την διοργάνωση των τοπικών φορέων και με θέμα «τις Α.Π.Ε.(Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) και τις επιπτώσεις της χρήσης τους προς το περιβάλλον». Λίγα λεπτά πριν την έναρξη της εκδήλωσης, πάνω στην ταράτσα της αίθουσας της ημερίδας, προσγειώθηκε ανώμαλα ένας απρόσκλητος επισκέπτης.

Πρόκειται για ένα είδος γύπα γνωστό στην Ελλάδα ως όρνιο ή σκάρα ή καναβός με την επιστημονική ονομασία Gyps Fulvus .

Για καλή του τύχη, μεταξύ των εισηγητών της ημερίδας ήταν προσκεκλημένοι και επιστήμονες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, οι οποίοι εξετάζοντας το πουλί διαπίστωσαν ότι είχε δηλητηριαστεί και ανέλαβαν την ευθύνη της περίθαλψης του.

Το τυχαίο(;) περιστατικό αποτέλεσε για τους ομιλητές απτό παράδειγμα των αρνητικών επιπτώσεων των Α.Π.Ε. πάνω στην άγρια πανίδα του τόπου μας.

Αναφέρθηκαν σχετικά επιστημονικά συμπεράσματα σύμφωνα με τα οποία οι ανεμογεννήτριες, ως όψιμοι κατακτητές της σύγχρονης τεχνολογίας, εγκαθίστανται ολοένα και περισσότερες στις κορυφογραμμές της Κρήτης, οι οποίες αποτελούν τις «ιδιαίτερες πατρίδες» των πουλιών αυτών, διαταράσσοντας τις ισορροπίες τους .

Πολλά είναι τα φτερωτά μέλη της άγριας πανίδας των περιοχών αυτών που σκοτώνονται κάθε χρόνο από τα «σιδερένια φτερά» της αιολικής ενέργειας.

Τα υπόλοιπα μέλη, διαισθανόμενα την απειλή του κινδύνου μεταναστεύουν φοβισμένα σε χαμηλότερα ύψη προς τη μεριά του κάμπου, όπου εκεί τα περιμένουν «ελεύθεροι σκοπευτές» και δηλητηριασμένα δολώματα.

Την Κυριακή που μας πέρασε βρεθήκαμε ξανά στην περιοχή του Αχλαδέ, όλοι εμείς που γίναμε μάρτυρες της κραυγής της φύσης δια μέσου ενός θύματος-εκπροσώπου της, για να βιώσουμε την εμπειρία της απελευθέρωσης του υγιούς πια μετά το τέλος της περίθαλψης του «Κλάδου». Έτσι ονομάσαμε το τυχερό μέσα στην ατυχία του άγριο πουλί, προς τιμήν του εμπνευστή της εκδήλωσης της 21 ης του Απρίλη και εξαίρετου συντοπίτη μας Αλέκου Κλάδου.

Αφού τίναξε δοκιμαστικά δυο τρεις φορές τις τεράστιες επιβλητικές φτερούγες του, καθισμένος στο πιο ψηλό σημείο του χωριού στον λόφο του Αγίου Φανουρίου και αφού είχε κλέψει όλες τις εντυπώσεις από εμάς τους γήινους θαυμαστές του, ο φτερωτός οιωνός πέταξε ψηλά στον ουρανό για να συναντήσει ξανά την μοίρα του.

Όση ώρα προσπαθούσε ο «Κλάδος» με κυκλικές κινήσεις να ανακτήσει στον ουρανό το ύψος που του πρέπει, εμείς όλοι που κοιτούσαμε μόνο ψηλά, ευχηθήκαμε η παρουσία του στον τόπο μας να αποτελέσει, (ως ένας ακόμα κλάδος Ελέας), σύμβολο ειρήνης ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ;

Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ , 05-06-2013

Δεν ξέρω κατά πόσο νομιμοποιείται ένας επιστρατευμένος εκπαιδευτικός να εκφράζει τις απόψεις του για την εκπαίδευση και μάλιστα δημόσια, την εποχή κατά την οποία ακόμα και οι δημοκρατικοί μας θεσμοί τίθενται υπό αμφισβήτηση…!

