Οι λέξεις φταίνε. Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν' αρχίσουν να συμβαίνουν..!

Κική Δημουλά

Όλα τα άρθρα, αναλυτικά..!
 
 
Ο Αύγουστος έχει ειδήσεις...
Candia News - Ειδήσεις απο την Κρήτη, 21-08-2017

Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Ουμπέρτο Έκο, όταν αναφέρθηκε στο μήνα που δεν έχει ειδήσεις! Η πραγματικότητα όμως δείχνει να τον διαψεύδει!

Χωρίς αμφιβολία, ο Αύγουστος αποτελεί τον «νεκρό» μήνα του χρόνου, αφού σχεδόν τα πάντα υπολειτουργούν! Οι υπηρεσίες είναι στη «συντήρηση», τα νοσοκομεία «λειτουργούν» με προσωπικό ασφαλείας, μεταθέτοντας όλα τα ιατρικά ραντεβού για το φθινόπωρο και τα καταστήματα, όσα δεν έχουν την γνωστή ανακοίνωση στην εξώπορτα, «Κλειστό λόγω διακοπών», εκπροσωπούνται από τους αυτόματους τηλεφωνητές. Η παραγγελία ενός βιβλίου που έκανα στις 2 Αυγούστου, σε γνωστό μεγάλο ηλεκτρονικό κατάστημα, βρίσκεται ακόμα σε εκκρεμότητα, 19 μέρες μετά, αν και ο χρόνος παράδοσης, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, είναι μόλις τρεις εργάσιμες. Ο «μήνας των διακοπών», επιβεβαιώνει τη φήμη του!
Τα πάντα μετατίθενται για τον Σεπτέμβρη. Κι όλα αυτά στη «στάχτη» του Αυγούστου.

Μ' αεροπλάνα και βαπόρια, ο κόσμος εγκαταλείπει, άρον-άρον την ρουτίνα του, αναζητώντας την ξεγνοιασιά των διακοπών που δικαιούται! Τις διακοπές που ονειρεύεται έναν ολόκληρο χρόνο και τώρα έφτασε, επιτέλους, η ώρα να τις πραγματοποιήσει. Έτσι, για να χαλαρώσει και να νοιώσει καλύτερα!

Όμως, «ο μήνας της Παναγιάς», αν και μήνας χαλάρωσης και γενικότερης αποδιοργάνωσης, εξακολουθεί να «παράγει» ειδήσεις και μάλιστα, οι περισσότερες από αυτές είναι κακές.

Τη «μερίδα του λέοντος» στην ειδησεογραφία του όγδοου μήνα, καταλαμβάνουν κάθε καλοκαίρι οι «κακές ειδήσεις της φωτιάς».

Τραγικοί πρωταγωνιστές τα δάση μας, όσα τουλάχιστον έχουν απομείνει, από τις μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές, που υπονομεύουν και απειλούν την χλωρίδα και την πανίδα της χώρας. Ο «Νέρωνας του θέρους», εντάσσεται πλέον δικαιωματικά, στα Αυγουστιάτικα «έθιμα» του πολύπαθου τόπου μας.

Τη σκυτάλη παίρνουν οι «κακές ειδήσεις της ασφάλτου». Τέτοιες βέβαια έχουμε καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά το καλοκαίρι στη κυριολεξία εκτροχιάζονται!
Ο «κουρσάρος θάνατος» παραμονεύει σε κάθε στροφή τα ανυποψίαστα θύματα του, ξεκληρίζοντας ολόκληρες οικογένειες που βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή! Κι εμείς οι ζωντανοί, ως άβουλοι θεατές, σοκαριζόμαστε για λίγο με τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του διαμελισμού των πτωμάτων, όπως «γλαφυρά» μας περιγράφουν τα αναλυτικά δελτία ειδήσεων των καναλιών, αλλά γρήγορα ξεπερνάμε και πάλι τους φόβους μας, μαζί με τα θλιβερά γεγονότα, αφού δεν μας αφορούν άμεσα, ξορκίζοντας τα και φτύνοντας στον κόρφο μας!

Αμέσως μετά ακολουθούν οι «κακές ειδήσεις του νερού». Σχεδόν καθημερινά, πριν το δελτίο καιρού στις οθόνες μας, ανακοινώνεται το «ημερήσιο δελτίο πνιγμών». Επισκέπτες που ήρθαν για διακοπές στον φιλόξενο τόπο μας, αλλά και ντόπιοι συνάνθρωποι μας, αφήνουν την τελευταία τους πνοή στη θάλασσα, μέσα σε λίγα μόλις μέτρα νερού. Ακόμα και τότε όμως έχουμε έτοιμη τη δικαιολογία που μας απαλλάσσει από κάθε ευθύνη, τονίζοντας την παραβίαση των κανόνων κολύμβησης από τα τραγικά θύματα.

Σε όλα αυτά τα κακά νέα του Αυγούστου, έρχονται να προστεθούν ενίοτε και οι κακές ειδήσεις από μέτωπα πολέμων, εστίες σεισμών, πλημυρών και άλλων φυσικών καταστροφών ανά τον κόσμο, αλλά και από την οικονομία και την πολιτική (Ελλάδα, Αύγουστος 2015). Είναι επίσης παρούσες και εκείνες οι ειδήσεις, που μέσα από έκτακτα δελτία, μας πληροφορούν για τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις σε κάποιες πόλεις της Ευρώπης. (Βαρκελώνη, Αύγουστος 2017)

Η Αυγουστιάτικη ραστώνη όμως δρα εφησυχαστικά σε όλα αυτά τα φαινόμενα, θωρακίζοντας το αδιατάραχτο των «ιερών διακοπών» του Έλληνα! Τα «μπάνια του λαού» θα πραγματοποιηθούν και θα ολοκληρωθούν επιτυχώς, πάση θυσία!

Επειδή όμως ξέρω πως όλοι οι αδειούχοι του Αυγούστου θα μελαγχολήσουμε μόλις ακούσουμε την πρώτη διαφήμιση για σχολικά είδη, προτείνω να αδράξουμε την κάθε στιγμή που απομένει, από το τελευταίο δεκαήμερο του ωραιότερου μήνα του χρόνου!

Καλό υπόλοιπο διακοπών…!

Διαβάστε το άρθρο από το Candia News

 
Νέο Λύκειο, νέα υποκρισία!
AlfaVita - Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο, 11-07-2017

Ποιος είπε πως οι εκπαιδευτικοί κάνουν διακοπές το καλοκαίρι; Είναι ένας μύθος που τουλάχιστον τα τελευταία πέντε χρόνια καταρρίπτεται θριαμβευτικά! Φροντίζουν γι' αυτό άλλωστε, εκείνοι που «σχεδιάζουν» το μέλλον της Παιδείας του τόπου!
Η έμπνευση δε, τους έρχεται μόνο κατά τους θερινούς μήνες! Το χειμώνα βλέπετε, «εργάζονται» σκληρά για τη στελέχωση των σχολείων, καθ' όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους, αφού οι ταλαίπωροι, εξαθλιωμένοι «κομπάρσοι» της εκπαίδευσης, οι συμπαθείς αναπληρωτές, καταφθάνουν σταδιακά με καραβάνια στα σχολεία, όπως ακριβώς οι πρόσφυγες στα παράλια της φιλόξενης χώρας μας !

Κατά τους μήνες του θέρους, αφού έχουν πλέον ολοκληρώσει την «επιτυχημένη» χειμερινή δράση τους οι «μέντορες» του εκπαιδευτικού μας συστήματος, απεργάζονται σχέδια και εκπονούν μελέτες για την υλοποίηση όχι των οραμάτων (τέτοια δεν υπάρχουν πια) αλλά των υπεσχημένων! Σβήνουν, γράφουν, ξαναγράφουν, καθαρογράφουν και στο τέλος νομοθετούν!

Στην εποχή των «ισχνών αγελάδων» η Παιδεία βάζει πλάτη, πάντα πρώτη!
Αυτό καταδεικνύει και το πόσο ψηλά είναι αυτή στην ιεραρχία του αξιακού μας συστήματος! Αν κατά τον Πλάτωνα «η Παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος των ανθρώπων», κατά τους διεκπεραιωτές των μνημονιακών συμβάσεων, «η Παιδεία είναι ο πρώτος εύκολος στόχος» και μέχρι σήμερα ο μοναδικός, που έχει υποστεί την μέγιστη συρρίκνωση του λεγόμενου «ευρύτερου δημόσιου τομέα»!

Η ιστορική καταγραφή επιβεβαιώνει την άποψη μου!

Το 2013 «οι πρώτοι νεκροί» του μνημονιακού Μινώταυρου ήσαν οι 2500 εκπαιδευτικοί από την επαγγελματική εκπαίδευση.
Οι τότε «μέντορες» του Υπουργείου Παιδείας (και ταλαιπωρίας), με επικεφαλή τον τότε υπουργό Αρβανιτόπουλο, προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την απόφαση τους να τους απολύσουν, με «άναρθρες κραυγές» και ανυπόστατη επιχειρηματολογία!

Στη συνέχεια ήρθαν, οι σημαντικές διαδοχικές μειώσεις μισθών , αλλά και η παράλληλη αύξηση των διδακτικών ορών!
Οι εκπαιδευτικοί ξεχώρισαν και πάλι,, αποτελώντας την μοναδική περίπτωση εργαζομένων στο δημόσιο , για τους οποίους έγιναν και περικοπές στο μισθό τους αλλά και ταυτόχρονη αύξηση στο ωράριο εργασίας τους!

Σήμερα, για κάποιον περίεργο λόγο(;), η εμμονή για την συρρίκνωση στις δομές της δημόσιας εκπαίδευσης συνεχίζεται με ακόμα μεγαλύτερη ορμή! Μόνο που τώρα φροντίζουν περισσότερο από πριν για το «περιτύλιγμα της συσκευασίας των επιλογών τους.

Οι κινήσεις τους πάντως, είναι και πάλι πολύ πρόχειρες, οι σχεδιασμοί τους επί γονάτου και η σύγχυση τους έκδηλη! Αλλαγές επί των αλλαγών προαναγγέλλονται! «Πετάνε στη σέντρα» την αγαπημένη τους ατάκα «Νέο Λύκειο» και προσπαθούν να δημιουργήσουν πρώτα το «άλλοθι» και μετά να διαπράξουν το δικό τους «έγκλημα», αφήνοντας κι εκείνοι με τη σειρά τους, το αποτύπωμα τους πάνω στο ανθεκτικότερο «πειραματόζωο» του τόπου, την Παιδεία μας!

Πρώτα «καταργούν» τις πανελλαδικές εξετάσεις, θριαμβολογώντας μάλιστα, με δικαιολογία την επικείμενη αναβάθμιση του Λυκείου, δίνοντας προτεραιότητα στις ενδοσχολικές εξετάσεις, αλλά όταν βλέπουν πως δεν τους «βγαίνουν» τα νούμερα, ανακατευθύνονται και πράττουν ακριβώς το αντίθετο! Καταργούν δηλαδή τις ενδοσχολικές εξετάσεις στη Γ Λυκείου, αφήνοντας τις πανελλαδικές ως έχουν!

Το «κόλπο» τους είναι γνωστό πλέον, αλλά και πολύ φτηνιάρικο! Θέλουν να έχουν εκπαίδευση «στα χαρτιά», αλλά δεν φτάνουν οι εκπαιδευτικοί που έχουν! Πρέπει να «παίξουν» με ό, τι έχουν! Δεν απολύουν βέβαια καθηγητές αλλά τους «παραλύουν»!
Πως γίνεται αυτό; Τόσο απλά! Καταργούν μαθήματα, με την χαζή, ανυπόστατη δικαιολογία ότι δεν χρειάζονται πλέον!
Όπως παραδείγματος χάριν, το υποχρεωτικό μέχρι σήμερα μάθημα των Μαθηματικών Γενικής Παιδείας της Γ Λυκείου!

Ποιος είπε πως χρειάζονται τα Μαθηματικά Γενικής Παιδείας ως μάθημα στη Γ Λυκείου ; Υποχρεωτικό μάθημα στη θέση τους μπαίνει η δημιουργική εργασία! Είναι μια απροσδιόριστη δραστηριότητα, την οποία μπορεί να κάνει εκπαιδευτικός οποιασδήποτε ειδικότητας και θα την κάνει προφανώς ο «βρισκούμενος»!

Δεν μένει λοιπόν παρά να περιμένουμε μοιραία, να δούμε ποιο θα είναι το επόμενο μάθημα που θα καταργήσουν στη συνέχεια!
Η επιλογή δεν θα είναι πάντως αντικειμενική! Χωρίς αμφιβολία θα είναι εκείνο το μάθημα που δεν θα καταφέρει να εξασφαλίσει την «ασυλία» από τις «συντεχνίες», που καθόριζαν πάντα και που δυστυχώς, εξακολουθούν να καθορίζουν το μέλλον αυτού του τόπου!

Πώς να έχει λοιπόν ξέγνοιαστες διακοπές ο εκπαιδευτικός το καλοκαίρι, αφού δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει ο Σεπτέμβρης;
Πώς να προετοιμάσει στο μυαλό του τη δουλειά του χειμώνα, αφού δεν ξέρει καν σε ποιό σχολείο θα κληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του; Πώς να βρει γαλήνη στην ψυχή του, όταν γνωρίζει πως την ίδια ώρα οι πολιτικοί του προϊστάμενοι απεργάζονται την εργασιακή του αποδόμηση!

Από τον Υπουργό της Παιδείας μας πάντως, ως εκπαιδευτικός που είναι, θα περίμενα τόλμη και ειλικρίνεια!
Έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και μπορούμε να καταλάβουμε τα μέτρα λιτότητας που είναι αναγκασμένος να εφαρμόσει, αλλά που δεν τολμάει όμως να το παραδεχθεί δημόσια!

Δύο πράγματα όμως αδυνατώ να κατανοήσω, σεβαστέ μου Υπουργέ!

Πρώτον: Γιατί τόση υποκρισία και περιφρόνηση, απέναντι στους ανθρώπους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που δίνουν καθημερινά τον εαυτό τους για να κρατήσουν όρθιο και ζωντανό, μέσα από πραγματικά δύσκολες συνθήκες, το δημόσιο σχολείο;

Δεύτερον: Γιατί τα «πραξικοπήματα» στην Παιδεία γίνονται πάντα ντάλα καλοκαίρι;

Τα σέβη μου!

Γιάννης Μοσχονάς

Εκπαιδευτικός όλων των «Παλαιών» και όλων των «Νέων Λυκείων»

… και γράμματα γνωρίζω…!

Διαβάστε το άρθρο από το AlfaVita

 
Μάθε με παππού μου γράμματα...!
AlfaVita - Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο, 12-03-2017

Λένε πως, μια χώρα δημιουργεί το μέλλον της επενδύοντας στην παιδεία της! Αντιστρέφοντας την πρόταση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, μια χώρα, υποβαθμίζοντας συνειδητά την παιδεία της, υποθηκεύει ουσιαστικά το μέλλον της!

Αυτό ακριβώς, δυστυχώς, αναγκάστηκε να πράξει η δική μας χώρα τα τελευταία χρόνια που βρίσκεται σε καθεστώς επιτροπείας, τηρώντας το μάλιστα με ευλάβεια, ως βασικό όρο της συμφωνίας που υπέγραψε με τους δανειστές της! Αποτελούσε, την βασικότερη ίσως προϋπόθεση, από το πρώτο κιόλας μνημόνιο μέχρι και σήμερα!

Οι «εκπτώσεις» στην παιδεία μας άρχισαν να εφαρμόζονται συστηματικά πριν από επτά χρόνια. Η εμπλοκή του ΟΟΣΑ (Οικονομικός Οργανισμός Στρατηγικής Ανάπτυξης) μέσω των δελτίων αξιολόγησης που εκδίδει ετησίως για τα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών μελών του, δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία ότι, η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται με κριτήρια αποκλειστικά και μόνο οικονομικά!

Θα εστιάσω όμως την προσοχή μου, σε μία μόνο παράμετρο, από τις πολλές που αφορούν την οργανωμένη προσπάθεια υποβάθμισης που έχει υποστεί η δημόσια και δωρεάν μέση εκπαίδευση στη χώρα μας! Αυτή έχει να κάνει με το πάγωμα των διορισμών εκπαιδευτικού προσωπικού.

Ξεκινώ με την διαπίστωση ότι, ακόμα και ο αρχικός κανόνας της τήρησης της αναλογίας 1 προς 5 (1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις) που ορίστηκε για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ουσιαστικά δεν λειτουργεί για τους εκπαιδευτικούς!

Το «παιχνίδι» στήθηκε καλά από την αρχή και ήδη φαίνεται να αποδίδει!
Όταν, την περίοδο 2010-2013, το σύνολο σχεδόν των εκπαιδευτικών κατέγραφε μειώσεις στους μισθούς του, της τάξης έως και του 40%, κάποιοι άλλοι εκπαιδευτικοί που είχαν ήδη συμπληρώσει 30 χρόνια υπηρεσίας, διαπίστωναν ταυτόχρονα μηδαμινές περικοπές στις δικές τους απολαβές! Το γεγονός αυτό δεν σηματοδοτούσε κατ' ανάγκη, ούτε πράξη σεβασμού προς τους παλαίμαχους της εκπαίδευσης, αλλά ούτε φυσικά και τυχαία παράλειψη!

Αντίθετα, αποτελούσε μια ηθελημένη προσπάθεια των τότε «συνομιλούντων» κυβερνητικών στελεχών με την τότε Τρόικα, ώστε να δημιουργήσουν μελλοντικά μια «ιδιότυπη εφεδρεία» εκπαιδευτικού προσωπικού, με γνώμονα το οικονομικό όφελος ενός τέτοιου εγχειρήματος! Το ότι αποτέλεσε πράγματι ένα «έξυπνο» σχέδιο, το αντιλαμβανόμαστε όλοι οι εκπαιδευτικοί καθαρά, σήμερα!

Εκπαιδευτικοί που θα μπορούσαν να έχουν «βγει» στη σύνταξη τα προηγούμενα χρόνια, κανονικά και χωρίς περικοπές με το παλαιό καθεστώς συνταξιοδοτήσεων, αποφάσισαν να παρατείνουν την θητεία τους, «ατενίζοντας» το 67 ο έτος του «εργασιακού» τους βίου, που αποτελεί πλέον(προς το παρόν) καταληκτικό όριο ηλικίας για όλους τους εργαζόμενους!
Αρκετοί μάλιστα από αυτούς, ενώ είχαν υποβάλει αίτηση συνταξιοδότησης, την απέσυραν τελικά, ύστερα από διαδοχικές παρατάσεις δυνατότητας ανάκλησης που τους εδόθησαν!

Το δέλεαρ, βλέπετε, ήταν πολύ ισχυρό! Ένας τέτοιος εργαζόμενος με σημερινό μισθό τα 1500 ευρώ, θεωρεί φυσικά αντικίνητρο την συνταξιοδότηση του, με τις απολαβές από την σύνταξη να κυμαίνονται στα επίπεδα των 1000 ευρώ! «Βλέπει» άμεσο μηνιαίο κέρδος 500 ευρώ!

Ποιο είναι όμως το οικονομικό όφελος μιας τέτοιας επιλογής για τους διοικούντες;
Αφού η θέση καθενός τέτοιου εκπαιδευτικού θα μπορούσε να καλυφθεί με δύο νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς με το ίδιο κόστος; Εύλογο το ερώτημα, αλλά η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι κυνική! Τότε, θα έπρεπε να αμείβει με 1500 ευρώ τους δυο νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς και με 1000 ευρώ τον συνταξιοδοτούμενο. Σύνολο 2500 ευρώ.

Αν πάλι έπαιρνε, έναν νεοδιόριστο για κάθε θέση συνταξιοδοτούμενου, τότε θα πλήρωνε τον νεοδιόριστο με 750 ευρώ και τον συνταξιούχο με 1000 ευρώ. Σύνολο 1750 ευρώ και πάλι ποσό μεγαλύτερο! Ένα επιπλέον οικονομικό όφελος για το κράτος είναι το «εφάπαξ», το οποίο μάλλον θα πρέπει να αποχαιρετήσουν άπαξ και δια παντός, όλοι εκείνοι οι εκπαιδευτικοί που «τσίμπησαν» με το δέλεαρ του υψηλού μισθού!

Επίσης, η όποια σύνταξη που θα καταφέρουν να πάρουν τελικά, θα είναι, χωρίς αμφιβολία, κατώτερων προσδοκιών εκείνης που θα ελάμβαναν αρχικά!

Το μέτρο πάντως απέδωσε και «μάρτυρες» είναι οι αριθμοί: Το 2013 είχαμε 3800 αποχωρήσεις μόνιμων εκπαιδευτικών, έναντι 950 που είχαμε το 2016!

Δεν είναι όμως, δυστυχώς, μόνο ποσοτικό το πρόβλημα που δημιουργείται από αυτή την εξέλιξη, αλλά είναι κυρίως ποιοτικό!
Έχουμε ήδη (και θα επιδεινώνεται διαχρονικά), έναν γερασμένο πληθυσμό στελεχών της εκπαίδευσης, που θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να εμπνεύσουν και να εμπνευστούν, να πρεσβεύσουν και να προωθήσουν το δημόσιο αγαθό της παιδείας μας!

Αναρωτιέμαι όμως, πώς θα μπορούσε άραγε να επικοινωνήσει και να συνεργαστεί ένας 65χρονος εκπαιδευτικός με έναν 15χρονο μαθητή του, που τους χωρίζει μισός αιώνας ζωής; Κυρίως όμως, με ποιές βιολογικές αντοχές και με ποιά δύναμη ψυχής ο εκπαιδευτικός αυτός, θα μπορέσει να γοητεύσει αλλά και να εμπνεύσει αυτό το παιδί για το μέλλον του;

Ήδη οι έφηβοι, διαμαρτύρονται για το χάσμα που νοιώθουν να τους απομακρύνει από την γενιά των πατεράδων τους!

Θα καταφέρουν οι μαθητές μας στα χρόνια που έρχονται, να υπερβούν την «άβυσσο» που ουσιαστικά θα τους χωρίζει πλέον, από τους «παππούδες» καθηγητές τους;

Διαβάστε το άρθρο από το AlfaVita

 
Ποιος μπλοφάρει;
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 21-12-2016

Η μπλόφα ως συνειδητή διαδικασία στα χαρτοπαίγνια, αποτελεί προϋπόθεση για την δημιουργία κλίματος αβεβαιότητας προς τον αντίπαλο. Η προσποίηση και η παραπλάνηση είναι τα συστατικά στοιχεία της και έχει δε πάντα ως τίμημα, το ρίσκο που αναλαμβάνει εκείνος που την χρησιμοποιεί!

Στην κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η σκληρή κόντρα της ελληνικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ και τους υποστηρικτές του, έχει λάβει διαστάσεις πολιτικού πόκερ που, αν μη τι άλλο, υπονομεύει και απειλεί τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες εντός και εκτός συνόρων.

Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και μετρ του είδους, με την ιδιότητα του υπουργού οικονομικών της Γερμανίας, μπλοφάρει ξανά κατά της Ελλάδας όπως αρέσκεται να κάνει, επαναφέροντας στην επικαιρότητα την αγαπημένη εμμονή του περί Grexit , ή απειλεί ουσιαστικά, κρύβοντας μυστικά σχέδια και φιλόδοξες προκλήσεις;

Αν μπλοφάρει πάντως, προκειμένου να προειδοποιήσει και να εκβιάσει τους Ιταλούς να συμμορφωθούν για να μην έχουν την τύχη των Ελλήνων, θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτικός, για τον λόγο ότι, οι Ιταλοί μπορεί να αντιδράσουν διαφορετικά από τους Έλληνες! Τραβώντας όμως το σχοινί στα άκρα, ο εμπνευστής και υπερασπιστής του δόγματος της σκληρής λιτότητας στην Ευρώπη, είτε μπλοφάρει είτε όχι, σφίγγοντας συνέχεια την μέγγενη, θέτει σε κίνδυνο την συνοχή αλλά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η προεκλογική περίοδος στην οποία έχει εισέλθει η Γερμανία, τροφοδοτεί την αδιαλλαξία και την ακαμψία του δύστροπου ισχυρού αξιωματούχου απέναντι στην αδύναμη χώρα μας.

Από την ίδια μεριά και οι δανειστές, τραβούν κι εκείνοι το τεντωμένο σχοινί της δεύτερης αξιολόγησης, χωρίς να αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους. Μπλοφάρουν άραγε, έχοντας ως στόχο την πτώση της κυβέρνησης, όταν την προειδοποιούν να μην εκβιάζει με πρόωρες κάλπες ή το εννοούν;

Από την άλλη μεριά η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δείχνουν να ακροβατούν επικίνδυνα ανάμεσα στη Σκύλλα (ΔΝΤ) και τη Χάρυβδη (Σόιμπλε), στις συμπληγάδες πέτρες της σύγχρονης κακής μας μοίρας!

Μπλοφάρει και απειλεί ο πρωθυπουργός με τη σειρά του, αφήνοντας να αναδύεται «άρωμα εκλογών», στο μέτρο βέβαια που του επιτρέπει η μειονεκτική θέση στην οποία βρίσκεται ο τόπος! Βλέπεις όταν επί επτά χρόνια, ως χώρα «πας πάσο», είναι δύσκολο μετά να απειλήσεις με κρυμμένο «άσο» κι αν το κάνεις δεν θα σε πιστέψουν!

Μα και η αξιωματική αντιπολίτευση με τον αρχηγό της μπλοφάρουν, όχι βέβαια όταν παίρνουν το μέρος του Βόλφγκανγκ , όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, αλλά όταν συνεχίζουν με μένος να επιδιώκουν να έρθουν στην θέση της κυβέρνησης, για να οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση, αν και αυτό μοιάζει περισσότερο με αστείο παρά με μπλόφα!

Την ίδια στιγμή, ο προκλητικός «σουλτάνος» της Γείτονος χώρας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μπλοφάρει ή κυριολεκτεί, εκβιάζει, τρομοκρατεί και απειλεί τη χώρα μας αλλά και ολόκληρη τη Ευρώπη, καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας και αμφισβητώντας επιδεικτικά τις συνθήκες και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου!

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος από τους παραπάνω μπλοφάρει και ποιος όχι!
Ποιος θα ευνοηθεί και ποιος θα ζημιωθεί! Ποιος θα αιφνιδιάσει και ποιος θα αιφνιδιαστεί!

Ένα είναι σίγουρο! Στην σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική «σκακιέρα», όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, ένας είναι ο «παίκτης» που θεωρείται πάντα απών από όλα τα μεγάλα παιχνίδια που στήνονται διαρκώς εις βάρος του και από τα σχέδια που κάποιοι εκπονούν ερήμην του, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τις αντοχές και τις ανοχές του!

Και αυτός δεν είναι άλλος από τον ταλαίπωρο εξαθλιωμένο λαό! Έναν λαό που σίγουρα δεν μπλοφάρει όταν προειδοποιεί για το τέλος της αντοχής του! Μια σταθμισμένη παράμετρος για τους τεχνοκράτες του Ιμπεριαλιστικού τυχοδιωκτισμού, αλλά και ένας αστάθμητος παράγοντας, για εκείνους που επιμένουν να ονειρεύονται έναν ανθρώπινο καλύτερο κόσμο…!

 
Χαμένη στη... μετάφραση!
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 18-07-2016

Ακούγεται σαν ανέκδοτο! Η Ν.Δ. και ο πρόεδρός της να εγκαλούν την κυβέρνηση για την επ' αόριστον αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης Siemens. Μια πολύ βρόμικη και σκοτεινή υπόθεση που επισκιάζει και απειλεί την πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία δέκα χρόνια!

Η τελική λίστα των εμπλεκόμενων κατηγορούμενων εμπεριέχει 64 ονόματα Ελλήνων και ξένων. Ολες οι κυβερνήσεις από το 2006 και μετά που διαχειρίστηκαν την υπόθεση φέρουν τεράστια πολιτική ευθύνη για την έκβαση του αποτελέσματος της ολιγωρίας τους, που είναι τώρα η επαπειλούμενη διαγραφή της!

Η ολιγωρία, βέβαια, είναι το λιγότερο που μπορεί να καταλογίσει κανείς στις κυβερνήσεις αυτές και σε όλα τα πολιτικά κόμματα εκείνης της περιόδου, που οφείλουν να ασκούν απρόσκοπτα τον κοινοβουλευτικό έλεγχό τους!

Αυτή όμως η ίδια η επιδιωκόμενη οικονομική διαπλοκή που κατάφερε να δημιουργήσει η γερμανική εταιρεία με συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα και πρόσωπα, σε ιδιαίτερα ύποπτες εποχές, ενοχοποιεί την ίδια αλλά κυρίως τη σχέση της με την εξουσία στη συνείδηση των πολιτών!

Οι κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί για την υπόθεση αφορούν τα αδικήματα «της ενεργητικής και παθητικής δωροδοκίας σε βάρος του Δημοσίου», «της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα», «της ηθικής αυτουργίας και άμεσης συνέργειας σε δωροδοκία», ενώ έπειτα από αίτημα της Εξεταστικής Επιτροπής, ασκήθηκε ποινική δίωξη και για το αδίκημα της «συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης».

Μεγάλη όμως είναι και η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης για το «φιάσκο με τη μετάφραση» που δημιουργήθηκε!

Μου είναι εντελώς αδιάφορο, ως πολίτη, αν η ευθύνη βαραίνει την Α ή τη Β υπηρεσία του Γ υπουργείου για την τροπή που πήρε το θέμα!

Εχει όμως τεράστιο ενδιαφέρον για μένα, ιδιαίτερα στη δύσκολη εποχή που διανύουμε, αν και αυτή η υπόθεση, που έχει χαρακτηριστεί ως το υπ' αριθμόν ένα σκάνδαλο διαφθοράς παγκοσμίως, που αποτελεί το λαμπρότερο μνημείο πολιτικής διαφθοράς στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, συγκαλυφθεί τελικά και διαγραφεί δικαστικά.

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν αυτό γίνει επί των ημερών μιας κυβέρνησης που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται «αριστερή»! Το αποτέλεσμα όμως δυστυχώς θα είναι ουσιαστικά το ίδιο, είτε ως καρπός συγκάλυψης είτε ως προϊόν βλακείας!

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ για κάποια πράγματα που κάποτε μονοπώλησαν το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και να αποκαλύψω συνάμα τους φόβους μου για το μέλλον! Αλήθεια, πού βρίσκεται σήμερα ο Χριστοφοράκος;

Πόσο καλά και πού κρύβουν τον Καραβέλα; Ποια θα είναι άραγε η επόμενη λίστα ελεγχόμενης πιθανής διαφθοράς που περιμένει τη σειρά της διαγραφής της; Μήπως εκείνη της Λαγκάρντ; Μήπως η λίστα Μπόργιανς ή μήπως η λίστα των Panama Papers;

Δεν με καθησυχάζουν οι διαβεβαιώσεις κυβερνητικών στελεχών ότι δεν θα παραγραφεί η υπόθεση της Siemens. Δεν με συγκινούν τα «κροκοδείλια δάκρυα» της «ενοχικής» μείζονος αντιπολίτευσης, που νομίζει ότι εκμεταλλεύεται πολιτικά την υπόθεση. Δεν με εκπλήττει το γεγονός ότι οι Γερμανοί εταίροι μας δεν προθυμοποιούνται να μας βοηθήσουν στην αποκάλυψη της αλήθειας!

Θα είμαι όμως εδώ και θα περιμένω να κρίνω όλους από το αποτέλεσμα. Είναι μια τόσο σημαντική υπόθεση, με ισχυρό συμβολισμό για το παρελθόν και το μέλλον του τόπου μας, που δεν θα πρέπει με τίποτα να χαθεί!

Ούτε στην ουσία της, αλλά ούτε φυσικά και στη… μετάφραση!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
«Κόφτης» και στην Παιδεία
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 07-06-2016

Αγαπημένη συνήθεια όλων των κυβερνήσεων τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας αποτελούσε η μεταρρυθμιστική τους μανία στον χώρο της εκπαίδευσης! Μια ιδιαίτερα κακή συνήθεια που ενίοτε ξεπερνούσε τα όρια της εμμονής τού εκάστοτε ματαιόδοξου υπουργού Παιδείας, με αυτοσκοπό να αφήσει πάση θυσία το πολιτικό του αποτύπωμα, αδιαφορώντας όμως για την έκβαση του αποτελέσματος της νεωτεριστικής του δράσης.

Είχαμε λοιπόν κατά το παρελθόν μια σειρά παρεμβάσεων, που αφορούσαν κυρίως το εξεταστικό σύστημα των υποψηφίων για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων αυτών των παρεμβάσεων αποτελούσε διαχρονικά η προχειρότητα, η απουσία σοβαρού σχεδιασμού, αλλά κυρίως η έλλειψη σεβασμού και ουσιαστικού οράματος για έναν κατ' εξοχήν ευαίσθητο χώρο, που εξ ορισμού καλείται να διαμορφώσει τους αυριανούς πολίτες αυτού του τόπου!

Ετσι και τώρα, μετά και την ολοκλήρωση των εργασιών της λεγόμενης Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία μας, δόθηκαν στη δημοσιότητα τα νέα «μεταρρυθμιστικά πειράματα», σχεδιασμένα όπως πάντα «επί χάρτου», άλλης μιας «πεφωτισμένης» επιτροπής.

Αμφισβητώντας τον όρο του Εθνικού Διαλόγου, γιατί απλά ποτέ δεν υπήρξε και εστιάζοντας την προσοχή μου στη μεταρρυθμιστική πρόταση που αναφέρεται στον χώρο της μέσης εκπαίδευσης που με αφορά, φοβάμαι και μακάρι να διαψευσθώ, πως η προσφιλής νεωτεριστική μεταρρυθμιστική συνήθεια του «copy-paste» θα προξενήσει και πάλι, εκτός από άλλη μία αναστάτωση χωρίς προηγούμενο στον πολύπαθο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και ανεπανόρθωτες βλάβες στον κοινωνικό χαρακτήρα και ρόλο του δημόσιου σχολείου!

Η προτεινόμενη κατάργηση της οργανωτικής δομής των τριών τάξεων που αφορά το Γυμνάσιο και το Λύκειο θα έχει αναγκαστική συνέπεια τη ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος στη μέση εκπαίδευση!

Πρόκειται για μια δομική μετατροπή, που ετούτη τουλάχιστον τη χρονική στιγμή δεν νομίζω ότι είναι σε θέση να διεκπεραιώσει επιτυχώς η εκπαιδευτική κοινότητα. Οταν θέλεις να δημιουργήσεις ένα στέρεο οικοδόμημα με αξιώσεις για το μέλλον του, δεν ξεκινάς να χτίζεις από τη μέση αλλά από τα θεμέλιά του!

Επειδή όμως οι καιροί είναι χαλεποί και αυτό μας καθιστά τουλάχιστον περισσότερο προσεκτικούς και υποψιασμένους και αφού καθόλου δεν με έπεισε η δικαιολόγηση των εμπνευστών της επικείμενης μεταρρύθμισης, έχω κάθε λόγο και αιτία να ερμηνεύσω με χρήση μνημονιακών όρων το συγκεκριμένο εγχείρημα ως την αφορμή για τη δημιουργία ακόμα ενός «κόφτη», στην ήδη πενιχρή έως και ανύπαρκτη εκπαιδευτική δαπάνη!

Η εισηγούμενη , αδικαιολόγητη και ακατανόητη για μένα κατανομή (4-2) των δύο ιστορικά τριετιών της μέσης εκπαίδευσης θα έχει επιθυμητή συνέπεια τη συγχώνευση από την αρχή όλων των σχολικών μονάδων, την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, τη μείωση των διδασκόμενων ωρών ανά μάθημα και φυσικά τη μείωση του συνολικού πληθυσμού των εκπαιδευτικών στην επικράτεια, με αντιφατικό αποτέλεσμα, εκεί που δεν είχαμε δασκάλους, ύστερα από αυτό το «μαγικό τρικ» να μας περισσεύουν κιόλας!

Η εφαρμογή μιας τέτοιας επιλογής θα έχει τραγική συνέπεια τη δημιουργία ενός κατ' εξοχήν ταξικού σχολείου πολλών ταχυτήτων, στο οποίο θα μπορούν να διακρίνονται και να συνεχίζουν τις πανεπιστημιακές σπουδές τους οι «λίγοι και εκλεκτοί» που θα κατέχουν το κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα, ενώ οι υπόλοιποι θα διατηρούν απλά τη θέση τους σε ένα απέραντο «σχολικό parking μαθητών», στο οποίο οι αρετές της Παιδείας μας, όπως είναι η ευγενής άμιλλα, η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τη γνώση και η προσήλωση στα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, θα είναι κι αυτές «παρκαρισμένες» μέσα στον συνωστισμό της «κρίσιμης μάζας των απαίδευτων μαθητών», που θα κληθούν να συγκροτήσουν στη συνέχεια τον πυρήνα της αυριανής ελληνικής κοινωνίας!

Το «παιχνίδι» αυτό μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο σε μια περίοδο που το αγαθό της δημόσιας Παιδείας μας μόνο ως προστιθέμενη αξία οφείλουμε όλοι να αναγνωρίζουμε και όχι ως αποτέλεσμα αντιγραφής ενός φθηνού κακέκτυπου κάποιου φινλανδικού μοντέλου Εκπαίδευσης, ασύμβατο με τη φιλοσοφία, την κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία του Ελληνα!

Μέσα σε όλα αυτά τα «περίεργα» που προβλέπει το περίφημο «πόρισμα Λιάκου» για την εκπαίδευση, υπάρχει ένα κακό και ένα καλό!
Το κακό είναι πως, αν τελικά εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις αυτές όπως παρουσιάζονται, η εκπαίδευση στη χώρα μας δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια! Το καλό είναι πως οι προτεινόμενες αυτές αλλαγές αποτελούν, προς το παρόν τουλάχιστον, μονάχα προτάσεις!..

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
«Είναι η Ελλάδα, ανόητε!..»
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 25-01-2016

Περίσσευαν τα καρφιά, οι ειρωνείες και τα υπονοούμενα, στην πρόσφατη σύνοδο του Νταβός. Ο γνωστός «φιλέλληνας» υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, έβγαλε και πάλι τη χολή του, όπως συνηθίζει άλλωστε, για την Ελλάδα και κυρίως για την μη εγκεκριμένη από εκείνον κυβέρνηση της. Εν τη ρύμη μάλιστα του πολιτικού-διπλωματικού του λόγου και φλερτάροντας με τα όρια της απρέπειας, αποκάλεσε τον, ούτε καν ομότιμο ως προς το πολιτικό του αξίωμα και συνομιλητή του, Έλληνα πρωθυπουργό, «ηλίθιο»!

Δεν έχασαν βέβαια την ευκαιρία να αξιοποιήσουν «δημοσιογραφικά» το «ευφυολόγημα» του δύστροπου πολιτικού άνδρα, οι εχθρικοί προς την Ελληνική κυβέρνηση «κοντυλοφόροι», εντός και εκτός της χώρας! Έτσι, παρουσίασαν την στοχευμένη, αν και δανική ατάκα, ως λόγο γελοιοποίησης του Έλληνα πρωθυπουργού. Η Ελληνική πλευρά υποβάθμισε βέβαια το γεγονός και καλά έπραξε, υπακούοντας στους κανόνες της διεθνούς διπλωματίας. Ούτως ή άλλως, η διπλωματία είναι η τέχνη του συμβιβασμού, ιδιαίτερη δε η σημασία της όταν την επικαλούνται κράτη που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, όπως είναι η χώρα μας σε ετούτη την συγκυρία.

Είναι ίσως σχήμα οξύμωρο, αλλά η ασημαντότητα μου με εξουσιοδοτεί και μου επιτρέπει, σε αντίθεση με το σημαντικό αξίωμα της θέσης του Έλληνα πρωθυπουργού, να απευθυνθώ στον κυνικό και αγενή Γερμανό αξιωματούχο, χωρίς όμως την επίκληση της ψυχρής διπλωματικής γλώσσας, αλλά εκείνης της καθαρής απλής λογικής , η οποία δεν περιθωριοποιεί, αλλά αντίθετα συμπληρώνει το ανθρώπινο συναίσθημα:

Αγαπητέ Βόλφγκανγκ,

Έχεις αναρωτηθεί άραγε ποτέ, τι είναι εκείνο που σου επιτρέπει να διατυπώνεις ελεύθερα τις σκέψεις σου, όσο βρώμικες πολιτικά και αν είναι αυτές, σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο, ακριβώς γιατί αυτές συνιστούν την δική σου άποψη και δικαιούσαι να την εκφράζεις κομψά ή ακόμα και άκομψα αν προτιμάς; Είναι η αρχή της δημοκρατίας, που κάποια σχέση της αποδίδουν διεθνώς με την χώρα που εσύ ειρωνεύεσαι!

Μίλησες για τον κίνδυνο να ανάψεις το κερί μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο με τους δυναμίτες. Σκέφτηκες προφανώς συνειρμικά και συμβατικά με το παρελθόν και την ιστορία της χώρας σου! Την εποχή που οι πρόγονοι σου ανακάλυπταν την πυρίτιδα, προκειμένου να πολεμήσουν τους εχθρούς τους, οι δικοί μου πρόγονοι προσπαθούσαν να κρατήσουν με κάθε τρόπο και θυσία, αναμμένο το κερί της γνώσης και του πολιτισμού, πολεμώντας το ποιό πυκνό και βαθύ σκοτάδι!

Άθελα σου ενδεχομένως, χρησιμοποιείς, όχι τόσο στον λόγο σου, όσο στις πρακτικές σου, την Ελληνική μυθολογία, εκφράζοντας την προτίμηση σου στον μύθο του Προκρούστη. Όποιος δεν εναρμονίζεται με τις εκάστοτε επιδιώξεις σου, είτε τον παραμορφώνεις είτε του κόβεις τα πόδια. Να ξέρεις όμως πως, την δύναμη να επιβάλεις και να επιβάλλεσαι, δεν την αντλείς τόσο από την προσωπική σου πολιτική «ευφυΐα», όσο από την παντοκρατορία του πλούτου που τόσο επιτυχημένα εκπροσωπείς!

Με όλο τον σεβασμό προς την ιδιότητα σου, θα μου επιτρέψεις να σου προτείνω να μελετάς συχνότερα την παγκόσμια ιστορία, από ό,τι τους οικονομικούς δείκτες προόδου!

Θέλω όμως να ξέρεις και τούτο: Με την γνωστή και διάσημη πια, ατυχή κατά την γνώμη μου, φράση σου, όσο κι αν αισθάνεσαι υπερήφανος γι αυτήν, δεν ξέρω αν έθεσες απέναντι σου, όπως αρέσκεσαι να συνηθίζεις, τον Έλληνα πρωθυπουργό και την αντιπαθή προς εσένα κυβέρνηση του. Εκείνο όμως που κατάφερες να έχεις σίγουρα απέναντι σου, θα μου επιτρέψεις να το προσδιορίσω, για να μην παρεξηγηθώ κι εγώ με την σειρά μου, παραφράζοντας όπως κι εσύ άλλωστε, την γνωστή φράση του πρώην πλανητάρχη:
«Είναι η Ελλάδα, ανόητε!..»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πανουσιούργημα...
Η Eφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 23-11-2015

Αναστάτωσε το πανελλήνιο προκαλώντας πολιτική θύελλα με τις δηλώσεις του, ο πρώην υπουργός προστασίας του πολίτη και γνωστός εγκληματολόγος κ. Πανούσης.

Είναι ακριβώς αυτό που μας έλειπε ετούτη τη στιγμή! Πάνω που αναλώναμε όλη μας την ενέργεια στην πεζή και θλιμμένη καθημερινότητα, «εισέβαλε» δυναμικά, ως κινηματογραφικός αστέρας, ως ένας άλλος Τζέιμς Μποντ ο πρώην υπουργός, επιχειρώντας μάλλον να μας απαλλάξει για λίγο από την μελαγχολία του «μνημονιακού ρεαλισμού»!

Αντί αυτού, προτάσσει το δικό του «αφήγημα» που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις αρετές ενός πλούσιου αστυνομικού μυθιστορήματος! Το μυστήριο, ο φόβος, η αγωνία, η κατασκοπεία, η τρομοκρατία, η περιπέτεια κυριαρχούν, πυροδοτώντας την φαντασία του «διψασμένου» Έλληνα αναγνώστη-θεατή-ακροατή πολίτη, χαρίζοντας του την ψευδαίσθηση του ακροβάτη που αγωνίζεται να ισορροπήσει ανάμεσα στην φαντασία που τον απελευθερώνει και την πραγματικότητα που τον τρομάζει!

Αυτή μοιάζει να είναι και η επιδίωξη του δημιουργού του αφού, επτά μήνες μετά από την συνειδητοποίηση του κινδύνου που διαισθάνθηκε να απειλεί τη ζωή του, αποφάσισε να μοιραστεί τους φόβους και τις ανησυχίες του, πρώτα με ένα γνωστό εκδοτικό συγκρότημα συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων και μετά με τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές.

Η όλη υπόθεση μάλιστα έχει απαθανατιστεί συγγραφικά, με την μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος, στο οποίο ο συγγραφέας και ο πρωταγωνιστής είναι το ίδιο πρόσωπο.

Αναρωτιέμαι, πόση αδρεναλίνη απελευθερώνεται άραγε, όταν συναισθανόμενος τον κίνδυνο της ζωής σου να σε καταδιώκει, εσύ να διαθέτεις την ψυχραιμία και την υπομονή να καταγράφεις αναλυτικά τους φόβους και τα συναισθήματα που σου προκαλούν, επί επτά ολόκληρους μήνες, μέσα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, που πιστεύεις ότι θα σε θωρακίσει από τον κίνδυνο και θα σε λυτρώσει από τους διώκτες σου!

Η δημοσιοποίηση των καταγγελιών Πανούση πυροδότησε εκτός από τις πολιτικές αντιδράσεις και την φαντασία ευφάνταστων συμπολιτών μας, ώστε να προτρέξουν να ερμηνεύσουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, τα νέα δεδομένα.