Από την άλλη μεριά ένας φοβισμένος και σιωπηλός δάσκαλος δεν «ποιεί Παιδείαν» και άρα αυτοκαταργεί την ιδιότητα του.

Αφορμή σκέψεων αποτέλεσε το περιστατικό που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, σχετικά με το τραγούδι του «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι. Ουσιαστικά πρόκειται για το ομότιτλο εξαιρετικό ποίημα του Νίκου Γκάτσου το οποίο έχει μελοποιήσει ο μεγάλος μας μουσικός, εδώ και αρκετά χρόνια. Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού πρίγκιπα της ανατολής, απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Το εξαιρετικό αυτό τραγούδι, τα λόγια του οποίου περιγράφουν με ρεαλισμό την ανθρώπινη υπόσταση, βρέθηκε ξαφνικά στο μάτι ενός ατέρμονα κυκλώνα. Έτσι, η ιστορία του Κεμάλ μοιάζει να επαναλαμβάνεται με την μορφή σύγχρονης τραγωδίας αυτή τη φορά. Η αμάθεια άλλωστε, όταν κοινωνικοποιείται μετατρέπεται σε τραγωδία.

Πρωταγωνίστρια είναι μια δασκάλα μουσικής η οποία εκτιμώντας προφανώς και την μουσική αξία του έργου, αποφάσισε να το συμπεριλάβει μεταξύ των διδακτικών της εργαλείων μέσα στην τάξη.

Συμπρωταγωνίστρια της ιστορίας αυτής είναι μια μητέρα παιδιού της παραπάνω τάξης η οποία, διαβάζοντας τους στοίχους του «Κεμάλ», πίστεψε ότι αυτοί αποτελούν Ισλαμική προπαγάνδα και υπέβαλλε καταγγελία κατά της δασκάλας στο συγκεκριμένο σχολείο.

Η τρίτη πρωταγωνίστρια είναι η διευθύντρια του σχολείου, η οποία χωρίς καμία δεύτερη σκέψη ή συζήτηση, αμέσως μετά την καταγγελία της μητέρας, θεώρησε σωστό να εισβάλει στην τάξη της δασκάλας κατά την ώρα της διδασκαλίας και να κατάσχει το επίμαχο «υλικό».

Ένα έργο όμως για να «ανέβει» χρειάζεται εκτός από τους πρωταγωνιστές, τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό και τους κομπάρσους του.

Την παραγωγή και την σκηνοθεσία επιμελείται το Υπουργείο της Παιδείας που ηθελημένα ή όχι ενσαρκώνει επιτυχώς τον ρόλο του εγγυητή-θεματοφύλακα και τιμωρού στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης. Έχοντας μάλιστα στην φαρέτρα του, τα δηλητηριώδη βέλη της διαθεσιμότητας, αισθάνεται τώρα περισσότερο από ποτέ, δυνατό και ισχυρό να εγγυάται την γαλήνη και την ηρεμία στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας. Έτσι, επιλήφθηκε αμέσως του θέματος, ζητώντας έγγραφες εξηγήσεις από τις εκπαιδευτικούς.

Οι κομπάρσοι στο έργο αυτό είναι όλοι εκείνοι(και δυστυχώς είναι αρκετοί) που έχουν παρασυρθεί από μια ρατσιστική προπαγάνδα που συνεχώς υφέρπει το τελευταίο διάστημα και δηλητηριάζει την Ελληνική κοινωνία. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κάθε απόγευμα συνωστίζονται μπροστά από τις οθόνες τους για να παρακολουθήσουν τον «Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή» και τα διάφορα άλλα Τούρκικα σήριαλ.