Στα μάτια των πολιτικών και οικονομικών αντιπάλων της κυβέρνησης, αναπτερώθηκαν ξανά οι ελπίδες περί «αριστερής παρένθεσης». Μέσα από τα τηλεοπτικά τους διαπλεκόμενα συγκροτήματα συντεταγμένης παραπληροφόρησης, διέρρεαν καθημερινά κείμενα και διαλόγους, όπως ακριβώς αυτά περιέχονται σε απόρρητα(;) διαβαθμισμένα έγγραφα, και τα οποία ενέπλεκαν πολιτικά πρόσωπα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων. Παρατηρούμε εδώ την προσπάθεια αποδόμησης και «εξορκισμού» οποιασδήποτε έννοιας σχετιζόμενης με την Αριστερά, να είναι διαρκής, λυσσαλέα και ανελέητη!

Όμως, δεν ήταν λίγοι κι εκείνοι οι υποψιασμένοι πολίτες, που ερμήνευσαν την ετεροχρονισμένη ευαισθητοποίηση του πρώην υπουργού δια μέσω των καταγγελιών του, ετούτη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ως εκδούλευση προς την κυβέρνηση, αποσπώντας έτσι την προσοχή του κόσμου από τα δικά του προβλήματα που του δημιουργεί η εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου ΙΙΙ.

Δεν συμμερίζομαι καμία από τις εκδοχές που προανέφερα, ούτε και είμαι σε θέση να κρίνω την αυθεντικότητα του «σεναρίου» ούτε και τον ρεαλισμό του «συγγραφέα» του! Δεν είμαι οπαδός των θεωριών συνομωσίας και δεν έχω εντρυφήσει επαρκώς στην ανάγνωση και την μελέτη μυθιστορημάτων αστυνομικού περιεχομένου.

Δηλώνω όμως ευτυχής που συνειδητοποιώ για ακόμα μία φορά, πως ζω στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, στην οποία μπορεί ελεύθερα ο κάθε πολίτης, οποιαδήποτε στιγμή μάλιστα επιθυμήσει και με οποιαδήποτε ιδιότητα του, να αυτοπροβάλλεται ως ο πρωταγωνιστής της επικαιρότητας, ικανοποιώντας έτσι στο έπακρο, είτε την επικοινωνιακή του ψευδαίσθηση είτε την ψυχαναλυτική του αυταπάτη..!

 
Η στοχοποίηση της ελευθερίαςτης έκφρασης
Η Eφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 10-11-2015

Η δαιμονοποίηση των πάντων στη χώρα μας, ειδικά σε περιόδους κρίσης, αποτελεί δυστυχώς συνήθη τακτική στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού μας βίου.

Αυτή τη φορά στοχοποιήθηκε η ελεύθερη έκφραση, η οποία αποτελεί αναμφισβήτητα και την κοιτίδα της δημοκρατίας.
Αφορμή αποτέλεσε η δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας στο θέμα της Γενοκτονίας των Ποντίων, υπερασπιζόμενος μια καθαρά προσωπική του άποψη, την οποία ως γνωστόν είχε διατυπώσει και στο παρελθόν.

Στη συνέχεια, οι ενώσεις και τα σωματεία των Ποντίων, ως άμεσα θιγόμενοι από τις δηλώσεις του δημόσιου άνδρα, οργάνωσαν το συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος όπου και έλαβε χώρα ο προπηλακισμός του Γ. Κουμουτσάκου.

Ο χώρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όμως, θεώρησε την άνανδρη φασιστική επίθεση στο πρόσωπο του Έλληνα πολιτικού, ως «μια πολύ καλή ευκαιρία» για να την αδράξει και να την εκμεταλλευτεί πολιτικά αλλά κυρίως κομματικά, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή αναζήτησης αρχηγού, που ο εσωκομματικός πόλεμος στους κόλπους της συντηρητικής παράταξης «δίνει τα ρέστα του»!

Έτσι, στοχοποίησε και προσδιόρισε ως τον ηθικό αυτουργό της επίθεσης, τον υπουργό Φίλη, που με την εκρηκτική του δήλωση πυροδότησε ουσιαστικά τις εξελίξεις με τις συνέπειες όπως αυτές καταγράφηκαν.

Στον κατήφορο του κομματικού τυχοδιωκτισμού παρασύρθηκαν στη συνέχεια και άλλες πολιτικές παρατάξεις του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου», οι οποίες όμως όλες λίγο-πολύ, άλλες με αιχμηρές και άλλες με ηπιότερες δηλώσεις, «έδειχναν» τον Φίλη και ειδικότερα την άποψη που εξέφρασε δημόσια, ως τον ηθικό αυτουργό για την βία που προκλήθηκε.

Για άλλη μια φορά όμως δυστυχώς, η μισαλλοδοξία και η πολιτική ανεπάρκεια αποπροσανατόλισαν την προσοχή μας , με αποτέλεσμα, ο πρωταγωνιστής των κακών εξελίξεων, η γνωστή παραστρατιωτική-ναζιστική-οργάνωση που προσβάλει το κοινοβουλευτικό μας ύφος και ήθος, όχι μόνο να μένει και πάλι στο απυρόβλητο, αλλά και να αποτελεί για κάποιους ανεγκέφαλους υποστηρικτές της, τον ατρόμητο τιμωρό και αυτόκλητο ρυθμιστή των εξελίξεων.

Αν και «παρατάχθηκε» σύσσωμη η κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση ανάμεσα στους διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος, η παρουσία της εκεί δεν φάνηκε να εγείρει την παραμικρή ανησυχία, τόσο στους Πόντιους διοργανωτές του συλλαλητηρίου, όσο και στις παρευρισκόμενες απαθείς αστυνομικές δυνάμεις.

Αν θέλουμε πραγματικά , χωρίς αυταπάτες και υστεροβουλία, να αναζητήσουμε τους ηθικούς αυτουργούς της βίας που πρωταγωνίστησε στην διαδήλωση της πλατείας Συντάγματος, θα τους βρούμε στα πρόσωπα όλων εκείνων των συμπολιτών μας που εκούσια ή ακούσια εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους και παραχώρησαν μερίδιο εκπροσώπησης από την δημοκρατία μας, στο φασιστικό μόρφωμα της ντροπής, ενδυναμώνοντας έτσι την υψωμένη εκδικητική γροθιά του απέναντι σε οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη ο οποίος δεν του είναι αρεστός.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει σήμερα η χώρα μας, είναι κατά την γνώμη μου η εκφασιστοποίηση της κοινωνίας με πρόσχημα την ανέχεια.

Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί δομικό στοιχείο και απαραίτητο συστατικό της δημοκρατίας μας και αν δεν θέλουμε να μετατρέψουμε την χώρα μας σε «χαλιφάτο» σκοταδιστών και φασιστοεθνικιστών, θα πρέπει, αντί να την στοχοποιούμε και να την περιορίζουμε, να την υπερασπιζόμαστε έμπρακτα σε κάθε ευκαιρία, ως την κορωνίδα του κοινοβουλευτικού μας δημοκρατικού πολιτεύματος!

 
Δεύτερη φορά Αριστερά..!
Η Εφημερίδα ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ , 23-09-2015

Η καρδιά της Ελλάδας συνεχίζει να χτυπάει αριστερά! Μετά και την ετυμηγορία του Ελληνικού λαού, η θεωρία πλέον της «Αριστερής παρένθεσης» κατέρρευσε, απογοητεύοντας τόσο τους εμπνευστές της όσο και τους οπαδούς της!

Το καθαρό εκλογικό αποτέλεσμα, ξεκαθάρισε το θολό πολιτικό τοπίο, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί, αμέσως μετά την διάσπαση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Όσοι προέτρεχαν να προκαταλάβουν την βούληση των πολιτών για πολυκομματικές κυβερνήσεις συνεργασίας που δήθεν είχε ανάγκη ο τόπος, διαψεύστηκαν περίτρανα από τους ίδιους τους πολίτες!

Το διακύβευμα των τελευταίων εκλογών ήταν ξεκάθαρο, όπως ξεκάθαρο ήταν άλλωστε και το δίλλημα που τις χαρακτήριζε!
Οι πολίτες έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην κυβέρνηση της Αριστεράς την οποία γνώρισαν πριν από επτά μήνες και στην διακυβέρνηση της δεξιάς την οποία γνωρίζουν εδώ και σαράντα συναπτά έτη!

Το παραπάνω δίλλημα επιχείρησαν να νοθεύσουν, να αλλοιώσουν και να παραποιήσουν, τα εγχώρια οικονομικά συμφέροντα της διαφθοράς και της διαπλοκής, με όχημα τις στημένες δημοσκοπήσεις, οι οποίες αποτελούν και το κυρίαρχο εργαλείο προπαγάνδας και χειραγώγησης της ελεύθερης βούλησης των πολιτών, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Οι «προπληρωμένες κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις» αποσκοπούσαν στην χειραγώγηση της κοινής γνώμης σε δυο επίπεδα. Πρώτον, επιχείρησαν να παρουσιάσουν τα δυο μεγάλα κόμματα ισοδύναμα, «στήνοντας» ένα «ντέρμπι» που αποδείχθηκε τελικά «σιγουράκι» και δεύτερον, να επιβάλουν την παρουσία των δυο συστημικών πολιτικών σχηματισμών (ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ) ως αναγκαίων ρυθμιστών των πολιτικών εξελίξεων, για την δημιουργία ενός νέου, ελεγχόμενου εκ των έσω, κυβερνητικού σχήματος.

Ο «δραγουμάνος λαός» όμως τους χάλασε τα σχέδια, ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη του και δίνοντας άλλη μια δεύτερη ευκαιρία στην κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά κυρίως στην ελπίδα να αλλάξει κάτι σ' αυτόν τον τόπο!

Η «μαγκιά» της εντιμότητας και της ειλικρίνειας, νίκησε μέσα από την λαϊκή βούληση την «μαγκιά» της χυδαιότητας και της φαυλότητας!

Το άφθαρτο «νέο» αναδεικνύεται για μια ακόμα φορά ο εχθρός του φθαρμένου «παλιού», αλλά και «ο κομιστής της ελπίδας»!

Η νέα συγκυβέρνηση μετά την ξεκάθαρη νωπή εντολή που πήρε, οφείλει τώρα να κινηθεί τάχιστα και να μην ολιγωρήσει ούτε στιγμή, προκειμένου να υλοποιήσει την επιθυμία της πλειοψηφίας της Ελληνικής κοινωνίας να συγκρουστεί κατά προτεραιότητα με το κατεστημένο της διαπλοκής, απελευθερώνοντας έτσι τις υγιείς δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, από την πολύχρονη ομηρία της διαφθοράς!

Είναι πιστεύω, η τελευταία ευκαιρία που δίνεται στην Αριστερά να φανεί χρήσιμη στον τόπο και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να την χάσει!

Οι δυο εκδοχές του αρχαίου δράματος είναι η κάθαρση και η καταστροφή. Ο Ελληνικός λαός για το δικό του σύγχρονο δράμα επέλεξε αναμφισβήτητα την πρώτη εκδοχή!

Αυτή, θα αποτελέσει ίσως και την στερνή μας ελπίδα, αλλά και την τελευταία μας ευκαιρία να σωθούμε! Μπορεί και πρέπει να γίνει η αφετηρία για την ουσιαστική, κοινωνική και οικονομική, ανασυγκρότηση της χώρας!

Θέλω να πιστεύω πως ετούτη τη φορά οι ελπίδες μου δεν θα διαψευστούν! Δεν είναι ευχή, είναι ανάγκη..!

 
Η ευθύνη της Αριστεράς
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-07-2015

Ανάμεσα στα ΟΧΙ και στα κρυμμένα ΝΑΙ παλεύει, αγωνίζεται, ακροβατεί και προσπαθεί να ισορροπήσει η Ελληνική κοινωνία!

Τούτες τις μέρες ό άνεμος της ανάγκης μας κυνηγάει σφυρίζοντας απειλητικά, αν και κατακαλόκαιρο, να μας πάρει και να μας σηκώσει..!

Ωστόσο, κάτι σάπιο υπάρχει στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας» της πλατείας συντάγματος και τα μηνύματα που φτάνουν εκεί από το λαό, είτε αγνοούνται, είτε παραφράζονται και ενίοτε ερμηνεύονται κατά το δοκούν και κατά το ταπεινό στενό κομματικό συμφέρον!

Το παρεξηγημένο αλλά ηχηρό μήνυμα του ΟΧΙ του πρόσφατου δημοψηφίσματος, αποτελούσε την ξεκάθαρη έκφραση της επιθυμίας του Ελληνικού λαού να πετύχουμε μια καλύτερη συμφωνία, που όμως τελικά δεν ήρθε!

Όλοι μιλάνε, λες και έχουμε μπροστά μας ένα νέο μνημόνιο, τους όρους του οποίου κρίνουν ως ιδιαίτερα σκληρούς. Να θυμίσω όμως ότι, η συμφωνία που επετεύχθη μετά και τις 17 ώρες μαραθώνιας συνεδρίασης της συνόδου κορυφής, αφορά μόνο τα προαπαιτούμενα και αποτελεί την προϋπόθεση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς, που αν καταλήξουν θετικά, θα οδηγήσουν τότε στην σύνταξη των όρων του νέου μνημονίου. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο και μακρύ δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε!

Η Ελληνική κοινωνία το γνωρίζει αυτό πολύ καλά και νομίζω πως επιδεικνύει πολύ περισσότερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα από εκείνους τους πολιτικούς που υποτιμάνε την νοημοσύνη της, προκαταλαμβάνοντας μάλιστα και ερμηνεύοντας αυθαίρετα τις επιθυμίες της!

Το μήνυμα, ως προϊόν της ετυμηγορίας του Ελληνικού λαού δεν ήταν ΟΧΙ στο ευρώ ούτε ΟΧΙ στην Ευρώπη, όπως ενδεχομένως πολλοί εξέλαβαν, αλλά ΟΧΙ στην υλοποίηση των προγραμμάτων της σκληρής λιτότητας για τους λαούς της Ευρώπης.

Ήταν ΟΧΙ στον αυταρχισμό, τον εκφοβισμό, τον εκβιασμό, την εκδικητικότητα, την εμπάθεια, την αλαζονεία, την ηγεμονική διάθεση επιβολής της Γερμανίας και των ισχυρών συμφερόντων του Ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού που προασπίζεται, απέναντι στα αδύναμα απείθαρχα μέλη της «Ευρωπαϊκής οικογένειας»!

Ο Έλληνας πρωθυπουργός βρέθηκε ξαφνικά και εντελώς μόνος του στο «λάκκο των λεόντων», να εκβιάζεται, να εκφοβίζεται, να λοιδορείται και να απολογείται για όλα τα δεινά της χώρας, με σκοπό να καμφθεί η όποια αντίσταση του και τελικά να αποδομηθεί πολιτικά ο ίδιος και η κυβέρνηση της αριστεράς της οποίας ηγείται!

Δύο επιλογές μόνο είχε τότε ο πρωθυπουργός. Να τα βροντήξει όλα κάτω και να φύγει, ικανοποιώντας όμως έτσι στο μέγιστο βαθμό την επιθυμία και την επιδίωξη των «συνομιλητών» του ή να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, ρεαλισμό και πολιτική πυγμή, παραμένοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εκμεταλλευόμενος την όποια δυνατότητα είχε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σύμφωνα με τους όρους και τους κανόνες του «στημένου» παιχνιδιού των Ευρωπαίων εταίρων μας!

Θέλει αρετή και τόλμη η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης σε τέτοιες δύσκολες ώρες και ο πρωθυπουργός απέδειξε στο Πανελλήνιο αλλά και στην Ευρώπη ότι τα διαθέτει!

Δυστυχώς όμως δεν επέδειξαν την ίδια τόλμη αλλά και την πολιτική ευελιξία της ανάγκης, λιποτακτώντας ουσιαστικά από τον ρεαλισμό της δύσκολης στιγμής, οι πολιτικοί της αριστερής πλατφόρμας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, οδηγώντας έτσι σε διάσπαση την πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας!

Το ΝΑΙ που κλήθηκαν να υποστηρίξουν αυτή τη φορά ενώπιον του κοινοβουλίου, δεν ήταν διαπίστευση για υποταγή και συνθηκολόγηση, αλλά μια τελευταία ίσως προσπάθεια να σταθούμε όρθιοι και να αποτρέψουμε την καταστροφή της άτακτης χρεοκοπίας. Ήταν μια τελευταία ευκαιρία να διεκδικήσουμε την όποια βοήθεια μας οφείλει η Ευρώπη!

Αν όμως η διαφωνούσα αριστερά ,πιστεύει ότι δεν είναι σε θέση να διαπραγματεύεται με βάση τις ιδέες και τις θέσεις της, να απαιτεί, να διεκδικεί και να προτείνει, τότε δυστυχώς ζει σε έναν άλλο κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας!

Ο επικεφαλής της αριστερής πλατφόρμας μίλησε για «εναλλακτικές επιλογές» που θα έπρεπε να έχει κάνει ο πρωθυπουργός, χωρίς όμως να παρουσιάσει υπεύθυνα και συγκεκριμένα καμία από αυτές! Παράλληλα, διαμηνύει ότι στηρίζει την κυβέρνηση, αλλά όχι τα μέτρα που προτείνει. Είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα, όταν κάποιο στέλεχος κυβέρνησης ή κόμματος διαφωνούσε με τις κυρίαρχες επιλογές της πλειοψηφίας, να παραδίδει την θέση του με αξιοπρέπεια και να αποσύρεται!

Αυτό ουσιαστικά που έχουν καταφέρει με την στάση τους οι 39 διαφωνούντες αιρετικοί του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, είναι να καταστήσουν τον πρωθυπουργό όμηρο της αντιπολίτευσης, την κυβέρνηση αδύναμη να ορθώσει ανάστημα εντός και εκτός της χώρας και τον πρόεδρο της «Νέας Δημοκρατίας» εκπροσωπώντας την, να λοιδορεί με τα καλαμπούρια της «αστικής του ευγένειας» στη Βουλή, τον χώρο, τα πρόσωπα, την ιστορία και τις αξίες της Αριστεράς!

Δεν έχει αυτό το δικαίωμα, ό άνθρωπος του οποίου η παράταξη που ηγείται, συνέβαλε τα μέγιστα με τις πολιτικές που εφάρμοζε εδώ και σαράντα χρόνια, στην καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας!

Ποντάρει όμως κι εκείνος στην «κοντή μνήμη» των Ελλήνων, που όπως λένε κάποιοι διαρκεί μόνο έξι μήνες!

Η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλέον στις υποχρεώσεις και την λειτουργία της, υπό την παρούσα μορφή και θα πρέπει ο πρωθυπουργός το συντομότερο δυνατόν να προκηρύξει εκλογές! Δεν είναι δυνατόν με τόσα ανοιχτά μέτωπα γύρω της η κυβέρνηση να παράξει έργο το επόμενο διάστημα, χωρίς την δεδομένη και απόλυτη στήριξη, τουλάχιστον από την σύσσωμη κοινοβουλευτική της ομάδα!

Εκείνο όμως που με τρομάζει περισσότερο απ' όλα, είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε, όπως φαίνεται, ποτέ σχέδιο Β, από καμία κυβέρνηση εδώ και πέντε χρόνια που η χώρα βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας!

Αναρωτιέμαι, πόσο ήσυχος μπορεί να κοιμάται ένας ηγέτης και πόσο ανεύθυνος μπορεί να είναι, αν δεν έχει πάρει μέτρα για την χειρότερη εκδοχή, με σκοπό να προστατέψει τη χώρα του και τους πολίτες;

Αποτελεί ύψιστη εθνική ανάγκη επιτέλους, η εκπόνηση και η επεξεργασία ενός σοβαρού σχεδίου από την Ελληνική κυβέρνηση, ως την έσχατη εναλλακτική λύση και όχι να περιμένουμε από τον δόκτωρα Σόιμπλε να το σχεδιάσει!

Συμμερίζομαι και κατανοώ ως ένα βαθμό, τις επιφυλάξεις και τις ιδεολογικές αντιστάσεις που εκφράζουν οι σύντροφοι της λεγόμενης αριστερής πλατφόρμας, ωστόσο δεν τους επιτρέπω να υπονομεύουν και να αποδομούν από τη θέση που βρίσκονται, εκούσια ή ακούσια και με την πολιτικά ασύμβατη στάση που κρατούν, την πρώτη εκλεγμένη αριστερή κυβέρνηση της χώρας, γιατί «δεύτερη φορά αριστερά» δεν θα υπάρξει σύντροφοι..!

Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως η ντόπια και ξένη ολιγαρχία περιμένουν πως και πως την ώρα και την στιγμή που θα τους δοθεί η ευκαιρία να καταλάβουν και πάλι την εξουσία στην Ελλάδα, αφού όμως αφήσουν πρώτα να καταρρεύσει και να αυτοκαταστραφεί η κυβέρνηση, κλείνοντας έτσι οριστικά και αμετάκλητα την «αριστερή παρένθεση» και μαζί της όλες εκείνες τις ελπίδες που δημιούργησε! Είναι ένα στοίχημα που έχουν βάλει οι εχθροί της Ελλάδας και της Ευρώπης των λαών και θα πρέπει με κάθε τρόπο να εμποδίσουμε να το κερδίσουν!

Έχει μέγιστη ευθύνη η Αριστερά να διαφυλάξει δια της ισχυρής παρουσίας της στην εξουσία, την διεκδίκηση μιας κοινωνικά δίκαιης και βιώσιμης λύσης για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Δεν έχει το δικαίωμα η κυβέρνηση να δραπετεύσει ούτε να λιποτακτήσει ετούτη τη δύσκολη ώρα, από τις ευθύνες που της ανέθεσε γενναιόδωρα ο Ελληνικός λαός!

Να μην έχουμε επίσης καμία αμφιβολία και να μην τρέφουμε καμία απολύτως αυταπάτη πως, χειρότερος από το χειρότερο μνημόνιο, μπορεί να αποδειχθεί τελικά, εκείνος που θα κληθεί να το υλοποιήσει..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Περήφανος Έλληνας..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 07-07-2015

Αισθάνομαι περήφανος που είμαι Έλληνας! Έτσι πιστεύω αισθάνεται σήμερα τουλάχιστον το 61,31% του Ελληνικού λαού, μετά το ηχηρό αποτέλεσμα της κορυφαίας δημοκρατικής διαδικασίας που έλαβε χώρα στον τόπο μας.

Παρά την πρωτοφανή, σε μέγεθος και ένταση, κακόβουλη, λυσσαλέα και συντονισμένη προσπάθεια κακοήθους επίθεσης, συγκεκριμένων οικονομικών κύκλων και συμφερόντων, εντός και εκτός της χώρας, με αποκλειστικό και μόνο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης, ο κυρίαρχος λαός τιμώντας την ιστορία, τον πολιτισμό και τους αγώνες των προγόνων του, προέταξε για ακόμα μια φορά ένα περήφανο και επιβλητικό ΟΧΙ.

Είπε ξεκάθαρα ένα ηχηρότατο ΟΧΙ στους αλαζόνες εμπνευστές και εκφραστές του δόγματος της αυστηρής λιτότητας για τους λαούς της Ευρώπης! Ένα ξεκάθαρο μήνυμα αντίστασης και πατριωτισμού, προς όλους τους λαούς της γηραιάς ηπείρου αλλά και όλου του κόσμου, όπως αρμόζει στην παράδοση και στις αρετές των Ελλήνων!

Είπε ένα μεγάλο ΟΧΙ στην αθλιότητα και την φαυλότητα της εγχώριας μιντιακής διαπλοκής και στους ανθρώπους που με «συνέπεια» την υπηρετούν, προσβάλλοντας βάναυσα τον ρόλο και την ιδέα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και την αρχή της ελευθερίας της έκφρασης και της αντικειμενικότητας της ενημέρωσης.

Είπε ένα εκκωφαντικό ΟΧΙ στα κόμματα της «μίζερης αντιπολίτευσης» που προέτρεξαν να συνασπιστούν υπό την ασφαλή ομπρέλα του ΝΑΙ, νομίζοντας πως έτσι βρήκαν την χρυσή ευκαιρία να αδράξουν θώκο εξουσίας και ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων, μετά τις παραισθησιογόνες «ταπεινές» προσδοκίες τους, περί του κλεισίματος της λεγόμενης «αριστερής παρένθεσης»!

Είπε ένα τεράστιο ΟΧΙ σε όλες εκείνες τις «πρόθυμες συντεχνίες» που διαμορφώθηκαν ατάκτως και έτρεξαν αυτόβουλα να συνταχθούν και να συμμαχήσουν με το απρόσωπο μπλοκ του υποτακτικού ΝΑΙ. Έτσι, η προθυμία τους αυτή μετατράπηκε ουσιαστικά εκ του αποτελέσματος, σε μπούμερανγκ αμφισβήτησης των δημάρχων όλης της χώρας από τους δημότες τους, της Γ.Σ.Ε.Ε. από τους εργαζόμενους και των προέδρων των επιμελητηρίων από τα επαγγελματικά μέλη τους!

Είπε τέλος ένα μεγάλο ΟΧΙ στο φόβο που σπάρθηκε σπάταλα και αυτή τη φορά, από όλες εκείνες τις πλευρές που δεν αγαπούν την Ελλάδα, υποτιμούν και διχάζουν τους Έλληνες και υπονομεύουν τον ρόλο, τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του τόπου!

Πιστεύω όλοι αυτοί, να πήραν το μήνυμα της λαϊκής εντολής, που και ετούτη τη φορά ανέδειξε μεγάλο νικητή την ελπίδα απέναντι στην απειλή και την τρομοκρατία του φόβου, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να επιδείξουν, αν μη τι άλλο, τον απαιτούμενο σεβασμό αλλά και την σοβαρότητα που επιβάλλουν οι στοιχειώδεις κανόνες της δημοκρατίας!

Έστω κι αν είναι κλειστές οι τράπεζες, έστω κι αν περιμένω με τις ώρες στις ουρές των ΑΤΜ για εξήντα ευρώ, έστω κι αν η ζωή μου έγινε ασήμαντη και δύσκολη, σήμερα αισθάνομαι περήφανος που είμαι Έλληνας..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Δε σε φοβάμαι..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-07-2015

Ο φόβος αποτελούσε διαχρονικά το πιο αποτελεσματικό εργαλείο χειραγώγησης συνειδήσεων και τον πλέον επικερδή κατασταλτικό μηχανισμό κάθε επίδοξης αλαζονικής εξουσίας! Εμφανίζεται σαν ένα δηλητήριο που παραλύει κάθε δράση και εξουδετερώνει κάθε αντίσταση, κατά την επέλαση του εκάστοτε κατακτητή που τον επιβάλλει!

Ο κατευθυνόμενος φόβος, συλλογικός ή ατομικός, τροφοδοτείται από την ανασφάλεια μας για το αύριο, διαχέεται και πολλαπλασιάζεται στοχευμένα μέσα σε κοινωνικές δομές, τις οποίες επιθυμούν να διαβρώσουν και να αλλοιώσουν με δόλο, οι αλαζόνες της εξουσίας!

Η πλέον αποτελεσματική όμως χρήση του μηχανισμού του φόβου, είναι αυτή που τον εναλλάσσει περίτεχνα με την ελπίδα και αυτήν την ιδιαίτερη μίξη φαίνεται να την κατέχει και να την «τιμά» καλύτερα από κάθε άλλον, ο χώρος της πολιτικής!

Τα τελευταία πέντε χρόνια οι Έλληνες συγκατοικούμε πλέον με τον φόβο και γειτονεύουμε με την ελπίδα!

Ο πολιτικός και κοινωνικός εκβιασμός ο οποίος επιβάλλεται με επιμονή, συνέπεια και διάρκεια σε ένα ολόκληρο έθνος, στην κλίμακα του φόβου έχει τώρα ξεπεράσει τα όρια του τρόμου! Μόνο που ο τρόμος εδώ είναι αμφίδρομος! Όσο τρομάζουν τους Έλληνες οι ωμές απειλές των πιστωτών για χρεοκοπία, άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο τρομάζουν τους υπηρέτες του παγκόσμιου πλούτου, οι αποφάσεις που αναθέτουν ρόλο στην λαϊκή ελεύθερη έκφραση!

Ξορκίζουν τα δημοψηφίσματα και αναθεματίζουν τις εκλογές. Είναι γιατί, αποτελούν και οι δυο αυτές δημοκρατικές μορφές έκφρασης του λαϊκού αισθήματος, αστάθμητο παράγοντα εξελίξεων και ενδεχόμενη απρόβλεπτη απειλή για τα προκαθορισμένα και αποτιμημένα οικονομικά τους συμφέροντα.

Λίγες μόνο μέρες πριν την ετυμηγορία του λαού μας για το μέλλον των παιδιών του και μετά από σαράντα χρόνια εγκατάλειψης ενός δίκαιου δημοκρατικού θεσμού, ως ο πιο απλός και ασήμαντος Έλληνας πολίτης, αισθάνομαι την ανάγκη να υψώσω τον τόνο της φωνής μου και να βγάλω από μέσα μου ό, τι παλεύει να με κρατάει αιχμάλωτο στη μοίρα μου.

Είναι ίσως, μια κάποια απάντηση που θέλω να δώσω σε όλους αυτούς που ποντάρουν στο φόβο μου!

Δε σε φοβάμαι ΔΝΤ και δεν σε θεωρώ θεσμό στην κοινωνία των εθνών! Δεν σου αναγνωρίζω κανέναν απολύτως κοινωνικό ρόλο που να στηρίζεται στις αρχές και τις αξίες της ανθρώπινης συνύπαρξης! Το παράνομο δάνειο της αιχμαλωσίας μας, χαρακτηρίζει το κύρος και την σημασία σου!

Δε σε φοβάμαι Σόιμπλε, όσο αυστηρό και να' ναι το σκληρό παγωμένο σου βλέμμα, όση χολή κι αν στάζει ο εμπαθής λόγος σου, όσο άκαμπτη, εχθρική κι αν είναι η εκδικητική σου μανία για την χώρα μου!

Η Ευρωπαϊκή, αλλά κυρίως η παγκόσμια ιστορία, θα σε καταγράψει σίγουρα ως σύμβολο αυταρχισμού και γνήσιο εκφραστή της σκληρής λιτότητας για τους λαούς της Ευρώπης!

Δε σε φοβάμαι Ντάισελμπλουμ με τα πλαστά σου πτυχία, όσα Eurogroups και να συγκαλέσεις για το καλό ή το κακό της Ελλάδας, αφού η υποκρισία περισσεύει και η ειλικρίνεια είναι πάντα απούσα σε αυτές τις «συναναστροφές». Έτσι κι αλλιώς, ένα αναλώσιμο ανταλλακτικό είσαι κι εσύ, στην υπηρεσία της παγκόσμιας καπιταλιστικής μηχανής!

Δε σε φοβάμαι Ντράγκι με τις στρόφιγγες του χρήματος και δεν θα σου δώσω την χαρά να με υποβάλλεις στο «μαρτύριο της σταγόνας» της τράπεζας σου, γιατί ξέρω πολύ καλά πως την κάθε σταγόνα, θα απαιτήσεις από τα παιδιά μου να σου την επιστρέψουν πίσω με κουβάδες..!

Δε σε φοβάμαι «εγχώρια μαζορέτα των δανειστών», είτε είσαι δουλοπρεπής πολιτικός, είτε πουλημένος δημοσιογράφος, είτε εντεταλμένο συστημικό μέσο ενημέρωσης, που προσπαθείς καθημερινά με ιδιοτέλεια να με τρομοκρατήσεις και να με πείσεις πως, το δημοψήφισμα ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου, την καταστροφή του σύμπαντος και τον κατακλυσμό του Νώε!

Τα μόνα δυστυχώς συναισθήματα που μου «βγάζεις» με αυτήν την ποταπή, ενδοτική και μοιραία συμπεριφορά σου, είναι η λύπη, η αγανάκτηση και η περιφρόνηση!

Αναρωτιέμαι, τι μπορεί άραγε να με τρομάξει περισσότερο σήμερα, από τους επτά χιλιάδες αυτόχειρες συμπατριώτες μου, από τα δυο εκατομμύρια των ανέργων μας, από τα τρία εκατομμύρια των συμπολιτών μας που βρίσκονται εκτός συστήματος υγείας, από τα εξακόσιες χιλιάδες παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας και της ανέχειας;

Όμως, όλα αυτά τα «θαυμαστά έργα» είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογής των μνημονίων, που είναι προσηλωμένα στην αρχή της «αυστηρής λιτότητας», η οποία αποτελεί και πάλι το δομικό στοιχείο της πρότασης των δανειστών, που καλούμαστε να καταψηφίσουμε ή να υπερψηφίσουμε την επόμενη Κυριακή!

Παρατηρείται και εντείνεται καθημερινά, μια καλά μεθοδευμένη προσπάθεια αλλοίωσης του περιεχομένου του ερωτήματος που αφορά το δημοψήφισμα, ταυτίζοντας ουσιαστικά την επιλογή του ΟΧΙ με την επιστροφή της χώρας στην δραχμή. Το ψέμα και η κοροϊδία είναι οχήματα του φόβου και μέσω αυτών αποσκοπούν οι υπέρμαχοι των μνημονίων, να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να διαβρώσουν ευάλωτες πολιτικά συνειδήσεις!

Πρέπει έγκαιρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως, η διαφορά ανάμεσα στο ΝΑΙ ή το ΟΧΙ που θα πούμε, είναι αντίστοιχα η απάντηση στο ερώτημα, αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη με υποταγή ή αν επιθυμούμε να μείνουμε στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια!

Να μην ξεχνάμε όμως πως, ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία και η μοναδική επιθυμία που θα πρέπει να ενώνει όλους τους Έλληνες σήμερα, είναι η επιθυμία να απαλλαγούμε από όλη αυτή την κακομοιριά και την μιζέρια στη ζωή μας, που μας έχουν επιβάλλει οι θεσμοί της εξαθλίωσης, να ξαναβρούμε τον δρόμο μας, περήφανοι για την ιστορία μας, τον πολιτισμό και τους αγώνες του λαού μας για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία!

«Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος..!»

(Πρωταγόρας: Ο παλαιότερος θεωρητικός σοφιστής της Δημοκρατίας)

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ένα φάντασμα πάνω από την Ευρώπη..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-06-2015

Είμαστε ακόμα ζωντανοί! Παρά τις απειλές, τις διαβεβαιώσεις, τις υποσχέσεις και τα τελεσίγραφα των εκπροσώπων των δανειστών για χρεοκοπία, η Ελλάδα στέκεται ακόμα όρθια στα πόδια της!

Τα διεθνή, αλλά δυστυχώς και αρκετά Ελληνικά, μέσα ενημέρωσης, ταγμένοι αρωγοί της καλά οργανωμένης ανθελληνικής προπαγάνδας, μας προειδοποιούν καθημερινά πως, από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή, επέρχεται το μοιραίο για το «ατίθασο μέλος» της Ευρώπης.

Ο «φτωχός συγγενής» φιγουράρει καθημερινά πλέον στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου, όχι όμως με την ιδιότητα του μέλους που τολμά να αντιστέκεται και να διεκδικεί τα δικαιώματα του, αλλά με την ρετσινιά του «μαύρου πρόβατου» που θέτει σε κίνδυνο την «αρμονία» και την «συνοχή» της Ευρωπαϊκής, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας!

Η βούληση της κυβέρνησης να αναδείξει διεθνώς την πολιτική διάσταση του προβλήματος που αφορά το Ελληνικό χρέος, ξεγύμνωσε τους επικριτές μας και αποκαλύπτει τώρα τις πραγματικές προθέσεις τους απέναντι στη χώρα μας.

Μέχρι σήμερα οι προθέσεις αυτές παρέμεναν επιμελώς κρυμμένες στις λεπτομέρειες των υποπαραγράφων των τεχνικών κλιμακίων και στους σκοτεινούς νευρώνες των τεχνοκρατικών συνειδήσεων!

Τώρα όμως που περιθωριοποιήθηκαν οι υπάλληλοι των θεσμών, τα φώτα έπεσαν αναγκαστικά στους πολιτικούς προϊστάμενους και εκλεγμένους εκπροσώπους των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής κοινότητας. Έτσι, αποκαλύπτεται ο πραγματικός ρόλος του καθενός, οι ετερόκλητες συμμαχίες της ανάγκης, οι αναγκαστικοί συμβιβασμοί των υποτελών μελών, η επιβλητικότητα των ισχυρών και η υποτακτικότητα των εξαρτημένων.

Αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι η δημιουργία μια σύγχρονης «πολιτικής Βαβέλ» μέσα στην Ευρώπη, που καθένας μιλάει πολλές γλώσσες, κανένας όμως την γλώσσα της αλήθειας!

Άλλα λένε στις κατ' ιδίαν μεταξύ τους συνομιλίες, άλλα δηλώνουν στα μέσα ενημέρωσης και άλλα ψηφίζουν τελικά στα κάθε λογής groups .

Δεν μας λένε ξεκάθαρα τι ακριβώς ζητάνε από εμάς, αλλά δεν παραλείπουν να μας δηλώνου ευθαρσώς τι δεν θέλουν!

Δεν θέλουν, για παράδειγμα, αριστερές κυβερνήσεις! Δεν επιθυμούν πολίτες ψηφοφόρους με ελεύθερες αριστερές συνειδήσεις! Δεν θέλουν να περιθωριοποιούμε τους «πρόθυμους» και πάλαι ποτέ πολιτικούς συνομιλητές τους! Δεν θέλουν και κάνουν τα πάντα γι' αυτό, να δουν την Ελλάδα να ορθοποδεί και να βγαίνει από το αδιέξοδο για το οποίο είναι και εκείνοι συνυπεύθυνοι!

Ένα φάντασμα πλανιέται σήμερα πάνω από την Ευρώπη. Είναι το φάντασμα του φόβου που επιθυμούν να επιβάλουν κάποιοι σε όλους τους λαούς ανεξαιρέτως, πιστεύοντας πως έτσι θα τους χειραγωγήσουν αποτελεσματικότερα!

Η Ελλάδα αποτελεί απλά την αφετηρία μιας νέας εποχής «πολιτικής και κοινωνικής τρομοκρατίας», που εγκαινιάζεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής ένωσης, ένα επικίνδυνο παιχνίδι που κανένας δεν γνωρίζει τις συνέπειες που θα προκαλέσει μελλοντικά.

Με αυτές τις πρακτικές, οι Ευρωπαίοι κυρίαρχοι παίκτες του κακόβουλου και επικίνδυνου παιχνιδιού, δεν αμφισβητούν μόνο την θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αλλά το ίδιο το κοινό Ευρωπαϊκό μας μέλλον!

Το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα φαίνεται να τρίζει συθέμελα και αυτοί φοράνε ωτασπίδες!

Το όραμα «της Ευρώπης των Λαών», όπως το χαρακτηρίζουν κάποιοι, με αυτές τις μεθόδους κινδυνεύει να μετατραπεί σύντομα σε εφιάλτη!

Τα ηθικά στηρίγματα του οικοδομήματος, που αποτελούν και δομικά στοιχεία του, με γνώμονα την αλληλεγγύη την ισονομία την δικαιοσύνη και την δημοκρατία, υποχωρούν άτακτα και την θέση τους παίρνουν υλιστικές παράμετροι κερδοσκοπίας, τοκογλυφίας και ασύμμετρης ανάπτυξης!

Έτσι όμως, η Ευρώπη κινδυνεύει να εισέλθει σε περίοδο παρατεταμένης οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής παρακμής, που θα την οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην διάλυση της!

Η απαξίωση των ισχυρών θεσμικών μηχανισμών της ένωσης, απέναντι στην ελεύθερη βούληση των λαών της Ευρώπης, την οποία βιώσαμε κι εμείς πρόσφατα σε όλο της το μεγαλείο δια των εκπροσώπων τους, με τις κακοήθειες, τις αδιάκριτες παρεμβάσεις τους και τους κακόβουλους σχολιασμούς για την ετυμηγορία μας, θα έχει ως αποτέλεσμα τον επαναπροσδιορισμό των σκέψεων, των σχέσεων και των επιδιώξεων μας, ως μέλη μιας κοινότητας αντιπάλων και όχι ισότιμων ετέρων, που στο υποσυνείδητο έχει αρχίσει ήδη να δουλεύει!

Η ματαιοδοξία, η εμμονή στο δόγμα της σκληρής λιτότητας και η απληστία, απειλεί να μετατρέψει τον ήδη κακοτράχαλο και ανηφορικό «Ευρωμονόδρομο», σε κατήφορο διπλής κατεύθυνσης!

Ο «Ευρωσκεπτικισμός» που αποτελεί πλέον υπολογίσιμο ρεύμα μεταξύ των μελών της ένωσης, δεν απέχει πολύ από το να μετατραπεί σε ισχυρό μέτωπο «Ευρωαρνητισμού», με συνέπεια την αμφισβήτηση, την απόρριψη και τέλος την αυτοκαταστροφή της Ευρωζώνης!

Στο εσωτερικό τώρα, με θλίβουν οι υποτιμητικές αναφορές για την χώρα μας, στην Ζάμπια, στην δεκαετία του πενήντα και στην μικρασιατική καταστροφή, από ορισμένους πολιτικούς που υποδύονται τους «καλούς πατριώτες».

Θα τους συνιστούσα περισσότερη εγκράτεια στον αρνητικό ενθουσιασμό τους, γιατί τους έχουμε πάρει χαμπάρι!

Είναι αυτό που λέμε: «Θέλει ο πολιτικός να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν τον αφήνει!»

Για όλους εκείνους που ανησυχούν πραγματικά, ένα πράγμα είναι σίγουρο! Στις δύσκολες ώρες που διανύουμε δεν δοκιμάζεται η Ελλάδα περισσότερο από την ίδια την Ευρώπη!

Δεν απειλείται περισσότερο η Ευρώπη από την Ελληνική χρεοκοπία, όσο οι λαοί της γηραιάς ηπείρου από μια νεοφιλελεύθερη, αυταρχική και ανάλγητη Ευρωπαϊκή ηγεσία!

Δεν αμφισβητείται περισσότερο η θέση της Ελλάδας μέσα στη Ευρώπη, όσο η θέση της Ευρώπης μέσα στην Δημοκρατία!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Η Παιδεία... ασθενεί..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 06-05-2015

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ένα καθαρά Ελληνικό φαινόμενο λαμβάνει χώρα στους κόλπους της δημόσιας εκπαίδευσης, αμφισβητώντας και αποδομώντας τον ρόλο και την λειτουργία της.

Μια κακή συνήθεια που τείνει να γίνει παράδοση και θεσμός στον τόπο μας και χαρακτηρίζεται από ένα ισχυρό κύμα μαζικής φυγής ενός μεγάλου μέρους μαθητών από τις αίθουσες διδασκαλίας, στο τελείωμα της σχολικής χρονιάς.

Αφορά σχεδόν το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού της τελευταίας τάξης του Λυκείου, σε πανελλαδικό μάλιστα επίπεδο, ο οποίος εντάσσει στο γενικότερο σχέδιο προετοιμασίας του για τις επερχόμενες πανελλαδικές εξετάσεις, την απουσία του από το σχολείο, κατά τον τελευταίο μήνα των μαθημάτων.

Σύμφωνα με το σχέδιο προετοιμασίας τους, οι μαθητές και υποψήφιοι φοιτητές, φροντίζουν να μην κάνουν απουσίες κατά την διάρκεια του σχολικού έτους, με σκοπό να εξαντλήσουν όλα εκείνα τα περιθώρια που τους παρέχει το σχετικό νομικό πλαίσιο, για τις απαιτούμενες παρουσίες τους εντός του σχολείου και τις προβλεπόμενες απουσίες τους από αυτό.

Έτσι, παρατηρείται το ανορθόδοξο φαινόμενο, οι συνεπέστεροι μαθητές ως προς τις παρουσίες αλλά και ως προς τις επιδόσεις τους, να εγκαταλείπουν το σχολείο τον τελευταίο μήνα των μαθημάτων, προκειμένου να διαβάσουν, όπως ισχυρίζονται. Αυτό έχει ως συνέπεια να προσέρχονται στο σχολείο τους, μόνο εκείνοι οι μαθητές που δεν είναι σε θέση να διασφαλίσουν την επάρκεια της φοίτησης τους, διαφορετικά θα απουσίαζαν και αυτοί με την σειρά τους, αν και αποτελούν μειοψηφία στην μαθητική κοινότητα.

Το χειρότερο όμως απ' όλα αυτά και εκείνο που με προβληματίζει αλλά και που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως, η ίδια η κοινωνία έχει αποδεχθεί πλέον το φαινόμενο αυτό, ως φυσιολογικό επακόλουθο μιας ιδιαίτερα επίπονης και εξαντλητικής διαδικασίας, που επιβάλει το καθιερωμένο σύστημα εισαγωγής υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η συνέργεια της πολιτείας στην επικράτηση αυτού του παράδοξου εποχιακού φαινομένου που παρατηρείται στα σχολεία μας, διαφαίνεται και καταγράφεται διαχρονικά, τόσο σε τυπικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο.

Δεν μπόρεσα ποτέ, για παράδειγμα, να κατανοήσω την λογική του Υπουργείου της Παιδείας να επιβραβεύει τους «καλούς» μαθητές, που συγκεντρώνουν μέσο όρο προφορικής βαθμολογίας για τα δύο τετράμηνα, μεγαλύτερο ή ίσο των 15 μονάδων, με ένα έξτρα μπόνους 50 απουσιών που μπορούν να κάνουν επιπλέον, από εκείνους τους μαθητές που δεν έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν την παραπάνω βαθμολογική επίδοση.

Δηλαδή, επιβραβεύουμε έναν «καλό» μαθητή απομακρύνοντας τον από το σχολείο του και ταυτόχρονα τιμωρούμε έναν άλλο όχι και τόσο καλό, επιβάλλοντας την παρουσία του στο ίδιο σχολείο!

Ωστόσο, τις παραπάνω 50 απουσίες που μπορεί να κάνει ο «καλός» μαθητής, θα πρέπει να φροντίσει να τις δικαιολογήσει ως «ασθένεια», από κάποιο δημόσιο νοσοκομείο.