Εμείς οι υπόλοιποι, αποτελούμε τους θεατές ενός ακόμα έργου που μας θέλει άβουλους ανήμπορους και μοιραίους, να περιμένουμε τον από μηχανής θεό να δώσει και πάλι τη λύση για εμάς, χωρίς εμάς. Πιστεύουμε άραγε ότι και αυτό είναι ένα θέμα που δεν μας αφορά;

Η βαθιά άγνοια, οι προκαταλήψεις και οι σκοταδιστικές αντιλήψεις σε μια κοινωνία που παρακμάζει, μετατρέπουν τα σχολεία σε διακοσμητικά parking μαθητών, εξοβελίζοντας την πραγματική γνώση και την κριτική σκέψη.

Το ηθικό δίδαγμα στο τέλος της ιστορίας μας, είναι ότι η παθητική αυτή στάση και η αδράνεια για ότι συμβαίνει γύρω μας, δικαιώνει απόλυτα και επιβεβαιώνει, τώρα περισσότερο από ποτέ, τους στοίχους του «Κεμάλ», που ίσως να έχουμε ακούσει κάποια στιγμή τον Μάνο Χατζιδάκι να απαγγέλει στο τέλος του τραγουδιού:

«Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ! Καληνύχτα…!»

Πανελλαδικές εξοντώσεις

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 4-06-2013

«Είμαστε ακόμα ζωντανοί!» μπορούν τώρα να αναφωνήσουν με ανακούφιση εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες μετά και το τέλος των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων. Γνωστές πια, ως οι εξετάσεις της «παπαγαλίας» και της «παραπαιδείας» ή για άλλους ο Ελληνικός εξαντλητικός τυφώνας της άνοιξης, που σαρώνει ανελέητα στο πέρασμα του κάθε χρόνο την ίδια εποχή, ψυχές, κόπους, όνειρα και χρήματα, δημιουργώντας ταυτόχρονα ανάμεικτα συναισθήματα, ανταγωνισμού, επιβίωσης, κακουχίας, εξάντλησης, ατομικισμού, έπαρσης και απογοήτευσης.

Οι εξετάσεις αυτές αποτελούν το πιο «λαμπρό» παράδειγμα ταξικής ανέλιξης στη χώρα μας, αφού σύμφωνα με την δομή και το πνεύμα τους, ο «μάγκας» μαθητής που διακρίνεται μέσα από αυτές , δεν είναι ο εξυπνότερος ούτε ο πιο χαρισματικός και διαβασμένος, αλλά κατά κανόνα ο φιλόδοξος με πλούσιο «μπαμπά»(ή «Μαμά»).

«Αν έχεις χρήμα διάβαινε και στην κορφή περπάτα» είναι το δίδαγμα και το τραγικό συμπέρασμα που έχει κατασταλάξει πια στις συνειδήσεις όλων όσων εμπλέκονται με τις εξετάσεις αυτές.

Αν παρατηρήσει κανείς με προσοχή τα θέματα των μαθηματικών για παράδειγμα, τα τελευταία 10 και πλέον χρόνια που δίνονται από την Κ.Ε.Ε. θα διαπιστώσει ότι το επίπεδο της δυσκολίας τους είναι δυσανάλογα υψηλό σε σχέση με εκείνο του σχολικού βιβλίου, αλλά και ότι τα πιο δύσκολα από αυτά δεν απαιτούν ιδιαίτερη κριτική σκέψη και οξύνοια όπως θα έπρεπε, αλλά ζητούν από τον μαθητή που επιθυμεί να αριστεύσει, να γνωρίζει καλά κάποια «κολπάκια», που μόνο μέσω των οποίων μπορεί να εμφανίσει εύκολα και μαγικά την λύση στα λεγόμενα δύσκολα ερωτήματα. Τα «κολπάκια» αυτά δυστυχώς διδάσκονται μόνο στα «ιδιαιτεράδικα» και στα φροντιστήρια των 1,2,3,4 ή 5 το πολύ μαθητών ανά τάξη. Εκεί όμως «παίζεται» και το παιχνίδι αφού, μόνο οι βαθμοί που ξεπερνούν τις 17 με 18 μονάδες αποτελούν και την κάποια εγγύηση της επιτυχίας.
Αυτά τα «κολπάκια» δεν είναι ότι τα αγνοούν οι καθηγητές των δημόσιων σχολείων, αλλά για πρακτικούς και μόνο λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια, δεν προλαβαίνουν να τα κάνουν.

Ένας οικονομικά ευκατάστατος μαθητής ξεκινάει συνήθως την προετοιμασία του στο μάθημα των μαθηματικών κατεύθυνσης της Γ Λυκείου, αμέσως μετά το τέλος των μαθημάτων της Β τάξης. Μέσα στο καλοκαίρι, παρακολουθώντας ένα φροντιστηριακό τμήμα 5 ατόμων ή μετέχοντας σε κάποιο group ιδιαίτερου μαθήματος 1, 2 ή 3 ατόμων, μπορεί να μελετήσει ένα αρκετά σημαντικό μέρος της εξεταστέας ύλης της επόμενης τάξης.

Ξεκινώντας τα σχολεία το Σεπτέμβρη, με όλα τα γνωστά τους χρόνια προβλήματα (Ελλείψεις καθηγητών και βιβλίων, τμήματα 28 μαθητών ανά τάξη, εξαθλιωμένους, απαξιωμένους και τρομοκρατημένους εκπαιδευτικούς, γνωστούς και ως «Γαϊδούρια» κ.λ.π.) ο μαθητής που «έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια του», συνεχίζει κανονικά το μάθημα του κατά τις απογευματινές ώρες με σκοπό την έγκαιρη ολοκλήρωση της ύλης.

Γύρω στα τέλη του Νοέμβρη, τότε δηλαδή που ακόμα περιμένει το σχολείο του, από το σεβαστό Υπουργείο της Παιδείας( που νοιάζεται για τον μαθητή…), να διορίσει τον αναπληρωτή καθηγητή που θα ξεκινούσε να του διδάσκει το πρώτο μόλις μάθημα στα μαθηματικά, εκείνος έχει ήδη ολοκληρώσει την ύλη μια φορά και είναι έτοιμος να περάσει στην δεύτερη φάση της προετοιμασίας του που είναι η πρώτη επανάληψη της εξεταστέας ύλης.

Έχουν ήδη περάσει πέντε μήνες προετοιμασίας και για τους επόμενους πέντε μήνες ο μαθητής θα εμβαθύνει στις έννοιες των θεμάτων, σύμφωνα πάντα με τις υψηλές απαιτήσεις των εξετάσεων και θα μυηθεί σε αυτό το διάστημα στην μαγική τέχνη της «μαθηματικής ταχυδακτυλουργίας». Εκεί θα «σαπίσει» στην επανάληψη και στην εκμάθηση των πανάκριβων «κόλπων», που όσο ατάλαντος και να είναι, θα αναγκαστεί τελικά να αποδώσει.

Στο ίδιο διάστημα, ένας άλλος μαθητής που ενώ διαθέτει θέληση και κριτική σκέψη, αλλά δεν έχει την οικονομική δυνατότητα της ενδεδειγμένης προετοιμασίας να «πάρει την κατάσταση στα χέρια του», μόλις και με τα βίας στο τέλος του Απρίλη θα έχει καταφέρει να ολοκληρώσει για πρώτη φορά την ύλη, χωρίς όμως να προλάβει(δυστυχώς για αυτόν)να διδαχθεί από τον καθηγητή του σχολείου του και τα «κόλπα-πασπαρτού» που θα του «ξεκλειδώσουν» την πόρτα του πανεπιστήμιου.