Εδώ έρχεται να «συνδράμει» με τον τρόπο της και η «Ιατρική επιστήμη» στην επίτευξη του σχεδίου με την κωδική ονομασία «νόμιμη απομάκρυνση των μαθητών από τα σχολεία
τους !»

Ακόμα και κάποιοι ιδιώτες γιατροί παρατηρούνται να «εξαργυρώνουν» τις πολύτιμες ιατρικές τους γνώσεις, στην υπηρεσία κάποιων «κατά φαντασία ασθενών» μαθητών!

Αν κάποιος σοβαρός στατιστικολόγος έμπαινε ποτέ στον κόπο αυτή την εποχή να καταγράψει, στατιστικά εννοώ, τα απαλλακτικά ιατρικά σημειώματα που εκδίδονται επίσημα, μόνο από τα δημόσια νοσοκομεία για λογαριασμό της μαθητιώσας νεολαίας μας, θα συμπέραινε προς μεγάλη του έκπληξη πως, σχεδόν ολόκληρος ο μαθητικός πληθυσμός της χώρας στην ηλικία των δεκαοκτάρηδων, ασθενεί μαζικά ετούτη την περίοδο!

Όμως αποτελεί κοινό μυστικό και δυστυχώς θλιβερή πραγματικότητα, που δεν χρειάζεται καμία στατιστική έρευνα να το επιβεβαιώσει, πως η «ασθένεια» ετούτη, μόνο τα παιδιά μας δεν αφορά, που είναι και τα μεγάλα θύματα ενός πραγματικά νοσηρού πολιτικού συστήματος, που με τις επιλογές του, φρόντιζε πάντα να αναδεικνύει την δημόσια Παιδεία μας ως τον «μεγάλο ασθενή», «απαλλάσσοντας» κάθε εκπαιδευτικό σύστημα που την οργανώνει, από την μέγιστη υποχρέωση και το ιερό καθήκον του, να υπηρετεί με αφοσίωση την νεολαία μας και να προωθεί ανεμπόδιστα την γνώση, τις αξίες, τα ιδανικά, την κουλτούρα και τον πολιτισμό!

Η διαρκής και επιμελώς συντηρούμενη υποβάθμιση του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου, που απομονώνει και αποξενώνει τον μαθητή από το φυσικό του περιβάλλον, εμποδίζοντας έτσι την βελτίωση των όρων κοινωνικής συνύπαρξης, αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή, με σκοπό την επικράτηση της αμάθειας, ως απαραίτητη προϋπόθεση χειραγώγησης της κοινωνίας.

Μιας κοινωνίας μπερδεμένης, που όχι μόνο δεν φαίνεται να διαθέτει υγιή αντανακλαστικά αμφισβήτησης και αντίστασης, αλλά αντίθετα, συμβιβάζεται και προσαρμόζεται εύκολα, συνεργώντας έτσι πολλές φορές με τον τρόπο της σε αυτή την χειραγώγηση.

Όλη ετούτη την πραγματικά άχαρη περίοδο για την εκπαιδευτική κοινότητα, κατά την οποία, οι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε συλλέκτες δικαιολογητικών, οι γονείς σε δέκτες δικαιολογιών και οι μαθητές σε μηχανές αποστήθισης ανούσιας εφήμερης γνώσης, ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι μαζί, κάποια στιγμή στο μέλλον να αποκτήσουμε επιτέλους την Παιδεία εκείνη που μας αξίζει!

Καλό μήνα και καλή επιτυχία στα παιδιά μας!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ο εφιάλτης..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-04-2015

Έχουν περάσει κιόλας τρεις μήνες από την εκλογή της νέας κυβέρνησης, τα πανηγύρια της νίκης έχουν τελειώσει και η σκληρή πραγματικότητα «χρωματίζει» την επόμενη μέρα! Εμείς οι πολίτες, αφού δώσαμε στους νέους κυβερνώντες ένα «εύλογο» χρονικό διάστημα ανοχής για την προσαρμογή τους στον νέο θεσμικό τους ρόλο, αρχίζουμε να βλέπουμε τώρα την υπομονή μας να εξαντλείται σιγά-σιγά και την σημαία της ελπίδας να υποστέλλεται άτακτα!

Η εικόνα που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται για το μέλλον της χώρας δεν είναι αυτή που περιμέναμε να δούμε και μας απογοητεύει καθημερινά! Ο καθένας, μέσα και γύρω από την κυβέρνηση, εκφράζει την δικιά του άποψη, δημιουργώντας μια σύγχρονη πολιτική Βαβέλ που προκαλεί σύγχυση και προβληματισμό! Στο μόνο που φαίνεται να συμφωνούν απόλυτα είναι στις ενδυματολογικές επιλογές που επιβάλουν την απουσία της γραβάτας!

Ο Αλέξης, αν και δείχνει να διακατέχεται από καλές προθέσεις και να έχει συνηθίσει πλέον το λιτό πρωθυπουργικό κοστούμι, φαίνεται αδύναμος να επιβάλει την κυρίαρχη αντίληψη του, προς τις άτακτες συνιστώσες! Όμως, δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός, αφού το παιχνίδι των εντυπώσεων έχει καταφέρει να το κλέψει ο Γιάνης με τον αιρετικό ανατρεπτικό του χαρακτήρα, τον χειμαρρώδη και με άριστη ξενική προφορά λόγο του και την δημιουργική του ασάφεια, όπως αυτή χαρακτηρίζει τις ανεξάντλητες συνεντεύξεις του!
Με αφοσίωση στο προσωπικό του dress code , την κόκκινη ρήγα στο γιακά και το ξεζωσμένο πουκάμισο, προσπαθεί να πουλήσει «τσαμπουκά» στους Ευρωπαίους ομολόγους του και να τους «το παίξει έξυπνος», προκαλώντας άλλοτε την οργή και άλλοτε την θυμηδία τους!

Στο εσωτερικό της χώρας, ο Πάνος έχει και αυτός τον δικό του δυναμικό ρόλο, διακριτό ή αδιάκριτο, ανάλογα με την περίπτωση, απογοητεύοντας όμως μέχρι στιγμής τουλάχιστον, όλους εκείνους τους «πατριώτες» που αναμένουν πως και πως την στιγμή που θα τα «βροντήξει» όλα κάτω και θα φύγει!

Παρατηρούμε επίσης και το καταγράφουμε ως αξιοπερίεργο, ότι τον ουσιαστικό ρόλο της αντιπολίτευσης τον έχει αναλάβει ο ίδιος ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, με τις αντιθέσεις και την πολυφωνία των στελεχών του, μιας και οι «άλλοι» φαίνεται να μην βολεύονται και τόσο, στα «ταπεινά έδρανα» που τους τοποθέτησε ο κυρίαρχος λαός!

Αντί να ελέγχουν ουσιαστικά και δημιουργικά την εξουσία, όπως επιβάλει άλλωστε και ο θεσμικός τους ρόλος, αναλώνονται σε αναθέματα και αλαλαγμούς στα τηλεοπτικά παράθυρα, περιορίζοντας και εξαντλώντας την αντιπολιτευτική τους ρητορική, στις πλατείες της πρωτεύουσας που «λιάζονται οι πρόσφυγες της Τασίας» και στα βενζινάδικα της Αιδηψού, που δεν διαθέτουν αέρα για τα ξεφούσκωτα λάστιχα της Ζωής!

Μ' αυτά και μ' αυτά όμως, χάνουμε πολύτιμο χρόνο αθετώντας την θεμελιώδη υποχρέωση του έθνους μας να είναι συνεπές προς την εμπρόθεσμη εξόφληση των τόκων και των χρεολυσίων, έναντι των αξιότιμων δανειστών μας!

Η αξιοπιστία και το κύρος της πατρίδας μας «τίθεται εν αμφιβόλω» και η διεθνής «συμμορία του κεφαλαίου», οι «νταβατζήδες του χρήματος», θέτουν τώρα σε εφαρμογή το plan x , προκειμένου να προκαλέσουν οικονομική, αλλά πρωτίστως πολιτική ασφυξία στην αριστερή νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του τόπου, η οποία έτσι και αλλιώς αποτελεί προκλητική παραφωνία στην νεοφιλελεύθερη «ορχήστρα» της παραδοσιακής συντηρητικής «ευρωπαϊκής οικογένειας»!

Έτσι λοιπόν, μετά και την διεθνή απομόνωση που επιβάλει η «ασφυξία» και ενώ εμείς οι πολίτες εξακολουθούμε να είμαστε σταθερά προσηλωμένοι «ψυχή τε και σώματι» στο δόγμα «νυν υπέρ πάντων ευρώ!», θα πρέπει να αποδεχτούμε τώρα την ήττα της λανθασμένης πολιτικής επιλογής μας και να διασώσουμε όπως-όπως, ό, τι μπορεί να σωθεί!

Η «αριστερή παρένθεση» φαίνεται να κλείνει κάπου εδώ και η «δημιουργική ασάφεια» παραχωρεί τώρα την θέση της στην «καταστροφική σαφήνεια», που χαρακτηρίζει την νέα «δεξιά αγκύλη» που διαισθάνομαι να ανοίγεται ξανά και να προσδιορίζει το πολιτικό μας μέλλον!

Ο φόβος , ο τρόμος και η απελπισία ξαναζωντανεύουν με την χειρότερη μορφή τους!
Οι εικόνες με τις ουρές έξω από τις τράπεζες και τα σούπερ μάρκετ που υπαινίσσονται καθημερινά τα «δελτία των οκτώ», κατακλύζουν την φαντασία μας και απειλούν θανάσιμα την επιβίωση μας!

«Τώρα τι κάνουμε ρε παιδιά; Υπάρχει άραγε ελπίδα σωτηρίας;», αναρωτιόμαστε!

«Μα και βέβαια υπάρχει!», ακούμε μια αυστηρή δυνατή φωνή με γερμανική προφορά να μας καθησυχάζει! Ο Αντώνης είναι εδώ και περιμένει μόνο το κάλεσμα ενός τηλεφώνου για να επιστρέψει πίσω στα «καθήκοντα του»! Είναι έτοιμος να δώσει ραντεβού με τον συνεταίρο και στενό του συνεργάτη τον Ευάγγελο στο σπίτι του Μαξίμου, για να βρεθούν το συντομότερο δυνατόν και να σχεδιάσουν ξανά τις αποτελεσματικές τους κινήσεις, για άλλη μια δύσκολη διάσωση της χώρας!

Ο Αντώνης, ως απόφοιτος της «ανδρικής σχολής», θα αναλάβει την αποκατάσταση της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και την τρόικα(δεν του αρέσει να τους αποκαλούν θεσμούς) με «σαγηνευτικό» τρόπο που μόνο εκείνος γνωρίζει και προπαντός χωρίς να εκνευρίσει τους δανειστές μας!

Ο Ευάγγελος αναλαμβάνει να κάνει, όπως πάντα, την «βρώμικη δουλειά» και υπό την αίγλη του Ζαππείου ανακοινώνει σε δια-καναλική συνέντευξη τύπου και κουνώντας επιτιμητικά το πιο χοντρό του δάκτυλο προς την ατίθαση «κοινωνία των χαμηλών προσδοκιών», πως η χώρα που εκείνος παρέδωσε λίγο πριν την έξοδο της στις αγορές, έχει πια καταστραφεί ολοσχερώς από την πολιτική απειρία του Αλέξη και των συντρόφων του! Μας ανακοινώνει μαζί με την «απέραντη θλίψη και οδύνη του», πως θα πρέπει τώρα να βάλουμε «το μαχαίρι στο κόκαλο» και το χέρι βαθιά στην ξεπατωμένη τσέπη μας , προκειμένου να διασώσουμε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χρεοκοπημένης πατρίδας!

Προκειμένου μάλιστα να είναι αντιπροσωπευτική και ισχυρή η νέα συγκυβέρνηση εθνικού σκοπού και ύστατης σωτηρίας, έχουν απευθύνει πρόσκληση και σε άλλους πρωταγωνιστές της πάλαι ποτέ πολιτικής μας σκηνής, για να «διανθίσουν» με την παρουσία τους το «εθνικό μας όραμα!»

Η πρώτη πρόσκληση θα δοθεί στον Γιώργο του «Καστελόριζου», για συμβολικούς λόγους, αλλά κυρίως για να εμπνεύσει με την αύρα και την ιστορία του, ακόμα και τους τελευταίους εναπομείναντες ονειροπόλους ρομαντικούς σοσιαλιστές!

Μετά θα καλέσουν και τον Κώστα, που με το βαρύ ιστορικό του όνομα και μόνο, θα ενώσει και θα εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα της χώρας, χωρίς καν να χρειαστεί να διακόψει την «νεκρική απέραντη σιωπή του», την οποία ξεκίνησε και συνεχίζει να διατηρεί με απόλυτη συνέπεια από το 2009!

Ίσως χρειαστεί να καλέσουν και τον ξεχασμένο από όλους πια Φώτη, ενώ την ανανέωση και την φρεσκάδα θα την αναζητήσουν σίγουρα στο πρόσωπο του Σταύρου, αγαπημένου παιδιού του Μάρτιν, των media και της εγχώριας οικονομικής διαπλοκής.

Δεν θα παραλείψουν βέβαια να καλέσουν και όλους εκείνους τους «χρήσιμους» τεχνοκράτες συνεργάτες τους, με επικεφαλή τον Γκίκα, γιατί εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους, πως να στέλνει προς τα έξω emails και money ..!

Έτσι, όλοι αυτοί μαζί ενωμένοι, σαν μια γροθιά στο στομάχι μας, από την επόμενη μέρα κιόλας, αφού χαλαρώσουν τις σφιγμένες γραβάτες τους, θα σηκώσουν τα μανίκια με ιδιαίτερη όμως προσοχή, χωρίς να προκαλέσουν φθορά ή απώλεια στα πανάκριβα μανικετόκουμπα, προκειμένου να εργαστούν «σκληρά» για την ανοικοδόμηση της κατακαημένης Ελλάδας!

Την ίδια ακριβώς στιγμή η εικόνα της χώρας μας έξω αρχίζει ήδη να αλλάζει! Η αισιοδοξία επιστρέφει, οι αγορές βλέπουν ξανά φως στο τούνελ, το οποίο προσδιορίζουν στις απαρχές του 2050, τα χρηματιστήρια εκτοξεύονται, τα spreads πέφτουν κατακόρυφα και η ανθελληνική Bild δημοσιεύει διθυράμβους για την «νέα Ελλάδα» που είναι έτοιμη να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της!

Για μια στιγμή μάλιστα, μου φάνηκε πως πέρασε μπροστά από τα μάτια μου, μέσα από τις προκατασκευασμένες εικόνες της υπερβολής, ο «καιόμενος φοίνικας», αλλά τον θεώρησα ως προβοκατόρικο συνειρμό και οφθαλμαπάτη ψευδαισθήσεων του καταπιεσμένου υποσυνείδητου και τον παρέβλεψα!

Οι φωνές από την Ευρώπη δεν ακούγονται πια ως απειλές, αλλά ως φιλοφρονήσεις !
Η Άγκελα, ο Βόλφγκανγκ, ο Γερούν, ο Ζαν-Κλοντ, ο Μάριο, ο Μάρτιν, ο Πιέρ, ο Φρανσουά και όλοι οι άλλοι συντελεστές του «θιάσου» της μαύρης «Ευρω-κωμωδίας», εξάρουν τώρα τις αρετές των Ελλήνων, που εμπιστεύονται και πάλι τους «κατάλληλους», έμπειρους, εγκεκριμένους και «πιστοποιημένους» ηγέτες τους!

Αλλά και στο εσωτερικό, τα δελτία ειδήσεων των οκτώ δεν μας τρομοκρατούν πλέον!

Ο Γιάννης, ο Νίκος, η Όλγα, ο Άρης, ο Μπάμπης και «τα άλλα παιδιά» της καλά συντηρούμενης και κατευθυνόμενης τηλεοπτικής μας υποκουλτούρας, δεν είναι πια τόσο εχθρικοί όπως τους ξέραμε και δεν μιλάνε πια για καταστροφή της Ελλάδας, παρά μόνο για τις «θυσίες» που θα πρέπει να κάνουν πάλι οι συνήθεις Έλληνες-υποζύγια, ανακοινώνοντας με ψύχραιμο και πολιτισμένο τρόπο τον αριθμό των απολύσεων που «συμφωνήθηκε» να γίνουν για τον επόμενο μήνα και τις επικείμενες «απαραίτητες» νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, ως ελάχιστες προαπαιτούμενες «εθνικές» ενέργειες, με αντάλλαγμα την θετική μας αξιολόγηση!

Εγώ όμως, αντίθετα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ευφορίας που επικρατεί, γιατί δεν συμμερίζομαι όλη αυτήν την αισιοδοξία; Γιατί ο φόβος μου μοιάζει αυτή τη φορά περισσότερο με εφιάλτη; Γιατί αισθάνομαι πως η θηλιά που έσφιγγε μέχρι τώρα τον λαιμό μου, ξαφνικά προβάρεται στο λαιμό των παιδιών μου;

Είμαι έτοιμος να καταρρεύσω, αισθάνομαι ισχυρή την ανάγκη να φύγω όσο πιο μακριά μπορώ, να τρέξω γρήγορα και να αφήσω πίσω μου ετούτη τη χώρα και μια δυνατή κραυγή!

Εκείνη όμως ακριβώς την στιγμή ξυπνώ τρομαγμένος και καταϊδρωμένος, αλλά και κάπως ανακουφισμένος!

Ήταν μόνο ένα κακό όνειρο, είπα! Ένας φρικτός απρόσμενος εφιάλτης..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Je suis Josephine..! (Είμαστε όλοι Ζοζεφίν..!)
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-04-2015

Μέσα σε όλη αυτήν την «οικονομική αντάρα» και την «πολιτική καταχνιά» που επιμελώς φροντίζουν κάποιοι ευρωπαίοι τεχνοκράτες «εταίροι» μας, να καλύπτει την χώρα μας τους τελευταίους μήνες, , αναζητούμε ο καθένας από εμάς αλλά και όλοι μαζί οι Έλληνες, να βρούμε λίγες στιγμές χαλάρωσης και ανθρώπινης εκτόνωσης!

Χαλάρωσης, από την μονοτονία και την μιζέρια των απειλών, των προειδοποιήσεων και της ανεπιτυχούς (ευτυχώς μέχρι στιγμής), προσπάθειας εκφοβισμού της Ελληνικής κοινωνίας, από τους γνωστούς-άγνωστους αυταρχικούς, άπληστους και ματαιόδοξους αξιωματούχους εκφραστές της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας!

Αναζητούμε όμως και κάποιες στιγμές εκτόνωσης στην προσπάθεια μας να διατηρήσουμε ζωντανές, την εθνική μας υπερηφάνεια, την ψυχική μας ανάταση και τις μελλοντικές μας προσδοκίες!

Μια τέτοια στιγμή είχαμε την τύχη να βιώσουμε πρόσφατα μέσα από τις τηλεοπτικές μας οθόνες, κατά την εξέλιξη ενός απρόοπτου περιστατικού που έλαβε χώρα και μεταδόθηκε σε απευθείας σύνδεση με εικόνα, σε όλη την υφήλιο!

Πρωταγωνίστρια έγινε στο περιστατικό μια νεαρή ακτιβίστρια που ακούει στο όνομα Ζοζεφίν Βιτ, όταν «τόλμησε» να ανέβει απρόσκλητη στο τραπέζι του πανίσχυρου τραπεζίτη και προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας(ΕΚΤ), κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου που παραχωρούσε ο δεύτερος, όχι για να χορέψει κάποιον εξωτικό χορό μπροστά στον πρόεδρο, αλλά για να αποδοκιμάσει τόσο τον ίδιο όσο και την τράπεζα που διευθύνει, για τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλουν και εφαρμόζουν, στις φτωχές χώρες του Ευρωπαϊκού νότου!

Φωνάζοντας το σύνθημα «Κάτω η δικτατορία της ΕΚΤ», η ξανθιά ακτιβίστρια πήδησε πάνω στο τραπέζι της συνέντευξης τύπου της ΕΚΤ, πέταξε φύλλα διαμαρτυρίας και «έλουσε» τον πρόεδρο με χαρτοπόλεμο!

Η Ζοζεφίν, να θυμίσουμε, ήταν μία από τις τρεις ακτιβίστριες που είχαν διαμαρτυρηθεί γυμνόστηθες έξω από τα γραφεία της «Bild», όταν η γερμανική εφημερίδα είχε κάνει την καμπάνια του «όχι» εναντίον της Ελλάδας.

Η στιγμή του περιστατικού, έτσι όπως την κατέγραψε ο αδιάψευστος δημοσιογραφικός φακός, ήταν ανεπανάληπτη! «Όλα τα λεφτά» εκείνη την «άτυχη» στιγμή, δεν ήταν στην τράπεζα του Ντράγκι, αλλά στις εύγλωττες εκφράσεις του φοβισμένου προσώπου του!

Ο πανίσχυρος τραπεζίτης, ο σούπερ Μάριο, όπως θέλουν να τον αποκαλούν κάποιες δημοσιογραφικές πένες , αποκαλύπτεται τώρα κατατρομαγμένος, σοκαρισμένος, ανίσχυρος και αδύναμος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μπροστά στην απροσδόκητη απειλή που παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά του με την μορφή μιας μικροκαμωμένης κοπέλας, που επιδίωξε να τον προσεγγίσει κάπως ανορθόδοξα, σίγουρα όμως όχι με τον τρόπο που έχει συνηθίσει να τον προσεγγίζουν!

Το βλοσυρό ύφος του «κυρίαρχου αφεντικού», έστω και για μία μόνο στιγμή, καταπίπτει τώρα σε ταπεινό ύφος ικεσίας ανυπεράσπιστου διωκόμενου, ακόμα και αν η απειλή του είναι μια φοιτήτρια 21 χρονών, ακόμα και αν το όπλο της είναι λίγα κομφετί!

Έτσι, για μια στιγμή, ο ισχυρότερος άνδρας της Ευρώπης , εγκαταλείπει την θέση του θύτη, δοκιμάζοντας με έκπληξη αλλά και με τρόμο την «άβολη» θέση του θύματος!

Η φωτογραφία του Μάριο Ντράγκι με σηκωμένα ψηλά, ικετικά τα χέρια και με το βλέμμα του «δαρμένου σκύλου», κάνει τον γύρω του κόσμου και απομυθοποιεί το ισχυρό υλιστικό είδωλο!

Την επόμενη όμως στιγμή, αρχίζει να βρίσκει πάλι το χαμένο χρώμα του, όταν οι σωματώδεις μπράβοι του τον περιστοίχισαν, δημιουργώντας έτσι γύρω του ένα τείχος προστασίας από τον απροσδόκητο επισκέπτη!

Δεν επικροτώ και δεν συμμερίζομαι οποιαδήποτε μορφή βίας, με όποιον τρόπο αυτή και αν εκφράζεται! Ωστόσο πιστεύω, όλοι οι Έλληνες που γίναμε μάρτυρες αυτής της κωμικοτραγικής σκηνής, «δανειστήκαμε» την ψευδαίσθηση πως ανταλλάζουμε, έστω για μία μόνο στιγμή, ρόλους με τους διώκτες μας!

Αξίζει να θυμηθούμε εδώ πως, λίγο καιρό πριν ο κος Ντράγκι, «έκοβε» φθηνό χρήμα για όλες τις τράπεζες των Ευρωπαϊκών χωρών, πλην της Ελλάδας, στην οποία έκλεινε ερμητικά την στρόφιγγα, προκειμένου να επιτύχει την οικονομική ασφυξία που αποφάσισαν οι «συνεργοί του» να μας προκαλέσουν!

Όλο αυτό το διάστημα, ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία είχε ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της, τον φόβο τον τρόμο και την απόγνωση, που εκείνος βίωσε μόνο για μία στιγμή!

Για εκείνη ακριβώς την στιγμή, όλοι οι Έλληνες είμαστε στο πλευρό της Ζοζεφίν..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τι μας οφείλει πρωτίστως η Γερμανία;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 01-04-2015

Το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων το οποίο ανακίνησε η νέα κυβέρνηση, είτε ως «επιθετική» διπλωματική ενέργεια είτε ως διαπραγματευτικό ατού, αν μη τι άλλο, αναταράσσει απρόσμενα τα «στάσιμα νερά» της ιστορικής μας μνήμης!

Επικροτώ την ενέργεια, η οποία είναι αναγκαστικά μονομερής και θέλω να πιστεύω πως η κυβέρνηση της Αριστεράς θα συνεχίσει να προωθεί το θέμα, ως έχει ιερό καθήκον να πράξει, απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου!

Πολλοί είναι εκείνοι που προσδοκούν να ωφεληθούμε οικονομικά, ως κράτος, από την όποια θετική έκβαση του αποτελέσματος της δίκαιης διεκδίκησης, αλλά ακόμα περισσότεροι είναι εκείνοι που δεν συμμερίζονται την αισιοδοξία των πρώτων, λόγω των αντικειμενικών δυσκολιών που θεωρούν πως ανακύπτουν, για την επίτευξη των στόχων του τολμηρού εγχειρήματος!

Όσο περισσότερο διατηρείται στην πολιτική επικαιρότητα το θέμα, αλλά και στην αποφασιστική βούληση της πολιτείας να το αναδείξει, τόσο περισσότερες θα είναι και οι αντιδράσεις, θετικές ή αρνητικές, που θα ενισχύουν ή θα υποβαθμίζουν την ουσία της διεκδίκησης!

Καθημερινά συναντάμε διάφορα τεράστια νούμερα τα οποία διεκδικούν να αποδώσουν το μέγεθος των πολεμικών αποζημιώσεων, που οφείλει η Γερμανία προς την Ελλάδα και κάποια μάλιστα από αυτά υπερβαίνουν το σημερινό συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας.

Δεν ξέρω αν και κατά πόσο θα καταφέρουμε να προσδιορίσουμε το ακριβές χρηματικό ποσό το οποίο μας οφείλει ως αποζημίωση η Γερμανία, ούτε και αν θα καταφέρουμε να το αποκτήσουμε ποτέ, όμως είμαι σίγουρος πως δίνεται τώρα μια πολύ καλή ευκαιρία, να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι σε βάθος, μια μαύρη πτυχή της ιστορίας μας!

Οποιοδήποτε όμως ποσό και να θεωρήσουμε πως μας αναλογεί ως χρηματική αποζημίωση, δεν θα είναι ικανό να αποζημιώσει στο ελάχιστο όλες εκείνες τις Ελληνικές ψυχές που δοκιμάστηκαν, βασανίστηκαν, βιάστηκαν και μαρτύρησαν με τον χειρότερο τρόπο, κάτω από το καθεστώς της Γερμανικής κατοχικής βαρβαρότητας!

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την φρίκη, την λεηλασία, την γενοκτονία, την καταστροφή, την ταπείνωση και την ασέβεια, απέναντι σε έναν λαό και τον πολιτισμό του;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την προκλητική παραβίαση από την Ναζιστική Γερμανία των διεθνών κανόνων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την κατάλυση της υγείας, του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας των λαών, με την κατάλυση του Ελληνικού Συντάγματος και την υποχρεωτική εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την ολοσχερή καταστροφή των θεμελιωδών δομών της χώρας μας, την εξουδετέρωση και αχρήστευση των βασικών εγκαταστάσεων υποδομής, τις κλοπές του χρυσού και των τεκμηρίων του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, από τους αθεράπευτα αλαζόνες και ματαιόδοξους κατακτητές του τρίτου Ράιχ;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα την φρικτή, ανελέητη και αποτρόπαιη σφαγή των 228 νεκρών του Διστόμου και των μεταξύ τους 53 μικρών παιδιών που σφαγιάστηκαν από τους «τζιχαντιστές» της «Άριας φυλής», ως ελάχιστο φόρο τιμής στην ιερή μνήμη τους;

Με τι ποσό να αποτιμήσει κανείς σήμερα, την μνήμη των 461 νεκρών ηρώων της μαρτυρικής Βιάννου, που εκτελέστηκαν μαζικά από τους φασίστες της Βέρμαχτ, οι οποίοι ουδέποτε λογοδότησαν, φυλακίστηκαν ή τιμωρήθηκαν για τα στυγερά ιστορικά τους εγκλήματα;

Το ελάχιστο που οφείλει σήμερα πρωτίστως, η πανίσχυρη Γερμανία προς την αδύναμη χρεοκοπημένη Ελλάδα, είναι ένα μεγάλο ταπεινό ΣΥΓΓΝΩΜΗ, για όλες εκείνες τις θηριωδίες που διέπραξαν οι κοντινοί πρόγονοι των σύγχρονων ηγετών της, απέναντι στην Ελληνική κοινωνία, την οικονομία και τον Ελληνικό πολιτισμό!

Δεν είναι ντροπή να κοιτάξουν λίγο με αυτοκριτική διάθεση και την δική τους ιστορική ευθύνη και «συμβολή» στο σύγχρονο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αντί να μας κουνάνε απειλητικά το προτεταμένο τους δάκτυλο, ασκώντας πάνω μας ένα συνεχές, σκληρό και ιδιότυπο «πολιτικό και κοινωνικό bullying », νουθετώντας μας ειρωνικά την εντιμότητα την σοβαρότητα και τον ρεαλισμό, ως αποκλειστικά συστατικά στοιχεία του δικού τους σύγχρονου πολιτισμού και της δικής τους «εκλεπτυσμένης», τάχα μου, ευρωπαϊκής κουλτούρας!

Διερωτώμαι όμως, τι είναι αυτό που αποτρέπει σήμερα περισσότερο την έκφραση της μετάνοιας και της ειλικρινούς μεταμέλειας, η έλλειψη συναισθηματικής νοημοσύνης ή άραγε η περίσσεια συναισθημάτων ανομολόγητης ενοχής;

Η συγγνώμη πάντως, όταν είναι ειλικρινής και ουσιαστική, αποτελεί δείγμα μεγαλοσύνης, ευφυΐας, ευπρέπειας και πολιτισμού!

Μια συγγνώμη, που δεν κοστίζει τίποτα για οποιονδήποτε έντιμο και ειλικρινή λαό, αλλά που αποτελεί μάλλον δυσβάσταχτο πολιτικό κόστος και αποδοχή αδυναμίας, για μια διεφθαρμένη, αλαζονική αλλά κυρίως ενοχική εξουσία..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-03-2015

Τα τρία στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης, σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους είναι, η αγριότητα, η βαρβαρότητα και ο πολιτισμός. Ωστόσο, στον σύγχρονο κόσμο καταγράφεται και η άλλη άποψη, σύμφωνα με την οποία, ο πολιτισμός δεν ακυρώνει την βαρβαρότητα, αλλά πολλές φορές την επικυρώνει μάλιστα! «Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει», παρατηρεί ο Umberto Eco και δυστυχώς, η άποψη του επιβεβαιώνεται θριαμβευτικά από την σύγχρονη πραγματικότητα!

Η βαρβαρότητα, σε όλες τις εκφάνσεις της είναι διάχυτη στην εποχή μας και δυστυχώς αποτελεί πια αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας! Δεν περνά πλέον μέρα που να μην γίνονται μάρτυρες τα ίδια τα παιδιά μας μπροστά στις απίστευτες θηριωδίες των τζιχαντιστών, που μέσα από τις οθόνες μας, αποκεφαλίζουν ή καίνε ζωντανούς ανυπεράσπιστους ομήρους, απειλώντας με τα προτεταμένα μαχαίρια τους τα «άπιστα σκυλιά» του δυτικού κόσμου, στο όνομα μιας τυφλής θρησκευτικής βαρβαρότητας και ενός ανεξέλεγκτου και εκδικητικού φονταμενταλισμού!

Οι δήμιοι με τις μαύρες κουκούλες δεν διστάζουν να βασανίζουν να εξευτελίζουν και να αφαιρούν ανθρώπινες ζωές, όσο και να καταστρέφουν ανεκτίμητα μνημεία πολιτισμών χιλιάδων ετών, όπως τους είδαμε πρόσφατα να καταστρέφουν τα αγάλματα στο μουσείο της Μοσούλης στο βόρειο Ιράκ.

Ο ισλαμικός φανατισμός, στο όνομα ενός προφήτη, δεν διστάζει να σκορπίσει τον θάνατο και να φιμώσει την ελεύθερη έκφραση.

Η βαρβαρότητα όμως, ως δομικό στοιχείο της ανθρώπινης εξέλιξης, δεν «ευδοκιμεί» μόνο σε εχθρικά και πολεμικά περιβάλλοντα υπανάπτυκτων λαών, αλλά και στα καλύτερα «σαλόνια» της λεγόμενης πολιτισμένης κοινωνίας των εθνών.

Λαμπρό παράδειγμα βαρβαρότητας από τον πολιτισμένο κόσμο, αποτελούν οι πολιτικές της λιτότητας που σχεδιάζουν, εφαρμόζουν και επιβάλουν τα ισχυρά μέλη του «Ευρωιερατίου» προς στους αδύναμους εταίρους τους (βλέπε Ελλάδα), προκειμένου να προωθούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών που εκπροσωπούν και υπηρετούν!

Η βαρβαρότητα της ναζιστικής θηριωδίας, ως ιστορικό τεκμήριο ανθρώπινης καταστροφής και τα θλιβερά αποτελέσματα της στην δημιουργία του χάρτη της σύγχρονης Ευρώπης, δεν φαίνεται να πτοούν αλλά ούτε και να επηρεάζουν αποτρεπτικά, τόσο τον ηγεμονικό ρόλο της σύγχρονης Γερμανίας, όσο και την υποτακτική στάση των υποτελών συμμάχων της στην γηραιά ήπειρο!

Θλιβερό «επίτευγμα» της βαρβαρότητας που χαρακτηρίζει τον «πολιτισμένο κόσμο» είναι τα τριάντα χιλιάδες μικρά παιδιά σε όλο τον πλανήτη που πεθαίνουν κατά μέσο όρο καθημερινά , λόγω ασιτίας, δίψας και επιδημιών που στη δημιουργική λογιστική των ανεπτυγμένων χωρών καταγράφονται ως «παράπλευρες απώλειες» μιας κοινωνικά άδικης πολιτικής που δεν έχει γνώμονα τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, αλλά την συσσώρευση και την διόγκωση του πλούτου.

Έτσι και αλλιώς, ο πολιτισμός του κρατικοδίαιτου «φιλελευθερισμού» αποδεικνύεται στυγνός και απάνθρωπος, καθώς φανερώνεται ότι η «Ελεύθερη Αγορά» δεν βασίζεται στην ελευθερία, αλλά στην εκμετάλλευση των πολλών από τους ελάχιστους και με αυτή την έννοια, ο πολιτισμός έχει ταυτιστεί με την βαναυσότητα της πλουτοκρατίας.

Η αλαζονική στάση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον που τον φιλοξενεί, αποτελεί αγνωμοσύνη και μέγιστη βαρβαρότητα που υπονομεύει και «μολύνει» το μέλλον των γενεών που ακολουθούν!

Οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού συνιστά βαρβαρότητα απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Η κατασταλτική βία της εξουσίας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά μόνο ως βαρβαρότητα και όταν δε αυτή, αφορά αστυνομική βία που εφαρμόζεται μέχρι θανάτου κατά άστεγων στην «χώρα της ελευθερίας», ο όρος «βαρβαρότητα» αποτελεί επιεική χαρακτηρισμό!

Ένας κατ' εξοχήν βάρβαρος χώρος που στην Ελλάδα έχει ταυτιστεί αρκετές φορές με την έννοια της βίας και της απόλυτης διαφθοράς, είναι ο βρώμικος χώρος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Πρόκειται για ένα αυθεντικό μνημείο βαρβαρότητας και αυθαιρεσίας που ενώ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το αθλητικό ιδεώδες, εν τούτοις, υποκλίνονται στην χάρη του από απλοί φίλαθλοι, μέχρι παράγοντες, τζογαδόροι, ομάδες, ομοσπονδίες και κρατικοί λειτουργοί. Το μέγεθος της βαρβαρότητας του ποδοσφαίρου συχνά πυκνά δυστυχώς, καταμετράται σε απώλειες ανθρώπινων ζωών, με θύματα απλούς φιλάθλους και θύτη πάντα τον τυφλό και αναίτιο φανατισμό! «Δεν υπάρχει παρά ένα βήμα που χωρίζει το φανατισμό από τη βαρβαρότητα» , σημειώνει ο Ντιντερό.

Για έναν νέο άνθρωπο που ξεκινά την ζωή του με όνειρα και φιλοδοξίες η σύγχρονη βαρβαρότητα είναι συνώνυμη με την έννοια της ανεργίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απειλή για έναν νέο άνθρωπο από το να του στερήσεις το δικαίωμα στην εργασία και την δημιουργία! Εξάλλου, η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, ο φόβος, η εχθρότητα, η συρρίκνωση της δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας, αποτελούν μορφές της βαρβαρότητας, που καταλύουν την προσωπικότητα και την ηθική υπόσταση του ατόμου!

Επίσης, η υπονόμευση και οι συντονισμένες επιθέσεις κατά της υγείας και της παιδείας, ως μέγιστα κοινωνικά αγαθά αποτελούν, κατά την γνώμη μου, δυο από τις σοβαρότερες μορφές της επερχόμενης βαρβαρότητας!

Την βαρβαρότητα της εποχής μας την βιώνουν πλέον από νωρίς τα παιδιά μας στους χώρους των σχολείων με την νέα μορφή σχολικού εκφοβισμού και ενδοσχολικής βίας, γνωστού και ως bullying που χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη, απρόκλητη παρενόχληση, κάποιου παιδιού το οποίο δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
(Η 6 η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού!)

Σε παράλληλες γραμμές κινείται και ο λεγόμενος ηλεκτρονικός ή διαδικτυακός εκφοβισμός που χαρακτηρίζει τις διάφορες μορφές ψυχολογικής κακοποίησης οι οποίες συνδέονται με το συμβατικό εκβιασμό, μέσω του διαδικτύου ή παρεμφερή τεχνολογία, με σκοπό τη σκόπιμη ζημιά ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων.

Η βαρβαρότητα στην πολιτική εμφανίζεται μέσα από τον στείρο πολιτικό λόγο, αλλά κυρίως μέσα από την άτολμη πολιτική πράξη που στερείται θάρρους, εντιμότητας, ήθους και ειλικρίνειας, με συνέπεια να αφήνει έτσι χώρο για την δημιουργία εθνικιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων που τρομοκρατούν και απειλούν τον πολιτικό πολιτισμό, αλλά κυρίως την ίδια την δημοκρατία!

Τα ΜΜΕ, συνειδητά και αποκρύπτοντας επιμελώς την αλήθεια, για δικούς τους λόγους, παρουσιάζουν ως το αντίπαλο δέος της παγκοσμιοποίησης τα φαινόμενα εμφάνισης του φονταμενταλισμού, του εθνικισμού και του νεοναζισμού. Εγώ πάντως κρατάω την φράση του Σαράντου Καργάκου, μαζί με τον φόβο μου, πως «Οι βάρβαροι θα ξαναρθούν μέσα από την τηλεόραση»!

Η έννοια της βαρβαρότητας είναι πολύ σχετική και σε κάθε περίπτωση πριν να την αναφέρουμε καλό θα είναι να κοιτάζουμε πρώτα βαθιά μέσα μας, γιατί σε τελική ανάλυση «βάρβαρος είναι όποιος πιστεύει στην βαρβαρότητα»!( Claude Levi - Straus )

Όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό, το δίλημμα είναι απλό: Πολιτισμός η Βαρβαρότητα;

Μέσα σε αυτήν την γενικευμένη ανθρωπιστική κρίση , αξιών, ιδεών και κοινωνικής απομόνωσης που βυθιζόμαστε τα τελευταία χρόνια, στην απροκάλυπτη βαρβαρότητα που εμφανίζεται διαρκώς γύρω μας, η μόνη μας ελπίδα σωτηρίας είναι ακόμα ο πολιτισμός..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Μια ευχή για τον Βαγγέλη...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 03-03-2015

Η οργή και η αγανάκτηση είναι τα συναισθήματα που διαδέχτηκαν την αγωνία που μου δημιούργησε η εξαφάνιση του συμπατριώτη μας Βαγγέλη Γιακουμάκη, που εδώ και έναν μήνα περίπου «άνοιξε η γη και τον κατάπιε»!

Δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει αυτή η γη να «καταπιεί» και όλον αυτόν τον οχετό της βρωμιάς και της δυσωδίας που αναδύεται καθημερινά από τις λεπτομέρειες που έρχονται στην επιφάνεια, μετά την μυστηριώδη εξαφάνιση!

Η πληροφόρηση που έχω, διαμορφώνεται μέσα από τον επίσημο τύπο και όχι μέσα από τα κάθε λογής blogs στα οποία ανυπόγραφοι επίδοξοι αρθρογράφοι αυτοσχεδιάζουν διασκεδάζοντας, με ρότα την αχαλίνωτη φαντασία τους!

Ο Βαγγέλης φαίνεται πως είναι ένα παιδί ευγενικό, συνεσταλμένο και ευαίσθητο, με αρχές από παραδοσιακή οικογένεια της Κρήτης, με όνειρα για την ζωή του, που μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και οι σπουδές του στην γαλακτοκομική σχολή των Ιωαννίνων. Είναι ένα παλικάρι, που όχι μόνο δεν προκαλεί, αλλά αντίθετα δεν επιδιώκει καν να απαντά στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει.

Αυτό το παιδί θα μπορούσε να είναι ο γιος μου, ο φίλος του γιου μου, ο συγγενής μου, ο γείτονας μου! Το γεγονός ότι δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά ο Βαγγέλης, δεν με απαλλάσσει από την υποχρέωση μου να ανησυχώ και να αγωνιώ ταυτόχρονα για την περίεργη εξαφάνιση ενός συμπατριώτη, ενός συμπολίτη, ενός συνανθρώπου μου!

Είμαι περήφανος που κατάγομαι από ένα νησί πρωτοπόρο στους αγώνες του λαού μας για την ελευθερία, την δημοκρατία και την δικαιοσύνη! Αισθάνομαι το βάρος του τόπου που με ανέθρεψε, με μεγάλωσε, που με έκανε και που με κάνει υπερήφανο!

Από την άλλη μεριά πάλι, αισθάνομαι το βάρος και εκείνης της Κρήτης που με πληγώνει, εκείνης της Κρήτης που με κάνει να ντρέπομαι κάποιες στιγμές και να αισθάνομαι υπόλογος που δεν κάνω κάτι περισσότερο από το να καταδικάζω δημόσια τις άνανδρες, επαίσχυντες και κακοήθεις συμπεριφορές της ψευτομαγκιάς, του ψευτοπαλικαρισμού και της υποκουλτούρας μιας λανθάνουσας αντίληψης περί ανδρισμού, που έχει ως γνώμονα την βία, τον εκφοβισμό και την βαρβαρότητα!

Όλη η ιστορία με την εξαφάνιση του Βαγγέλη, φέρνει στην επικαιρότητα μια περίεργη κοινωνική «ζύμωση» που θυμίζει την χημική αντίδραση της σήψης στην χημεία, αλλά και στην κοινωνία που ζούμε. Τα αντιδρώντα σώματα φαίνεται να είναι το θύμα και οι θύτες, που στην περίπτωση μας, έχουν την ίδια καταγωγή. Η αντίδραση που λαμβάνει χώρα είναι γνωστή με τον διεθνή όρο Bullying που χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη, απρόκλητη παρενόχληση, κάποιου παιδιού το οποίο δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Όπως σε κάθε χημική αντίδραση οι καταλύτες είναι εκείνοι που επηρεάζουν και καθορίζουν την εξέλιξη της αντίδρασης, έτσι κι εδώ φαίνεται έντονη η παρουσία καταλύτη, τον οποίο ενσαρκώνει επαρκώς πολιτικό πρόσωπο της κοινωνίας μας, τοπικός βουλευτής της περιοχής μας, που με κατάλληλη παρέμβαση προς την διοίκηση της σχολής των Ιωαννίνων κατάφερε να επιβάλει την επιθυμία του να μην ενοχληθούν οι σπουδαστές της σχολής, που φαίνεται να δημιούργησαν προβλήματα στον συμπατριώτη τους Βαγγέλη. Εκτός από την παραπάνω «κοινωνική» δράση το όνομα του εν λόγω πολιτευτή συμπεριλαμβάνεται μαζί με άλλον ένα «ομοϊδεάτη» του, επίσης πολιτικό πρόσωπο, σε ένα φύλλο excel με τα ρουσφέτια των ημετέρων προστατευόμενων και μελλοντικών ενδεχομένως ψηφοφόρων, που φοιτούσαν στο εν λόγω «ίδρυμα» και δημοσιεύει ο Αθηναϊκός τύπος ,με τα στοιχεία στη διάθεση της εφημερίδας.

Δεν γνωρίζω ποια είναι αυτά τα πολιτικά πρόσωπα και δεν με ενδιαφέρει άλλωστε, για τα οποία η εφημερίδα αποκαλύπτει μόνο τον πολιτικό τους φορέα που δεν είναι άλλος από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα(δεν εκπλήσσομαι καθόλου..!), αλλά ντρέπομαι για λογαριασμό τους, μα και για λογαριασμό εκείνων που τους ψήφισαν! Τι άλλο να περιμένει κανείς από εκπροσώπους του εθνικού μας κοινοβουλίου, που έχουν δώσει όρκο να φυλάττουν πίστη στην πατρίδα και στα ιδανικά της δημοκρατίας της δικαιοσύνης και της ελευθερίας!

Ντροπή και αίσχος για την κοινωνία μας, ντροπή για την ανοχή μας, ντροπή για τις επιλογές μας, ντροπή για την ακούσια η εκούσια συνενοχή μας!

Ο ρόλος ολόκληρης της κοινωνίας στην διαλεύκανση αυτής της υπόθεσης θα μπορούσε να είναι καθοριστικός, αν η ίδια η κοινωνία διέθετε υγιή αντανακλαστικά και αν η ενσυναίσθηση είχε καλλιεργηθεί ως δομικό στοιχείο στην προσωπικότητα του καθενός.

Δυστυχώς όμως, έχουμε γαλουχηθεί να παίζουμε τον ρόλο του απαθούς παρατηρητή, με μοναδικό ίσως κίνητρο την περιέργεια, ενώ δεν διαθέτουμε το θάρρος αλλά και την παιδεία να επωμιστούμε ακόμα και αυτήν την ιδιότητα του απλού μάρτυρα!