Το όλο «κατασκεύασμα» που εννοούμε με τον όρο «Πανελλαδικές εξετάσεις» αποτελεί ένα «παραμάγαζο» κάποιων συμφερόντων, «εκκολαπτήριο παπαγάλων», μηχανισμό παραγωγής κατά παραγγελία υποψήφιων επιστημόνων, που όχι μόνο δεν προτάσσει και δεν επιβραβεύει τα ιδανικά και της αξίες της παιδείας μας, αλλά αντίθετα υπονομεύει, εξοβελίζει, αχρηστεύει και καταργεί στην πράξη τον δημόσιο χαρακτήρα της δωρεάν παιδείας, αγαθό αδιαπραγμάτευτο μιας κοινωνίας, που οφείλει να προάγει την ισονομία και την δικαιοσύνη μεταξύ των πολιτών της.

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

«Μας ψεκάζουν;»

Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ , 03-06-2013

Η υποδούλωση ενός λαού με ειρηνικά μέσα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση!

Οι εμπνευστές των προγραμμάτων κοινωνικής καταστολής, στηρίζουν τη θεωρία τους πάνω σε δυο κυρίως άξονες:
Στο νομοθετικό πλαίσιο που με την ανοχή της δημοκρατίας καταστρατηγεί ουσιαστικά τις ελευθερίες του πολίτη, ως ατόμου που μπορεί να αμφισβητεί την εξουσία, και στην προπαγάνδα που «καλλιεργεί» τις συνειδήσεις, καθησυχάζοντας τις λεγόμενες «κρίσιμες μάζες» του πληθυσμού.
Έτσι και τώρα, στην εποχή των μνημονίων, απέναντι στον μοναδικό κίνδυνο ανατροπής τους που είναι η λαϊκή εξέγερση, επιτάσσουν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα και προσοχή την πρακτική της προπαγάνδας, αλλά σε επιστημονικό πια επίπεδο.

Κυρίαρχο μέσο προβολής και υλοποίησης αυτής της προπαγάνδας αποτελεί η τηλεόραση.
Ένα τέτοιο «μνημείο» προπαγάνδας επί παραγγελία, που προβλήθηκε πρόσφατα από φιλοκυβερνητικό τηλεοπτικό κανάλι μεγάλης εμβέλειας, αποτέλεσε και την αφορμή της σύνταξης της παρούσας επιστολής.

Ο τίτλος της εκπομπής ήταν «Μας ψεκάζουν;» και παρουσιαστής της ένας πολύ γνωστός και δημοφιλής δημοσιογράφος. Ομολογώ ότι ο τίτλος της και μόνο, αποτέλεσε για μένα τεράστιο ενδιαφέρον και γι' αυτό και την παρακολούθησα από την αρχή έως και το τέλος, με μεγάλη προσοχή!

Χρειάστηκα και μια-δύο μέρες στη συνέχεια προκειμένου να φιλτράρω τα νοήματα που εκμαίευσε η συγκεκριμένη παρουσίαση του θέματος, καθώς και τα συναισθήματα που μου άφησε φεύγοντας.
Επρόκειτο για μια εξαιρετικά προσεγμένη και μεθοδευμένη παρουσίαση με την βοήθεια σύγχρονου οπτικοαουστικού υλικού, που χωρίς υπερβολή θα μπορούσε κάποιος να την παρομοιάσει με πολύ λεπτή χειρουργική επέμβαση εγκεφάλου, για την αφαίρεση ανυπότακτων συνειδήσεων που ασπάζονται ακόμα την θεωρία της συνωμοσίας..

Ακόμα και εγώ που θεωρώ τον εαυτό μου τουλάχιστον υποψιασμένο, μετά το τέλος της εκπομπής ένοιωσα κάπως ηλίθιος και με αρκετές τύψεις μάλιστα, για το γεγονός ότι πίστεψα στο παρελθόν σε κάποιες θεωρίες συνομωσίας.