Μια ευχή θέλω να κάνω για τον Βαγγέλη, αλλά και για τον κάθε «Βαγγέλη»!
Η ευχή μου δεν είναι να βρεθεί το παλικάρι, αλλά να βρει ο ίδιος το κουράγιο και να βγει από την σκοτεινή κρυψώνα που του έφτιαξε η κοινωνία για να τον κρύψει από τις ενοχές της, να εγκαταλείψει το σκοτάδι και να βγει στο φως, που είναι σίγουρα με το μέρος του!

Το ίδιο θα πρέπει να κάνει και ο καθένας από εμάς, αφού βρούμε όμως πρώτα το θάρρος αλλά και την δύναμη να εγκαταλείψουμε επιτέλους την σκοτεινή κρυψώνα του ατομικού ενοχικού μας εαυτού..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Πέντε αποχρώσεις του γκρι...
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 21-02-2015

Λιγότερη ανανδρία θα περίμενα από τα πέντε κόμματα της αντιπολίτευσης , αξιολογώντας την στάση τους απέναντι στα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης, αλλά κυρίως στην προσπάθεια της να διαπραγματευθεί μια νέα συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Χωρίς να παραβλέπω τον θεσμικό ρόλο της αντιπολίτευσης που οφείλει να ασκεί κριτική απέναντι στην εξουσία, θέλω να υπενθυμίσω πως η κριτική δεν έχει κατ' ανάγκη πάντα αρνητικό περιεχόμενο! Να μην ξεχνάμε επίσης πως τα κόμματα, σύμφωνα με το δημοκρατικό μας πολίτευμα, εκφράζουν και ενσαρκώνουν την βούληση του Ελληνικού λαού, την οποία οφείλουν να σέβονται και να αφουγκράζονται!

Η μετεκλογική συμπεριφορά όμως των πέντε κομμάτων που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, δείχνει πως μάλλον δεν έχουν λάβει ακόμα το μήνυμα που ηχηρά έστειλε πρόσφατα ο λαός μας, διαμορφώνοντας εύγλωττα το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και αυτά ακόμα τα μηνύματα συμπαράστασης και αποδοχής για τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης, που εκπέμπονται από τις πλατείες όλης της χώρας αλλά και από τις λιγοστές δημοσκοπήσεις που με επιμέλεια αποφεύγονται(γιατί άραγε;) αυτό το διάστημα!

Καθένα βέβαια από τα παραπάνω πέντε κόμματα έχει τους δικούς του μικροκομματικούς λόγους να επιλέγει και από μια απόχρωση του γκρι της αρεσκείας του, προκειμένου να προσδιορίσει την θέση αλλά και τον ρόλο του, μέσα στο νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται στη χώρα μας.

Είναι γιατί, στην υπερβολή που χαρακτήριζε πάντα την Ελληνική πολιτική πραγματικότητα, όπου το μαύρο-άσπρο κυριαρχούσε στην αντίληψη της στείρας αντιπαράθεσης των πολιτικών αντιπάλων, το γκρίζο ήταν το χρώμα που συνέθετε, περιέγραφε αλλά κυρίως χαρακτήριζε τον πολιτικό μας πολιτισμό!

Η απόχρωση του γκρι όμως καλά κρατεί μέχρι και σήμερα που τα πολιτικά μας κόμματα αδυνατώντας να παρουσιάσουν ιδέες, έργο, λόγο, αλλά κυρίως όραμα και σχέδιο για το μέλλον, έχουν την ψευδαίσθηση πως ενισχύουν την θέση και την δυναμική τους στον πολιτικό στίβο, μειώνοντας με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, την παρουσία και την δράση του πολιτικού τους αντιπάλου!

Μόνο γκρι μπορεί να χαρακτηριστεί η συμπεριφορά ενός πρώην πρωθυπουργού, όταν κατά την διάρκεια των δύσκολων στιγμών των σκληρών διαπραγματεύσεων της Ελλάδας για τις εθνικές μας προτεραιότητες, εκείνος συγκαλεί εκτάκτως τους ομοϊδεάτες του πολιτικούς αρχηγούς «αδελφών» κομμάτων, προκειμένου να συγκροτήσουν ένα κοινό μέτωπο ενάντια στην νέα κυβέρνηση. Στην «γκρίζα ζώνη» του φτωχού πολιτικού τους εγκεφάλου η νεοεκλεγείσα Ελληνική κυβέρνηση αποτελεί κίνδυνο για την χώρα μας, τον οποίο θα πρέπει να αποτρέψουν με τη βοήθεια των Ευρωπαίων «συμμάχων» τους!

Σε ανάλογες αποχρώσεις βλέπουμε να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα και οι πάλαι ποτέ πρώην «σωτήρες» μας , επιλέγοντας για την αντιπολιτευτική τους τακτική το επιθετικό γκρι του θράσους της αλαζονείας και του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, επιμένοντας να αυτό-προσδιορίζονται ως οι καταλληλότεροι για να κάνουν «τη δουλειά»!

Στην απόχρωση του γκρι εγκλωβίζονται και οι διάφορες «Κασσάνδρες», εκπρόσωποι παλαιών και νέων κομμάτων της αντιπολίτευσης, που ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, σκορπώντας τον όλεθρο και την καταστροφή, την οποία μάλλον δείχνουν να αναμένουν με λαχτάρα και ανυπομονησία! Από αριστεροί μέχρι ακροδεξιοί «παπαγάλοι της συμφοράς» εκμηδενίζουν κάθε υποψία ελπίδας που έχει απομείνει στα έντρομα μάτια «ευάλωτων» τηλεθεατών!

Την πιο άθλια όμως απόχρωση εκείνου το ξεφτισμένου, ξεθωριασμένου γκρίζου της μιζέριας και της ηττοπάθειας, την συνάντησα στα πέντε κόμματα της αντιπολίτευσης, όταν τα παρατήρησα να μένουν απαθή, να μην αντιδρούν και να μην ενοχλούνται αλλά ούτε και να προσβάλλονται από τις πρωτοφανείς, προκλητικές, απαράδεκτες και προσβλητικές δηλώσεις για την Ελλάδα τους Έλληνες πολίτες, τους θεσμούς και την δημοκρατία μας, από τον ισχυρό, σκληρό, αλλά απρεπή άνδρα του Βερολίνου.

Μια άμεση δήλωση διαμαρτυρίας, αποδοκιμασίας και καταγγελίας , δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και εκδήλωση αντιπολιτευτικής αδυναμίας και χαλάρωσης, αλλά αντίθετα, ανάδειξη υγειών πολιτικών αντανακλαστικών!

Φαίνεται όμως πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας ως χώρα για να αναθεωρήσουμε, απόψεις, συνήθειες, αντιλήψεις και συμπεριφορές του παρελθόντος, που επιβάλλουν το γκρίζο και υποκρύπτουν το χρώμα στην πολιτική μας ζωή!

Διανύουμε σίγουρα μια πολύ δύσκολη περίοδο για την χώρα μας, αλλά για πρώτη ίσως φορά εδώ και χρόνια, έχουμε έναν ισχυρό σύμμαχο στον αγώνα μας, την ελπίδα και στην ελπίδα δεν ταιριάζει το γκρίζο..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Ανάσα αξιοπρέπειας..!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-02-2015

«Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που' χει κάτι απ' τις φωτιές..!» Οι ήχοι από το τραγούδι τροφοδοτούν την μνήμη και ζωντανεύουν τον επαναστατικό ρομαντισμό μιας άλλης, επίσης δύσκολης εποχής για τον λαό μας , ενώ οι στίχοι συγκινούν, εμπνέουν, ξεσηκώνουν και γίνονται ξανά επίκαιροι, σήμερα που η Ελλάδα αντιστέκεται και πάλι, σήμερα που η Ελλάδα επιμένει ξανά, να ανταμώσει με την ιστορία της!

Δεν ήταν μόνο η δική μας η πλατεία γεμάτη από κόσμο, ήταν όλες οι πλατείες της χώρας πλημυρισμένες από το συναίσθημα των ανθρώπων που αυθόρμητα ένοιωσαν την ανάγκη να διαδηλώσουν και να δηλώσουν την παρουσία τους σε έναν αγώνα, που ετούτη τη φορά δείχνει να έχει νόημα, λόγο και αιτία να δοθεί!

Παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες στην «ψυχρή» Ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα, οι θερμές «ανθρώπινες μάζες» που αντάμωσαν σε πάρα πολλές πλατείες πόλεων της Γηραιάς Ηπείρου, «ζέσταναν» ξανά την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για την Ευρώπη των λαών και των αναγκών τους και όχι για τα συμφέροντα του κεφαλαίου!

Ένα σύνθημα ήταν αρκετό σε εμάς τους Έλληνες, για να μας εμπνεύσει και να μας ξεσηκώσει, συναθροίζοντας σε κάθε μεγάλη πόλη, τους ανθρώπους που επιμένουν να ελπίζουν και να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους.

«Ανάσα Αξιοπρέπειας» έγραφε το μήνυμα! Η λέξη «κλειδί» που τόσο άστοχα και άδικα υποτιμήθηκε και αγνοήθηκε από την παρελθούσα αποτυχημένη «συγκυβέρνηση των mails », αποτελεί τώρα σύνθημα και λαϊκό δημοκρατικό αίτημα διεκδίκησης, όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για όλον τον Ευρωπαϊκό νότο!

Καλό θα είναι να ληφθεί σοβαρά υπόψη αυτό το μήνυμα από τους «χαρτογιακάδες» των Βρυξελλών και του Βερολίνου, γιατί μπορεί ξαφνικά και η Ευρώπη να αποδειχθεί τελικά αφιλόξενη για τον αυταρχισμό, την δογματική ανώφελη λιτότητα και την κυριαρχία της βαρβαρότητας!

Πρωτόγνωρη εμπειρία για τους κοινωνικούς αγώνες του τόπου μας, τα συλλαλητήρια συμπαράστασης και επιδοκιμασίας στην ασκούμενη πολιτική των κυβερνώντων! Με καμία εξουσία μέχρι τώρα στη χώρα μας, τουλάχιστον για τα τελευταία σαράντα χρόνια, δεν συνοδοιπορούσε ο λαός και αυτό αποτελεί εξαιρετική τιμή για την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα την επιφορτίζει και με την τεράστια ευθύνη να μην δειλιάσει και να μην υποκύψει στις πιέσεις και τους εκβιασμούς που δέχεται, ανταποκρινόμενη αντάξια των προσδοκιών του λαού που την επέλεξε και την εμπιστεύεται!

Αυτή η δυναμική λαϊκή στήριξη και συμπαράσταση, που πρέπει να συνεχίσει να εκδηλώνεται αυθόρμητα, θα αποτελεί και το ισχυρότερο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα της Ελληνικής πλευράς, απέναντι στα αδίστακτα «θεριά» που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας!

Ο αγώνας θα είναι δύσκολος και με διάρκεια, αλλά δίκαιος και με σύμμαχο την απλή λογική και το αγνό συναίσθημα του μέσου Ευρωπαίου πολίτη, που πιστεύει και αγωνίζεται για την δημοκρατία, την ελευθερία, την αλληλεγγύη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Οι πολιτικές της αυστηρής λιτότητας που δημιούργησαν την ανθρωπιστική κρίση στην Ευρώπη, απέτυχαν και δεν μπορεί να συνεχίσουν να επιβάλλονται και έτσι αργά ή γρήγορα, αναγκαστικά θα αναζητηθεί ένα περισσότερο ρεαλιστικό μοντέλο συμπόρευσης, που θα στηρίζεται στην ανάπτυξη.

Ελπίζω μόνο, αυτό να συμβεί πριν να είναι πολύ αργά!

Για εκείνους που «ανησυχούν», εντός και εκτός συνόρων για την επιτυχία ή την αποτυχία των προσπαθειών της νέας Ελληνικής κυβέρνησης, που τολμά συγκρουόμενη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού της, αλλά και των αδικημένων λαών της «Ευρωπαϊκής οικογένειας», απλά θέλω να θυμίσω πως, ο πρώτος πολιτισμός της Ηπείρου στην οποία ανήκουμε θεωρείται ο Ελληνικός πολιτισμός και αυτή ακόμα η ονομασία της είναι δημιούργημα αυτού του πολιτισμού! Έτσι, για να μην αδικούμε τουλάχιστον την ιστορία μας!

Η πλατεία, ως χώρος σύμβολο των κοινωνικών αγώνων και δράσεων, αποκτά και πάλι ρόλο και πολιτικό στίγμα. Στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή, γίνεται ξανά η αφετηρία διεκδίκησης των ατομικών δημοκρατικών ελευθεριών, αλλά και των συλλογικών κατακτήσεων όταν αυτές καταργούνται, διακυβεύονται ή περιορίζονται, ενώνει τους ανθρώπους και πολλαπλασιάζει την ορμή και την δύναμη τους!

Οι ίδιες πλατείες που γέμιζαν πριν από καιρό με τους αγανακτισμένους των μνημονίων, που διαδήλωναν την διαμαρτυρία τους ενάντια στις πολιτικές της εκποίησης, του ενδοτισμού και της ταπείνωσης, οι ίδιες πλατείες γεμίζουν και τώρα, με ανθρώπους που δεν έχουν όμως ως μόνο κίνητρο την αγανάκτηση αυτή τη φορά , αλλά κυρίως την ελπίδα να αλλάξει κάτι στην «ζωή τους την σκυφτή» και να πάρουν πίσω την τσακισμένη τους αξιοπρέπεια! Είναι η μόνη αδιαπραγμάτευτη ανθρώπινη αξία και ας μην είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο του μετρήσιμου πλούτου!

Είναι λίγο πριν το επόμενο ραντεβού στην πλατεία. Βλέπω και πάλι σιγά-σιγά να μαζεύεται ο κόσμος, με τις Ελληνικές σημαίες στα χέρια, με το χαμόγελο στα χείλη και την φωτιά της ελπίδας στο βλέμμα. Ακούω ξανά την μουσική να δυναμώνει…
«Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά…!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Χωρίς γραβάτα...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 05-02-2015

Πέρασε μόλις μια εβδομάδα από την εκλογή της νέας κυβέρνησης και οι περισσότεροι Έλληνες έχουμε την αίσθηση πως ζούμε ιστορικές στιγμές! Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε ως ιστορική στιγμή το αυτονόητο, ακριβώς όμως γιατί δεν το έχουμε ξαναζήσει κατά το παρελθόν!

Όλες οι κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν η μια την άλλη, κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, φάνηκαν αλλά και αποδείχτηκαν ανακόλουθες των προεκλογικών τους εξαγγελιών και μάλιστα από τις πρώτες κιόλας ημέρες της κυβερνητικής τους θητείας!

Αν και είναι πολύ μικρό το διάστημα της μιας εβδομάδας για να εξάγουμε τα όποια συμπεράσματα για το πολιτικό στίγμα της νέας κυβέρνησης, ωστόσο, νοιώθουμε όλοι έκπληκτοι από την μέχρι τώρα συνέπεια λόγων και έργων που την χαρακτηρίζει!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή που, Έλληνας πολιτικός καταφέρνει να αρθρώσει την λέξη «δεν», απέναντι σε ευρωπαίο συστημικό αξιωματούχο, αφήνοντας τον δεύτερο άναυδο, εκθέτοντας μάλιστα την έκδηλη αμηχανία του σε παγκόσμια θέα! Νοιώθει όμως αμήχανος ο αξιωματούχος, γιατί είχε συνηθίσει μέχρι τώρα να ακούει μόνο την λέξη «μάλιστα», την οποία όμως αυτή τη φορά δεν άκουσε να μεταφράζεται!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή κατά την οποία ο νεοεκλεγμένος Έλληνας πρωθυπουργός , εξίσταται και αντιδρά έντονα, όταν πληροφορείται πως το όνομα και η ιδιότητα του συμπεριλαμβάνονται ερήμην του, σε διπλωματικό έγγραφο επιβολής κυρώσεων, που προωθείται από την Ευρωπαϊκή ένωση κατά της Ρωσίας!

Φανταστείτε, πόσες «λευκές επιταγές» έναντι τρίτων, είχαν εκδοθεί μέχρι τώρα από τους πρώην κυβερνώντες μας, με απούσα την Ελλάδα, αλλά παρούσης της υπογραφής της!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή κατά την οποία, ο νυν υπουργός των οικονομικών εφαρμόζει στην πράξη την πεποίθηση του περί «λιτού βίου» των πολιτικών, εκποιώντας το πανάκριβο πολυτελές αυτοκίνητο των 750 χιλιάδων ευρώ, το οποίο ικανοποιούσε και συμπλήρωνε την απληστία και την ματαιοδοξία του πληθωρικού «σοσιαλιστή» και τέως αντιπροέδρου της πάλαι ποτέ προηγούμενης μνημονιακής κυβέρνησης!

Θεωρούμε ως ιστορική την στιγμή που η Ελλάδα γίνεται και πάλι πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο τύπο, όχι όμως αυτή τη φορά με την ιδιότητα του κατατρεγμένου και τιμωρημένου μέλους της «Ευρωπαϊκής οικογένειας», αλλά με την ιδιότητα μιας χώρας που τιμά την ιστορία της και με το κεφάλι ψηλά προάγει μια νέα πολιτική αντίληψη για το «Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι», με γνώμονα την λογική, την δημοκρατία, την δικαιοσύνη και τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Θεωρούμε ιστορική την στιγμή, που η «σιδηρά» καγκελάριος ανησυχεί και διερωτάται, γιατί η Ελληνική πλευρά δεν επιδίωξε ακόμα ραντεβού με την «μεγαλειότητα» της!

Θεωρούμε ιστορική την στιγμή που ο ισπανός επικεφαλής του ριζοσπαστικού αριστερού κινήματος Podemos (Μπορούμε) Πάμπλο Ιγκλέσιας, απευθυνόμενος στους δεκάδες χιλιάδες ειρηνικών διαδηλωτών στη Μαδρίτη και σε άπταιστα Ελληνικά, διακηρύσσει πως « Ο άνεμος της αλλαγής έχει αρχίσει να φυσάει στην Ευρώπη», και αποτελεί πλέον σύμβολο αντίστασης, ενάντια στον παραλογισμό, τον αυταρχισμό και την βαρβαρότητα!

Γνωρίζουμε όλοι οι Έλληνες πολύ καλά, πως οι καιροί είναι δύσκολοι και ο δρόμος ανήφορος! Όμως τα πρώτα συναισθήματα που εισπράττουμε με το ξεκίνημα, έχουν την αξία τους και αποτελούν ,πιστεύω, ουσιαστικά αποθέματα ψυχής, για να αντέξουμε!

Οι νέοι άνθρωποι της καινούργιας κυβέρνησης του τόπου μας, που εισέβαλαν τελευταία στην καθημερινότητα μας, χωρίς γραβάτα, χωρίς ταμπού, χωρίς φόβο και υποτακτικότητα, αλλά κυρίως χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο, κατάφεραν να μας κρατάνε σε εγρήγορση, από την πρώτη κιόλας στιγμή που τους γνωρίσαμε!

Μπορεί κάποιους να φόβισαν, κάποιους άλλους να τους σόκαραν, αλλά στους περισσότερους συμπατριώτες μας, θέλω να πιστεύω, έδωσαν μια μοναδική ευκαιρία να αισθανθούν υπερήφανοι!

Δεν μπορώ παρά να συνεχίσω να ελπίζω και το γεγονός πως εδώ και μια εβδομάδα δεν αυτοκτόνησε κανένας Έλληνας, ενισχύει τις ελπίδες μου..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 
Τέλος εποχής...!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 28-01-2015

Η 25 η του Γενάρη, αποτελεί πλέον καταγεγραμμένη ιστορική στιγμή της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Ένας μεγάλος κύκλος της μεταπολίτευσης φαίνεται να κλείνει κάπου εδώ, για να δώσει την θέση του σε έναν νέο κύκλο, που θα αφήσει κι αυτός με την σειρά του το δικό του στίγμα στα χρόνια που έρχονται!

Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, η αριστερά αναδεικνύεται αναμφισβήτητα η πολιτική δύναμη που εμπιστεύθηκε ο Ελληνικός λαός και τίμησε με την ψήφο του, να οδηγήσει τη χώρα παραπέρα! Η μεγάλη νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής που αφήνουμε πίσω μας, αλλά και την απαρχή μια νέας περιόδου, που θα αφήσει το αποτύπωμα της, όχι μόνο στον Ελλαδικό χώρο, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Ο άνεμος της αλλαγής θα «σπρώξει» προς τα επάνω την ελπίδα, που νίκησε τον φόβο στην πατρίδα μας, να εμπνεύσει και τους υπόλοιπους λαούς του φτωχού ευρωπαϊκού νότου, να ορθώσουν το ανάστημα αλλά και τις προσδοκίες τους, απέναντι στον πλούσιο βορρά, που επιμένει με δόγμα την αυστηρή λιτότητα και την «στρατιωτική» δημοσιονομική πειθαρχία, να επιβάλει τους κανόνες του σκληρού νεοφιλελευθερισμού, προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και πάντα σε βάρος της εργατικής τάξης.

Αποτιμώντας το εκλογικό αποτέλεσμα στη χώρα μας, μπορούμε να εξάγουμε σήμερα κάποια συμπεράσματα, χρήσιμα για το αύριο, θέλω να πιστεύω, τόσο για τους νικητές, όσο και για τους ηττημένους!

Συμπέρασμα 1 ο : Η ελπίδα νικάει τελικά τον φόβο!

Συμπέρασμα 2 ο : Μην υποτιμάς ποτέ έναν λαό εξαθλιωμένο αλλά υπερήφανο!
Συμπέρασμα 3 ο : Οι πολιτικές συνεργασίες της ανάγκης, συνήθως δεν έχουν καλό τέλος! Συμπέρασμα 4 ο : Ο κατακερματισμός του κεντρώου χώρου καταδεικνύει την πολιτική ανεπάρκεια των ανθρώπων αλλά και των κομμάτων που τον συνθέτουν!
Συμπέρασμα 5 ο : Η δεξιά και η ακροδεξιά, αποτελούν πλέον ενιαίο πολιτικό χώρο! Συμπέρασμα 6 ο : Ο νεοναζισμός, δυστυχώς, εδραιώνει ισχυρά την θέση και την παρουσία του στην Ελληνική κοινωνία!

Η ορθή και ψύχραιμη ανάγνωση των παραπάνω διαπιστώσεων, με σεβασμό στη λαϊκή ετυμηγορία και χωρίς πολιτικό κόμπλεξ, μόνο όφελος μπορεί να έχει για όλους!

Η νέα κυβέρνηση έχει τώρα μπροστά της μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξει, πως υπάρχει και άλλος δρόμος που οδηγεί στο μέλλον την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη γενικότερα, περισσότερο βατός από εκείνον τον μακρύ, τραχύ και δύσκολο δρόμο του συντηρητισμού, που μας υπέδειξαν και μας επέβαλαν ως μονόδρομο και τον οποίο γνωρίσαμε πολύ καλά και βιώσαμε επίπονα μέχρι και σήμερα.

Θα πρέπει τώρα να καταφέρει να πείσει, πως υπάρχει και άλλη πολιτική διέξοδος με περισσότερη ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία και σεβασμό στο δικαίωμα της εργασίας, της ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας!

Εύχομαι να το καταφέρει!

Σήμερα πάντως, έχει ξημερώσει μια καινούργια μέρα…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ο μονόδρομος

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-01-2015

Ο κύβος ερρίφθη! Η βούληση του Ελληνικού λαού να οδηγηθούμε στις εκλογές, εκφράστηκε επίσημα και έγκυρα μέσω των εκπροσώπων του στο εθνικό μας κοινοβούλιο, σε πείσμα όλων εκείνων που, με τις κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις τους, επιθυμούσαν να αναδείξουν το ακριβώς αντίθετο, στο διάστημα που προηγήθηκε!

Οι προσπάθειες εκβιασμού αλλά και «προσέγγισης» συνειδήσεων κάποιων βουλευτών δεν ευδοκίμησαν και έτσι η χώρα οδηγείται, κατά τους αισιόδοξους ή «σύρεται» κατά τους απαισιόδοξους στις επόμενες βουλευτικές εκλογές για τον λαό και τον τόπο μας!

Σίγουρα δεν μπορεί να είναι όλοι ευτυχείς με αυτήν την εξέλιξη, ωστόσο θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η έκβαση του αποτελέσματος θα εγείρει πολλαπλά συναισθήματα σε ανθρώπους και ομάδες ανθρώπων, εντός και εκτός της χώρας. Τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά συναισθήματα ποικίλουν κατά περίπτωση, ανάλογα με το προσδοκώμενο όφελος ή την επισφάλεια του όποιου διακυβεύματος!

Ας δούμε όμως πρώτα, ποιοί είναι εκείνοι που επιθυμούν αυτές τις εκλογές!
Χωρίς αμφιβολία είναι βεβαίως εκείνα τα κόμματα της «καθαρής» αντιπολίτευσης που τις επιδίωκαν άλλωστε και όχι της συμβατικής προσχηματικής αντιπολίτευσης, τα γνωστά σε όλους ποια και ως «αναχώματα», που στην ουσία αντιπολιτεύονται την αντιπολίτευση!

Η κυρίαρχη αριστερή πλειοψηφία, για πρώτη φορά στον τόπο μας είναι σε θέση να διατυπώνει πρόταση εξουσίας και να διεκδικεί το λαϊκό χρίσμα το συντομότερο δυνατόν, όπως σε κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να τονίζει! Αλλά και τα μικρότερα κόμματα του λεγόμενου αντιμνημονιακού τόξου αναμένουν να ωφεληθούν από τις εκλογές αυτές και για λόγους εσωτερικής συσπείρωσης και αναθέρμανσης του κύρους και του ρόλου τους, αλλά και αποβλέποντας στις συμμαχίες που θα διαμορφωθούν μετεκλογικά, αναδεικνύοντας τα έτσι και ως ρυθμιστές στην αυριανή διακυβέρνηση του τόπου!

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο αυτή τη στιγμή, πιστεύω ότι και το κόμμα της παραδοσιακής δεξιάς με επικεφαλή τον τελευταίο πρωθυπουργό των «λευκών επιταγών», επιθυμεί επίσης αυτές τις εκλογές, για τους δικούς του βεβαίως λόγους. Φτάνει να φανταστούμε για λίγο, τι μέλλον θα του επιφύλασσε η Ελληνική κοινωνία, αν μετά από ενδεχόμενη επιτυχή εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, συνέχιζε(όπως έκανε και στο παρελθόν αλλά και όπως θα πράξει και στο μέλλον, αν του δώσουμε βεβαίως την ευκαιρία) να υιοθετεί και να ψηφίζει αναρίθμητες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, προεδρικά διατάγματα και άλλα αντιλαϊκά καταστροφικά μέτρα που εμπεριέχονται στα μνημόνια, που έχει συνυπογράψει έτσι κι αλλιώς!

Έτσι λοιπόν, με τις ευχές και την υποστήριξη του Γερμανικού «κέντρου επιχειρήσεων» στο οποίο δίνει λόγο, σίγουρα τώρα θα παίξει και το τελευταίο του «χαρτί», θα δώσει τα «ρέστα» του, να γαντζωθεί όπως-όπως στην εξουσία, για να ολοκληρώσει την καταστροφή, την οποία φαίνεται να έχει αναλάβει ως εργολαβία!

Εκτός όμως από τους παραπάνω «ταγούς» της πολιτικής μας ζωής, πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που επιθυμούν, ή θα έπρεπε να επιθυμούν αυτές τις εκλογές και αυτοί είναι οι ανώνυμοι πολίτες που δεν έπαψαν να ελπίζουν, να ονειρεύονται και να προσδοκούν!

Είναι οι άνεργοι νέοι της Ελλάδας, που τους πέταξαν στα αζήτητα και τους έδιωξαν κακήν κακώς από τον τόπο τους, ως άχρηστους και ανεπιθύμητους, γιατί δεν «χωρούσαν» στα «πειραγμένα» πινακίδια των μνημονίων τους!

Είναι όλες εκείνες οι εξαθλιωμένες «ανθρώπινες φιγούρες των κάδων» και των «χαρτόκουτων», σύγχρονα μνημεία ντροπής για τον νεοελληνικό μας πολιτισμό!

Είναι οι άρρωστοι που περιμένουν μάταια το ασθενοφόρο που δεν θα έρθει, γιατί δεν έχει οδηγό, τον γιατρό που δεν έχει προκηρυχτεί ακόμα η θέση του στο νοσοκομείο, τα φάρμακα που δεν είναι πια για όλους και τον νοσηλευτή που βγήκε πρόωρα στην σύνταξη και δεν αντικαταστάθηκε!

Είναι οι εργαζόμενοι της πείνας και την ανέχειας που, υπό τον φόβο της απόλυσης, αναγκάζονται να υποτάσσονται στις παράλογες απαιτήσεις της ανελέητης δημοσιονομικής προσαρμογής!

Είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, που βλέπουν την πενιχρή σύνταξη που τους απέμεινε να εξαϋλώνεται, πριν καλά-καλά την πάρουν στα χέρια τους!

Είναι οι αγρότες που αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις καλλιέργειες τους, αφού δεν είναι πια σε θέση να τις συντηρήσουν!

Είναι οι φορολογούμενοι που έχουν χάσει κυριολεκτικά τον μπούσουλα, με τους αμέτρητους φόρους που αδυνατούν να πληρώσουν, ενώ την ίδια στιγμή οι φοροφυγάδες, εξακολουθούν να κάνουν πάρτι ανενόχλητοι, στα γνωστά παραδείσια νησιά!

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που δεν επιθυμούν αυτές τις εκλογές. Από τον χώρο της πολιτικής, είναι τα πρόσωπα και τα κόμματα που συμβιβάστηκαν, συνεργάστηκαν και εφάρμοσαν τις συντηρητικές πολιτικές της λιτότητας, δεν έχουν πολιτικό μέλλον και το ξέρουν και προσπαθούν απλά να επιμηκύνουν την παραμονή τους στους ταπεινούς τους θώκους!

Ο μεγάλος φόβος όμως, έως και τρόμος, αναδύεται από τον χώρο της οικονομίας!
Τα λεγόμενα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, μισούν και απεχθάνονται γενικά τις εκλογές, υποκλινόμενα σε μία και μόνο δημοκρατία που γνωρίζουν καλά, εκείνη του κέρδους!
Το άγνωστο τους φοβίζει και το καινούργιο του αγχώνει. Είναι οι γνωστοί άγνωστοι που κάνουν «παιχνίδι» ενίοτε με τους δείκτες των χρηματιστηρίων και προπαγανδίζουν για την επικράτηση των καθεστώτων που τους συντηρούν!

Να μην εκπλαγούμε καθόλου αν, κατά τις παραμονές των εκλογών, οι υπάλληλοι που διατηρούν αυτά τα συμφέροντα στους γνωστούς οίκους αξιολόγησης, προβούν στην μεθοδευμένη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας, ως έσχατο μέτρο πίεσης και εκβιασμού, προκαταλαμβάνοντας έτσι, την ελεύθερη βούληση των ψηφοφόρων!

Φόβο επίσης, προκαλούν οι εκλογές και στους ορκισμένους εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού της Ευρωπαϊκής «οικογένειας», που ανησυχούν μήπως δημιουργηθεί κακό προηγούμενο, βλαβερό για όλη την «οικογένεια», όπως και για εκείνους, αλλά κυρίως για τα συμφέροντα που εκπροσωπούν!

Το άγχος τους μάλιστα περισσεύει μέσα από τις απροκάλυπτες παρεμβατικές και αδιάκριτες δηλώσεις τους για την Ελλάδα, που «εξαπολύουν» καθημερινά μέσα από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης!

Διαβλέπω ότι στο πολύ μικρό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις εκλογές, θα υπάρξουν μεθοδευμένες προσπάθειες να αναδείξουν την πόλωση ως τον κύριο πρωταγωνιστή της προεκλογικής περιόδου. Όσο και να το θέλουν όμως κάποιοι, δεν θα μπορέσουν να την περάσουν και στους πολίτες, που έχουν πια τόσα προβλήματα στο κεφάλι τους, που δεν υπάρχει χώρος για φανατισμό!

Επίσης, σε όλο αυτό το διάστημα, θα γινόμαστε όλοι θεατές αλλά όχι, θέλω να πιστεύω, κοινωνοί των «ευρημάτων» των στημένων κατά παραγγελία δημοσκοπήσεων, που θα κλίνουν την λεγόμενη «ψαλίδα», νομίζοντας πως έτσι θα ψαλιδίσουν την αισιοδοξία και την ελπίδα για απαλλαγή!

Τα «συγκοινωνούντα δοχεία» του τρόμου, θα κυκλοφορήσουν και πάλι τον φόβο με την γνωστή απειλή της χρεωκοπίας, της επιστροφής στη δραχμή( Grexit ) και της δήμευσης των καταθέσεων. Να θυμηθούμε ότι και το 2012 απειλούσαν και τότε πως αν άλλαζε το καθεστώς, οι καταθέτες θα εξαφάνιζαν τα λεφτά από τις Ελληνικές τράπεζες και η οικονομία θα κατέρρεε! Τελικά όμως, αν και το καθεστώς δεν άλλαξε, οι καταθέσεις εξαφανίστηκαν, μέσα όμως από τις έκτακτες εισφορές, τις εισφορές αλληλεγγύης, τα χαράτσια, τους ΕΝΦΙΑ και όλα τα άλλα «επιτεύγματα» της νεοφιλελεύθερης φορομπηχτικής πολιτικής, που πάγια εφαρμόζεται μόνο στα χαμηλά εισοδήματα!

Κλείσε τώρα μάτια και αυτιά και απέκρουσε την προπαγάνδα τους! Νοιώθουν ότι «χάνουν την μπάλα» και θα «τα δώσουν όλα» προκειμένου να σου υφαρπάξουν την ψήφο!
Η αμηχανία όμως τους προδίδει και η αντιφατικότητα του λόγου που προτάσσουν τους αποκαλύπτει! Μπερδεύουν την αλήθεια με το ψέμα, την ελπίδα με τον φόβο, την πρόοδο με την συντήρηση, την ανάπτυξη με την ανεργία, την διαπραγμάτευση με την υποταγή, την μετανάστευση με την τρομοκρατία, την λογική με την φαυλότητα, την περηφάνια με την ταπείνωση, την ενότητα με τον διχασμό και την δημοκρατία με τον αυταρχισμό!

Αν τους αγνοήσεις αυτή τη φορά, θα καταφέρεις να νικήσεις το φόβο και να κερδίσεις την χαμένη σου ελπίδα! Αν όμως τους πιστέψεις και πάλι, το ικρίωμα του «Γολγοθά σου» σε περιμένει!

Σε μια παλιά πολιτική διαφήμιση, ο πρωταγωνιστής της οποίας έμελλε να υποδυθεί στη συνέχεια και τον μοιραίο τραγικό κεντρικό ρόλο, στη σύγχρονη «εθνική μας τραγωδία», μεταξύ άλλων έλεγε: «Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω, πρόσωπα ξεχωριστά…!», αποτιμώντας έτσι το ανθρώπινο «κεφάλαιο», που είχε τότε ακόμα ίσως κάποια αξία!

Με το βλέμμα μου στραμμένο στην 25 η Ιανουαρίου και θέλοντας να βγάλω τα συμπεράσματα μου και να πάρω τις σωστές αποφάσεις, κάνω τώρα κι εγώ την δική μου αποτίμηση!

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω, πρόσωπα τραγικά! Μυθομανείς γίγαντες και πολιτικούς νάνους, που υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μου και έκαναν την δική μου τη ζωή ασήμαντη και δύσκολη!

Με εξαπάτησαν, πουλώντας μου ψεύτικες υποσχέσεις και φθηνά «γραμμάτια ελπίδας» χωρίς αντίκρισμα, μαζί με «μαύρους και κόκκινους δράκους», που απειλούν τα όνειρά μου κάθε βράδυ!

Ταπείνωσαν την αξιοπρέπεια μου, καταπάτησαν την περηφάνια μου και ακύρωσαν την λογική μου, βαφτίζοντας τα όλα αυτά «πορεία προς την ομαλότητα»!

Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω, κλέφτες, ψεύτες, μιζαδόρους, κουμπάρους, δοσίλογους, προδότες, πουλημένους, απατεώνες, καταχραστές, πλαστογράφους, εκβιαστές, τυχοδιώκτες πολιτικούς, που έχουν μετατρέψει τη χώρα μου σε αποικία ανέργων, αστέγων, ανασφάλιστων, αμόρφωτων, πεινασμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων!

Είναι τα «θρασίμια» του πολιτικού τυχοδιωκτισμού που, με περίσσεια θράσους και χωρίς καμία ντροπή, θα ζητήσουν και πάλι την ανοχή και την συνενοχή μας, να τους ανοίξουμε την πόρτα διάπλατα σε μια αναθεωρητική Βουλή, στην οποία θα ενσωματώσουν τα μνημόνια στο υπό αναθεώρηση σύνταγμα της χώρας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο προς τους δανειστές και τις τράπεζες, να αρπάζουν στο μέλλον νόμιμα και εύκολα, περιουσίες και εισοδήματα, όσα βέβαια έχουν ακόμα απομείνει, περιστέλλοντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Κοιτάζοντας όμως μπροστά μου αυτή τη φορά, βλέπω ολοκάθαρα να ανοίγεται ένας μονόδρομος, μια τεράστια «μονοδρομάρα» θα έλεγα! Ξέρω ότι θα είναι ανηφορικός, μακρύς, δύσκολος και με πολλά φυσικά και «τεχνητά» εμπόδια, αλλά καθαρός, με αριστερή «κλίση», φτιαγμένος από καινούργια άφθαρτα υλικά, χωρίς «λακκούβες», «κατηφόρες» και «αδιέξοδα» και χωρίς «εικονοστάσια αυτοχείρων» στις άκρες του!

Τώρα που ξεπέρασα τον φόβο και έμαθα να μην υποκύπτω στον εκβιασμό, θέλω να δώσω μια ευκαιρία στην ελπίδα και να βαδίσω τον μονόδρομο, αναζητώντας «μια άλλη γη» και «μια άλλη θάλασσα» και θέλω να πιστεύω, τα λόγια του ποιητή να μην αποδειχθούν προφητικά και η «Πόλις» αυτή, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα, να μην με ακολουθήσει αυτή τη φορά!

Εγώ πάντως επιμένω πεισματικά και θα συνεχίσω να ελπίζω! «Μια πόλις άλλη θα βρεθεί, καλλίτερη από αυτή…!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Δεν μασάμε..!

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-12-2014

Η ιστορία λένε, επαναλαμβάνεται! Ιδιαίτερα δε στη χώρα μας, που η λήθη για κάποιους αποτελεί ακόμα παράγοντα επιβίωσης, η ιστορία επαναλαμβάνεται, πριν καλά-καλά γραφτεί!

Ζούμε και πάλι στιγμές της πρόσφατης πονεμένης ιστορίας μας, με τα ίδια όμως μελανά χρώματα και δυστυχώς με ακριβώς τα ίδια φθαρμένα υλικά του χθες! Τέτοιες ώρες ο παραλογισμός χτυπάει κόκκινο! Βλέπουμε και πάλι την δημοκρατία να αποτελεί απειλή μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης της καθεστηκυίας τάξης των πραγμάτων.

Φαίνεται πως «είναι πολλά τα λεφτά Άρη..!», για κάποιους κι ας έχουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι λησμονήσει ακόμα και το χρώμα τους!

Το παιχνίδι του τρόμου στήνεται ξανά από την αρχή! Ένας-ένας, οι θεσμικοί εκπρόσωποι του διεθνούς κεφαλαίου , ντόπιοι και ξένοι, παίρνουν ξανά θέσεις στην σκακιέρα της προπαγάνδας, του αποπροσανατολισμού και του πολιτικού εκφοβισμού και εκβιασμού. Δεν μπορούν να κρύψουν το άγχος τους για την κατάσταση έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, ενόψει και της αδυναμίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και δεν κρατούν ούτε καν τα προσχήματα!

Όλα δείχνουν πως ο πολιτικός χρόνος της περίφημης συγκυβέρνησης έχει πια τελειώσει και αυτήν την διαπίστωση δεν την κάνω μόνο εγώ, ούτε μόνο οι πολίτες αυτής της χώρας, αλλά οι ίδιοι οι επικεφαλείς αυτής της κυβέρνησης συνεργασίας, που εκ των πραγμάτων γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχουν αποτύχει παταγωδώς να βελτιώσουν την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων, μετά μάλιστα και από τις τεράστιες και εξαντλητικές θυσίες των πέντε τελευταίων χρόνων!

Αφού λοιπόν δεν έχουν έργο να προτάξουν, προκειμένου να επιτύχουν πίστωση χρόνου για να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο, προτάσσουν αντί αυτού, φόβο, τρόμο και εφιαλτικά διλήμματα για την επόμενη μέρα που θα ξημερώσει για την χώρα, με εκείνους απόντες από το τιμόνι της εξουσίας!

Ο σκοπός όμως αγιάζει τα μέσα και τα έξω του πολιτικού τυχοδιωκτισμού! Το «σύστημα» αξιοποιεί και τις τελευταίες εφεδρείες του, προκειμένου να επιβάλει και πάλι τους κανόνες του και να επικρατήσει!

Το μέτωπο εμφανίζεται ενιαίο, ισχυρό και αρραγές.

Στο εξωτερικό, οι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα του Ευρωπαϊκού τύπου είναι απειλητικοί, οι εκτιμήσεις των διάσημων πλέον σε όλους μας οίκων αξιολόγησης είναι εκβιαστικές για το μέλλον μας, οι δηλώσεις αποτυχημένων αξιωματούχων υπερασπιστών του Ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, που αφορούν την Ελλάδα, είναι επικριτικές και προκατειλημμένες.

Ακόμα και ηγέτες ευρωπαϊκών χωρών, νουθετούν και προκαταλαμβάνουν την ελεύθερη βούληση των Ελλήνων πολιτών, προκειμένου να αποδώσουν σωστά τον ρόλο τους ως φερέφωνα και πολιτικοί «ιπποκόμοι» της πανίσχυρης «Γερμανικής αυτοκρατορίας!»

Στο εσωτερικό από την άλλη μεριά επιστρατεύουν, από ευγνώμονες προς το «σύστημα» τραπεζίτες και κινδυνολόγους παλαίμαχους πολιτικούς, μέχρι και κάποιες «αργυρώνητες περιστερές» της πλατείας Συντάγματος, προκειμένου να μας πείσουν πως η χειρότερη καταστροφική εξέλιξη για τον λαό και τον τόπο μας αυτήν την στιγμή, είναι η επίκληση της λαϊκής ετυμηγορίας!

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας μας, φαίνεται να αποτελεί πλέον ταμπού και εμπόδιο για την πρόοδο και την ανάπτυξη της οικονομίας μας!

Σε όλη αυτήν την Ηράκλεια και συντονισμένη προσπάθεια πολιτικής προπαγάνδας, αποδέκτης για εκείνους είναι ο μέσος τρομαγμένος Έλληνας πολίτης που δεν ρισκάρει, όχι να χάσει αυτά που δεν έχει κερδίσει, αλλά να μην τα χάσει όλα! Ποτέ όμως δεν θα του τα πάρουν όλα, θα του αφήνουν πάντα κάτι, ώστε να μην ρισκάρει να το χάσει!

Επενδύουν ξανά στον φόβο και ελπίζουν στα οφέλη του ομού εκβιασμού, εφαρμόζοντας την προηγούμενη «συνταγή» που πέτυχε.

Μόνο που αυτή τη φορά, δεν μασάμε…! Έχουμε πια και την γνώση αλλά και την προηγούμενη τραυματική εμπειρία, να μην ενδώσουμε σε κανέναν φόβο και σε κανένα εκβιασμό!

Το 2012 μασήσαμε τον φόβο, κατάπιαμε το ψέμα και χωνέψαμε την κοροϊδία, με αποτέλεσμα να έχουμε φτάσει σήμερα στο ίδιο ακριβώς σημείο, ταπεινωμένοι, εξουθενωμένοι και απογοητευμένοι!

Για άλλη μια φορά, όπως σε όλες τις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας μας, θα πρέπει να σταθούμε όρθιοι στα δικά μας πόδια, να αγνοήσουμε τους ασήμαντους και να εμπνευστούμε μονάχα από τους άξιους μεγάλους Έλληνες, που με το έργο και την σοφία τους φωτίζουν το μέλλον μας!

Αυτά μονάχα, τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου, του ποιητή της Ρωμιοσύνης, αυτά να μας επηρεάζουν:

«Μην τους φοβάσαι… στο φόβο σου ποντάρουν..!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Όψιμος Λαϊκισμός

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-12-2014

Δεν είναι η πρώτη φορά που νοιώθω απογοήτευση ως πολίτης χώρας υπό καθεστώς επιτήρησης, αλλά εξαιτίας και των τελευταίων εξελίξεων στις σχέσεις μας με τους δανειστές μας, ενόψει της υποτιθέμενης «τελευταίας» αξιολόγησης, προστέθηκε άλλο ένα αρνητικό συναίσθημα στο γκρίζο πάζλ της ψυχολογίας μου, εκείνο της ταπείνωσης!

Αν και κοντή η μνήμη, δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που είδαμε τον «ισχυρό» Πρωθυπουργό μας να σκίζει τα μνημόνια, να ετοιμάζεται να βγάλει τη χώρα στις αγορές και να βάζει τίτλους τέλους στο έργο εποχής «Αμάρτησα για το Λαό μου…!». Ένα έργο , που ξεκίνησε ως κακόγουστη φάρσα, εξελίχθηκε στη συνέχεια σε ένα πραγματικό δράμα και φαίνεται να καταλήγει τελικά σε μαύρη κωμωδία..!

Έλα όμως που ο καημένος ο Πρωθυπουργός λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο! Ο ξενοδόχος είναι Γερμανός και το ξενοδοχείο international και σύμφωνα με τον κανονισμό του, δεν επιτρέπεται στους πελάτες να αποφασίζουν εκείνοι για την παραμονή τους, χωρίς την έγγραφη επιβεβαίωση από την Reception ! Βλέπεις δεν εξασφαλίζεις «αναχώρηση» τόσο εύκολα και όποτε εσύ γουστάρεις από ξενοδοχείο 28 αστέρων!

Όταν κατάλαβε την γκάφα του ο Πρωθυπουργός, απέναντι στα «αφεντικά του», έσπευσε άμεσα να τους εντοπίσει αλλά εκείνοι είχαν εξαφανιστεί. Για τον εντοπισμό τους κίνησε γη και ουρανό, απευθύνθηκε στις λυκοφιλίες της Ευρώπης και στις «συγγένειες» της μακρινής Αμερικής, αλλά οι πόρτες ήταν όλες σφαλισμένες. Όταν διαπίστωσε πως δεν απαντούσαν στα τηλέφωνα, προσπάθησε να στείλει φαξ, αλλά ήταν χαλασμένο και το e - mail προβληματικό! Έτσι, αφού είδε και απόειδε, σκέφτηκε να στείλει μηνύματα καπνού, όπως τα παλιά τα χρόνια οι Ινδιάνοι, μήπως και έτσι λάβει απόκριση!

Άλλαξε λοιπόν στολή ο «Μανωλιός», φόρεσε τον μανδύα του μοναχικού καβαλάρη, πήρε σβάρνα τα επιμελητήρια της πρωτεύουσας και άλλους χώρους εκδηλώσεων και αφού επιστράτευσε ό, τι ρομαντισμό του έχει απομείνει, άρχισε να μιλάει σε σπαστά Αμερικάνικα «για τις τεράστιες θυσίες των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια», επισημαίνοντας μάλιστα ότι «οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν νούμερα και μόνο!».

Αυτήν την διαπίστωση έκανε ο κύριος Πρωθυπουργός, αφού όμως πρώτα υπέγραψε περί τους 400 νόμους που απαρτίζουν το μνημόνιο μέχρι σήμερα, μαζί φυσικά με τον στενό πληθωρικό του συνεργάτη και αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, που άρχισε κι αυτός με τη σειρά του τώρα να «ψελλίζει» μισό-λογα περί λαϊκής ετυμηγορίας, σε χαμηλούς τόνους όμως αυτή τη φορά, έχοντας πλήρη επίγνωση πως τον προηγούμενο πολιτικό «τσαμπουκά» του τον εξαργυρώνουμε μόνιμα πια σε χαράτσια!

Τι να υποθέσω άραγε; Πρόκειται περί κρίσεως όψιμου λαϊκισμού που κατέλαβε ξαφνικά τους «σωτήρες» της πατρίδας, ή συμβαίνει κάτι ποιο βαθύ και βρώμικο;

Ανακάλυψαν μήπως, έστω και αργά, την αναποτελεσματικότητα των νόμων που υπέγραφαν εδώ και πέντε χρόνια, ή αποφάσισαν, φυσικά μαζί με τους «κηδεμόνες τους», να εφαρμόσουν κάποιο νέο ευφάνταστο σχέδιο( B , C ή D ) αντιπερισπασμού, οδηγώντας πρώτοι εκείνοι τη χώρα προς τις κάλπες, επιτυγχάνοντας έτσι και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού;

Δεν μου έδωσαν κανένα απολύτως λόγο να τους εμπιστεύομαι και έτσι όλα τα πιθανά σενάρια «ταΐζουν» συνεχώς την φαντασία μου!

Όπως και να έχει το πράγμα, η εικόνα του Πρωθυπουργού της χώρας έτσι όπως εμφανίστηκε τις προηγούμενες μέρες ήταν θλιβερή και ο ίδιος αξιολύπητος! Θλιβερή και μάταιη ήταν επίσης η προσπάθεια του να κολλήσει όπως-όπως με σάλιο τα «σκισμένα» κομμάτια του μνημονίου, που ο ίδιος «έσκισε», αφού δεν του έχει απομείνει τέτοιο, από τότε που το ξόδεψε όλο για την επικόλληση των «ευσήμων» από τον Γερμανό ξενοδόχο, την εποχή που έκλεινε «σουίτα» στο ξενοδοχείο του!

Αντίθετα, καλό θα είναι να γνωρίζουν οι «σωτήρες» μας πως, σε όλον αυτόν τον κόσμο στον οποίο απευθύνονται κατά καιρούς υποκρινόμενοι τους άξιους κυβερνήτες, υποτιμώντας την νοημοσύνη, τα αντανακλαστικά, αλλά κυρίως την υπομονή του, έχει απομείνει πλέον μόνο το σάλιο και έτσι και αποφασίσει κάποια στιγμή αυτός ο κόσμος να το βγάλει από το στόμα του, να μην νομίζουν τότε ότι βρέχει…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Το μίγμα (Ανθρωπάκια στο μπλέντερ)

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 24-11-2014

Με αφορμή την τελευταία ανοησία του υπουργείου Παιδείας που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και αφορά στην σοκαριστική εικόνα με τα ανθρωπάκια στο μπλέντερ να μετατρέπονται σε άνθρωπο-πολτό, που εντοπίστηκε στο σχολικό βιβλίο Φυσικής της Ε΄ Δημοτικού, μου δημιουργήθηκαν ερωτήματα και προβληματισμοί, πιστεύω όμως, όχι χωρίς αιτία!

Στην αρχή, όταν αντίκρισα την έγχρωμη εύγλωττη εικόνα, εκνευρίστηκα μα και θύμωσα συνάμα, αναρωτώμενος, γιατί οι ειδικοί «επιστήμονες» συγγραφείς του εν λόγω σχολικού βιβλίου επέλεξαν ως το ποιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μίγματος, ένα τεράστιο μπλέντερ σε λειτουργία, με χιλιάδες ανθρωπάκια μέσα του στοιβαγμένα και στο κάτω του μέρος να εμφανίζεται ο κατακόκκινος ανθρώπινος πολτός, ως προϊόν ζωντανής «γνώσης» και «κατανόησης» της φυσικής έννοιας! Αλήθεια, «τι ωραίο θέαμα!» για έναν δεκάχρονο μαθητή, αναρωτήθηκα!

Όταν όμως αργότερα είδα τα πράγματα ποιο ψύχραιμα, άρχισα να εξοικειώνομαι με την ιδέα της εικόνας και να συμβιβάζομαι με την λογική της!

Κατ' αρχήν δεν μπήκα καν στον κόπο να επιρρίψω ευθύνες στους ειδικούς «επιστήμονες» συνεργάτες του Υπουργείου για την «άστοχη» επιλογή τους, όπως αργότερα την χαρακτήρισαν μέλη της επιτροπής αξιολόγησης των σχολικών βιβλίων, γιατί θεωρώ πως η συγκεκριμένη εικόνα δεν ήταν δικό τους δημιούργημα! Άλλωστε, αυτοί οι άνθρωποι, εκ της θέσεως τους δεν επιτρέπεται ούτε να αυτοσχεδιάζουν ούτε και να παίρνουν πρωτοβουλίες, αλλά απλά, να υπακούουν, να αντιγράφουν και να επικολλούν! Είμαι σίγουρος πως την εν λόγω εικόνα την αντέγραψαν από εγχειρίδιο κάποιας διαφημιστικής εταιρείας του δυτικού κόσμου, τον οποίο τόσο θαυμάζουν, ή ακόμα και από κάποιο «εξωτικό» εκπαιδευτικό έντυπο μαζικού αποπροσανατολισμού!

Αναρωτήθηκα όμως ταυτόχρονα, πόσο απέχει η ιδέα και το νόημα της συγκεκριμένης εικόνας από το περιεχόμενο της σύγχρονης πραγματικότητας που βιώνουμε!

Κάποτε, οι παλαιοί αριστεροί μιλούσαν για τις λαϊκές «μάζες» και την χειραγώγηση τους από το κεφάλαιο. Σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, που η χειραγώγηση της «μάζας» αποτελεί παγκόσμια σταθερά του συστήματος, έχουμε περάσει πλέον στο επόμενο στάδιο εξέλιξης, στο οποίο οι ανάγκες της σύγχρονης αγοράς απαιτούν και επιβάλουν συγχωνεύσεις, συνενώσεις και εμπνευσμένες δημιουργίες «κατάλληλων» ανθρώπινων μιγμάτων! Άλλωστε, όπως λέει και η παροιμία, «ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει!»

Μήπως δεν έχουν βάλει πια στο μπλέντερ τις επιθυμίες μας; Μήπως δεν έχουν αλέσει τα συναισθήματα μας; Μήπως δεν έχουν πολτοποιήσει τις ιδεολογίες μας; Μήπως δεν έχουν αποχυμώσει τα όνειρά μας; Μήπως δεν έχουν λιώσει τα μυαλά μας; Μήπως δεν έχουν ξεζουμίσει τα δημοκρατικά και εργασιακά μας δικαιώματα;

Η δημιουργία ανθρώπινων μιγμάτων, φαίνεται ότι αποτελεί πλέον βασική προϋπόθεση για την συνύπαρξη και την επιβίωση στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες! Το «μίγμα» είναι ο σκοπός και το «μπλέντερ» αποτελεί απλά το μέσο για την επίτευξη του!

Ένα λαμπρό παράδειγμα εφαρμογής της επιτυχημένης θεωρίας των «ανθρώπινων μιγμάτων» στη χώρα μας, προερχόμενο από το πολιτικό μπλέντερ της ανάγκης, είναι το μίγμα με τα «ανθρωπάκια» της συγκυβέρνησης, που συνυπάρχουν εδώ και καιρό, αναμιγνύονται, συγχωνεύονται και συνεργάζονται αρμονικά και στοχευμένα, ανακατεύοντας από σοσιαλιστές μέχρι και ακροδεξιούς, προκειμένου να επιτύχουν το «ιδιαίτερο θαυματουργό μίγμα» των σωτήρων της πατρίδος!

Αλληγορική η εικόνα του σχολικού βιβλίου ή μήπως προφητική; Είναι μια εικόνα που διέφυγε άραγε της δικής τους προσοχής ή που απλά έτυχε της δικής μας παρατηρητικότητας;

Επιτρέψτε μου να υποβάλλω, προς όλους εσάς τις αμφιβολίες μου και προς το Υπουργείο της Παιδείας τα σέβη μου..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Νοέμβρης μήνας...

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 18-11-2014

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ανάμεσα στα γκρίζα χρώματα του φθινοπώρου, μια απόχρωση του κόκκινου που δεν λέει να ξεθωριάσει μέσα στο χρόνο, εισβάλει δυναμικά στον καμβά της καθημερινότητας μας και κάνει τις καρδιές μας να χτυπάνε πιο δυνατά!

Τι κι αν έχουν περάσει 41 χρόνια από τότε, ο μήνας σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς, εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να εγείρει ισχυρά συναισθήματα και να ζωντανεύει μνήμες που ενίοτε, κάποιοι φροντίζουν επιμελώς, να βρίσκονται σε καταστολή!

«17 Νοέμβρη 1973». Μια ημερομηνία ορόσημο, καταγεγραμμένη στην σύγχρονη ιστορία του τόπου μας! Μια ημερομηνία σταθμός, που ενέπνευσε από ποιητές μέχρι και τρομοκράτες, εξακολουθεί να εμπνέει αλλά και να τρομοκρατεί μέχρι και σήμερα!

Το καταλαβαίνουμε αυτό, πρώτα απ' όλα από την παρουσία χιλιάδων αστυνομικών που αυτές τις μέρες καταλαμβάνουν «θέσεις μάχης» στους δρόμους της Αθήνας.
Το καταλαβαίνουμε όμως επίσης και από τις δεκάδες χιλιάδες των ανώνυμων πολιτών που εξακολουθούν να διαδηλώνουν στους ίδιους δρόμους και με τα ίδια επιτακτικά συνθήματα, διεκδικώντας ακόμα τα αυτονόητα θεμελιώδη δικαιώματα του Νοέμβρη του '73.

Τρία πράγματα στην ουσία που αποτέλεσαν αιτία επαναστατικής δράσης και κοινωνικής αντίστασης, εξακολουθούν να αποτελούν ανικανοποίητα διαχρονικά αιτήματα της Ελληνικής κοινωνίας! Είναι εκείνα που συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν στα πανό των διαδηλώσεων του κάθε Νοέμβρη, συνθέτοντας έτσι το κεντρικό σύνθημα διεκδίκησης:
«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία!» Κι όμως, 41 χρόνια μετά, συνεχίζουν να είναι ακόμα ζητούμενα και απαιτούμενα, τα ίδια ακριβώς πράγματα όπως και τότε, σε μια Ελλάδα που δεν ανήκει πλέον στους Έλληνες! Μια Ελλάδα που ψάχνει το Ψωμί στους κάδους των σκουπιδιών, την Παιδεία στους εθελοντές και την Ελευθερία στις υποπαραγράφους των υπογεγραμμένων μνημονίων!

Όλα αυτά τα χρόνια, πραγματοποιούνται «φιλότιμες» προσπάθειες με σκοπό την αποδόμηση, την υποβάθμιση και τον ευτελισμό του πνεύματος αντίστασης της λεγόμενης «Γενιάς του Πολυτεχνείου», από ανθρώπους και συμφέροντα που φοβούνται τους «Νοέμβρηδες» κάθε εποχής, καταλογίζοντας στην παραπάνω γενιά, όλα τα δεινά της σύγχρονης Ελλάδας!

Πράγματι, εκπρόσωποι αυτής της γενιάς διαπλέχτηκαν αγαστά με την εξουσία και ήκμασαν τα επόμενα χρόνια σε βάρος του λαού και του τόπου, στο όνομα μάλιστα σοσιαλιστικών οραμάτων και ιδεολογιών! Δεν θα πρέπει όμως σε καμία περίπτωση, να μπερδεύουμε αυτούς τους πολιτικούς τυχοδιώκτες και φοιτητές εκ Παρισίων, με τους «Ελεύθερους αγωνιζόμενους φοιτητές» μέσα στο Πολυτεχνείο, τα «θρασίμια» της ανυπότακτης τότε νεολαίας, υποτιμώντας έτσι και τον αγνό τους αγώνα!

Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ παρουσίασαν αντιστασιακή δράση εκείνη την εποχή, στη συνέχεια συμβιβάστηκαν και ταυτίστηκαν με το σύστημα που είχαν πριν πολεμήσει. Όλοι μας γνωρίζουμε αυτούς τους κατ' επίφαση επαναστάτες και όσα βιβλία και να γράψουν σήμερα, δεν θα μπορέσουν ποτέ να εξωραΐσουν την θλιβερή τους δημόσια εικόνα!

Οι πραγματικοί όμως ήρωες της γενιάς του Νοέμβρη του '73 έχουν αφήσει ανεξίτηλα το επαναστατικό τους αποτύπωμα με κόκκινα σημάδια πάνω στην γαλανόλευκη του ιδρύματος, σύμβολο ιερό του αγώνα τους. Η τιμή και η δόξα ανήκει μόνο σε εκείνους που μπορούν να την αντέξουν!

Κάνοντας αναφορά στο παρόν και απαντώντας στο ερώτημα, πόσο επιτακτική είναι σήμερα η ανάγκη να υιοθετήσουμε το μήνυμα της εξέγερσης του Νοέμβρη του '73, αρκεί να συσχετίσουμε τους 88 νεκρούς (επίσημα) θύματα της χουντικής επταετίας, με τους 4000 νεκρούς, «ιδανικούς αυτόχειρες», της τελευταίας πενταετίας στη χώρα μας!

Όσον αφορά τώρα το μέλλον, ένα είναι σίγουρο! Όσο υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο που πεινάνε, όσο η λέξη «Παιδεία» θα πρωταγωνιστεί στα συνθήματα των διαδηλώσεων και όσο οι δημοκρατικές ελευθερίες συνεχίζουν να περιορίζονται, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, οι «Νοέμβρηδες» θα υπάρχουν, θα εμπνέουν και θα απειλούν…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ποιος φοβάται την Παιδεία;

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 06-11-2014

Ο χώρος της εκπαίδευσης και πάλι σε πρώτο πλάνο στο φακό της επικαιρότητας!
«Τι θέλουν πάλι τα καλόπαιδα και ξεσηκώνονται;», διερωτάται η κοινωνία! Οι καταλήψεις των σχολείων ως φαινόμενο μαζικής αντίδρασης των μαθητών σε πανελλήνια κλίμακα αποτελεί, για άλλους ανάγκη εκτόνωσης από την εκπαιδευτική διαδικασία, για άλλους εθιμοτυπική επαναστατική γυμναστική εφήβων και για άλλους πάλι αποτέλεσμα υποκινούμενων δράσεων ενάντια στο σύστημα εξουσίας.

Δεν συμμερίζομαι καμία από τις παραπάνω απόψεις και δεν έχω κανένα λόγο να εξυμνήσω ή να λοιδορήσω την οποιαδήποτε κινητοποίηση νέων ανθρώπων που κατά καιρούς λαμβάνει χώρα στον τόπο μας! Θα πρέπει όμως πιστεύω, αν μη τι άλλο και με αφορμή τις τελευταίες καταλήψεις των σχολείων από τους μαθητές, να αναρωτηθούμε όλοι μας λίγο περισσότερο, μήπως τελικά αυτά τα παιδιά έχουν κάποιο δίκιο και αντιδρούν έτσι;

Όλοι εκείνοι οι καχύποπτοι επικριτές των μαθητικών κινητοποιήσεων και ένθερμοι υποστηρικτές της θεωρίας της «στρογγυλής τυρόπιττας» έχουν άραγε μπει ποτέ στον κόπο να υποδείξουν σε αυτά τα νέα παιδιά τον σωστό κατά εκείνους τρόπο αντίδρασης και διεκδίκησης των αιτημάτων τους; Εκτός και αν θεωρούν, ότι δεν υπάρχουν προβλήματα στο χώρο της εκπαίδευσης και δεν υπάρχει έτσι λόγος ανάδειξης τους!

Από ποιους θα μάθουν αυτά τα παιδιά να δίνουν τους δικούς τους αγώνες για τα δικαιώματα τους και ποια κοινωνική ομάδα είναι εκείνη που θα τους εμπνεύσει και θα πυροδοτήσει την επαναστατική τους συνείδηση; Σίγουρα πάντως δεν θα πάρουν μαθήματα από την υποταγμένη και χρεοκοπημένη γενιά των πατεράδων τους, που η επαναστατικότητα τους περιορίζεται στο να εξασφαλίσουν μια καλή θέση στην ουρά, έξω από κάποια τράπεζα την τελευταία μέρα κάθε μήνα, προκειμένου να καταφέρουν την εμπρόθεσμη καταβολή της δόσης του ΕΝΦΙΑ! Τι θλιβερό αλήθεια θέαμα για έναν νέο άνθρωπο με όνειρα για το μέλλον..!

Αναρωτιέμαι, γιατί μας ενοχλεί τόσο ως κοινωνία η κατάληψη ενός σχολείου από τους μαθητές του και δεν δείχνουμε την ανάλογη ευαισθησία για τις αλλεπάλληλες καταλήψεις στις θεμελιώδεις κοινωνικές δομές του κράτους μας, εδώ και μια πενταετία, από την ίδια την εξουσία;

Δεν έχει γίνει κατάληψη στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας από την αναλγησία του κρατικού μηχανισμού να περιθάλψει δωρεάν τους πολίτες;

Δεν έχει γίνει κατάληψη στα ασφαλιστικά ταμεία από την κακοδιαχείριση και την αλαζονεία ανίκανων κρατικοδίαιτων διαχειριστών, βάζοντας χοντρό λουκέτο στις απολαβές από τα δεδουλευμένα που προορίζονταν για τα «περήφανα γηρατειά»;

Δεν έχουν κάνει καθημερινή κατάληψη στις συνειδήσεις μας τα μεγάλα κανάλια της προπαγάνδας και του πολιτικού εκφοβισμού;

Δεν έχουν κάνει κατάληψη στα σχολεία μας οι μόνιμες πλέον ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και σε υλικοτεχνική υποδομή;

Δεν έχει κάνει κατάληψη και μάλιστα με βίαιη εισβολή στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το λεγόμενο «Νέο Λύκειο», που αποτελεί την ενσάρκωση των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων περί Παιδείας, με απώτερο στόχο την συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού στα Λύκεια, με θύματα πάντα τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές τάξεις, χωρίς ταυτόχρονα να λαμβάνεται καμία μέριμνα υποστήριξης για τους αδύναμους μαθητές!

Η Παιδεία σε περίοδο εκπτώσεων και μνημονίων θα πρέπει να βγάζει το «σκασμό» να υποτάσσει και να υποτάσσεται! Αυτό επιδιώκουν οι «πεφωτισμένοι σωτήρες του γένους…!». Η πραγματικότητα όμως τους απαξιώνει όσο ακριβώς τους αξίζει…!

Η πρόσθετη διδακτική στήριξη έχει εγκαταλειφτεί ολοσχερώς, οι σχολικές βιβλιοθήκες έχουν ερμητικά κλειδωθεί, το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας συνεδριάζει ξανά μετά από δύο ολόκληρα χρόνια απραξίας, ο διάλογος μεταξύ των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας έχει μετατραπεί σε μονότονο μονόλογο ενός υπουργού, που προτάσσει ως λύση στα αιτήματα των μαθητών την εξαγγελία-απειλή της αναπλήρωσης των χαμένων διδακτικών ωρών στις διακοπές του Πάσχα!

Με ξόρκια, αφορισμούς και αναθέματα δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα μιας κοινωνίας, πόσο δε μάλλον της ίδιας της Παιδείας!

Η Παιδεία έχει έναν πάγιο και βασικό στόχο: Να βελτιώνει τους όρους κοινωνικής συνύπαρξης και αυτό ακριβώς είναι που φοβάται η εξουσία σήμερα! Ένας μορφωμένος νέος μπορεί να σταθεί επικριτικός, μαχητικός και αμφισβητίας, απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας, ιδιαίτερα δε όταν αυτό παραπαίει και αποτελεί μετρίσιμη απειλή, τόσο για την λειτουργία του σάπιου συστήματος, όσο και για την ανατροπή του! Αξίζει εδώ να σημειώσω ότι, ανώτερος αξιωματούχος του Δ.Ν.Τ. σε σχετική του έκθεση για την αντιμετώπιση κοινωνικών κρίσεων, αναφέρει ως τον μέγιστο κίνδυνο ανατροπής σε μια κοινωνία, την ανεξέλεγκτη αντίδραση του μαθητικού πληθυσμού της!

Αυτά τα «καλόπαιδα» με τα λουκέτα στα χέρια, που έγιναν και πάλι πρωταγωνιστές στην φθηνή μας καθημερινότητα, δεν είναι εχθροί του σχολείου τους, δεν είναι εχθροί της δημοκρατίας, δεν είναι εχθροί της νομιμότητας, αλλά ούτε και της κοινωνίας! Απλώς, είναι τα επόμενα θύματα, μετά από εμάς, αυτής της κρίσης και σίγουρα, αν μη τι άλλο το διαισθάνονται!

«Τυχαίνει» όμως, όλα αυτά τα «πιτσιρίκια» να είναι τα παιδιά μας, οι μαθητές μας, τα εγγόνια μας, τα ανίψια μας, τα γειτονάκια μας και καλό θα είναι να αφουγκραζόμαστε κάπου-κάπου τις φωνές τους, δίνοντας τους έτσι και την ελπίδα πως, ίσως καταφέρουν κάποτε εκείνα να κατακτήσουν, όσα εμείς δεν τολμήσαμε…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Αθήνα 2004 - 2014...

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 25-09-2014

Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από την ιστορική πια στιγμή της τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στη χώρα που «γέννησε» την ιδέα του διεθνούς Ολυμπισμού!

Σα να ήταν χθες, που ολόκληρη η Ελλάδα ζούσε το όνειρο «του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού αθάνατου Αρχαίου Πνεύματος» κατά τον ποιητή, της κορυφαίας παγκόσμιας γιορτής του αθλητισμού!

Σήμερα, στην Ελλάδα του 2014, τίποτα δεν θυμίζει το πνεύμα και την δόξα της «Χρυσής Ολυμπιάδας»! Πρώτα απ' όλα, η ευφορία, η υπερηφάνεια και η ψυχική ανάταση εκείνης της περιόδου έχουν δώσει πλέον τη θέση τους στην απαισιοδοξία, την ανασφάλεια, τον φόβο και την ταπείνωση, μονοπωλώντας έτσι τα κυρίαρχα συναισθήματα των Ελλήνων του σήμερα.

Την αίγλη, την ευδαιμονία και την λάμψη της Αθήνας του 2004, έχει διαδεχθεί τώρα, η παρακμή, η απαξίωση και η εγκατάλειψη στην Αθήνα του 2014. Το μόνο που παραμένει πεισματικά το ίδιο μέχρι και σήμερα, ως διαχρονική πλέον «αξία» και «ακριβή» παρακαταθήκη του λαού μας, είναι η απίστευτη προχειρότητα και η παντελής έλλειψη σχεδιασμού της Ελληνικής Πολιτείας, για οτιδήποτε κοινό διαχειρίζεται!

Έτσι, προχώρησε το 2002 στη δημιουργία της εταιρίας «Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε.» χωρίς όμως να λάβει υπόψη, το μέλλον και τις προοπτικές εξέλιξης για την χρήση των πανάκριβων Ολυμπιακών εγκαταστάσεων που ενέταξε σε αυτή, ως απόλυτα δημιουργήματα ουσιαστικά μιας χρήσεως!

Οι βεβιασμένες κινήσεις ερασιτεχνικού σχεδιασμού, κατέστησαν τις περισσότερες από τις εγκαταστάσεις αυτές ακατάλληλες προς χρήση (Βλέπε, το περίφημο στέγαστρο Καλατράβα) και ως εκ τούτου, δεν έλαβαν ποτέ άδεια, με αποτέλεσμα την ουσιαστική ακύρωση μελλοντικών χρήσεων και την εγκατάλειψη της συντήρησης των έργων.
Τώρα, πως κατάφεραν να φιλοξενήσουν Ολυμπιακές αποστολές λειτουργώντας χωρίς άδεια τότε, είναι απορίας άξιον!

Σήμερα, τα πανάκριβα Ολυμπιακά ακίνητα, τα έχει καλύψει η σκουριά, η αδιαφορία και η απόλυτη εγκατάλειψη των δημιουργών τους. Οι συνεχιστές της προχειρότητας, ανταποκρινόμενοι απόλυτα στο μοιραίο πια θεσμικό τους ρόλο, με απεγνωσμένες και φυσικά ασχεδίαστες κινήσεις, δημιούργησαν την εταιρία «Ελληνικό Α.Ε» και στην συνέχεια εκποίησαν έναντι αστείου τιμήματος, τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού, σε εταιρία συμφερόντων γνωστής ισχυρής επιχειρηματικής οικογένειας, προσδοκώντας την αξιοποίηση τους από αυτήν!

Δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου σήμερα, κάνοντας εκτενή ρεπορτάζ για την μετά-Ολυμπιακή εποχή στη χώρα μας, αναφέρουν απαξιωτικά, πως τα άλλοτε σύμβολα μεγαλοπρέπειας μετατράπηκαν τελικά σε μνημεία σπατάλης και κακοδιαχείρισης.

Δυστυχώς, η προχειρότητα δεν μας επέτρεψε να κάνουμε χρήση της εμπειρίας άλλων χωρών που φιλοξένησαν πριν από εμάς τους Ολυμπιακούς αγώνες, προτού να προχωρήσουμε στην δημιουργία των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Στο Σύδνεϋ, για παράδειγμα που φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000, το συνολικό κόστος των οποίων έφτασε τα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, η μεγάλη πλειοψηφία των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων έγιναν παραγωγικό κεφάλαιο για τους πολίτες και χρησιμοποιούνται έως και σήμερα. Ταυτόχρονα, δημιουργήθηκαν παράλληλες υποδομές, όπως είναι το μετρό , οι σιδηρόδρομοι και πολλά βοηθητικά οδικά δίκτυα, συμβάλλοντας έτσι στη γενικότερη ανάπτυξη της χώρας.

Στο Λονδίνο αργότερα, είχαν φροντίσει να κατασκευάσουν τα κλειστά αθλητικά κέντρα με ανακυκλώσιμα υλικά, ώστε μετά το πέρας των αγώνων τα αποσυναρμολόγησαν και στη θέση τους δημιούργησαν πάρκα, χώρους πράσινου, παιδότοπους και εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας. Έτσι, τα έργα αυτά σχεδιάστηκαν ώστε να έχουν συνέχεια και χρησιμοποιούνται κανονικά και σήμερα.

Δεν ζημιώθηκαν όμως όλοι από την «επιχείρηση Αθήνα 2004». Από τα 30 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ, που όπως αποτιμάται ότι μας κόστισαν τελικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, υπερβαίνοντας μάλιστα κατά 600% τους στόχους του αρχικού προϋπολογισμού, κάποιοι ολίγοι και «εκλεκτοί» ενίσχυσαν τις θέσεις τους στο χρηματιστήριο του πλούτου, αρπάζοντας την ευκαιρία που τους δόθηκε! Το σίγουρο όμως είναι ότι, ανάμεσα σε αυτούς τους «εκλεκτούς» δεν συγκαταλέγεται και ο Ελληνικός Αθλητισμός που εξακολουθεί δυστυχώς και μέχρι σήμερα να παρακμάζει και να έχει εγκαταλειφθεί από όλους στην τύχη του!

Μερικά στοιχεία με αξιόπιστους και αδιάψευστους «μάρτυρες» τους αριθμούς, αποδίδουν γλαφυρά το «Ολυμπιακό Πνεύμα» του 2004.

Το «ξέφρενο πάρτι» όπως πολλοί το χαρακτήρισαν, περιελάμβανε, προκλητικές αμοιβές ημέτερων εμπλεκόμενων στελεχών, χιλιάδες δεξιώσεις ματαιόδοξων υπάρξεων, εκκεντρικά μυστικά ταξίδια σε ξεχασμένους παραδείσους, «περίεργες» απ' ευθείας αναθέσεις χωρίς διαγωνισμούς και το αποτέλεσμα όλων αυτών, η ανεξέλεγκτη κατασπατάληση δισεκατομμυρίων ευρώ από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου.

Μόνο η δημιουργία της ιστοσελίδας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 κόστισε 11,5 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η παραγωγή των τελετών έναρξης και λήξης των «Αγώνων» από την εταιρία Jack Morton W . L . κατέγραψε κόστος, περίπου 64 εκατομμυρίων ευρώ!

Όλα τα παραπάνω, φαντάζουν στην εποχή της Ελλάδας των μνημονίων, της επιτήρησης και της χρεοκοπίας, κινέζικα ανέκδοτα, αλλά που όμως δυστυχώς, κάποιοι γελούν ακόμα μαζί μας με αυτά!

Κάνοντας σήμερα έναν απλό απολογισμό, μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία, αναρωτιέμαι, κατά πόσο μπορεί σήμερα να αισθάνεται υπερήφανος ένας Έλληνας, για την ανάληψη και την διεκπεραίωση της Ολυμπιάδας του 2004, έτσι όπως αυτή έγινε και αν η συγκεκριμένη εθνική μας πρωτοβουλία, αποτέλεσε τελικά ιστορικό σταθμό για τον αθλητισμό και τον πολιτισμό μας ή αν αντίθετα, επισφράγισε άλλο ένα ισχυρό γραμμάτιο χρέωσης, για την Ελλάδα του μέλλοντος μας..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Πόλεμος, ο βίαιος διδάσκαλος...

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 02-08-2014

Πλημυρίζουν καθημερινά οι οθόνες μας με το αίμα των χιλιάδων αμάχων θυμάτων, ενός πολέμου που δεν έχει τελειωμό! Η τεχνολογία μας επιτρέπει, χωρίς να κινδυνεύουμε άμεσα οι ίδιοι, να γινόμαστε μάρτυρες της φρίκης, της κτηνωδίας και της απόλυτης καταστροφής, στην πολύπαθη περιοχή της λωρίδας της Γάζας. Το παθιασμένο μίσος, ο τυφλός φανατισμός, η ανυπότακτη ματαιοδοξία και η απόλυτη παράνοια, συνεχίζουν να πυροδοτούν μια πολυετή σύρραξη με διαλείμματα, μεταξύ δυο γειτονικών λαών που οι Θεοί τους μάλλον τους έχουν εγκαταλείψει ή τους έχουν καταραστεί!

Από τη μια πλευρά το κράτος του Ισραήλ, με κίνητρο την ατέρμονη απληστία του και σύμμαχο την διεθνή επιρροή του, επιμένει να επιβάλει την κυριαρχία του στην περιοχή, σε κάθε αφορμή που του δίνεται και από την άλλη μεριά, η Ισλαμική οργάνωση Χαμάς, με την απουσία μάλιστα εξωτερικής νομιμοποίησης, συνεπαρμένη από το τυφλό πάθος για εκδίκηση, συνεχίζει να εκθέτει στον θάνατο, κυρίως τον άμαχο πληθυσμό της Παλαιστίνης, αγνοώντας επιτακτικά το μέγεθος της ασύμμετρης απειλής!

Την ίδια στιγμή, οι διεθνείς οργανισμοί που οικειοποιούνται τον ανθρωπιστικό ρόλο του διαμεσολαβητή, αναλογιζόμενοι προφανώς την διεθνή επιρροή του Εβραϊκού λόμπι, παρακολουθούν αμήχανοι, ως «αθώες περιστερές της Ειρήνης» το έγκλημα που συντελείται και περιορίζονται στο να εκδίδουν φλύαρες τυπικές δηλώσεις και ψηφίσματα καταδίκης των εχθροπραξιών, καθιστώντας έτσι, για ακόμα μία φορά, ουσιαστικά ανίκανη να επιβληθεί του ρόλου της, την περίφημη διεθνή διπλωματία!

Όταν ο Θουκυδίδης χαρακτήριζε τον πόλεμο ως «βίαιο διδάσκαλο», εμμέσως πλην σαφώς εννοούσε ότι και ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας κακός μαθητής! Το κληροδότημα του Θουκυδίδη προς την ανθρωπότητα , δυστυχώς επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο μάλιστα τρόπο, κάθε φορά που οι άνθρωποι επιλέγουν δια της βίας να λύνουν τις διαφορές τους!

Στον Προμηθέα Δεσμώτη, οι προσωποποιημένες δυνάμεις Βία και Κράτος, βοηθούν τον Ήφαιστο να αλυσοδέσει στους βράχους τον ανυπάκουο Τιτάνα. Στην εποχή μας, αν και οι δυο αυτές προσωποποιημένες έννοιες δεν έχουν ακριβώς την ίδια με τότε σημασία, εν τούτοις ο συσχετισμός παραμένει αναλλοίωτος!

Η βία εμφανίζεται άλλοτε ως σωματική δύναμη και ισχύς, άλλοτε ως πολεμική και επεκτατική δραστηριότητα και πολιτική επιθετικότητα, άλλοτε ως υβριστική και λεκτική συμπεριφορά αλλά και ως πρόκληση εκδήλωση επιζήμιων για τον άνθρωπο συναισθημάτων. Η βία γενικά, έχει καταγραφεί από την ίδια την ιστορία, ως επιθετική δύναμη καταστροφής, όπου και όταν αυτή επιβλήθηκε!

Ως κάτοικος ετούτου του πλανήτη, αισθάνομαι ντροπή, αγανάκτηση και αηδία όταν βλέπω μικρά παιδάκια να κείτονται νεκρά στο χώμα, στο οποίο λίγο πριν χάραζαν ανυποψίαστα τα όρια του παιχνιδιού τους!

Αναρωτιέμαι, πόσες εικόνες νεκρών παιδιών θα πρέπει να δούμε ακόμα να «παρελαύνουν» μέσα από τα δελτία ειδήσεων και τα social media για να αφυπνίσουμε επιτέλους τη την «ναρκωμένη» ανθρωπιά μας;

Ποιος είναι εκείνος ο πολιτισμένος άνθρωπος, που μπορεί να δώσει μια πειστική εξήγηση για όλα όσα συμβαίνουν, στα παιδιά με τα ακρωτηριασμένα σώματα, με τα φοβισμένα τους αθώα βλέμματα, αλλά κυρίως με τις βαθιά λαβωμένες ψυχές τους;

Δεν μπορώ να αισθάνομαι υπερήφανος για τον ανθρώπινο πολιτισμό μας, έως ότου παρατηρούμε τέτοιου είδους εικόνες φρίκης και αποτροπιασμού!

Ο θάνατος ενός παιδιού, για οποιοδήποτε λόγο συνιστά προσβολή και όνειδος για την ανθρώπινη λογική , τον πολιτισμό και την ιστορία!

Όταν τα δικά μας παιδιά «μαθαίνουν» τον πόλεμο μέσα από τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες των Video Games , την ίδια στιγμή κάποια άλλα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, βιώνουν την βαρβαρότητα του πολέμου στην καθημερινότητα τους, σε όλο της το μεγαλείο και αυτό είναι άδικο και απάνθρωπο συνάμα!

Όσο για το πόσο αισιόδοξοι μπορεί να είμαστε για τον τερματισμό του πολέμου, τόσο όσο μας επιτρέπουν τα λόγια του Πλάτωνα, σύμφωνα με τα οποία, «το τέλος ενός πολέμου το έχουν δει μόνο οι νεκροί του!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Φοβού τους...«κροκόδειλους»

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 17-07-2014

«Άρωμα» από τις όχθες του ποταμού Νείλου, έστω και σε μικρή δόση, «μύρισε» στον τόπο μας το τελευταίο διάστημα, μετά την εμφάνιση του διάσημου πια κροκόδειλου στη λίμνη του Φράγματος των Ποταμών στο Ρέθυμνο. Πρόκειται για τον πρώτο κροκόδειλο στην Ευρώπη που ζει σε μη ελεγχόμενο περιβάλλον, προκαλώντας το έντονο ενδιαφέρον ειδικών και μη.

Τα συναισθήματα που δημιουργεί η εικόνα του επιβλητικού ερπετού είναι ανάμεικτα, με τον φόβο και τον θαυμασμό να κυριαρχούν και την περιέργεια να περισσεύει!
Λίγο η ανάγκη του κόσμου να απομακρυνθεί, έστω και προσωρινά, από τα προβλήματα του, λίγο η συνήθεια της ενημέρωσης να υπερβάλει για να προκαλεί το ενδιαφέρον, κατάφεραν να αναδείξουν τον «Σήφη», ως τον πρωταγωνιστή των δελτίων ειδήσεων της βαρετής μας καθημερινότητας!

Μέχρι τώρα οι περισσότεροι από εμάς νοιώθαμε σοκ και δέος αντικρίζοντας το ερπετό με τα τρομερά σαγόνια, μέσα από τα ντοκιμαντέρ του Animal Planet και του National Geographic . Τώρα όμως το «εξωτικό θεριό» είναι δίπλα μας και η παρουσία του και μόνο δείχνει να υπονομεύει και να απειλεί τον «εύθραυστο» ανθρώπινο πολιτισμό μας!

Οι επιστήμονες επινοούν παγίδες με σκοπό την αιχμαλωσία και την απομάκρυνση του.
Οι πολιτικοί γράφουν μαντινάδες για χάρη του, κλέβοντας έστω και λίγη από την επιρροή του, δράττοντας την ευκαιρία για ανέξοδη προβολή! Οι μόνοι που δεν δείχνουν να θέλουν να εκμεταλλευτούν τον κροκόδειλο ακόμα, είναι οι ίδιοι οι Ρεθυμνιώτες, κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Φράγματος των Ποταμών, που δεν επιμένουν στην παραμονή της θεόσταλτης «φυσικής ατραξιόν», αναδεικνύοντας έτσι την περιοχή τους, ως πολλά υποσχόμενο μελλοντικό τουριστικό προορισμό.

Όταν ο «Σήφης» αναδύθηκε στα νερά των ποταμών, μαζί του ήρθαν στην επιφάνεια και κάποιες «βαριές» αλήθειες, που συνήθως, λόγω βαρύτητας, παραμένουν στον πάτο!
Ο «Σήφης» είναι άλλο ένα θύμα της ανθρώπινης εγκατάλειψης, ένα απότοκο μιας λανθάνουσας «φιλοζωίας» με ματαιόδοξα κίνητρα, ένα ακόμα προϊόν του αγχολυτικού Pet shopping και της ανευθυνότητας των οπαδών του.

Νομίζω ότι εσύ, ο απλός παρατηρητής, δεν έχεις κάποιο ιδιαίτερο λόγο, όσο και να προσπαθούν κάποιοι να σε πείσουν για το αντίθετο, να φοβάσαι τον «Σήφη» και να τον θεωρείς τόσο επικίνδυνο για τον άνθρωπο.

Αντίθετα, σου συνιστώ να φοβάσαι και να θεωρείς πολύ επικίνδυνους, εκείνους τους… «κροκόδειλους» που κυκλοφορούν συνήθως με γραβάτες, σε γραφειοκρατικούς και όχι σε φυσικούς βάλτους, εκείνους που με μια υπογραφή και μόνο, μπορούν να εξολοθρεύσουν έναν ολόκληρο πληθυσμό, έναν ολόκληρο λαό, αν χρειαστεί!

Δεν έχουν τρομερά σαγόνια, δεν είναι δυόμισι μέτρα, αλλά είναι μονίμως πεινασμένοι για πλούτο και διαθέτουν τεράστια αποθέματα απληστίας και ματαιοδοξίας. Μπορεί να μην απειλήσουν άμεσα την σωματική σου ακεραιότητα, μπορεί να μη σου κόψουν το χέρι ή κάποιο πόδι, αλλά θα σου κόψουν σίγουρα τον μισθό, αν είσαι εργαζόμενος, την σύνταξη αν είσαι συνταξιούχος, τα φάρμακα αν είσαι άρρωστος, τα όνειρα αν είσαι νέος!

Τα ονόματα τους (Πολ, Άγκελα, Κριστίν, Βόλφανγκ, Ματίας, Κλάους κ.λ.π.) παραπέμπουν συνειρμικά περισσότερο σε τυφώνα, παρά σε γραφικό παραδοσιακό Κρητικό βιοπαλαιστή!
Τα τελευταία χρόνια, δείχνουν να προτιμούν τα «εύκρατα» μεσογειακά κλίματα και κάνουν την εμφάνιση τους σε ακριβά ξενοδοχεία της «ζούγκλας» των Αθηνών!

Όμως κανένας επιστήμονας δεν τους στήνει παγίδες, κανένα τηλεοπτικό κανάλι δεν προειδοποιεί για την επικινδυνότητα τους, κανένας πολιτικός δεν τολμά να τους ειρωνευθεί ή να αστειευθεί με μαντινάδες, κανένας ειδήμονας δεν επιδιώκει την απομάκρυνση τους, κανένας από εμάς δεν δείχνει να πανικοβάλλεται στην παρουσία τους!
Βλέπεις, το παραμύθι με τον «κακό λύκο» με τα σουβλερά δόντια, έχει «γαλουχήσει» βαθιά το DNA μας!

Για την ιστορία τώρα, μπορεί ο «Σήφης» να είναι μουσαφίρης στον τόπο μας, αλλά η ονομασία του κροκόδειλου είναι Ελληνικής προέλευσης. Η λέξη «Κροκόδειλος» αποτελεί εσφαλμένη γραφή της Ελληνιστικής περιόδου. Η σωστή ονομασία είναι «Κροκόδιλος» και προέρχεται από τις λέξεις, Κρόκη(=Χάλικας) και Δρίλος (=Σκώληκας) που στα αρχαία Ελληνικά είναι η σαύρα. Ο Ηρόδοτος είναι αυτός που έδωσε το όνομα στη μέχρι τότε, μεγαλόσωμη σαύρα του ποταμού Νείλου. Το πλήρες όνομα κατά τον Ηρόδοτο είναι: «Κροκόδιλος ο ποτάμιος, η σαύρα θερμαινόμενη στον ήλιο, πάνω σε λείους λίθους(Κρόκες)».

Προσωπικά, ελπίζω και εύχομαι, ο «Σήφης» να παραμείνει στο φυσικό περιβάλλον που τον φιλοξενεί και που δείχνει να έχει εγκλιματιστεί, αφού βέβαια παρθούν τα απαραίτητα μέτρα και η παρουσία του να προβληματίσει όλους εμάς, πολίτες και νομοθέτες, ώστε να αναθεωρήσουμε την στάση μας απέναντι στο εμπόριο των ζώων συντροφιάς!

Παραφράζοντας ένα στοίχο από γνωστό δημοφιλές άσμα, «προειδοποιώ» και ενημερώνω κάθε περίεργο, ανυποψίαστο «μπανιστιρτζή κροκοδειλάκια»:

«Μη νοιώθεις πως την γλύτωσες και μην κοιτάς αθώα, μπορεί ο «Σήφης» να μη ‘ρθει, μα θα ‘ρθουν άλλα… ζώα..!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Τράπεζα... θυμάτων

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 08-07-2014

Ο όρος «Τράπεζα», τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, δημιουργεί στο υποσυνείδητο του καταχρεωμένου νεοέλληνα, συναισθήματα φόβου, ανασφάλειας και αβεβαιότητας, αντί της αίσθησης της εμπιστοσύνης και της καλής πίστης, όπως θα άρμοζε στην έννοια που αντιπροσωπεύει!
Χρησιμοποιώντας τον ίδιο τεχνικό όρο το υπουργείο της Παιδείας, συνεπαρμένο ίσως από το άγχος και την αγωνία του να δια-συνδέσει όσο γίνεται γρηγορότερα την δημόσια εκπαίδευση με την ελεύθερη αγορά, εισήγαγε τον νέο θεσμό της «Τράπεζας θεμάτων» για την Α τάξη του Λυκείου, ενισχύοντας έτσι ακόμα περισσότερο τα παραπάνω συναισθήματα.

Σύμφωνα πάντα με τους εμπνευστές του θεσμού, πρόκειται για μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων, με θέματα εξετάσεων σε όλα τα βασικά μαθήματα για τις δυο πρώτες τάξεις του Λυκείου, με σκοπό την αντικειμενικότερη αξιολόγηση των επιδόσεων των μαθητών του Λυκείου, σε πανελλαδικό μάλιστα επίπεδο. Για την φετινή σχολική χρονιά η εφαρμογή του θεσμού αφορούσε μόνο την Α τάξη και από του χρόνου και την Β τάξη.