Το συμπέρασμα ήταν ότι η συνωμοσιολογία είναι αποκλειστικά και μόνο προϊόν αποκυήματος της φαντασίας ανθρώπων με χαμηλό γενικά διανοητικό επίπεδο, όπως άλλωστε διαβεβαίωσαν και διακεκριμένοι επιστήμονες που ενεπλάκησαν, αθώα πιστεύω, στην συγκεκριμένη εκπομπή. Το ύφος μάλιστα της αποδοκιμασίας λοιδορούσε με περίσσεια ειρωνείας(με το άλλοθι του χιούμορ) την άλλη άποψη, χωρίς μάλιστα να φιλοξενεί και εκφραστές της, όπως θα έπρεπε!

Το ότι μας ψεκάζουν (μεταφορικά βεβαίως) είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο!

Δεν χρειάζεται να γίνεται αυτό με αεροπλάνα που σέρνουν πίσω τους άσπρους καπνούς, προκειμένου να παραμένουμε αδρανείς στην υποδούλωση μας, αφού επί 24 ώρες καθημερινά μας «ψεκάζουν» οι μεγάλοι υποτελείς, προς την επίσης υποτελή κυβέρνηση μας, τηλεοπτικοί σταθμοί πανελλήνιας εμβέλειας.

Αυτό μπορεί να το αντιληφθεί ακόμα και ο ποιο αφελής τηλεθεατής, αρκεί να παρακολουθήσει ένα από τα γνωστά πια σε όλους, δελτία των πυρήνων τρομοκρατίας των 8.
Το Σύμπαν μπορεί να μην συνωμοτεί για να ελέγχει τους πλανήτες του(δεν το γνωρίζω), όμως οι άνθρωποι δυστυχώς πάντα θα συνωμοτούν και πάντα θα εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους. Είναι μια πικρή αλήθεια που πολύ θα ευχόμουν να είναι ψέμα!

Το πιο απτό και οδυνηρό παράδειγμα συνωμοσίας που έλαβε χώρα στον τόπο μας πριν από τρία χρόνια και του οποίου τα καταστροφικά αποτελέσματα δυστυχώς βιώνουμε στην καθημερινότητα μας, αποτελεί και την πλέον ηχηρή απόδειξη ότι, οι θεωρίες συνωμοσίας δεν βρίσκονται μόνο στην φαντασία κάποιων αφελών ανθρώπων!

Νεοελλήνων Πάσχα
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-05-2013

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, κατά την περίοδο της μεγάλης εβδομάδας μέχρι και την ημέρα του Πάσχα, βιώνοντας την ίδια ακριβώς πραγματικότητα να εξελίσσεται με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά σε όλες τις γωνιές της χώρας, αισθάνομαι να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο τόσο από τις σύγχρονες «αρετές» της φυλής μας, όσο και από το νεορθόδοξο Χριστιανικό πνεύμα των ημερών.

Από νωρίς εφέτος φρόντισε να μας εντάξει στο «πνεύμα αυτό» των ημερών ένα πολύ επιτυχημένο, κατά την άποψη μου, τηλεοπτικό(και ραδιοφωνικό) spot γνωστής εταιρείας παιχνιδιών, καταγράφοντας αριστοτεχνικά μέσα σε ένα λεπτό προβολής, όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το σκηνικό του εορτασμού του Πάσχα στην σύγχρονη Ελλάδα.
Πολύ μελάνι μάλιστα καταναλώθηκε από αρκετούς που ενοχλήθηκαν από το συγκεκριμένο spot με την αιτιολογία ότι προσβάλει την αισθητική μας εικόνα.

Μα, για ποια αισθητική όμως μιλάνε; Απ' ότι θυμάμαι τα τελευταία λαμπρά δείγματα της αισθητικής δημιουργίας των Ελλήνων, πάγωσαν μαζί με τα αγάλματα και τα συναντάς πια μόνο μέσα στα μουσεία ανά τον κόσμο.

Η σύγχρονη Ελλάδα «μεγαλουργεί» πια τις άγιες ημέρες του Πάσχα έξω από τους «λατρευτικούς ναούς του κρέατος», τα γνωστά μας κρεοπωλεία!

Ουρές ατελείωτες αναμένουν να αναβιώσουν και πάλι το συνα