Μέχρι στιγμής δεν διαπιστώνουμε κάτι παράλογο ή μεμπτό, όσον αφορά την ιδέα αλλά και την φιλοσοφία του θεσμού αυτού. Όταν όμως εστιάσουμε την προσοχή μας στην προχειρότητα με την οποία εφαρμόστηκε η συγκεκριμένη εκπαιδευτική διαδικασία, θα κατανοήσουμε και τους λόγους για τους οποίους αναστατώθηκε για ακόμα μία φορά ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία, με θύματα τους μαθητές και τους γονείς τους και με εξιλαστήρια θύματα τους εκπαιδευτικούς! Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο υπουργείο νομοθετεί και εφαρμόζει τις πολιτικές του «στο πόδι», αποδεικνύοντας και πάλι ότι, όχι μόνο δεν διαθέτει πραγματικό όραμα για την Παιδεία αυτού του τόπου, αλλά ούτε καν σχέδια για την επόμενη μέρα! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς που μόλις ολοκληρώθηκε, ο προηγούμενος εξωκοινοβουλευτικός (ουσιαστικά) υπουργός της Παιδείας μας, συνεπής στην πάγια αγαπημένη τακτική του να περιφρονεί επιδεικτικά και να απαξιώνει διαρκώς την εκπαιδευτική κοινότητα, ανακοίνωνε την απόφαση του να εφαρμοστεί «πάση θυσία» ο θεσμός της «Τράπεζας θεμάτων» για την Α Λυκείου και «διέταζε» τους εκπαιδευτικούς δια της «δημοκρατικής» μεθόδου του «εντέλλεσθε» να φροντίσουν για την πραγματοποίηση της φιλοδοξίας του! Κανένας όμως δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο και πρώτος από όλους, όπως οικτρά αποδείχθηκε, το ίδιο το υπουργείο!

Τα γνωστά προβλήματα, που αποτελούν πλέον δομικά στοιχεία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, μετατρέπουν την φιλοδοξία σε ματαιοδοξία και ενίοτε σε τυχοδιωκτισμό! Μέχρι τα μέσα του σχολικού έτους, καθηγητές βασικών μαθημάτων δεν είχαν τοποθετηθεί σε πάρα πολλά σχολεία σε όλη τη χώρα. Οι περικοπές του προϋπολογισμού ξεκινούσαν πάντα από τους δασκάλους της δημόσιας εκπαίδευσης, «κλείνοντας το μάτι» ταυτόχρονα στους «εργολάβους» της ιδιωτικής κατάρτισης.

Η αναστάτωση και η αβεβαιότητα που δημιούργησε η προαναγγελθείσα εφαρμογή του θεσμού της «τράπεζας θεμάτων», οδήγησε τα παιδιά στα φροντιστήρια και τους γονείς τους σε απόγνωση!

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς και μια ανάσα πριν από την έναρξη των τελικών εξετάσεων, αφού διέρρευσε η φήμη ότι την περίφημη «Τράπεζα» την τροφοδοτούσε με θέματα κάποιο μεγάλο ιδιωτικό φροντιστήριο της Αθήνας και τότε ίσως, για την διασκέδαση των εντυπώσεων, το υπουργείο έσπευσε(βραδέως) και ζήτησε την συνδρομή των δημόσιων εκπαιδευτικών λειτουργών, για την τροφοδότηση των θεμάτων της τράπεζας.

Λίγες μόλις ημέρες πριν από την έναρξη των εξετάσεων αποφασίζουν οι υπεύθυνοι του υπουργείου να «ανοίξουν» την «τράπεζα», ώστε να έχουν πρόσβαση στα θέματα όσοι από τους μαθητές διαθέτουν internet . Η συγκεκριμένη κίνηση πυροδοτεί και πάλι την αθρόα προσέλευση των μαθητών της Α Λυκείου στα φροντιστήρια, προκειμένου να βρουν και να λύσουν τα εκατοντάδες θέματα τα οποία διαθέτει η «τράπεζα» για κάθε μάθημα και τα οποία όμως λόγω της μεγάλης προχειρότητας στην επιλογή τους, δεν είναι καν ισοδύναμα μεταξύ τους, ώστε να διασφαλίζεται η ισονομία των εξετάσεων .

Επίσης, το καθένα σχολείο μπορεί να προγραμματίσει την ημερομηνία διεξαγωγής της εξέτασης για κάθε μάθημα κατά το δοκούν και να ενημερώσει για αυτήν το υπουργείο, ώστε να έχει την δυνατότητα στη συνέχεια να κληρώσει από την «Τράπεζα» τα μισά θέματα της εξέτασης κατά την ημερομηνία αυτή.

Η προχειρότητα όμως δίνει χώρο στην εκμετάλλευση και καθ' επέκταση στην απάτη!
Εκ των υστέρων και σύμφωνα πάντα με συγκεκριμένη καταγγελία της ΟΙΕΛΕ(Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας), μεγάλο και επώνυμο ιδιωτικό σχολείο της πρωτεύουσας, χωρίς να διασφαλίζεται ότι είναι και το μοναδικό, δηλώνοντας πλαστό πρόγραμμα εξετάσεων προς το υπουργείο, κατάφερε και έπαιρνε τα θέματα των εξετάσεων της «Τράπεζας» σε χρόνο προγενέστερο από την ημερομηνία διεξαγωγής τους, με αποτέλεσμα να ενημερώνονται οι «εκλεκτοί» μαθητές του για αυτά και στη συνέχεια να αριστεύουν στις εξετάσεις, εξυμνώντας έτσι και τα πλεονεκτήματα μιας «ιδιαίτερης» ιδιωτικής παιδείας!

Τα αποτελέσματα όμως των εξετάσεων στα πολύπαθα δημόσια σχολεία, αποδομούν από μόνα τους, τόσο τους (αδιευκρίνιστους) στόχους αλλά και εκείνη ακόμα την ιδέα της εφαρμογής κατ' αυτόν τον τρόπο, της «Τράπεζας θεμάτων»!

Σχεδόν οι μισοί μαθητές της Α Λυκείου σε όλη την Ελλάδα, μένουν μετεξεταστέοι σε βασικά μαθήματα και με τον κηδεμόνα τους να βάζει και πάλι βαθιά το χέρι στην τσέπη, για την θερινή φροντιστηριακή υποστήριξη των παιδιών του, ώστε να μην χάσουν την τάξη.

Ο νέος υπουργός Παιδείας, αφού πρώτα δήλωσε σε όλους τους τόνους ένθερμος υποστηρικτής του θεσμού της «Τράπεζας θεμάτων», αναγνώρισε το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε και άρχισε να «παίζει» με τις παραμέτρους του συστήματος βαθμολόγησης των επιδόσεων, ώστε να μειωθεί ο αριθμός των μετεξεταστέων. Οι μαθητές όμως που παραπέμπονται, δεν γνωρίζουν τελικά αν θα «σωθούν» από τις δοκιμές του νέου υπουργού, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία τους και τα σχολεία τους έχουν κλείσει.

Για ακόμα μια φορά η Ελλάδα «μεγαλουργεί» και όλοι εμείς, στο ίδιο έργο θεατές, υποκλινόμαστε και πάλι στο… «μεγαλείο» της…!

Όσο η Παιδεία του λαού μας το επιτρέπει, όσο η δημόσια εκπαίδευση ιεραρχείται τελευταία στις προτεραιότητες της πολιτείας, όσο όλοι εμείς, επιτρέπουμε να μετατρέπονται τα σχολεία μας σε «φαστφουντάδικα» πρόχειρης, γρήγορης, αλλά κυρίως άχρηστης πνευματικής κατανάλωσης , η επικαιρότητα, δυστυχώς, θα συνεχίσει να καταγράφει και να αναδεικνύει τις αποτυχίες και όχι τις επιτυχίες της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Καλές διακοπές ..!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Περιμένοντας την... ανάπτυξη!
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 24-06-2014

Τελικά θα έρθει η περιβόητη ανάπτυξη σε αυτό τον τόπο; Να ξέρουμε να την περιμένουμε δηλαδή ή να προχωρήσουμε χωρίς αυτήν! Η σωστή απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι το «εξαρτάται», σύμφωνα με τον Γκαίτε!

Εξαρτάται πρώτα απ' όλα, τι εννοεί ο καθένας από εμάς, όταν αναφέρεται στον όρο «ανάπτυξη». Ο άνεργος, για παράδειγμα, θεωρεί την ανάπτυξη ως την προϋπόθεση για να εργασθεί. Ο επιχειρηματίας ως την δυνατότητα να προχωρήσει η επιχείρηση του. Ο μισθωτός ως την κατάσταση εκείνη που θα του εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ο συνταξιούχος ως την δικαίωση των κόπων μιας ολόκληρης ζωής. Ο πολιτικός ως την λέξη «καραμέλα» που αρέσκεται να «γλύφει», αποποιούμενος των ευθυνών του και να βαυκαλίζεται προαναγγέλλοντας μεγαλοπρεπώς τον ερχομό της..!

Δεν χρειάζεται όμως να έχει κανείς ιδιαίτερες γνώσεις οικονομικής θεωρίας για να κατανοήσει ότι, η ανάπτυξη μιας οικονομίας βασίζεται σε δυο βασικούς παράγοντες. Στην δυναμική της αποταμίευσης και στον βαθμό παραγωγικότητας του κεφαλαίου της οικονομίας αυτής.

Έτσι, μέσω της οικονομικής ανάπτυξης αντιμετωπίζεται το δημοσιονομικό έλλειμμα της οικονομίας και η αύξηση της τάσης προς αποταμίευση ενισχύει την παρουσία των επενδύσεων και κατ' επέκταση τον πολλαπλασιασμό του εισοδήματος. Με την βελτίωση της παραγωγικότητας του κεφαλαίου επιτυγχάνεται η βελτίωση της απόδοσης και αυτό έχει ως συνέπεια την αύξηση και πάλι του εισοδήματος της οικονομίας.

Στην Ελλάδα του σήμερα όμως, τα πράγματα δυστυχώς είναι πολύ διαφορετικά! Με το ενάμισι και πλέον εκατομμύρια ανέργους , με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη, με τους καταχρεωμένους μισθωτούς να φυτοζωούν, με τους συνταξιούχους να αδυνατούν να πληρώσουν τα πανάκριβα φάρμακα τους, δεν νομίζω ότι το όλο «σκηνικό» θυμίζει χώρα που αναμένει την ανάπτυξη, αλλά μια καταχρεωμένη χώρα που βυθίζεται σε ολοένα και βαθύτερη ύφεση!

Τόσο τα νοικοκυριά όσο και οι επιχειρήσεις όχι μόνο αδυνατούν να αποταμιεύσουν πλεονάσματα, αλλά αντίθετα πασχίζουν να καλύπτουν όπως- όπως τα διαρκώς αυξανόμενα ελλείμματα. Χωρίς την ύπαρξη δανεισμού όμως, είναι αδύνατον να δημιουργηθούν νέες επενδύσεις από την Ελληνική οικονομία.

Στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας μας, που αποτελεί και το κυρίαρχο μέρος της παραγωγικής μας δραστηριότητας, δεν έχει επιδείξει η πολιτεία το ανάλογο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη του. Οι περισσότερες επενδύσεις στηρίζονται σε επιδοτούμενα προγράμματα, η χρηματοδότηση των οποίων αποτελεί και τον αυτοσκοπό των επενδύσεων, με αποτέλεσμα να μην αποδίδουν, σπαταλώντας ταυτόχρονα πολύτιμους πόρους.

Για παράδειγμα, βλέπουμε τα αγροτικά μας προϊόντα, άριστης ποιότητας να μένουν στα αζήτητα ακόμα και στην εγχώρια αγορά και την ίδια στιγμή να κατακλύζονται τα ράφια των σούπερ μάρκετ με αμφίβολης ποιότητας αντίστοιχων ξένων προϊόντων και μάλιστα πανάκριβων. Έτσι και οι εξαγωγές μας, αντί να δημιουργούν εμπορικό πλεόνασμα και να αποτελούν ισχυρό παράγοντα ανάπτυξης, πλήττονται και συρρικνώνονται διαρκώς.

Ακόμα όμως και στην «βαριά μας βιομηχανία», όπως χαρακτηρίζουν κάποιοι τον Ελληνικό τουρισμό, έχουν δοθεί επενδυτικά κίνητρα, επιλεκτικά μόνο σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, αφήνοντας στη μοίρα τους τις μικρές τουριστικές επιχειρήσεις να τα βγάλουν πέρα, με ανασφάλιστους αλλοδαπούς εργαζόμενους και με μειωμένου κόστους προϊόντα και υπηρεσίες.

Σε τούτη τη χώρα, ακόμα και ετούτη την ώρα, οι μόνοι αισιόδοξοι πολίτες της αποδεικνύονται για ακόμα μια φορά οι πολιτικοί της! Όχι μόνο βλέπουν την ανάπτυξη να καταφθάνει, αλλά οικειοποιούνται κατά το δοκούν την έλευση της! Αφού πρώτα της αποδίδουν διάφορα ελκυστικά χρώματα(Πράσινη ανάπτυξη, Γαλάζια ανάπτυξη κ.λ.π.) προσπαθούν να μας δελεάσουν μέσα από την γκρίζα και ανούσια πολιτική τους.

Κινέζοι πάνε κι έρχονται..! Άραβες σουλατσάρουν και βολιδοσκοπούν..! Γερμανοί ξανάρχονται για να αποκτήσουν με «πολιτισμένο» πλέον τρόπο ότι δεν πρόλαβαν να αρπάξουν στην κατοχή! Όλοι αυτοί, που εμένα μου θυμίζουν όρνεα πάνω από το «κουφάρι» της λεηλατημένης ταλαίπωρης χώρας, είναι οι νέοι ξένοι επενδυτές που θα οδηγήσουν τη χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά και οι εγχώριοι οικοδεσπότες της «καρπαζιάς» τους στρώνουν τώρα κόκκινα χαλιά…! Την ίδια στιγμή βέβαια, βλέπουμε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως είναι η «Βιοχάλκο», η « Coca Cola », η «Φάγε» κ.λ.π. όχι μόνο να μην επιθυμούν να επενδύσουν στην οικονομία μας, αλλά να εγκαταλείπουν μάλιστα το Ελληνικό έδαφος, αφήνοντας χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία.

Οι νέοι Κινέζοι επενδυτές επιθυμούν να επενδύσουν στην Ελλάδα όχι τόσο γιατί εμπιστεύονται την δυναμική της οικονομίας μας, αλλά γιατί απλά προσδοκούν στο δικό τους κέρδος! Κρίνουν ότι η γεωγραφική θέση της Ελλάδας μπορεί να τους αποφέρει κέρδος και επιχειρούν να το προσδιορίσουν, υπογράφοντας μνημόνια συνεργασίας αξιοποίησης λιμανιών και αεροδρομίων του τόπου. Οι υπόλοιποι επίδοξοι νέοι ξένοι επενδυτές που «σκάνε μύτη» σιγά-σιγά, προφανώς δεν εμπνεύστηκαν από το όψιμα προβεβλημένο success story της οικονομίας μας, αλλά από την «μυρουδιά» του χρήματος που αναδύεται μέσα από τις διαπιστωμένες ποια ενεργειακές μας πηγές, αλλά και πάνω από τις υποτιμημένες τουριστικές μας ακίνητες αξίες, που βγάζει «στο σφυρί» το ΤΑΙΠΕΔ.

Οι μερικές εκατοντάδες θέσεις εργασίας που πιθανόν να δημιουργηθούν στο μέλλον από τέτοιου είδους υστερόβουλες επενδυτικές πρωτοβουλίες, συνοδευόμενες φυσικά και με τις αντίστοιχες παρακμιακές εργασιακές σχέσεις τύπου μεσαίωνα(βλέπε COSCO )που θα απαιτούν να επιβάλουν, ούτε μπορούν να αντισταθμίσουν την ζημία του ξεπουλήματος μέρους του εθνικού μας πλούτου, αλλά ούτε και είναι σε θέση να προκαλέσουν από μόνες τους οικονομική ανάπτυξη.

Θα πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι, η οικονομική ανάπτυξη δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη και την κοινωνική ευημερία! Όταν τα οφέλη της ανάπτυξης κατανέμονται ανισομερώς σε έναν πληθυσμό, επόμενο είναι να ευημερούν μονάχα οι «εκλεκτοί» του πληθυσμού και οι υπόλοιποι απλά να ονειρεύονται και να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον, περιμένοντας την … ανάπτυξη..!

Όσο συνεχίζουν να υπάρχουν, να αναπτύσσονται και να διαχειρίζονται τις τύχες μας, λαμόγια, κομματόσκυλα και διεφθαρμένοι κρατικοί υπάλληλοι, την ανάπτυξη στην Ελλάδα, δυστυχώς, θα την συναντάμε μόνο μέσα από τα σκάνδαλα, όσα βέβαια από αυτά θα αποκαλύπτονται!

Η «ανάπτυξη» στα κινέζικα είναι « Fa yu » (Φα Γιου). Δεν ξέρω αν αυτό συμβολίζει κάτι ή αν αποτελεί κακό οιωνό για το μέλλον των Κινέζικων επενδύσεων στη χώρα μας, αλλά εμένα η λέξη με παραπέμπει συνειρμικά και αυθόρμητα, στην έκφραση γνωστής βρισιάς, σε κάποια άλλη δημοφιλή ξένη γλώσσα!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Η Ευρώπη των λαών ή των Καννών;

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 21-05-2014

«Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη!» λέει μια λαϊκή ρήση.
Τα τελευταία ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας για τα πεπραγμένα της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής ένωσης στις Κάννες, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας, δημιουργούν πολλά ερωτηματικά για τον οποιοδήποτε σκεπτόμενο ευρωπαίο πολίτη!

Οι εμπνευστές της ιδέας για την δημιουργία της ενωμένης Ευρώπης, την Ευρώπη της δημοκρατίας, την Ευρώπη της αλληλεγγύης, την Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης για τα μέλη της, δεν θα ένοιωθαν και πολύ περήφανοι σήμερα, παρακολουθώντας την εξέλιξη, για να μην πω την κατάντια, του πνευματικού τους οικοδομήματος!
Το όραμα τους εκφυλίστηκε δυστυχώς σε μια σύγχρονη Βαβέλ, στην οποία μιλάνε πολλές γλώσσες, αλλά ακούγονται μόνο τα Γερμανικά και οι λέξεις «Σεβασμός», «Ισονομία», «Συνεννόηση» και «Αλληλεγγύη» αποτελούν τοπικούς ιδιωματισμούς των οικονομικά αδύναμων κρατών, κατά το σύγχρονο Γερμανικό λεξικό! Αντί αυτών όμως, στις πρώτες σελίδες του λεξικού της «επίσημης» πλέον «Ευρωπαϊκής γλώσσας» δεσπόζουν οι λέξεις, που ηχούν μάλιστα σαν απειλές, όπως, «Πειθαρχία», «Στέρηση», «Θυσία», «Λιτότητα», «Αποβολή», «Τιμωρία» και «Υποταγή»! Τελευταία δε, πρόσθεσαν και την σύγχρονη συνώνυμη της λέξης «εκδίωξη» , με τον διεθνή όρο « Grexit »( Greek euro exit).

Η Ελληνική κρίση αποτέλεσε μια πολύ καλή αφορμή για να φανερώσει η Ευρωπαϊκή ηγεσία το πραγματικό της σύγχρονο πρόσωπο. Το προσωπείο της ευγένειας, της διπλωματίας και του υποτιθέμενου πολιτικού πολιτισμού έπεσε, αποκαλύπτοντας για ακόμα μια φορά το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας! Η Ευρώπη των λίγων και των ισχυρών, στέκεται απέναντι στην Ευρώπη των αδύναμων, δημιουργώντας έτσι, μια εικόνα διχασμού μεταξύ των μελών, της άλλοτε μονιασμένης Ευρωπαϊκής οικογένειας!

Ο Γαλλογερμανικός άξονας, σχεδιάζει, επιβάλει και υλοποιεί προγράμματα και πολιτικές, με γνώμονα και μόνο την αύξηση των κερδών των αυτοκινητοβιομηχανιών τους! Δημιουργούν πρώτα εστίες κρίσης σε αδύναμους «εταίρους» τους και στη συνέχεια, ενεργώντας πάντα παρασκηνιακά, επεξεργάζονται σχέδια υποτιθέμενης διάσωσης Α, Β, Γ και Ζ, κινώντας τα νήματα όπως εκείνοι επιθυμούν και με χωρίς καμία αναστολή, επεμβαίνουν και ανατρέπουν εκλεγμένες δημοκρατικά κυβερνήσεις, τοποθετώντας στη θέση τους, έμπιστους δικούς τους τεχνοκράτες, εκπαιδευμένους να υλοποιούν τα ιδιοτελή σχέδια τους! Έτσι, νομιμοποιούνται στο όνομα της οικονομικής βοήθειας που παρέχουν, να επιβάλουν στους αδύναμους κρίκους της «οικογένειας» ολοένα και περισσότερα δυσβάσταχτα μέτρα λιτότητας με σκοπό την εξαθλίωση και την υποταγή! Για να μπορούν μάλιστα να παρουσιάζονται ως οι νόμιμοι εκπρόσωποι της ένωσης, έχουν δημιουργήσει και τις απαραίτητες «λυκοσυμμαχίες» που εγγυώνται την επιτυχία του έργου τους!

Αναρωτιέμαι όμως, σε τι διαφέρει η παραπάνω ομάδα των «εκλεκτών» της Ευρωπαϊκής ένωσης από μια συμμορία νονών της νύχτας που επιδιώκει να επιβάλει δια της βίας και δια του σκότους την θέληση της; Κάπως έτσι φαντάζομαι πως λειτουργεί και η μαφία της Σικελίας, με τη διαφορά πως δεν εμφανίζεται εκείνη ως συνέταιρος με τα εκάστοτε θύματα της!

Η Ευρωπαϊκή ένωση με την μυωπική μονομερή στάση της, εκτός από το κύμα αμφισβήτησης που εγείρει στο εσωτερικό της, διακυβεύει παράλληλα και το κύρος της προς τον έξω κόσμο, αδυνατώντας ουσιαστικά να αρθρώσει πολιτικό λόγο και την δυνατότητα να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις. Η σημερινή Ευρώπη όχι μόνο δεν μπορεί να λειτουργήσει πυροσβεστικά σε μια κρίση, αλλά από μόνη της παράγει κρίση, ευνοώντας την άμβλυνση των ανισοτήτων και την επανεμφάνιση των νεοναζί στο νέο πολιτικό χάρτη που δημιουργείται. Έτσι και στην περίπτωση της Ουκρανίας, η Ευρωπαϊκή ένωση ουσιαστικά πυροδότησε την κρίση αντί να την αποσοβήσει, ως όφειλε!

Την Κυριακή ψηφίζουμε για την Ευρώπη. Για ποια όμως Ευρώπη άραγε; Για την Ευρώπη των Λαών ή για την Ευρώπη των Καννών; Όσο όμως η Ευρώπη, δια των πολιτικών της επιλογών και ενεργειών απομακρύνεται από τους λαούς της, τόσο θα αυξάνει και το ρεύμα του Ευρωσκεπτικισμού, αλλά και εκείνο του Ευροαρνητισμού, χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε τις συνέπειες για το μέλλον της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Η Ελλάδα από τη μεριά της, θα πρέπει να πάψει επιτέλους να εμφανίζεται ως «ο φτωχός συγγενής» της Ευρώπης, αναγνωρίζοντας πρώτα η ίδια τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και στη συνέχεια, αναδεικνύοντας τα και στους οικονομικούς της εταίρους!
Τώρα μάλιστα που η Ελλάδα έχει βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, ως το τιμωρημένο κακό παιδί της «συμμαχίας», θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι, στο μόνο που πραγματικά υστερεί η χώρα μας έναντι των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, είναι στους εμπνευσμένους, ικανούς και θαρραλέους πολιτικούς ηγέτες, που θα αναδείκνυαν τις αρετές του λαού με την πλουσιότερη ιστορία και παράδοση στη γηραιά ήπειρο! Ενάρετους και χαρισματικούς πολιτικούς, που θα πρωταγωνιστούσαν στην Ευρώπη των Λαών και όχι στην Ευρώπη των Καννών!
Αντί αυτών όμως, εξακολουθούμε να ανεχόμαστε για διαχειριστές του μέλλοντος μας, ανθρώπους ανίκανους, άβουλους, υποταγμένους, φοβισμένους και θλιβερούς, για να βγάλουν την Ελλάδα μπροστά! Οι φερόμενοι ως εγγυητές της σταθερότητας και εμπνευστές της σύγχρονης πολιτικής «διπλωματίας της καρπαζιάς», όχι μόνο δεν θα βγάλουν την χώρα μπροστά, αλλά θα την χώσουν ακόμα πιο βαθιά στο περιθώριο.

Αυτοί οι άνθρωποι, δίνουν ξανά την «παράσταση της νίκης» και δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και πάλι την ανοχή μας ως άλλοθι της πολιτικής τους μιζέριας και να διεκδικήσουν την στιγμιαία εμπιστοσύνη μας.

Εμείς , ως απλοί πολίτες, έχουμε τελικά ρόλο σε αυτή την παράσταση;

Κυριακή κοντή γιορτή!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

 

Η ψήφος και η σφαίρα

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 07-05-2014

Πριν λίγες μέρες αποχαιρέτησα έναν πρώην μαθητή μου, κάτοχο πλέον διδακτορικού διπλώματος, όταν έφευγε για δουλειά που βρήκε στην Ολλανδία.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είδα κι άλλους πολλούς, στην πλειοψηφία τους νέους ανθρώπους, οι περισσότεροι από αυτούς με λαμπρές σπουδές, να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, στην πιο παραγωγική τους ηλικία. Είναι αυτοί που αναμετρήθηκαν με το «θεριό» της ανεργίας, ηττήθηκαν, αλλά δεν υποτάχθηκαν! Είναι εκείνοι που δεν συμβιβάστηκαν με λιγότερα από όσα αξίζουν! Είναι αυτοί που αγνοήθηκαν από την εγχώρια μνημονιακή συμβιβασμένη πολιτεία και τους Ευρωπαίους εταίρους-ψευτοσυμμάχους της!
Είναι η νέα γενιά οικονομικών μεταναστών με αυξημένα προσόντα, της χρεοκοπημένης νεότερης Ελλάδας!

Στη χώρα όμως της εικονικής ανάπτυξης και του «πρωτογενούς πλεονάσματος», επικρατούν τώρα ρυθμοί προεκλογικής περιόδου, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα!
Στη χώρα της υπερβολής, της λήθης και του ωχαδερφισμού, αναβιώνουν ξανά παλιές συνήθειες και νοοτροπίες, που εγώ τουλάχιστον νόμιζα ότι τις είχαμε αφήσει πίσω μας!

Βλέπω πρώτα απ' όλα τους επιτηρητές των μνημονίων, τα νέα αφεντικά της χώρας, να καταβάλουν Ηράκλεια προσπάθεια προκειμένου να διατηρήσουν τους «αχυρανθρώπους τους» στις επάλξεις της απόλυτα ελεγχόμενης εξουσίας τους! Αυτό το γεγονός αποτελεί και την απόδειξη ότι δυστυχώς, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι τη λύτρωση!
Οι εκλογές του Μαΐου θα αποτελέσουν απλά μια παρένθεση, με μπόλικη δόση «παραισθησιογόνων» εικονικής ευημερίας, για να επιστρέψουμε και πάλι αμέσως μετά στην ωμή, σκληρή και καταθλιπτική μας πραγματικότητα!

Βλέπω ετερόκλητες και ανίερες, ιδεολογικά και πολιτικά συμμαχίες να αναπτύσσονται, με μοναδικό κίνητρο το ατομικό και το κομματικό συμφέρον. Πάθη, μίση και ιστορικές βεντέτες παραμερίζονται για να δώσουν τη θέση τους στην ιδιοτέλεια την μικρότητα και την υποτέλεια, απαραίτητα «πολιτικά αφροδισιακά», που απαιτούν και επιβάλουν οι κανόνες του παιχνιδιού της νομής της εξουσίας! Βλέπεις, την δόξα πολλοί μίσησαν, το χρήμα ουδείς!

Βλέπω «ελιές» που πασχίζουν να φυτρώσουν όπως-όπως σε «μολυσμένα» χωράφια από τις θαμμένες ανενεργές λίστες Λαγκάρντ, τα χημικά πολεμικά απόβλητα και τα σάπια «τοξικά» κατάλοιπα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού!

Βλέπω τεχνητά «ποτάμια» με γαλαζοπράσινα «νερά», να λειτουργούν ως αναχώματα και να απειλούν να πάρουν στο πέρασμα τους νοοτροπίες και συμπεριφορές ενός παρωχημένου πολιτικού συστήματος, με το οποίο όμως διαμηνύουν ότι θα συνεργαστούν, αμέσως μετά την λαϊκή νομιμοποίηση τους, για το καλό της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας!

Βλέπω συμμορίες ακροδεξιών, τους «νονούς» της μαύρης «πολιτικής μας νύχτας» να αλλάζουν τίτλους στην μαρκίζα του «μαγαζιού» τους και καλυπτόμενοι πίσω από την ανοχή της δημοκρατίας, να καπηλεύονται ως αδίστακτοι τυμβωρύχοι, τον θυμό και την αγανάκτηση της κοινωνίας.

Βλέπω το αρραγές και ΜΕΓΑ-λοπρεπές μέτωπο των εκδοτικών και μιντιακών εγχώριων συμφερόντων, να «ΣΚΑΕΙ μύτη» ξανά, ως ΘΕΜΑ-τοφύλακας της κυβερνητικής προπαγάνδας και επίσημος χορηγός και εγγυητής της εθνικής μας αποβλάκωσης, σε διατεταγμένη υπηρεσία και πάλι και σε ρόλο καθησυχαστικό αυτή τη φορά, εξυμνώντας την ανοδική πορεία της χώρας προς τις αγορές! Είναι οι ίδιοι που κατά το πρόσφατο παρελθόν, σκορπούσαν ανελέητα τον τρόμο τον φόβο και τον πανικό της υποταγής!

Το μόνο που δεν βλέπω όμως πουθενά, είναι η αντίδραση του κόσμου! Να υποθέσω και να ευχηθώ ότι, ίσως αυτή εκδηλωθεί μέσω του ύψιστου δημοκρατικού δικαιώματος της ψήφου!

Οι αυτό-διοικητικές εκλογές θα μπορούσαν και θα έπρεπε να έχουν διαφορετική υπόσταση στην συνείδηση των πολιτών! Θα έπρεπε ο γνώμονας των επιλογών μας να είναι το καλό της πόλης μας , το καλό του χωριού μας και όχι μόνο του σπιτιού μας. Δυστυχώς όμως, όπως φαίνεται, η νοοτροπία είναι το τελευταίο πράγμα που μπορεί να αλλάξει σε μια κοινωνία!

Οι ίδιοι οι τοπικοί μας άρχοντες, αρχικά εμφανίστηκαν υπεράνω κομματικών δεσμεύσεων και χρισμάτων, τονίζοντας όμως ταυτόχρονα ότι δεν αποποιούνται την κομματική τους ταυτότητα και στη συνέχεια «μάζεψαν» μέσα στις λίστες τους, όλα τα γνωστά «φρούτα εποχής» που ευδοκιμούν συνήθως σε εύκρατα προεκλογικά κλίματα , όχι μόνο από το δικό τους κομματικό «θερμοκήπιο», αλλά και από άλλα ετερόκλητα ιδεολογικά «περιβόλια», με κριτήριο και μόνο την πολυπόθητη «συγκομιδή» των «χρυσών κουκιών!»

Έτσι και ο ανυποψίαστος ψηφοφόρος με τη σειρά του, βλέπει την προεκλογική περίοδο σαν μια «χρυσή ευκαιρία» και πάλι, για να προωθήσει γρήγορα και εύκολα τα μικρο-ρουσφετάκια του, με αντάλλαγμα την ψήφο του. Πρέπει όμως να γνωρίζει πριν το πράξει, όπως έχει πει και κάποιος διάσημος ψυχολόγος, πως «το αντίθετο του θάρρους στην κοινωνία μας δεν είναι η δειλία, είναι το βόλεμα!»

Οι Ευρωεκλογές αποτελούν αναμφισβήτητα το διακύβευμα της επόμενης μέρας για την τύχη της Ελλάδας, όταν οι περισσότερες πια αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της οικονομίας μας λαμβάνονται εντός του Ευρωκοινοβουλίου, κι όλα αυτά μέσα σε μια Ευρώπη που, δεν ξέρω αν αλλάζει, αλλά ξέρω πολύ καλά πως πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει!

Αντίστοιχα, τεράστια είναι και η δική σου ευθύνη ψηφοφόρε, για τους ανθρώπους και τις πολιτικές που καλείσαι να επιλέξεις με την ψήφο σου, ώστε να προωθήσουν δυναμικά και αποτελεσματικά τα νόμιμα και δίκαια συμφέροντα της χώρας σου, αλλά κυρίως να προσπαθήσουν να ζωντανέψουν ξανά την ελπίδα στα μάτια των παιδιών σου!

Θα ακούσεις και πάλι, πολλές υποσχέσεις και θα βρεθούν ξανά στο δρόμο σου, πρόθυμοι επαγγελματίες «Μαυρογιαλούροι», για να σου πουλήσουν σε τιμή ευκαιρίας, ψεύτικες και φθηνές ελπίδες, πολιτικά «γενόσημα όνειρα» με ημερομηνία λήξης, εκείνη της επόμενης των εκλογών!

Το νου σου ψηφοφόρε μη σου κλέψουν την ψήφο! Μην τους πιστέψεις ότι και να σου πουν! Η ψήφος σου είναι σαν μια σφαίρα! Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάς τη δύναμη της! Πηγαίνει πολύ πιο γρήγορα απ' ότι πιστεύεις στον προορισμό της και όταν φύγει δεν γυρίζει πίσω! Αν δεν την χρησιμοποιήσεις είναι εντελώς ακίνδυνη, αν όμως αποφασίσεις να εκμεταλλευτείς την δυναμική της, κάνεις τους πάντες να ανησυχούν! Αν την «πετάξεις» στον αέρα, κάποιοι θα ανακουφιστούν, ίσως και να πανηγυρίσουν, αλλά αν πετύχεις το στόχο σου, μπορεί και να αλλάξει η ζωή σου! Αν την στρέψεις ενάντια στον εχθρό σου μπορεί να απειλήσεις, αν την στρέψεις κατά του εαυτού σου μπορεί να σε σκοτώσει!

Πρέπει όμως επίσης να έχεις υπόψη σου ότι, η ψήφος μπορεί να γίνει πολύ χειρότερη και πολύ πιο επικίνδυνη από μια σφαίρα! Γιατί, σύμφωνα με τον σημαντικότερο πρόεδρο των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής, Αβραάμ Λίνκολν:

« Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου!».

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών. Η Παιδεία σε «κουτάκια» (Στατιστικά γυμνάσματα)

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 29-04-2014

«Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μάς κρατάνε κακά στοιχειά· το μάγεμα τους λύσε», προστάζει ο τρανός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς!
Μόνο αν είσαι δάσκαλος φωτισμένος ή ποιητής εμπνευσμένος, μπορείς να νοιώσεις το μεγαλείο αλλά και την ευθύνη της ιερής «μετάγγισης» των γνώσεων και των ιδεών σου, στα παιδιά που έχεις ορίσει ως πνευματικούς σου κληρονόμους! Είναι κάτι σαν την «Θεία Κοινωνία», που οι μαθητές σου καλούνται να μεταλάβουν τους καρπούς και τους χυμούς της Παιδείας, πνευματικές παρακαταθήκες που έχεις χρέος να τους μεταδώσεις.

Η εκπαίδευση, διαχρονικά στην χώρα μας, διαμόρφωνε μέσα από τους κόλπους της, εκτός από τις γνώσεις και τις δεξιότητες και τα ιδανικά των ανθρώπων που παίδευε.
Η ελευθερία της σκέψης και της γόνιμης διαμόρφωσης των ιδεών αποτελούσε πάντα τον ακρογωνιαίο λίθο της Παιδείας αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας. Τα παιδιά μέσα στο σχολείο, δεν μάθαιναν μόνο να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά πολύ περισσότερο να σκέφτονται, να διεκδικούν το δίκαιο, να αμφισβητούν το αμφίσημο και να ονειρεύονται το μέλλον τους.

Τώρα ότι μάθανε, μάθανε! Το υπουργείο της Παιδείας προειδοποιεί: Το δημόσιο σχολείο θα εκσυγχρονιστεί πλέον και ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις της αγοράς, θα αλλάξει δομές και λειτουργίες. Η αρχή θα γίνει με την επιβολή της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, σε μια χρονική στιγμή μάλιστα που θεωρείται από τους πάντες, τουλάχιστον ύποπτη, για το μέλλον όχι μόνο των εκπαιδευτικών, αλλά συνολικά της Ελληνικής εκπαίδευσης!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το θέμα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών τέθηκε για πρώτη φορά επιτακτικά, στην αρχή της δεκαετίας του 90, όταν τα πλούσια κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαπίστωσαν ότι απειλούνται ανταγωνιστικά, από άλλες εμπορικά προηγμένες αγορές, κυρίως Ασιατικών κρατών. Καλύτερος ανταγωνισμός στη γλώσσα της οικονομίας σημαίνει φθηνότερη εργασία. Η φθηνότερη εργασία όμως προϋποθέτει, υποταγμένους και εξαθλιωμένους εργαζόμενους, που δεν διεκδικούν, δεν απαιτούν και κυρίως δεν αντιστέκονται! Η δημιουργία εργαζομένων με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από την μια στιγμή στην άλλη!

Η διαδικασία δεν αφορά απλά μια ομάδα εργαζομένων, αλλά μια ολόκληρη γενιά «ειλώτων» της εργασίας, που θα πρέπει να εκκολαφθεί και να γαλουχηθεί στα ιδεώδη της ελεύθερης αγοράς. Για την επίτευξη του στόχου, οι εμπνευστές του σχεδίου υποβάθμισης της εργασίας σε απασχόληση, υπολογίζουν σε δυο βασικούς δείκτες-καταλύτες.
Στον δείκτη της ανεργίας, που στη χώρα μας «δόξα τω Θεώ», ελέω των μνημονίων, είναι αρκετά υψηλός και στην εφαρμόζουσα εκπαιδευτική πολιτική, που θα «φροντίσει» να διαμορφώσει την κατάλληλη «κουλτούρα» του κακομοίρη απασχολούμενου, για τις γενιές που έρχονται!

Την κουλτούρα της υποταγής και της ενδοτικότητας θα την διδάσκονται πλέον οι μαθητές από τους ίδιους τους δασκάλους τους και μάλιστα στην πράξη!

Αν η Ελληνική κοινωνία τους επιτρέψει τελικά να εφαρμόσουν το σχέδιο τους, μετά την επικείμενη αξιολόγηση θα έχουν πλέον απομείνει στον ιστορικό χώρο της εκπαίδευσης, δάσκαλοι σκυφτοί, φοβισμένοι και άβουλοι, ανίκανοι όχι μόνο να εμπνεύσουν αλλά και να προκαλέσουν την μάθηση. Άνθρωποι που δεν θα ρωτάνε αλλά μόνο θα απαντάνε, πρόθυμοι και ακούραστοι σε όλα τα «εντέλλεσθε»! Φθηνοί και κακοπληρωμένοι εργάτες πλέον μια ατέρμονης δημοσιοϋπαλληλικής γραφειοκρατίας, θα συμπληρώνουν ασταμάτητα και εμπρόθεσμα παρακαλώ, όλα τα «κουτάκια» και τα πινακάκια με τους δείκτες, τους στόχους, τις στατιστικές και τις μετρήσεις, μιας μίζερης, άχρηστης αλλά ουσιαστικά ανύπαρκτης εκπαιδευτικής προοπτικής!

Αν τους απομένει χρόνος αλλά κυρίως ψυχή απ' όλα αυτά, ίσως και να διδάσκουν κιόλας στην τάξη, όχι βέβαια μάθημα, αλλά κάποιο project επιδοτούμενο από ΕΣΠΑ φυσικά ή για λογαριασμό κάποιας ιδιωτικής εταιρείας-σπόνσορα του σχολείου τους και εκεί θα έχουν την δυνατότητα αλλά κυρίως την υποχρέωση να μυήσουν τους μαθητές τους, στην γρήγορη και αποτελεσματική συμπλήρωση των «κουτιών», με τους δείκτες τους στόχους και τις προσδοκίες του προγράμματος! Έτσι θα μαθαίνουν και οι μαθητές με τη σειρά τους να εργάζονται σκληρά, όπως οι δάσκαλοι τους, ακούραστα, ασταμάτητα, αλλά κυρίως αδιαμαρτύρητα, υπό τους μελλοντικούς εργοδότες τους.

Κανένας μαχόμενος και υπεύθυνος εκπαιδευτικός δεν φοβάται την αξιολόγηση του, αλλά αντίθετα αποζητά αντικειμενικές και αδιάβλητες διαδικασίες με τις οποίες αναδεικνύονται η δουλειά και οι ικανότητες του, πράγμα το οποίο και κάνει αυτοβούλως με κάθε ευκαιρία που του δίνεται.

Ποτέ όμως έως τώρα δεν ερωτήθηκε από κανένα «πεφωτισμένο» πολιτικό του προϊστάμενο για τις ιδέες του, τις ανησυχίες του και τους προβληματισμούς του, πάνω στα καυτά ζητήματα του χώρου, που γνωρίζει περισσότερο από οποιονδήποτε. Αντί αυτού, η τελευταία ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου, θέτοντας όλους τους εκπαιδευτικούς απέναντι της, με χρήση μόνο της προστακτικής κλίσης και με την ενεργοποίηση της διπλωματίας του «εντέλλεσθε», προσδιορίζει σαφώς τα όρια συνεννόησης με την εκπαιδευτική κοινότητα!

Οι εκπαιδευτικοί αυτής της χώρας, που σέβονται τις αξίες της εκπαίδευσης, τον σημαντικό τους ρόλο ως συν-διαμορφωτές της εθνικής μας συνείδησης, έχουν αποδείξει κατά το παρελθόν και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, ότι μπορούν να διδάξουν ακόμα και μέσα στο πιο πυκνό σκοτάδι. Έτσι και σήμερα, οι εκπαιδευτικοί των 700 ευρώ, δεν προτάσσουν την δικιά τους εξαθλίωση μπροστά στην επικείμενη διάλυση της δημόσιας και «δωρεάν Παιδείας», που έχει καταντήσει πλέον το εθνικό μας διαχρονικό ανέκδοτο!

Εμείς, οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί του σήμερα, διαβεβαιώνουμε την κοινωνία ότι, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς επιμορφώσεις,(Άλλωστε αυτό κάνουμε μέχρι τώρα!), μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς επαίνους, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς δια-δραστικούς πίνακες και υλικοτεχνικές υποδομές, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς τα ΕΣΠΑ, μπορούμε να διδάξουμε και χωρίς τα Ευρωπαϊκά προγράμματα με τους πόρους, τα κονδύλια και τις επιδοτήσεις τους.

Χωρίς την αξιοπρέπεια μας όμως, δεν μπορούμε!

Αυτός είναι και ο λόγος που εξαίρετοι και καταξιωμένοι εκπαιδευτικοί, διευθυντές σχολικών μονάδων και των δυο βαθμίδων της εκπαίδευσης σε όλη τη χώρα, υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους, αρνούμενοι να συνεργήσουν σε μια διαδικασία κατ' επίφαση αξιολόγησης, που θα μετατρέψει την εκπαίδευση σε κατάρτιση, την διδασκαλία σε απασχόληση και τα σχολεία σε παρ-αμάγαζα της ελεύθερης αγοράς!

Οι δίαυλοι επικοινωνίας μας με την πολιτική ηγεσία του τόπου δεν «έχουν σήμα» δυστυχώς, για άμεση συνομιλία και γι αυτό το λόγο θέλω να στείλω ένα «μήνυμα», το οποίο συνιστώ να ληφθεί σοβαρά υπόψη, αν και κάτι μου λέει ότι τελικά θα διαγραφεί ως ανεπιθύμητο!

Δεν βρήκα καταλληλότερα λόγια για να συντάξω το μήνυμα από εκείνα του ποιητή μας, από την συλλογή του «Σατιρικά γυμνάσματα», που και πάλι προστάζει:

«Πολεμάς να στυλώσεις, Κυβερνήτη, με τα καράβια και με τα φουσάτα, της πολιτείας το σαλεμένο σπίτι! Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα: Στον ήλιο τόπο θέλουμε κι εμείς!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ιδεολογικές και πολιτικές συγγένειες

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 10-04-2014

Τώρα που ετοιμαζόμαστε να «βγούμε» στις αγορές, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί μη βγούμε και από τις γραμμές της κοινής λογικής! Κάποιοι βέβαια, υποτιμώντας την νοημοσύνη αλλά και την ανοχή μας, προσπαθούν διαρκώς να μας αποπροσανατολίζουν και να μας απομακρύνουν από την ωμή και σκληρή πραγματικότητα.

«Προπατορικό αμάρτημα» για την κυβερνώσα παράταξη της δεξιάς, αποτελούσαν ανέκαθεν οι ιδεολογικές και πολιτικές της συγγένειες με τις ακραίες συνιστώσες, που δεν αρνήθηκαν ποτέ τις ακροδεξιές, εθνικιστικές, νεοναζιστικές, φιλοβασιλικές έως και φιλοχουντικές, φασίζουσες αντιλήψεις τους.

Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί νεοφιλελεύθεροι «σύντροφοι», συγκάτοικοι της γνωστής «πολυκατοικίας», που θεωρούν ότι οι συγκεκριμένες αντιλήψεις, αλλά κυρίως αυτοί που τις εκφράζουν, αποτελούν βαρίδια για την παράταξη που τους φιλοξενεί. Αναγνωρίζουν όμως ταυτόχρονα, πως οι πολιτικές τους τροχιές εφάπτονται ιδεολογικά με εκείνες ορισμένων ακραίων «ενοίκων» που χαρακτήριζαν διαχρονικά και οριοθετούσαν πολιτικά τις παρυφές της παράταξης.

Τι συμβαίνει όμως όταν μια τροχιά δεν εφάπτεται απλά, αλλά τέμνει και διαπερνά την κυρίαρχη ιδεολογική γραμμή, όπως αυτή εκφράζεται από τον αρχηγό της παράταξης;

Διερωτώμαι, ποιες σκέψεις μπορεί να κάνει ένας απλός πολίτης, όταν βλέπει τον Γενικό Γραμματέα της επίσημης Κυβέρνησης να συναλλάσσεται σαν επαγγελματίας μαφιόζος, με μια εγκληματική οργάνωση με πολιτικό φερετζέ, τον οποίο δανείστηκε από το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα στην εποχή των μνημονίων; Όταν μάλιστα ο Γενικός αυτός Γραμματέας αποτελεί αποκλειστική επιλογή, δεξί χέρι και στενότατο συνεργάτη(επί 35ετία)του ίδιου του Πρωθυπουργού της χώρας!

Να υποθέσω ότι ο Πρωθυπουργός είναι απρόσεκτος, επιπόλαιος και ανίκανος στις κορυφαίες πολιτικές επιλογές του, ή να πιστέψω ότι είναι καθόλα ενήμερος για τις συνδιαλλαγές του βασικού συνεργάτη του, με το κορυφαίο στέλεχος της εγκληματικής οργάνωσης που τον παγίδευσε;

Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας είναι πλέον υπόλογος και άκρως εκτεθειμένος όχι μόνο απέναντι στην παράταξη του, αλλά πολύ περισσότερο απέναντι σε έναν ολόκληρο λαό, που οφείλει επιτέλους να σεβαστεί και να σταματήσει να υποτιμά, τόσο τα προβλήματα του όσο και την νοημοσύνη του!

Δεν με εμποδίζει κανείς να υποθέσω πως, κάπως έτσι συζητάνε και τους όρους των μνημονίων με την Τρόικα! Θα είχε σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον αν διέρρεε και κάποια βιντεοκασέτα από τους Τροϊκανούς, για τον «σκληρό» τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύονται τα συμφέροντα της χώρας, οι «εθνικοί μας ευεργέτες»!

Η «καραμέλα» για την πολυπόθητη σωτηρία της χώρας, όπου να ναι λιώνει και τότε θα πρέπει να ψάξουν καινούργια ψέματα να «χώσουν» στα περήφανα αυτιά μας, αυτό-προτείνοντας και πάλι τους αποτυχημένους εαυτούς τους, ως εγγυητές του μέλλοντος της μετα-μνημονιακής Ελλάδας.

Προς το παρόν πάντως έχουν επιδοθεί στον αγώνα άγρας πολιτικής πελατείας που θα ενδυναμώσει και πάλι την κραταιά θέση τους στο πολιτικό μας κατεστημένο. Αρέσκονται μάλιστα να αλιεύουν ψηφοφόρους σε δεξαμενές «συγγενικού» ιδεολογικού βάθους και να θολώνουν τα νερά σε άλλες δεξαμενές που δεν «τσιμπάνε»!

Σε αυτόν τον αγώνα δεν υπάρχουν φραγμοί, δεν τίθενται κανόνες και όρια, αρκεί να φτάσουν τον στόχο τους! Ο σκοπός «αγιάζει» τα μέσα και τα «δικά τους» μέσα μαζικής ενημέρωσης «αγιάζουν» τον σκοπό, συνεχίζοντας το αδιάκοπο «ψέκασμα»!

Στον αγώνα τους, έχουν επιστρατεύσει ως χορηγούς, διακεκριμένους ιδεολογικούς τους «συγγενείς» νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων εξ' Ευρώπης και εξ' Αμερικής, τραπεζικούς συμμάχους και οίκους αξιολόγησης που είναι έτοιμοι, με το αζημίωτο βέβαια, να υποστηρίξουν και να αναβαθμίσουν την οικονομία που, πριν τέσσερα χρόνια υποβάθμιζαν και καταβαράθρωναν, κι ας ήταν τότε λιγότερο το χρέος από ότι είναι σήμερα!

Είναι το λιγότερο ντροπή και ασέβεια να καμαρώνουν και να επαίρονται για το δημιούργημα τους, την Ελλάδα του δικού τους στημένου success story και του δικού τους «μαγειρεμένου» πρωτογενούς πλεονάσματος, την Ελλάδα της δικιάς τους «ανάπτυξης» με τις επιχειρήσεις ερμητικά κλειστές, όταν την ίδια στιγμή όλοι εμείς οι υπόλοιποι αντικρίζουμε καθημερινά, με πόνο ψυχής, την Ελλάδα των συσσιτίων, την Ελλάδα των άστεγων, την Ελλάδα των αυτοκτονιών, την Ελλάδα των μεταναστών, την Ελλάδα των ανέργων, την Ελλάδα των ανασφάλιστων, την Ελλάδα των καταχρεωμένων, την Ελλάδα των απολυμένων, να αναστενάζει στους δρόμους και στις συνοικίες!

Μέχρι τώρα, το σαθρό πολιτικό τους σύστημα έτριζε κατά καιρούς, γιατί ποτέ δεν είχε τις βάσεις του στέρεα μέσα στο λαό, αλλά με «επισκευές» του ποδαριού, προσωρινά μερεμέτια δηλαδή και επισκευαστές τους έμπειρους «εθνικούς μας εργολάβους», κατάφερναν μέχρι και την τελευταία στιγμή να το κρατούν όρθιο. Εμείς από τη μεριά μας, ως ανυποψίαστη, ακατέργαστη και άβουλη κοινωνική «μάζα», σχεδόν υπνωτισμένοι, υποδυόμαστε ενίοτε τους κουφούς, τους στραβούς και τους ανήξερους, γιατί θεωρούσαμε πως η δράση τους δεν μας έπληττε ατομικά, παραχωρώντας τους πολιτικό άλλοθι, για να συνεχίζουν ανενόχλητοι το καταστροφικό τους έργο!

Τώρα ποια βέβαια, το κομματικό κράτος στην τελευταία του έκδοση, ως ενιαίο, υποτελές πολιτικό απότοκο ανίερων κεντροδεξιών συμμαχιών, με πολιτική συγγένεια πρώτου βαθμού και γνήσιο τέκνο του δικομματισμού, έχει πλέον σαπίσει και η βρώμα και η δυσοσμία της σήψης αρχίζει να απλώνεται επικίνδυνα σε όλη τη χώρα.

Στη σαπίλα όμως, όσο και να κάνεις τα «στραβά μάτια», όσο και να κάνεις πως δεν ακούς, όσο και να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, δεν μπορείς να κρατάς κλειστή και την μύτη σου για πολύ, γιατί κινδυνεύεις να σκάσεις…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

SOS από το μέλλον

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-03-2014

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι οι Θεοί στέλνουν σημάδια-οιωνούς, προαναγγέλλοντας έτσι τις εξελίξεις για το μέλλον της ζωής των ανθρώπων. Στην σύγχρονη Ελλάδα δεν φαίνεται να υιοθετούμε τέτοιου είδους ιδεοληψίες, είτε γιατί δεν πιστεύουμε στους οιωνούς, είτε γιατί δεν πιστεύουμε στο μέλλον μας!

Όμως, δυο παράλληλα φαινόμενα, τα οποία βρίσκονται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα, θα πρέπει να μας προβληματίσουν να σκεφτούμε, αλλά κυρίως να αφουγκραστούμε τα μηνύματα S . O . S . που εκπέμπουν, πριν να είναι αργά! Πρόκειται για την επικείμενη καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στην λεκάνη της Μεσογείου, αλλά και την εξαφάνιση του Boeing των Μαλαισιανών αερογραμμών. Τα δυο αυτά περιστατικά, αν και λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη, εν τούτοις έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Αποτελούν και τα δύο, ηχηρά «μνημεία» αμφισβήτησης του σύγχρονου τεχνολογικού μας πολιτισμού. Το καθένα, για τους δικούς του λόγους, εκπέμπει και από ένα σήμα βοήθειας, το οποίο όχι μόνο δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, αλλά οφείλουμε και να το προωθήσουμε παντού!

Κανένας δεν αμφισβητεί τον ρόλο της τεχνολογίας στην εξέλιξη του πολιτισμού μας. Κάποιες φορές όμως, μπορούμε και πρέπει να στεκόμαστε επικριτικά απέναντι σε τεχνολογικά επιτεύγματα, τα οποία δεν υπηρετούν τις δημιουργικές, αλλά τις καταστροφικές δυνάμεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, ως κατάλοιπα της απληστίας και της ματαιοδοξίας μας.

Εκείνοι οι δήθεν πολιτισμένοι και προηγμένοι άνθρωποι, που επέλεξαν την πλέον ιστορική θάλασσα του κόσμου, όπως είναι η Μεσόγειος, να «φιλοξενήσει» στους κόλπους της τα χημικά-τοξικά απόβλητα προϊόντων πολέμου, κάθε άλλο παρά υπηρεσία στον πολιτισμό μας προσφέρουν! Εμφανίζονται μάλιστα τόσο σίγουροι για την επιτυχία της εφαρμογής του σχεδίου τους, αγνοώντας και υποτιμώντας όχι μόνο τις μεμονωμένες επιστημονικές φωνές που διατείνονται και προειδοποιούν για τους σοβαρούς κινδύνους της επιχείρησης, όχι μόνο την ανάγκη και το δικαίωμα των Μεσογειακών λαών να διατηρήσουν ζωντανή την θάλασσα τους, αλλά και αυτά ακόμα τα ιστορικά στοιχεία που μαρτυρούν την αδυναμία του ανθρώπου να απαλλαγεί από τα λάθη του. Το Τσερνομπίλ, το Τσάλεντζερ και η Φουκουσίμα αποτελούν δυστυχώς «μνημεία» θλιβερά, που επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο την αποτυχημένη προσπάθεια του ανθρώπου να καθυποτάξει τη φύση.

Από την άλλη μεριά του φεγγαριού, την εποχή της διαστημικής τεχνολογίας, ένα αεροπλάνο ξαφνικά ως δια μαγείας εξαφανίζεται από τον χάρτη και επί δυο εβδομάδες και πλέον συνεχίζει να θεωρείται αγνοούμενο, μαζί φυσικά και με τους επιβάτες του.
Η τεχνολογικά προηγμένη πραγματικότητα παραχωρεί αναγκαστικά την θέση της στην επιστημονική φαντασία, τα σενάρια της οποίας μοιραία οργιάζουν, επιδιώκοντας να εξηγήσουν τα ανεξήγητα!

Όπως αγνοείται όμως η τύχη του Boeing , έτσι ακριβώς αγνοείται και η βούληση της Ελληνικής κυβέρνησης και του Υπουργείου Εξωτερικών να ελέγξει αν όχι να αποτρέψει ή έστω να εμποδίσει την οικολογική απειλή που εδράζεται στην γειτονιά μας. Όχι μόνο δεν δείχνει να τους απασχολεί το θέμα, αλλά φροντίζουν και να το υποβαθμίζουν κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα, μεριμνώντας ταυτόχρονα επιμελώς, να μην προβάλλεται από τα δελτία ειδήσεων των γνωστών τηλεοπτικών σταθμών, που τελούν υπό την προστασία και τον έλεγχο τους. Την ίδια στιγμή όμως, τα ίδια τηλεοπτικά κανάλια, προβάλουν καθ' υπερβολή και με ιδιαίτερο δημοσιογραφικό ζήλο, όλες τις λεπτομέρειες της πτήσης «φάντασμα», χωρίς νόημα και περιεχόμενο για τους τηλεθεατές, αναλώνοντας περίπου το ήμισυ του τηλεοπτικού τους χρόνου σε κάθε δελτίο ειδήσεων.
Η σκιώδης κυβέρνηση των μνημονίων και της τρόικας, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά τον ρόλο της ως «κυβέρνηση φάντασμα», φανερώνει απροκάλυπτα τις προτιμήσεις της στα ανεξιχνίαστα φαντάσματα, παρά στον απαιτητικό ρεαλισμό.

Ελπίδα πραγματική και φωτεινό παράδειγμα αποτελεί η ειρηνική διαμαρτυρία στο Αρκάδι από απλούς πολίτες του νησιού μας που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους. Είναι αυτοί που έλαβαν το μήνυμα και θέλησαν να το προωθήσουν και παραπέρα. Είναι εκείνοι που με πλεόνασμα ευθύνης απέναντι στις γενιές που θα ακολουθήσουν, απαιτούν τα αυτονόητα. Με σκέψη καθαρή, χωρίς «υδρόλυση», χωρίς την επεξεργασία της ιδιοτέλειας, αλλά με πλήρη συναίσθηση του κοινωνικού τους ρόλου, διαδηλώνουν τον φόβο τους!

Ας είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά ότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ την ανθρώπινη υπόσταση μας και όταν χάνουμε την ισορροπία μας, να πατάμε και με τα δυο πόδια στη γη. Να μάθουμε να ακούμε τις «φωνές» από το μέλλον, να διδασκόμαστε από την εμπειρία του παρελθόντος και να αμφισβητούμε την σιγουριά του παρόντος!

Αν το ξεχνάνε καμιά φορά από έπαρση ή υπερβολή η επιστήμη και η τεχνολογία, καλό θα είναι, για να ισορροπεί το σύστημα, να ρίχνουν και καμιά ματιά προς την πλευρά της τέχνης. Εκεί, θα συναντήσουν ανθρώπους εμπνευσμένους, ταγμένους και ταπεινούς όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, που «ζωγραφίζει» με τα λόγια του:

«Δυνατός είναι εκείνος που αποδέχεται την αδυναμία του πρώτα!»

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Να το πάρει το ποτάμι;
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 19-03-2014

Όταν ήμασταν μικροί, τα μεγαλύτερα παιδιά σε ηλικία, βάζανε γρίφους που δεν μπορούσαμε να λύσουμε εμείς οι μικρότεροι και αφού πρώτα διασκέδαζαν με την άγνοια μας, στο τέλος μας αποκάλυπταν τη λύση, υποβάλλοντας πάντα το στερεότυπο ερώτημα: «Να το πάρει το ποτάμι;». Απαντούσαμε πάντα καταφατικά, αφού η αθώα παιδική μας λαχτάρα να φτάσουμε γρήγορα στη λύση, λύτρωνε την περιέργεια μας και υπονόμευε κάθε είδους φιλοδοξία μας!

Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί άλλαξαν, εμείς μεγαλώσαμε και οι γρίφοι της ζωής μας έγιναν ακόμα δυσκολότεροι! Η ιστορία όμως λένε, επαναλαμβάνεται. Έτσι και τώρα όπως τότε, φαίνεται ότι περιμένουμε και πάλι τη λύση «να την πάρει το ποτάμι» και να μας την φανερώσει.
Μόνο που τώρα, αναζητούμε επίμονα τη λύση στα προβλήματα μας με κίνητρο όχι την περιέργεια αλλά την απόγνωση.

Σε απόγνωση όμως φαίνεται ότι, δεν βρισκόμαστε μόνο εμείς οι απλοί πολίτες, αλλά και ολόκληρο το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα των περασμένων δεκαετιών, που εμφανίζεται να γράφει πια τον επίλογο της ολέθριας παρουσίας και δράσης του, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Το πολιτικό αυτό αρρωστημένο και αποσαθρωμένο κατασκεύασμα προώθησης επιχειρηματικών, εκδοτικών και μιντιακών συμφερόντων, στην προσπάθεια του να γαντζωθεί στο πολυπόθητο άρμα της «γλυκιάς» εξουσίας, επιστρατεύει τώρα και τις τελευταίες εφεδρείες που του έχουν απομείνει!

Δεν διστάζει μάλιστα να χρησιμοποιήσει και ιερά σύμβολα της ιστορίας και του πολιτισμού μας, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του.

Αρχικά οικειοποιείται το δέντρο σύμβολο της Ειρήνης, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας , για να συσπειρώσει υπό την σκιά του, τους επίδοξους μνηστήρες του κεντροαριστερού χώρου, πολιτικούς τσαρλατάνους-τυχοδιώκτες, μιας ιδιότυπης σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας νεοφιλελεύθερου τύπου! Τα δέντρα όμως που αντέχουν στον χρόνο είναι εκείνα που έχουν βαθιές και δυνατές ρίζες για να μπορέσουν να αντέξουν το βάρος αλλά και το ύψος που τους πρέπει!

Το σχέδιο Α απέτυχε οικτρά και το αδύναμο πολιτικά «δέντρο» ξεράθηκε πριν καλά-καλά φυτρώσει!
Το «σύστημα» όμως δεν έχει χρόνο και αγχωμένα προχωρά άμεσα στην εφαρμογή του Plan B . Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, ένα φρέσκο ορμητικό ρεύμα, θα αγκαλιάσει και θα παρασύρει στο πέρασμα του τα «απολωλότα πρόβατα» των δημοσκοπήσεων, θύματα και αυτά μιας κατεστημένης πολιτικής νοοτροπίας, τους αναποφάσιστους και απογοητευμένους ψηφοφόρους, πριν προλάβει να τους εντάξει στους κόλπους του, το αντίπαλο δέος!

Έτσι, τίθεται στην υπηρεσία ταπεινών στόχων και επιδιώξεων, άλλο ένα σύμβολο της Ελληνικής φύσης που ταυτίζεται με την έννοια της Ελευθερίας, της ορμής, της δύναμης και του ενθουσιασμού!

Το ποτάμι έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και σαν σύμβολο και μόνο μπορεί να εμπνεύσει, να ενθουσιάσει και να παρασύρει, κυρίως ακατέργαστες πολιτικά συνειδήσεις, που αδυνατούν να αντισταθούν στο ρεύμα.

Η χώρα μας είναι γεμάτη με κρυστάλλινα ποτάμια, γιατί έχει ανεξάντλητες πηγές που τα καθάρια νερά τους ψάχνουν τρόπο να ανταμώσουν με τις θάλασσες! Αντίθετα, τα σκοτεινά ποτάμια δεν αποκαλύπτουν τις πηγές τους και δεν εκβάλουν ποτέ σε καθαρές θάλασσες!

Το ποιο ορμητικό όμως ποτάμι, είναι το ποτάμι της οργής του λαού, που όταν ξεχειλίσει και φουντώσει, γίνεται χείμαρρος και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του!
Αυτό το ποτάμι περιμένουμε, να πάρει και να σηκώσει το σάπιο πολιτικό σύστημα που πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο, τις ελπίδες και τις προσδοκίες ενός ολόκληρου λαού.
Να πάρει και να σηκώσει τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, που δημιούργησε τη νέα γενιά Ελλήνων οικονομικών μεταναστών, εκδιώκοντας το ποιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μας από τον τόπο του.

Να πάρει και να σηκώσει τους δυνάστες αυτόκλητους «σωτήρες» μας, που ακόμα και τώρα, αφού έχουν καταφέρει να καταστρέψουν όλες τις κυρίαρχες δομές του κοινωνικού κράτους(Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, δικαίωμα στην Εργασία κ.λ.π.), υποθηκεύουν, για ίδιον όφελος, και το μέλλον των γενεών που ακολουθούν!

Μόνο που αυτό το ποτάμι δεν έχει τις πηγές του ούτε στα media , ούτε στα συμφέροντα, ούτε στις σκοπιμότητες, αλλά μόνο στην ανάγκη!

Ακούω τη βουή του…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Μασκαρά, Γκρέκο μασκαρά...!

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 26-02-2014

Η περίοδος της αποκριάς υπήρξε ανέκαθεν για τον Έλληνα, ευκαιρία εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του, που δεν επιθυμεί να χάσει για κανένα λόγο. Όντας μεσογειακός ο λαός μας, πιστός στην παράδοση και με έντονη τη διάθεση της εξωστρέφειας και την επιθυμία του να υποδύεται ρόλους, που άλλοτε αντανακλούν τα απωθημένα της ψυχής του και άλλοτε πάλι, του παρέχουν την παραίσθηση, της προσωρινής απομάκρυνσης του από τα προβλήματα της καθημερινής του επιβίωσης. Ιδιαίτερα δε φέτος, μετά και την «ευδαιμονία» που δημιούργησε στους πολίτες η είδηση για το πρωτογενές μας πλεόνασμα, θα εκτοξεύσει σίγουρα στα ύψη και την ψυχική μας διάθεση για διασκέδαση! Τα γλέντια και η μεταμφίεση δεσπόζουν, ως απομεινάρια από τους Ρωμαϊκούς και τους αρχαίους Ελληνικούς χρόνους, με τις Διονυσιακές γιορτές , όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, γλεντούσαν και έπιναν κρασί προς τιμή του θεού Διόνυσου.

Είναι δύσκολο όμως να ξεχωρίσεις κάποιον σήμερα, πότε είναι περισσότερο αληθινός! Όταν βάζει τη μάσκα ή όταν τη βγάζει! Το προσωπείο πλέον στην εποχή μας, δεν αποτελεί μόνο αποκριάτικο αξεσουάρ, αλλά καθημερινό προσωπικό μας εξάρτημα, ως προέκταση, αλλά πολλές φορές και ως υποκατάστατο, του ίδιου μας του εαυτού.

Δεν είναι πια αρκετό το δάκτυλο για να μας κρύψει και έτσι έχουμε επινοήσει ένα ολόκληρο καβούκι για τον καθένα μας, μέσα στο οποίο έχουμε «χώσει» όλες τις ανασφάλειες μας και μαζί με αυτές και ό, τι ποιο όμορφο συναίσθημα νοιώθαμε κάποτε για τον διπλανό μας. Φοβόμαστε πλέον να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο και να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Αν εκείνος όμως φοράει μάσκα, φαντάζει περισσότερο εύκολο, αλλά ακόμα πιο βολικό, όταν εμείς φοράμε το προσωπείο που εγγυάται την ανωνυμία μας. Έτσι, δεν θα εκτεθούμε και δεν θα νοιώσουμε ευάλωτοι, μέσα σε ένα εχθρικό κατά τα άλλα περιβάλλον.

Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο αποκριάς σε μια ιδιότυπη «καρναβαλοχώρα», με εμάς όλους πειθαρχημένους μασκαράδες που ανταποκρινόμαστε άμεσα στα επιτακτικά κελεύσματα του βασιλιά καρνάβαλου! Ενός βασιλιά, που άλλες φορές εμφανίζεται με προσωπείο τρομοκράτη και άλλες πάλι με την ενδυμασία του σωτήρα, καταφέρνοντας όμως πάντα να επιβιώνει αριστοτεχνικά, διαιρώντας τον θυμό μας και πολλαπλασιάζοντας τον φόβο μας!

Όλα αυτά σε μια εποχή που δεν σου επιτρέπει να διακρίνεις τα όρια ανάμεσα στην αποκριά και την σαρακοστή, την επιθυμία και την ανάγκη, τη λογική και την παράνοια, την ειλικρίνεια και την υποκρισία, την αλήθεια και το ψέμα!

Εμείς απλά, ακολουθούμε τα «σίγουρα» γνώριμα βήματα, σαν μοιραίοι ανώνυμοι καρναβαλιστές, χορεύοντας πάντα στον ξέφρενο ρυθμό της «μουσικής» που κάποιοι άλλοι επινόησαν, ειδικά για μασκαράδες σαν και του λόγου μας!

Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι ότι δείχνουμε να το απολαμβάνουμε κιόλας και υπό την επήρεια της σύγχυσης που μας δημιουργεί ο «ξέφρενος» καθημερινός ρυθμός του αγώνα μας για επιβίωση, όχι μόνο ξεχνάμε τα προβλήματα μας, αλλά ακόμα και αυτούς που μας τα δημιούργησαν!

Η τελευταία σαρακοστή στη χώρα μας διαρκεί τέσσερα και πλέον χρόνια παρατεταμένης νηστείας και προσευχής, για τη σωτηρία της πατρίδας! Μόνο που δεν ξέρουμε από την ιστορία, πολλές πατρίδες που να σώθηκαν με προσευχές και με νηστίσιμες συνταγές, κυρίως πνευματικών καταναλωτικών προϊόντων αγνώστου προελεύσεως!

Η πραγματική δύναμη μιας κοινωνίας είναι τα μέλη της. Χωρίς μάσκες, χωρίς κουκούλες και κυρίως χωρίς τον φόβο που διαρκώς κατατρώει, υπονομεύει και ακυρώνει τις πραγματικές μας επιθυμίες. Όταν και εφόσον το καταλάβουμε αυτό ως κοινωνία, θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε ξανά με χαμόγελο το μέλλον μας!

Καλές απόκριες!

Υ.Γ. Τον βασιλιά καρνάβαλο τον καίμε στο τέλος της αποκριάς, πυρπολώντας έτσι και ξορκίζοντας την έκφανση του συλλογικού, ενοχικού μας εαυτού…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Επι Ξηρού... ακμής

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 22-01-2014

Η τρομολαγνεία στην Ελλάδα, υπήρξε ανέκαθεν αγαπημένο θέμα των Μ.Μ.Ε. και ιδιαίτερα των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας.

Έτσι και τώρα, με αφορμή την απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού, καταδικασμένου τρομοκράτη ως μέλους της επαναστατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη», τα περισσότερα τηλεοπτικά πάνελ γέμισαν με «ειδικούς», εγκληματολόγους και ψυχαναλυτές και φυσικά με τους συνήθεις απαραίτητους πολιτικούς «μαϊντανούς»!

Οικοδεσπότες αυτών των εκπομπών είναι οι γνωστοί καλοπληρωμένοι δημοσιο-γραφικοί τηλεοπτικοί «αστέρες», οι οποίοι συνεπείς στο καθήκον και στον «ακριβό» τους ρόλο, συνεχίζουν να επιδίδονται στο αγαπημένο τους «άθλημα» του εκφοβισμού του μέσου Έλληνα τηλεθεατή.

Σε αυτές τις εκπομπές η φλυαρία περισσεύει και η ειλικρίνεια είναι απούσα!

Όλοι τους, τέτοιες μόνο στιγμές θυμούνται την δημοκρατία στη χώρα μας και αναδεικνύουν ως μοναδική εξέχουσα απειλή γι' αυτήν, την απόδραση ενός τρομοκράτη.

Πραγματική απειλή όμως για την δημοκρατία μας αποτελούν οι λόγοι που γεννούν αλλά και συντηρούν φαινόμενα ένοπλης βίας, από μια μερίδα ανθρώπων που υπό την επήρεια κάποιας λανθάνουσας επαναστατικής αντίληψης, νομίζουν ότι μπορούν μόνοι τους και με αυτό τον τρόπο να αλλάξουν τον κόσμο!

Αν ο κόσμος μας ήταν πραγματικά καλός , τότε κανείς δεν θα ήθελε να τον αλλάξει!

Αν το κύριο συστατικό της δημοκρατίας μας, που είναι η δικαιοσύνη, λειτουργούσε απρόσκοπτα και αμερόληπτα, το περί δικαίου αίσθημα θα αποτελούσε το πραγματικό αντίδοτο, σε οποιαδήποτε απειλή των δημοκρατικών μας θεσμών!

Δυστυχώς όμως, για ακόμα μία φορά, χάθηκε μια ευκαιρία να αναδειχθεί το θέμα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, με ειλικρίνεια και αυτοκριτική, εστιάζοντας την προσοχή μας στους λόγους και τις αιτίες που δημιουργούν τέτοιου είδους συμπεριφορές.

Αντί αυτού, εκείνοι που ανέλαβαν να αναδείξουν δημοσιογραφικά το θέμα, αναλώθηκαν για άλλη μια φορά σε τεχνικές λεπτομέρειες κατασταλτικού χαρακτήρα, που έχουν να κάνουν με τη χορήγηση αδειών των έγκλειστων στις φυλακές, με τις ευθύνες των σωφρονιστικών υπαλλήλων και με την ασφάλεια των φυλακών μας.

Το κεφάλαιο «τρομοκρατία» αποτελεί αναμφισβήτητα μια πληγή και μια τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης αυτού του τόπου!

Είναι ένα φαινόμενο που δεν αφορά μόνο εμάς αλλά και όλο τον κόσμο.

Οι «φίλοι» μας οι Αμερικάνοι, που μόνο κάτι τέτοιες στιγμές μας θυμούνται, δείχνουν ανήσυχοι και τρομαγμένοι και τα διαβήματα τους προς την πλευρά μας, για την άμεση σύλληψη του Ξηρού είναι σε έντονο ύφος, ενώ η «αμέριστη» συνεργασία τους με τις Ελληνικές αρχές θεωρείται επιβεβλημένη!

Στην κόψη του ξυραφιού δοκιμάζονται η δημοκρατία μας, η αντοχή μας αλλά ακόμα και αυτή η λογική μας!

Στον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο μας, φαίνεται ότι ο παραλογισμός αποτελεί πλέον δομικό στοιχείο του!

Είναι απορίας άξιον, πώς γίνεται, ένας άνθρωπος, έστω και τρομοκράτης, να φοβίζει και να απειλεί ολόκληρη την Υφήλιο και την ίδια στιγμή, έντεκα εκατομμύρια ανθρώπους, να μην τους υπολογίζει και να μην τους φοβάται κανείς…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Η τεράστια ευθύνη της Τράπεζας της Ελλάδος

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 14-01-2014

Στη χώρα των σκανδάλων η διαφθορά δεν φαίνεται να έχει τελειωμό!

Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της μιας αποκάλυψης, «σκάει» η επόμενη και την καλύπτει. Ολόκληρη η κοινή γνώμη έχει στρέψει τώρα την προσοχή της στο τελευταίο επεισόδιο διαφθοράς, που διαδραματίζεται στο χώρο του τραπεζικού συστήματος και συγκεκριμένα στο «τρελό φαγοπότι» του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Πρωταγωνιστές είναι και πάλι κάποια «αγαπημένα παιδιά» του χρεοκοπημένου, αλλά ολοζώντανου πολιτικού μας συστήματος, που εξακολουθεί ως σύγχρονη «Λερναία Ύδρα» να επιβιώνει και να «μεγαλουργεί» εις βάρος μας, όσα κεφάλια και αν του έχουν κοπεί!

Σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως η υποκρισία περισσεύει ενώ η λογική και η μνήμη βρίσκονται σε έλλειψη. Εκείνοι που δημιούργησαν το περιβάλλον της σήψης και της διαπλοκής, καταδικάζουν σήμερα «σθεναρά» τα πρόσωπα που «ξέρασε» το δικό τους σύστημα, όχι βέβαια από βούληση, αλλά ίσως από κάποιο ατύχημα!

Εγώ θέλω όμως να εστιάσω την κριτική μου, επιρρίπτοντας ευθέως τις ευθύνες στον κατ' εξοχήν, κατά την γνώμη μου, υπεύθυνο για την ομαλή λειτουργία των διατραπεζικών συναλλαγών και θεσμικό θεματοφύλακα εκ του ρόλου του, της τραπεζικής πίστης και εμπιστοσύνης. Αναφέρομαι φυσικά στον κύριο Προβόπουλο, τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ο οποίος αν διέθετε την στοιχειώδη ευθιξία και ευαισθησία που απαιτεί η περίσταση, θα έπρεπε να έχει ήδη υποβάλει την παραίτηση του!

Αναρωτιέμαι, που ήταν η Τράπεζα της Ελλάδος όταν το «πάρτι» του Τ.Τ. υπεξαιρούσε υπό μορφή δανείων 400 και πλέον εκατομμύρια ευρώ σε ημέτερους παράγοντες της εγχώριας αγοράς, που αρέσκονται μάλιστα να επιδίδονται στο δημοφιλές πια σπορ της δημιουργίας εξωχώριων εταιρειών, που αποτελούν και τα πλέον ασφαλή καταφύγια του σύγχρονου παράνομου πλουτισμού;

Γιατί υπέγραφε τις «αμαρτωλές» χορηγήσεις ο κύριος Προβόπουλος χωρίς να απαιτεί πρώτα την διασφάλιση των νόμιμων αντίστοιχων προβλεπόμενων εγγυήσεων;
Ο ελεγκτικός ρόλος της Τράπεζας της Ελλάδος, είχα την αίσθηση ότι, αποτελούσε την εγγύηση της νομιμότητας και της εγκυρότητας των συναλλαγών σε όλες εκείνες τις τράπεζες που είναι υπό τον έλεγχο της, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα διαψεύδει τις αισθήσεις μου!

Η απουσία σοβαρότητας και υπευθυνότητας κατά την τήρηση των καθηκόντων του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος στην συγκεκριμένη απάτη, επιτρέπει στην φαντασία μου να τολμά να τον χαρακτηρίζει, από αμελή και ανεπαρκή Διοικητή του σπουδαιότερου πιστωτικού ιδρύματος της χώρας, έως και «επίσημο προσκεκλημένο» στο «τρελό πάρτι».

Νομιμοποιούμαι ως Έλληνας πολίτης να ζητώ δημόσια την παραίτηση ή την απομάκρυνση του κυρίου Προβόπουλου από την θέση ευθύνης που κατέχει, γιατί είμαι πεπεισμένος πλέον ότι δεν υπηρετεί τα νόμιμα συμφέροντα μου!

Εκτός από το πρόσωπο, φυσικά αμφισβητώ και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επιλογή του εκάστοτε Διοικητού της Τράπεζας της Ελλάδος, ως «εκλεκτό» μέλος του πολιτικού κατεστημένου και όχι ως αποτέλεσμα αξιοκρατικής και διαφανούς διαδικασίας, ως θα άρμοζε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, πρόσφατα μάλιστα, από το υστέρημα των κόπων του Ελληνικού λαού ανακεφαλαιοποιήθηκαν τα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας, γιατί όπως μας δήλωνε τότε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, θα πρέπει όλοι μαζί να ενισχύσουμε την ρευστότητα των τραπεζών μας, για να έρθει μετά η περιβόητη ανάπτυξη!

Μόνο που εμείς «επενδύσαμε» στη σωτηρία της χώρας, με κόστος τις ασύμμετρες απώλειες των εισοδημάτων μας και την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι «πατριώτες» επένδυαν τα απολεσθέντα δικά μας εισοδήματα, σε προσωπικούς λογαριασμούς που διατηρούν στις εξωχώριες εταιρείες τους.

Αισθάνομαι αηδία, ντροπή και απογοήτευση, γιατί δεν βλέπω παρ' όλα αυτά να αλλάζει τίποτα!

Είμαι σίγουρος ότι και στο προσεχές μέλλον, θα ζητήσουν και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι, από τους ίδιους ανθρώπους, να κάνουν τις ίδιες θυσίες, για να σώσουμε ξανά την ίδια χώρα!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Το πολιτικό θέατρο του παραλόγου

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-12-2013

Παρακολουθώντας με ιδιαίτερη προσοχή και καλοπροαίρετα τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή της ταλαίπωρης χώρας στην οποία ζω, εστιάζοντας ιδιαίτερα στο πρόσφατο χρονικό διάστημα, έχω την αίσθηση ότι είμαι θεατής σε μια παράσταση εντυπώσεων και τακτικής που δείχνει να μην έχει τέλος!

Νομίζω πως αυτό που συμβαίνει μοιάζει περισσότερο με ένα θέατρο του παραλόγου με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους-μαριονέτες που υποδύονται τους πολιτικούς άνδρες και συναγωνίζονται μέσα από τους φαιδρούς ταπεινούς ρόλους που τους έχουν μοιράσει, ποιος θα εκποιήσει καλύτερα ό,τι έχει απομείνει από την λεηλασία που έχει υποστεί η χώρα μας.

Πρόκειται για μια στημένη παράσταση της οποίας όλοι εμείς οι πολίτες καλούμαστε να υποδυθούμε τους κομπάρσους και τους θεατές.

Προς το παρόν τουλάχιστον η παράσταση περιέχει στοιχεία αρχαίας κωμωδίας, που αποδίδονται με σύγχρονο τρόπο.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος με μέτριο υποκριτικό ταλέντο σε ρόλο πρωθυπουργού και ο πάλαι ποτέ συγκάτοικος του «Λεφτά υπάρχουν» στο Χάρβαρντ, έχει μεν αποστηθίσει καλά τα λόγια του ρόλου του, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί να πείσει ακόμα και τον σκηνοθέτη της παράστασης ότι πιστεύει αυτά που λέει.

Σε κάθε δημόσια παρέμβαση του έχω την αίσθηση ότι δεν απευθύνεται στους κατοίκους της χώρας της οποίας υποδύεται τον πρωθυπουργό, αλλά σε κάποια άλλη μαγική χώρα που οι πολίτες της δεν αισθάνονται την πείνα, την δυστυχία και την απογοήτευση.

Ο ταλαντούχος σε φλυαρία «από μηχανής Θεός» στο ρόλο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης σωτηρίας και εκφραστής του πέντε τοις εκατό της Ελληνικής κοινωνίας, με πρωτογενές πλεόνασμα ματαιοδοξίας, εξακολουθεί να υποδύεται τον ρυθμιστή της πολιτικής σταθερότητας και της εξόδου της χώρας από την κρίση.

Το μόνο πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει είναι ότι δεν μπορεί πλέον να πείσει ούτε και αυτό το πέντε τοις εκατό που σφετερίζεται!

Ομολογώ ότι ο ρόλος του υπουργού των οικονομικών δεν υπήρξε ποτέ στη χώρα μας ιδιαίτερα δημοφιλής ρόλος! Ο τωρινός όμως υπουργός δείχνει μια πρωτοφανή οικειότητα και αποδοχή του ρόλου του «τσάρου της οικονομίας» και μάλιστα δείχνει να το απολαμβάνει. Η διαπραγμάτευση γι' αυτόν είναι μια τυπική διαδικασία που διεκπεραιώνεται με καθαρά τεχνικούς όρους και έχει δίκιο, αφού οι διάλογοι των εμπλεκομένων είναι προκαθορισμένοι στο σενάριο. Εξάλλου, ο τεχνοκρατικός μανδύας ως απαραίτητο κοστούμι-αξεσουάρ της δύσκολης αποστολής του, δίνει την δυνατότητα στον ίδιο και στο επιτελείο του, από τη μια να σχεδιάζουν απίστευτα φορολογικά σενάρια και από την άλλη να σοκάρουν τους Έλληνες, και με την γλώσσα των αριθμών να τους παρουσιάζουν ως τους ελάχιστα φορολογούμενους ευρωπαίους πολίτες!
Οφείλουμε εδώ να αναγνωρίσουμε, ως τον πλέον ταλαντούχο πρωτοεμφανιζόμενο σε θέση εξουσίας υπουργό της Υγείας, προτεινόμενο μάλιστα για πολλά Όσκαρ!

Ο «Βασιλάκης Καΐλας» της τρόικας έχει κατορθώσει να διώξει από τα νοσοκομεία της χώρας τους ασθενείς αλλά και τους γιατρούς. Οραματίζεται δε μια προηγμένη κοινωνία χωρίς αρρώστους και χωρίς ανάγκες. Από το θεατρικό σανίδι δείχνει να έχει προτίμηση στις τηλεοπτικές παραγωγές, στα παράθυρα των οποίων είναι μόνιμος κάτοικος. Θα πρέπει όμως να ξέρει ο κύριος υπουργός, πως τα φθηνά επικοινωνιακά του «γενόσιμα» δεν επουλώνουν τις πληγές της πανάκριβης υγείας μας!

Τον τελευταίο ρόλο, τον οποίο αναγνωρίζω και σαν τον πλέον θλιβερό στο πολιτικό θέατρο του παραλόγου που όλοι βιώνουμε, τον απένειμαν οι παραγωγοί της παράστασης στον υπουργό της Εθνικής μας Παιδείας!

Δεν μπορώ να ξέρω αν και κατά πόσο ο ίδιος μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος για τον ρόλο του, ή απλά υποδύεται τον υπερήφανο!

Πόσο επιτυχημένος όμως μπορεί να αισθάνεται ένα υπουργός της Παιδείας, ως ο εμπνευστής και δημιουργός των σχολείων των «τριών ημερών»; (Τις υπόλοιπες δυο ημέρες οι μαθητές παραμένουν στα σπίτια τους, αφού ο κύριος υπουργός φρόντισε να «θυσιάσει στο βωμό της τρόικας» τους 2000 και πλέον εκπαιδευτικούς που θα δίδασκαν στα παιδιά τις υπόλοιπες δυο ημέρες της εβδομάδας).

Πόσο άξιος μπορεί να αισθάνεται ένας υπουργός της Παιδείας για την εξαθλίωση των εκπαιδευτικών, των οποίων τα συμφέροντα υποτίθεται ότι υπερασπίζεται;

Πόσο ικανός μπορεί να αισθάνεται ένας υπουργός της Παιδείας, όταν δεν είναι σε θέση να δώσει λύσεις στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στα δύο μεγαλύτερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, που παραμένουν ερμητικά κλειστά από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους;

Αν πραγματικά πιστεύει ότι ο ρόλος ενός υπουργού της Παιδείας εξαντλείται στο να επιβάλλει με ζήλο την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, να το κάνει, αφού όμως πρώτα αξιολογήσει πόσο θετική μπορεί να είναι και η δική του παρουσία σε έναν ευαίσθητο χώρο, όπως αυτός της Παιδείας, τον οποίο ο ίδιος δείχνει να αισθάνεται εχθρικό.

Πολύ φοβάμαι πως αν συνεχίσει να δίνει παραστάσεις ο παραπάνω αποτυχημένος «πολιτικός θίασος», η κωμωδία πολύ σύντομα θα μετατραπεί σε τραγωδία και μάλιστα όχι αρχαία!

Αν θέλουν πραγματικά, ακόμα και τώρα, οι παραπάνω πρωταγωνιστές της «κωμωδίας» να προσφέρουν υπηρεσίες στην Ελληνική κοινωνία και τον τόπο, μπορούν να το πράξουν. Αυτό μπορεί να γίνει με έναν και μόνο τρόπο: Να «ρίξουν αυλαία» και να πάνε όλοι σπίτια τους!

Εκείνοι όμως δυστυχώς δείχνουν να έχουν πάρει στα σοβαρά τους ρόλους τους και πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίσουν αμετανόητοι το θέατρο.

Εμείς οι υπόλοιποι, θα συνεχίσουμε άραγε να αποδεχόμαστε τον ρόλο του κομπάρσου ή του θεατή;

Υ.Γ. Χωρίς κομπάρσους και θεατές δεν πραγματοποιείται παράσταση!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

«Μαζί φάγαμε;»

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 23-08-2013

Το πιο επιτυχημένο σύνθημα των καιρών «Μαζί τα φάγαμε…» όπως αποδεικνύεται στην πράξη κατόρθωσε τελικά να καλλιεργήσει και να επιβάλει το συναίσθημα της συνενοχής στη συνείδηση του νεοέλληνα, καθιστώντας τον ως την αιτία όλων των δεινών που μας ακολουθούν!

Αυτό το συναίσθημα αποτέλεσε και συνεχίζει δυστυχώς να αποτελεί, το κυριότερο πολιτικό άλλοθι των δανειστών μας στην διαρκή προσπάθεια τους να μας εξαθλιώνουν ολοένα και περισσότερο.

Με εκτελεστικό τους όργανο το νεοφιλελεύθερο δίπολο της συγκυβέρνησης, τους γνωστούς πια σε όλους μας «σωτήρες του έθνους» και με δεδομένους αυτόκλητους συμμάχους, ένα μεγάλο μέρος των μέσων μαζικής επικοινωνίας, αλλά και κάποιες ομάδες αυτοαποκαλούμενων εκπροσώπων του πνεύματος, απαρτιζόμενες από ατάλαντους «συγγραφίσκους» φθηνών αναγνωσμάτων παραλίας, που κατορθώνουν να διαβάζουν μόνο οι ίδιοι και όντας όψιμα προσαρτημένοι στο ποθητό άρμα της εξουσίας, προσπαθούν να καλλιεργούν και να συντηρούν στις λεγόμενες «εύπλαστες» λαϊκές μάζες, το συναίσθημα ότι φταίμε εμείς οι πολίτες για ότι κακό συμβαίνει γύρω μας και καλά να πάθουμε!

Η πλύση εγκεφάλου είναι διαρκής και με χαρακτηριστικά επιστημονικού ψυχολογικού εκβιασμού.
Για την κατάσταση που βιώνουμε φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, μας λένε, που είναι πολλοί και άχρηστοι, απουσιάζουν οι περισσότεροι από τις θέσεις τους και θα πρέπει να απολυθούν οι μισοί από αυτούς για να δουλεύει καλύτερα ο δημόσιος τομέας.

Φταίνε οι εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων είπαν, γιατί δεν χρειάζονται οι περισσότεροι, αφού έτσι και αλλιώς οι μαθητές καταφεύγουν στις ιδιωτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης.

Φταίνε οι «ταβερνιάρηδες» που δεν κόβουν αποδείξεις, αλλά και όσοι από εμάς καταφέρνουν ακόμα να εμφανίζονται σε αυτά τα «παραδεισένια μέρη», χωρίς να απαιτούμε ένα «χαρτάκι» που μας είναι ουσιαστικά εντελώς άχρηστο!

Φταίνε οι χωρικοί που διοργανώνουν πανηγύρια προς τιμήν κάποιου «θερινού Άγιου» και δεν επιτρέπουν στους «εισπράκτορες του κράτους» να επιτελούν με επιμέλεια τους ελέγχους τους!

Φταίνε οι «τζαμπατζήδες» επιβάτες των λεωφορείων που πηδάνε από τα παράθυρα για να μην πληρώσουν το επίσης υποτιμημένο στη συνείδηση μας 1,5 ευρώ! (511 δραχμές).

Υπολογίζουν βεβαίως ότι αυτές οι «εύπλαστες» μάζες των πολιτών στους οποίους απευθύνουν την προπαγάνδα τους, δεν είναι σε θέση λόγω γενικότερης παιδείας, να εξάγουν συμπεράσματα για το δημοσιονομικό όφελος που θα μπορούσε να αποκομίσει η χώρα από τους παραπάνω «φταίχτες»!

Σιωπούν όμως επιδεικτικά και συνωμοτικά θα έλεγα, για την «ταμπακιέρα», αποκρύπτοντας συνειδητά έτσι την αλήθεια και την ουσία του προβλήματος.

Κανένα τηλεοπτικό κανάλι και κανένας κρατικοδίαιτος «ξερόλας» δεν μας ενημέρωσε για τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ που έκαναν δώρο προς την SIEMENS οι «σωτήρες του έθνους» μας!

Κανένας εκπρόσωπος και εκφραστής της νομιμότητας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο δεν μας ενημέρωσε για το 1 δισεκατομμύριο ευρώ που φοροδιαφεύγουν κάθε χρόνο τα μεγαθήρια των πολυεθνικών εταιρειών με θυγατρικές τους στην ελληνική επικράτεια, με τις ευχές των «σωτήρων του έθνους»!

Κανένας εμπνευσμένος , λαλίστατος και πολυγραφότατος εκπρόσωπος του πνεύματος, δεν θέλησε να σχολιάσει την λογική της «ευεργεσίας» της πολιτείας απέναντι στους έλληνες εφοπλιστές, απαλλάσσοντας τους από κάθε φορολογία, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!

Κανένας πολιτικός δεν μας εξήγησε γιατί και προς όφελος τίνος, δεν διεκδικήσαμε ως κράτος, όπως οφείλαμε άλλωστε, την είσπραξη των Γερμανικών αποζημιώσεων, ως νομίμως οφειλόμενες προς την ελληνική πολιτεία!

Το δημοσιονομικό όφελος της «ταμπακιέρας» πάλι δεν θα μπορέσουν να το υπολογίσουν οι «εύπλαστες» λαϊκές μάζες, όχι όμως αυτή τη φορά λόγω έλλειψης παιδείας, αλλά γιατί από μόνο του το μέγεθος αυτό είναι ανυπολόγιστο!

Η δική μου διαπίστωση είναι ότι, όσο δεν αποβάλουμε από πάνω μας το συναίσθημα της συνενοχής, όσο συνεχίζουμε να γινόμαστε πιόνια στο στημένο πανάθλιο παιχνίδι του κοινωνικού αυτοματισμού, παρατάσσοντας την μια τάξη εργαζομένων απέναντι στην άλλη, η κατάσταση δυστυχώς θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη για τους απλούς έλληνες πολίτες!

Επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πρόσωπα και καταστάσεις, διεκδικώντας να δίνουμε εμείς οι ίδιοι τις ερμηνείες αλλά και να αποδίδουμε κατά την κρίση μας τις ευθύνες εκεί όπου πραγματικά υπάρχουν!
Να σταματήσουμε να κοιτάμε το δέντρο και να μη βλέπουμε το δάσος!

Έχουμε φτάσει δυστυχώς στο σημείο, να έχουμε σχεδόν ξεχάσει και εκείνον ακόμα τον «άνθρωπο με το κανό» στο πέλαγος και κυνηγάμε τον «ταβερνιάρη» της παραλίας…!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ένας φτερωτός οιωνός

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 17-06-2013

Ένα πουλί που πετάει, αποτελεί και αποτελούσε πάντα σύμβολο ελευθερίας για τον άνθρωπο. Η απελευθέρωση ενός πουλιού, όταν μάλιστα αυτό είναι εκπρόσωπος της άγριας πανίδας του τόπου μας, που απειλείται μάλιστα με εξαφάνιση, οφείλει να έχει τον συμβολισμό τόσο του έμπρακτου σεβασμού μας προς τους κανόνες της φύσης, όσο και της αναγνώρισης των ευθυνών μας για ό,τι άσχημο έχουμε προκαλέσει στο περιβάλλον.

Μια τέτοια όμορφη εμπειρία είχα την τύχη να ζήσω μαζί με τα παιδιά μου πρόσφατα και την οποία δεν επιθυμώ να κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την 21 η του Απρίλη που μας πέρασε στο χωριό Αχλαδές του Δήμου Γεροποτάμου στο Ρέθυμνο πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα, με την διοργάνωση των τοπικών φορέων και με θέμα «τις Α.Π.Ε.(Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) και τις επιπτώσεις της χρήσης τους προς το περιβάλλον». Λίγα λεπτά πριν την έναρξη της εκδήλωσης, πάνω στην ταράτσα της αίθουσας της ημερίδας, προσγειώθηκε ανώμαλα ένας απρόσκλητος επισκέπτης.

Πρόκειται για ένα είδος γύπα γνωστό στην Ελλάδα ως όρνιο ή σκάρα ή καναβός με την επιστημονική ονομασία Gyps Fulvus .

Για καλή του τύχη, μεταξύ των εισηγητών της ημερίδας ήταν προσκεκλημένοι και επιστήμονες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, οι οποίοι εξετάζοντας το πουλί διαπίστωσαν ότι είχε δηλητηριαστεί και ανέλαβαν την ευθύνη της περίθαλψης του.

Το τυχαίο(;) περιστατικό αποτέλεσε για τους ομιλητές απτό παράδειγμα των αρνητικών επιπτώσεων των Α.Π.Ε. πάνω στην άγρια πανίδα του τόπου μας.

Αναφέρθηκαν σχετικά επιστημονικά συμπεράσματα σύμφωνα με τα οποία οι ανεμογεννήτριες, ως όψιμοι κατακτητές της σύγχρονης τεχνολογίας, εγκαθίστανται ολοένα και περισσότερες στις κορυφογραμμές της Κρήτης, οι οποίες αποτελούν τις «ιδιαίτερες πατρίδες» των πουλιών αυτών, διαταράσσοντας τις ισορροπίες τους .

Πολλά είναι τα φτερωτά μέλη της άγριας πανίδας των περιοχών αυτών που σκοτώνονται κάθε χρόνο από τα «σιδερένια φτερά» της αιολικής ενέργειας.

Τα υπόλοιπα μέλη, διαισθανόμενα την απειλή του κινδύνου μεταναστεύουν φοβισμένα σε χαμηλότερα ύψη προς τη μεριά του κάμπου, όπου εκεί τα περιμένουν «ελεύθεροι σκοπευτές» και δηλητηριασμένα δολώματα.

Την Κυριακή που μας πέρασε βρεθήκαμε ξανά στην περιοχή του Αχλαδέ, όλοι εμείς που γίναμε μάρτυρες της κραυγής της φύσης δια μέσου ενός θύματος-εκπροσώπου της, για να βιώσουμε την εμπειρία της απελευθέρωσης του υγιούς πια μετά το τέλος της περίθαλψης του «Κλάδου». Έτσι ονομάσαμε το τυχερό μέσα στην ατυχία του άγριο πουλί, προς τιμήν του εμπνευστή της εκδήλωσης της 21 ης του Απρίλη και εξαίρετου συντοπίτη μας Αλέκου Κλάδου.

Αφού τίναξε δοκιμαστικά δυο τρεις φορές τις τεράστιες επιβλητικές φτερούγες του, καθισμένος στο πιο ψηλό σημείο του χωριού στον λόφο του Αγίου Φανουρίου και αφού είχε κλέψει όλες τις εντυπώσεις από εμάς τους γήινους θαυμαστές του, ο φτερωτός οιωνός πέταξε ψηλά στον ουρανό για να συναντήσει ξανά την μοίρα του.

Όση ώρα προσπαθούσε ο «Κλάδος» με κυκλικές κινήσεις να ανακτήσει στον ουρανό το ύψος που του πρέπει, εμείς όλοι που κοιτούσαμε μόνο ψηλά, ευχηθήκαμε η παρουσία του στον τόπο μας να αποτελέσει, (ως ένας ακόμα κλάδος Ελέας), σύμβολο ειρήνης ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του!

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ;

Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ , 05-06-2013

Δεν ξέρω κατά πόσο νομιμοποιείται ένας επιστρατευμένος εκπαιδευτικός να εκφράζει τις απόψεις του για την εκπαίδευση και μάλιστα δημόσια, την εποχή κατά την οποία ακόμα και οι δημοκρατικοί μας θεσμοί τίθενται υπό αμφισβήτηση…!

Από την άλλη μεριά ένας φοβισμένος και σιωπηλός δάσκαλος δεν «ποιεί Παιδείαν» και άρα αυτοκαταργεί την ιδιότητα του.

Αφορμή σκέψεων αποτέλεσε το περιστατικό που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, σχετικά με το τραγούδι του «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι. Ουσιαστικά πρόκειται για το ομότιτλο εξαιρετικό ποίημα του Νίκου Γκάτσου το οποίο έχει μελοποιήσει ο μεγάλος μας μουσικός, εδώ και αρκετά χρόνια. Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού πρίγκιπα της ανατολής, απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Το εξαιρετικό αυτό τραγούδι, τα λόγια του οποίου περιγράφουν με ρεαλισμό την ανθρώπινη υπόσταση, βρέθηκε ξαφνικά στο μάτι ενός ατέρμονα κυκλώνα. Έτσι, η ιστορία του Κεμάλ μοιάζει να επαναλαμβάνεται με την μορφή σύγχρονης τραγωδίας αυτή τη φορά. Η αμάθεια άλλωστε, όταν κοινωνικοποιείται μετατρέπεται σε τραγωδία.

Πρωταγωνίστρια είναι μια δασκάλα μουσικής η οποία εκτιμώντας προφανώς και την μουσική αξία του έργου, αποφάσισε να το συμπεριλάβει μεταξύ των διδακτικών της εργαλείων μέσα στην τάξη.

Συμπρωταγωνίστρια της ιστορίας αυτής είναι μια μητέρα παιδιού της παραπάνω τάξης η οποία, διαβάζοντας τους στοίχους του «Κεμάλ», πίστεψε ότι αυτοί αποτελούν Ισλαμική προπαγάνδα και υπέβαλλε καταγγελία κατά της δασκάλας στο συγκεκριμένο σχολείο.

Η τρίτη πρωταγωνίστρια είναι η διευθύντρια του σχολείου, η οποία χωρίς καμία δεύτερη σκέψη ή συζήτηση, αμέσως μετά την καταγγελία της μητέρας, θεώρησε σωστό να εισβάλει στην τάξη της δασκάλας κατά την ώρα της διδασκαλίας και να κατάσχει το επίμαχο «υλικό».

Ένα έργο όμως για να «ανέβει» χρειάζεται εκτός από τους πρωταγωνιστές, τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό και τους κομπάρσους του.

Την παραγωγή και την σκηνοθεσία επιμελείται το Υπουργείο της Παιδείας που ηθελημένα ή όχι ενσαρκώνει επιτυχώς τον ρόλο του εγγυητή-θεματοφύλακα και τιμωρού στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης. Έχοντας μάλιστα στην φαρέτρα του, τα δηλητηριώδη βέλη της διαθεσιμότητας, αισθάνεται τώρα περισσότερο από ποτέ, δυνατό και ισχυρό να εγγυάται την γαλήνη και την ηρεμία στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας. Έτσι, επιλήφθηκε αμέσως του θέματος, ζητώντας έγγραφες εξηγήσεις από τις εκπαιδευτικούς.

Οι κομπάρσοι στο έργο αυτό είναι όλοι εκείνοι(και δυστυχώς είναι αρκετοί) που έχουν παρασυρθεί από μια ρατσιστική προπαγάνδα που συνεχώς υφέρπει το τελευταίο διάστημα και δηλητηριάζει την Ελληνική κοινωνία. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κάθε απόγευμα συνωστίζονται μπροστά από τις οθόνες τους για να παρακολουθήσουν τον «Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή» και τα διάφορα άλλα Τούρκικα σήριαλ.

Εμείς οι υπόλοιποι, αποτελούμε τους θεατές ενός ακόμα έργου που μας θέλει άβουλους ανήμπορους και μοιραίους, να περιμένουμε τον από μηχανής θεό να δώσει και πάλι τη λύση για εμάς, χωρίς εμάς. Πιστεύουμε άραγε ότι και αυτό είναι ένα θέμα που δεν μας αφορά;

Η βαθιά άγνοια, οι προκαταλήψεις και οι σκοταδιστικές αντιλήψεις σε μια κοινωνία που παρακμάζει, μετατρέπουν τα σχολεία σε διακοσμητικά parking μαθητών, εξοβελίζοντας την πραγματική γνώση και την κριτική σκέψη.

Το ηθικό δίδαγμα στο τέλος της ιστορίας μας, είναι ότι η παθητική αυτή στάση και η αδράνεια για ότι συμβαίνει γύρω μας, δικαιώνει απόλυτα και επιβεβαιώνει, τώρα περισσότερο από ποτέ, τους στοίχους του «Κεμάλ», που ίσως να έχουμε ακούσει κάποια στιγμή τον Μάνο Χατζιδάκι να απαγγέλει στο τέλος του τραγουδιού:

«Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ! Καληνύχτα…!»

Πανελλαδικές εξοντώσεις

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 4-06-2013

«Είμαστε ακόμα ζωντανοί!» μπορούν τώρα να αναφωνήσουν με ανακούφιση εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες μετά και το τέλος των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων. Γνωστές πια, ως οι εξετάσεις της «παπαγαλίας» και της «παραπαιδείας» ή για άλλους ο Ελληνικός εξαντλητικός τυφώνας της άνοιξης, που σαρώνει ανελέητα στο πέρασμα του κάθε χρόνο την ίδια εποχή, ψυχές, κόπους, όνειρα και χρήματα, δημιουργώντας ταυτόχρονα ανάμεικτα συναισθήματα, ανταγωνισμού, επιβίωσης, κακουχίας, εξάντλησης, ατομικισμού, έπαρσης και απογοήτευσης.

Οι εξετάσεις αυτές αποτελούν το πιο «λαμπρό» παράδειγμα ταξικής ανέλιξης στη χώρα μας, αφού σύμφωνα με την δομή και το πνεύμα τους, ο «μάγκας» μαθητής που διακρίνεται μέσα από αυτές , δεν είναι ο εξυπνότερος ούτε ο πιο χαρισματικός και διαβασμένος, αλλά κατά κανόνα ο φιλόδοξος με πλούσιο «μπαμπά»(ή «Μαμά»).

«Αν έχεις χρήμα διάβαινε και στην κορφή περπάτα» είναι το δίδαγμα και το τραγικό συμπέρασμα που έχει κατασταλάξει πια στις συνειδήσεις όλων όσων εμπλέκονται με τις εξετάσεις αυτές.

Αν παρατηρήσει κανείς με προσοχή τα θέματα των μαθηματικών για παράδειγμα, τα τελευταία 10 και πλέον χρόνια που δίνονται από την Κ.Ε.Ε. θα διαπιστώσει ότι το επίπεδο της δυσκολίας τους είναι δυσανάλογα υψηλό σε σχέση με εκείνο του σχολικού βιβλίου, αλλά και ότι τα πιο δύσκολα από αυτά δεν απαιτούν ιδιαίτερη κριτική σκέψη και οξύνοια όπως θα έπρεπε, αλλά ζητούν από τον μαθητή που επιθυμεί να αριστεύσει, να γνωρίζει καλά κάποια «κολπάκια», που μόνο μέσω των οποίων μπορεί να εμφανίσει εύκολα και μαγικά την λύση στα λεγόμενα δύσκολα ερωτήματα. Τα «κολπάκια» αυτά δυστυχώς διδάσκονται μόνο στα «ιδιαιτεράδικα» και στα φροντιστήρια των 1,2,3,4 ή 5 το πολύ μαθητών ανά τάξη. Εκεί όμως «παίζεται» και το παιχνίδι αφού, μόνο οι βαθμοί που ξεπερνούν τις 17 με 18 μονάδες αποτελούν και την κάποια εγγύηση της επιτυχίας.
Αυτά τα «κολπάκια» δεν είναι ότι τα αγνοούν οι καθηγητές των δημόσιων σχολείων, αλλά για πρακτικούς και μόνο λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια, δεν προλαβαίνουν να τα κάνουν.

Ένας οικονομικά ευκατάστατος μαθητής ξεκινάει συνήθως την προετοιμασία του στο μάθημα των μαθηματικών κατεύθυνσης της Γ Λυκείου, αμέσως μετά το τέλος των μαθημάτων της Β τάξης. Μέσα στο καλοκαίρι, παρακολουθώντας ένα φροντιστηριακό τμήμα 5 ατόμων ή μετέχοντας σε κάποιο group ιδιαίτερου μαθήματος 1, 2 ή 3 ατόμων, μπορεί να μελετήσει ένα αρκετά σημαντικό μέρος της εξεταστέας ύλης της επόμενης τάξης.

Ξεκινώντας τα σχολεία το Σεπτέμβρη, με όλα τα γνωστά τους χρόνια προβλήματα (Ελλείψεις καθηγητών και βιβλίων, τμήματα 28 μαθητών ανά τάξη, εξαθλιωμένους, απαξιωμένους και τρομοκρατημένους εκπαιδευτικούς, γνωστούς και ως «Γαϊδούρια» κ.λ.π.) ο μαθητής που «έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια του», συνεχίζει κανονικά το μάθημα του κατά τις απογευματινές ώρες με σκοπό την έγκαιρη ολοκλήρωση της ύλης.

Γύρω στα τέλη του Νοέμβρη, τότε δηλαδή που ακόμα περιμένει το σχολείο του, από το σεβαστό Υπουργείο της Παιδείας( που νοιάζεται για τον μαθητή…), να διορίσει τον αναπληρωτή καθηγητή που θα ξεκινούσε να του διδάσκει το πρώτο μόλις μάθημα στα μαθηματικά, εκείνος έχει ήδη ολοκληρώσει την ύλη μια φορά και είναι έτοιμος να περάσει στην δεύτερη φάση της προετοιμασίας του που είναι η πρώτη επανάληψη της εξεταστέας ύλης.

Έχουν ήδη περάσει πέντε μήνες προετοιμασίας και για τους επόμενους πέντε μήνες ο μαθητής θα εμβαθύνει στις έννοιες των θεμάτων, σύμφωνα πάντα με τις υψηλές απαιτήσεις των εξετάσεων και θα μυηθεί σε αυτό το διάστημα στην μαγική τέχνη της «μαθηματικής ταχυδακτυλουργίας». Εκεί θα «σαπίσει» στην επανάληψη και στην εκμάθηση των πανάκριβων «κόλπων», που όσο ατάλαντος και να είναι, θα αναγκαστεί τελικά να αποδώσει.

Στο ίδιο διάστημα, ένας άλλος μαθητής που ενώ διαθέτει θέληση και κριτική σκέψη, αλλά δεν έχει την οικονομική δυνατότητα της ενδεδειγμένης προετοιμασίας να «πάρει την κατάσταση στα χέρια του», μόλις και με τα βίας στο τέλος του Απρίλη θα έχει καταφέρει να ολοκληρώσει για πρώτη φορά την ύλη, χωρίς όμως να προλάβει(δυστυχώς για αυτόν)να διδαχθεί από τον καθηγητή του σχολείου του και τα «κόλπα-πασπαρτού» που θα του «ξεκλειδώσουν» την πόρτα του πανεπιστήμιου.

Το όλο «κατασκεύασμα» που εννοούμε με τον όρο «Πανελλαδικές εξετάσεις» αποτελεί ένα «παραμάγαζο» κάποιων συμφερόντων, «εκκολαπτήριο παπαγάλων», μηχανισμό παραγωγής κατά παραγγελία υποψήφιων επιστημόνων, που όχι μόνο δεν προτάσσει και δεν επιβραβεύει τα ιδανικά και της αξίες της παιδείας μας, αλλά αντίθετα υπονομεύει, εξοβελίζει, αχρηστεύει και καταργεί στην πράξη τον δημόσιο χαρακτήρα της δωρεάν παιδείας, αγαθό αδιαπραγμάτευτο μιας κοινωνίας, που οφείλει να προάγει την ισονομία και την δικαιοσύνη μεταξύ των πολιτών της.

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

«Μας ψεκάζουν;»

Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ , 03-06-2013

Η υποδούλωση ενός λαού με ειρηνικά μέσα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση!

Οι εμπνευστές των προγραμμάτων κοινωνικής καταστολής, στηρίζουν τη θεωρία τους πάνω σε δυο κυρίως άξονες:
Στο νομοθετικό πλαίσιο που με την ανοχή της δημοκρατίας καταστρατηγεί ουσιαστικά τις ελευθερίες του πολίτη, ως ατόμου που μπορεί να αμφισβητεί την εξουσία, και στην προπαγάνδα που «καλλιεργεί» τις συνειδήσεις, καθησυχάζοντας τις λεγόμενες «κρίσιμες μάζες» του πληθυσμού.
Έτσι και τώρα, στην εποχή των μνημονίων, απέναντι στον μοναδικό κίνδυνο ανατροπής τους που είναι η λαϊκή εξέγερση, επιτάσσουν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα και προσοχή την πρακτική της προπαγάνδας, αλλά σε επιστημονικό πια επίπεδο.

Κυρίαρχο μέσο προβολής και υλοποίησης αυτής της προπαγάνδας αποτελεί η τηλεόραση.
Ένα τέτοιο «μνημείο» προπαγάνδας επί παραγγελία, που προβλήθηκε πρόσφατα από φιλοκυβερνητικό τηλεοπτικό κανάλι μεγάλης εμβέλειας, αποτέλεσε και την αφορμή της σύνταξης της παρούσας επιστολής.

Ο τίτλος της εκπομπής ήταν «Μας ψεκάζουν;» και παρουσιαστής της ένας πολύ γνωστός και δημοφιλής δημοσιογράφος. Ομολογώ ότι ο τίτλος της και μόνο, αποτέλεσε για μένα τεράστιο ενδιαφέρον και γι' αυτό και την παρακολούθησα από την αρχή έως και το τέλος, με μεγάλη προσοχή!

Χρειάστηκα και μια-δύο μέρες στη συνέχεια προκειμένου να φιλτράρω τα νοήματα που εκμαίευσε η συγκεκριμένη παρουσίαση του θέματος, καθώς και τα συναισθήματα που μου άφησε φεύγοντας.
Επρόκειτο για μια εξαιρετικά προσεγμένη και μεθοδευμένη παρουσίαση με την βοήθεια σύγχρονου οπτικοαουστικού υλικού, που χωρίς υπερβολή θα μπορούσε κάποιος να την παρομοιάσει με πολύ λεπτή χειρουργική επέμβαση εγκεφάλου, για την αφαίρεση ανυπότακτων συνειδήσεων που ασπάζονται ακόμα την θεωρία της συνωμοσίας..

Ακόμα και εγώ που θεωρώ τον εαυτό μου τουλάχιστον υποψιασμένο, μετά το τέλος της εκπομπής ένοιωσα κάπως ηλίθιος και με αρκετές τύψεις μάλιστα, για το γεγονός ότι πίστεψα στο παρελθόν σε κάποιες θεωρίες συνομωσίας.

Το συμπέρασμα ήταν ότι η συνωμοσιολογία είναι αποκλειστικά και μόνο προϊόν αποκυήματος της φαντασίας ανθρώπων με χαμηλό γενικά διανοητικό επίπεδο, όπως άλλωστε διαβεβαίωσαν και διακεκριμένοι επιστήμονες που ενεπλάκησαν, αθώα πιστεύω, στην συγκεκριμένη εκπομπή. Το ύφος μάλιστα της αποδοκιμασίας λοιδορούσε με περίσσεια ειρωνείας(με το άλλοθι του χιούμορ) την άλλη άποψη, χωρίς μάλιστα να φιλοξενεί και εκφραστές της, όπως θα έπρεπε!

Το ότι μας ψεκάζουν (μεταφορικά βεβαίως) είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο!

Δεν χρειάζεται να γίνεται αυτό με αεροπλάνα που σέρνουν πίσω τους άσπρους καπνούς, προκειμένου να παραμένουμε αδρανείς στην υποδούλωση μας, αφού επί 24 ώρες καθημερινά μας «ψεκάζουν» οι μεγάλοι υποτελείς, προς την επίσης υποτελή κυβέρνηση μας, τηλεοπτικοί σταθμοί πανελλήνιας εμβέλειας.

Αυτό μπορεί να το αντιληφθεί ακόμα και ο ποιο αφελής τηλεθεατής, αρκεί να παρακολουθήσει ένα από τα γνωστά πια σε όλους, δελτία των πυρήνων τρομοκρατίας των 8.
Το Σύμπαν μπορεί να μην συνωμοτεί για να ελέγχει τους πλανήτες του(δεν το γνωρίζω), όμως οι άνθρωποι δυστυχώς πάντα θα συνωμοτούν και πάντα θα εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους. Είναι μια πικρή αλήθεια που πολύ θα ευχόμουν να είναι ψέμα!

Το πιο απτό και οδυνηρό παράδειγμα συνωμοσίας που έλαβε χώρα στον τόπο μας πριν από τρία χρόνια και του οποίου τα καταστροφικά αποτελέσματα δυστυχώς βιώνουμε στην καθημερινότητα μας, αποτελεί και την πλέον ηχηρή απόδειξη ότι, οι θεωρίες συνωμοσίας δεν βρίσκονται μόνο στην φαντασία κάποιων αφελών ανθρώπων!

Νεοελλήνων Πάσχα
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 11-05-2013

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, κατά την περίοδο της μεγάλης εβδομάδας μέχρι και την ημέρα του Πάσχα, βιώνοντας την ίδια ακριβώς πραγματικότητα να εξελίσσεται με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά σε όλες τις γωνιές της χώρας, αισθάνομαι να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο τόσο από τις σύγχρονες «αρετές» της φυλής μας, όσο και από το νεορθόδοξο Χριστιανικό πνεύμα των ημερών.

Από νωρίς εφέτος φρόντισε να μας εντάξει στο «πνεύμα αυτό» των ημερών ένα πολύ επιτυχημένο, κατά την άποψη μου, τηλεοπτικό(και ραδιοφωνικό) spot γνωστής εταιρείας παιχνιδιών, καταγράφοντας αριστοτεχνικά μέσα σε ένα λεπτό προβολής, όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το σκηνικό του εορτασμού του Πάσχα στην σύγχρονη Ελλάδα.
Πολύ μελάνι μάλιστα καταναλώθηκε από αρκετούς που ενοχλήθηκαν από το συγκεκριμένο spot με την αιτιολογία ότι προσβάλει την αισθητική μας εικόνα.

Μα, για ποια αισθητική όμως μιλάνε; Απ' ότι θυμάμαι τα τελευταία λαμπρά δείγματα της αισθητικής δημιουργίας των Ελλήνων, πάγωσαν μαζί με τα αγάλματα και τα συναντάς πια μόνο μέσα στα μουσεία ανά τον κόσμο.

Η σύγχρονη Ελλάδα «μεγαλουργεί» πια τις άγιες ημέρες του Πάσχα έξω από τους «λατρευτικούς ναούς του κρέατος», τα γνωστά μας κρεοπωλεία!

Ουρές ατελείωτες αναμένουν να αναβιώσουν και πάλι το συναίσθημα της εθνικής ανάτασης, προκαλώντας για ακόμα μια φορά το κατοχικό σύνδρομο της ανικανοποίητης πείνας, που κουβαλάμε με ευλάβεια μέσα μας, ως βαρύ κληροδότημα των προγόνων μας. Ως απαραίτητο κλασικό πια κεντρικό στοιχείο-σύμβολο της αφθονίας της εξέλιξης και της προόδου μας αναδεικνύεται βεβαίως και πάλι ο οβελίας.

Χιλιάδες Ελληνικές σημαίες τυπωμένες ανεξίτηλα στα «μπούτια» και στις «πετσούλες» των αμνοεριφίων, μας τονώνουν το εθνικό μας φρόνιμα της καλοπέρασης, της λεβεντιάς και της μοναδικότητας μας!

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες γέμισε και πάλι όλη η Ελλάδα από εκατοντάδες χιλιάδες κατακρεουργημένα πτώματα αθώων νεαρών αρνιών και κατσικιών, με δαγκωμένες τις γλώσσες τους και με την απορία στο παγωμένο βλέμμα τους, γιατί κανείς δεν τους εξήγησε που έφταιξαν για να πρωταγωνιστούν και πάλι με την οδυνηρή θυσία τους, σε ένα κατά την γνώμη μου, ανόητο φονικό έθιμο!

Όλη η «επαναστατικότητα» του Έλληνα ετούτες τις «άγιες» μέρες αναλώνεται στην τέχνη του ψησίματος του αρνιού!

«Η σωστή προετοιμασία είναι το μυστικό» λένε οι ειδήμονες της «ιεροτελεστίας»!

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και μέσα από την κραιπάλη τον Χριστό ανασταίνει!

Το νεοελληνικό θαύμα έγινε και πάλι. Οι οβολοί μας μετρημένοι αλλά οι οβελίες μας… αμέτρητοι!

Στη σούβλα «ακουμπάει» όλη η Ελλάδα την ημέρα του Πάσχα!

Άλλο ένα κατάλοιπο τη Οθωμανικής επιρροής, που αφομοίωσε το «φιλόξενο» DNA του Έλληνα και διαφύλαξε ως κόρη οφθαλμού και παρακαταθήκη για τις γενιές που έρχονται, ως αδιάσπαστο κομμάτι και αυτό του σύγχρονου νεοελληνικού πολιτισμού.

Παγερά σιωπηλή, για ότι υλιστικό και κανιβαλιστικό διαδραματίζεται στο όνομα της «Ανάστασης», παραμένει διαχρονικά η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία, δια των ιερών πατέρων εκπροσώπων της επισφραγίζει την προσήλωση της στον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της ορθόδοξης πίστης, αγνοώντας και αδιαφορώντας επιδεικτικά και πλήρως για τα δικαιώματα στη ζωή των άλλων πλασμάτων της φύσης, που καταπατά βάναυσα και συστηματικά ο αυτοπροσδιοριζόμενος επικυρίαρχος τους, άνθρωπος!

Ξέρω ότι η άποψη μου δεν είναι αρεστή σε αρκετούς «Ελληναράδες», ιδιαίτερα δε στην εποχή της «άνθησης» των εθνικιστικών κινημάτων και των λαϊκών συνδέσμων.

Όμως είναι η ωμή αλήθεια που συνήθως πονάει και ξεβολεύει, με αρκετή δόση αυτοκριτικής, ως αντανακλαστικό αντίδοτο στα αναισθησιογόνα μας!

Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρώ, τις μέρες μας που πολλοί επιδίδονται στο να χαϊδεύουν αυτιά, να υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που τολμούν να τα τραβάνε!

Ίσως, οι αιρετικές για ορισμένους απόψεις μου, να αποτελούν και μια κάποια εξήγηση, για όλους εκείνους του ανθρώπους που αναρωτιούνται, γιατί άραγε οι νεοέλληνες δεν αντιδρούν στα μνημόνια και στο ξεπούλημα της χώρας;

Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά!

Η Παιδεία στα χρόνια του μνημονίου

Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 24-10-2012

Η παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος των ανθρώπων, σύμφωνα με τον Πλάτωνα!

Όμως σύμφωνα με την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης του μνημονίου, η παιδεία μας κατέχει σήμερα την δεύτερη θέση, αλλά από το τέλος της λίστας, μια θέση πριν από την υγεία ίσως…

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι τα προηγούμενα χρόνια βρισκόταν και σε καμία περίοπτη θέση, αλλά τουλάχιστον κατά την διάρκεια της χρονιάς και με δεδομένη την καλή πρόθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας, κατάφερνε στο τέλος να ξεπερνά τα βασικά ουσιαστικά προβλήματα στο μέγεθος του δυνατού.
Η παρουσία της επίσημης πολιτείας εξάλλου, στο πλευρό των εκπαιδευτικών και των μαθητών, γινόταν πάντα αισθητή μόνο την ημέρα του αγιασμού στα σχολεία και με κάποιες ίσως γραπτές οδηγίες, που αφορούσαν τους κανόνες χρήσης κινητών τηλεφώνων στο χώρο του σχολείου, κατά την διάρκεια της χρονιάς.

Ανέκαθεν, το σχολικό έτος στην μέση εκπαίδευση την οποία υπηρετώ και μπορώ να γνωρίζω, ξεκινούσε με πολλά προβλήματα και βασικές ελλείψεις κυρίως εκπαιδευτικού προσωπικού και βιβλίων, τα οποία όμως μέσα σε βάθος χρόνου αντιμετωπίζονταν τελικά ως έναν ικανοποιητικό βαθμό.

Υπήρχε όμως μαζί με όλα αυτά και η καλή διάθεση και η αισιοδοξία, ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των μαθητών, να επιλύσουν αυτά τα προβλήματα.

Ο εκπαιδευτικός εξ ορισμού οφείλει να είναι αισιόδοξος για το μέλλον, αρκεί και εκείνο να μην εμφανίζεται με αποχρώσεις μόνο του μαύρου, όπως δυστυχώς εμφανίζεται σήμερα.

Με ποιο επιχείρημα θα εμφυσήσεις το συναίσθημα της αισιοδοξίας στον μαθητή σου, την ίδια ώρα που σε στοχοποιεί ευθέως σαν εκπρόσωπο της γενιάς που του κατέστρεψε το μέλλον;

Με ποια λόγια θα του αφυπνίσεις την υπομονή και την καρτερικότητα, για τις καλύτερες μέρες που κάποτε θα έρθουν και που αξίζει γι' αυτές να αγωνίζεται, χωρίς να κινδυνεύεις να σε κατηγορήσει ότι του λες ψέματα, ή ακόμα χειρότερα, ότι χρησιμοποιείς κι εσύ την ταπεινή γλώσσα των εμπνευστών του μνημονίου;

Από πού να αντλήσει την ελπίδα ο μέσος Έλληνας εκπαιδευτικός, για να την μεταλαμπαδεύσει στη συνέχεια και στους μαθητές του, την στιγμή που όντας καταχρεωμένος με δάνεια του κοντινού παρελθόντος, παρακολουθεί αμήχανα τον μισθό του διαρκώς να συρρικνώνεται, την αγοραστική του δυνατότητα να εξαφανίζεται και μη μπορώντας να βοηθήσει τα παιδιά του, να τα βλέπει να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους και να «κατακτούν» τις θέσεις τους, το ένα μετά το άλλο, στις ατέλειωτες λίστες με τις στρατιές των νέων ανέργων;

Αυτά όσον αφορά το συναισθηματικό μέρος της κρίσης στην μέση εκπαίδευση, στα δύσκολα χρόνια του μνημονίου. Αν υπάρχει μια λέξη που να περιγράφει εύγλωττα την συναισθηματική κατάσταση των εκπαιδευτικών και των εκπαιδευόμενων σήμερα στα σχολεία μας, αυτή είναι η «απελπισία».

Ο καταλληλότερος όμως τίτλος με τον οποίο μπορεί κανείς να περιγράψει την ουσιαστική κατάσταση που επικρατεί αυτήν την εποχή στον χώρο της μέσης εκπαίδευσης στην χώρα μας, όπως αυτός προσδιορίζεται από το έμπρακτο ενδιαφέρον της επίσημης πολιτείας, είναι «η τζάμπα παιδεία»!

Οι εφαρμοστές του μνημονίου έχουν επινοήσει, επιστρατεύσει και αρχίζουν να εφαρμόζουν έναν σωρό από τομές, παρεμβάσεις και επεμβάσεις στον χώρο της εκπαίδευσης, οι περισσότερες από αυτές φέροντας και βαρύγδουπους τίτλους(όπως projects , αξιολογήσεις, προγράμματα κ.λ.π.) οι οποίες όμως όλες έχουν έναν κοινό παρανομαστή: Είναι τζάμπα και ανέξοδες! Δεν κοστίζουν ούτε ένα ευρώ!

Όταν δε, χρειαστεί εκείνο το ευρώ, σπεύδουν άμεσα με περισσή ευκολία και ζήλο να βρουν πάση θυσία και να εφαρμόσουν ισοδύναμα μέτρα, χωρίς κόστος αλλά και χωρίς αξία, που φαντάζουν απλά λύσεις του προβλήματος, χωρίς φυσικά και να είναι.

Μετά από ένα και πλέον μήνα λειτουργίας των σχολικών μονάδων, «έπεσε σύρμα» από το υπουργείο στις κατά τόπους διευθύνσεις εκπαίδευσης, να συγχωνεύσουν τμήματα μαθητών με σκοπό την εξοικονόμηση όλων εκείνων των διδακτικών ορών που υπολείπονται, αφού δεν υπάρχει πρόθεση τοποθέτησης περισσότερων εκπαιδευτικών στις μονάδες αυτές.

Αγνοώντας και αδιαφορώντας πλήρως για την ηρεμία και την ομαλότητα στα σχολεία, αλλά και για την ουσιαστική διαδικασία της μάθησης, που δεν μπορεί να επιτευχθεί με πολυπληθή τμήματα μαθητών, τα οποία μάλιστα δημιουργήθηκαν εν τω μέσω της χρονιάς, για άλλη μια φορά εμφανίζονται να διεκπεραιώνουν και να απαξιώνουν την εκπαιδευτική λειτουργία αντί να την ενθαρρύνουν και να την πριμοδοτούν.

Οι ελλείψεις των βιβλίων είναι αρκετές σε πολλά σχολεία παρά τους αρχικούς πανηγυρισμούς για το αντίθετο. Πολλοί τίτλοι δεν ήρθαν και ούτε πρόκειται να έρθουν(αφού δεν υπάρχουν),ακόμα και για μαθήματα πανελλαδικά εξεταζόμενα στην Γ τάξη.

Αυτά συμβαίνουν στα κανονικά λεγόμενα σχολεία.

Αν είναι να μιλήσουμε δε, για τα ειδικά σχολεία, η κατάσταση εκεί είναι τραγική.

Εκεί που, ειδικά θα έπρεπε μια ευνομούμενη πολιτεία να δείξει όλη την στοργή, την ευαισθησία και το πραγματικό ενδιαφέρον της, ακριβώς εκεί δείχνει να αδιαφορεί πλήρως γιατί η εξεύρεση εξειδικευμένων καθηγητών που απαιτεί ο ευαίσθητος αυτός τομέας της εκπαίδευσης, είναι περισσότερο δαπανηρός και απαγορευτικός την εποχή της αυστηρής λιτότητας.

Όταν ήμουν μαθητής, ένας παλιός καλός δάσκαλος μας είχε πει στην τάξη, ότι για να μπορέσει να μάθει ένας μαθητής στο σχολείο, θα πρέπει να ικανοποιούνται τρεις τουλάχιστον προϋποθέσεις: Να μην πεινά, να μην κρυώνει και να μην νυστάζει!

Δυστυχώς όμως σήμερα, φοβάμαι ότι κανένα από τα παραπάνω δεν βλέπω να ικανοποιείται!

Όλο και περισσότεροι είναι πια οι μαθητές που έρχονται στο σχολείο με άδειο στομάχι, ξεχνώντας μάλιστα την τελευταία φορά που έφαγαν! Έχουν όμως την αξιοπρέπεια και τον νεανικό εγωισμό, να μην το αποκαλύπτουν ακόμα και σε εμάς τους καθηγητές τους!

Μόλις αρχίσουν σε λίγο καιρό τα κρύα, αυτά τα παιδιά δεν θα μπορούν να ζεσταθούν με τις τιμές του μνημονιακού πετρελαίου ούτε στο σπίτι, αλλά ούτε και στο σχολείο τους.

Όσο για την νύστα, οι οραματιστές της σύγχρονης θλιβερής πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, θα κάνουν (και κάνουν) ό,τι μπορούν για να τους κρατάνε σε διαρκή και βαθύ ύπνο!

Εμείς; Θα το επιτρέψουμε;

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ο πραγματικός στόχος της τρόικας

Εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ , 17-10-2012

Η γλώσσα της διπλωματίας, όντας γλώσσα σκοπιμοτήτων και άμβλυνσης εντυπώσεων, κρατά επιμελώς και διαρκώς σε ελεγχόμενη απόσταση την αλήθεια όλων όσων περιγράφει. Όταν δε αυτή χρησιμοποιείται από πολιτικούς και τεχνοκράτες η αλήθεια πλέον τίθεται υπό αμφισβήτηση!

Στην βάσανο αυτής ακριβώς της «ξύλινης, στεγνής γλώσσας» των απανταχού τεχνοκρατών, κερδοσκόπων και τυχοδιωκτών που οικειοποιούνται τους σωτήρες μας, υποβάλλεται καθημερινά ο Έλληνας πολίτης, από την στιγμή που η χώρα μας τοποθετήθηκε στο μάτι του ευρωπαϊκού οικονομικού κυκλώνα.

Βαρεθήκαμε πια τις στερεότυπες εκφράσεις που μας «τρυπάνε» καθημερινά τα αυτιά και το μυαλό μας, για την Ελλάδα που «πρέπει να παραμείνει στο ευρώ», που «πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της», που «πρέπει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών», τις οποίες ακούραστα μας επαναλαμβάνουν διαρκώς οι δανειστές μας.

Οι κατ' εξακολούθηση απειλές της τρόικας με πρωταγωνιστή τον φόβο της επιστροφής στην δραχμή, μας υποβάλλουν διαρκώς σε πολλαπλές θυσίες που αν και έχουν πολλές ονομασίες (Επιπρόσθετα μέτρα, περιστολές, ισοδύναμα κ.λ.π.) όλα συντείνουν σε ένα και μόνο: Την διαρκή μείωση των μισθών και των συντάξεων!
Στο ίδιο μήκος κύματος με τους δανειστές μας κινείται και η «εσωτερική τρόικα» που απαρτιζόμενη από ανθρώπους άβουλους ανήμπορους και μοιραίους, αναμασώντας τα ίδια «πλαστικά» λόγια και ακροβατώντας μεταξύ φόβου και ελπίδας, αυτοπροσδιορίζονται ως αυτόκλητοι και μοναδικοί σωτήρες μας.
Είναι απορίας άξιον η ευκολία με την οποία οι δήθεν εκπρόσωποι του Έλληνα εργαζόμενου, λαμβάνουν συνεχώς βάρβαρα και άδικα μέτρα που καταληστεύουν τα εργασιακά του δικαιώματα, αδιαφορώντας πλήρως για την αξιοπρέπεια και την επιβίωση του, έστω και αν στο τέλος δεν παραλείπουν να χύνουν τα γνωστά πια σε όλους καυτά κροκοδείλια τους δάκρυα μέσα από τις οθόνες μας!

Την ίδια στιγμή γίνονται συνεργοί απερίγραπτης σε μέγεθος φοροδιαφυγής ισχυρών εκπροσώπων εγχώριων «μαύρων» κεφαλαίων, αποκρύπτοντας επιμελώς τα στοιχεία τους.
Όσο όμως και αν θέλουν να μας παγιδεύσουν στην δική τους λογική οι τεχνοκράτες εκπρόσωποι των τραπεζικών κολοσσών, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο την γλώσσα της επίπλαστης δικής τους πραγματικότητας, άλλο τόσο εμείς θα αντιστεκόμαστε και με όπλο την απλή μας σκέψη δεν θα πάψουμε να λέμε στην δική μας γλώσσα την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι όπως πάντα μία:

Ο πλούσιος βοράς της Ευρώπης, λαμβάνοντας υπόψη κάποια οικονομικά μεγέθη (όπως π.χ. ο ανταγωνισμός της Κίνας, η μείωση του ποσοστού κέρδους του κ.λ.π.) αποφάσισε να εκπονήσει και στην συνέχεια να εφαρμόσει ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο αντιπερισπασμού, σύμφωνα με το οποίο θα επιχειρούνταν να δημιουργηθεί μια τεχνητή οικονομική κρίση χρέους σε κάποια κράτη μέλη του φτωχού νότου, με συνέπεια την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας για τις χώρες που θα συνεργαζόταν και με απώτερο σκοπό την μείωση του μισθολογικού κόστους και κατά συνέπεια την επίτευξη περιβάλλοντος φθηνής και ελαστικής εργασίας.

Ταυτόχρονα δε, η αδυναμία κατοχής και συντήρησης των ακίνητων περιουσιών λόγω των αβάσταχτων φόρων σε συνδυασμό και με την εξαθλίωση της επιβίωσης όπου θα ακολουθούσε, μοιραία πια οι ακίνητες αξίες θα περνούσαν έτσι εύκολα στα χέρια των οικονομικών κατακτητών, με προέκταση την αμφισβήτηση ακόμα και εκείνης της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ως πιλοτικό «κράτος-πειραματόζωο» επελέγη η Ελλάδα, αφού από την αρχή οι άνθρωποι που είχαν τις τύχες μας στα χέρια τους εμφανίστηκαν ως απόλυτα συνεργάσιμοι.

Όλα λοιπόν τα μέτρα που εφαρμόστηκαν στα δύο μέχρι στιγμής μνημόνια και τις τροποποιήσεις τους είχαν έναν και μόνον ένα στόχο: Την σταδιακή και διαρκώς κλιμακούμενη αποδυνάμωση και εξαθλίωση του Έλληνα εργαζόμενου, με ταυτόχρονη απαξίωση τόσο της αγοραστικής του δυνατότητας όσο και της αξιοπρέπειας του.

Με σύμμαχο τον τρόμο της χρεοκοπίας κατάφεραν μέχρι στιγμής να μειώσουν κατά 30% το μισθολογικό κόστος και να εξασφαλίσουν ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις στο άμεσο μέλλον μέσα από τις ρήτρες που τελευταία υπέγραψαν

Αναρωτιόμαστε όλοι μέχρι που θα φτάσουν οι απειλές και οι εκβιασμοί του Έλληνα εργαζόμενου;

Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, βάσει του σχεδίου που εφαρμόζουν πιστά σίγουρα θα έχουν υπολογίσει τους στόχους τους.

Ακούγεται ολοένα και περισσότερο να λέγεται σε πολλές γωνιές της «πιάτσας» της αγοράς ότι, στον λεγόμενο «πάτο του βαρελιού» ο μέσος μηνιαίος μισθός αποτιμάται λίγο πιο κάτω από τα 300 ευρώ.

Μετά την επίτευξη του στόχου αυτού, να είστε σίγουροι ότι ως δια μαγείας, θα έρθει και η ανάπτυξη και η οικονομία θα τεθεί σε επανεκκίνηση, η ανεργία θα πέσει κατακόρυφα και όλοι μαζί, η γενιά πλέον των 300 ευρώ , απασχολούμενοι στις πρώην περιουσίες μας, θα πραγματοποιούμε το όνειρο της ανοικοδόμησης της νέας Ελλάδας.

Αν αυτήν την Ελλάδα ονειρευόμαστε, τότε ας αναλάβει ο καθένας μας τις ευθύνες του!

Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά έχουμε μέρος της ευθύνης αυτών που μας συμβαίνουν και αυτών που θα μας συμβούν!

Οι εμπνευστές και εκτελεστές του σχεδίου εξαθλίωσης της χώρας μας και των πολιτών της, γνωρίζουν πολύ καλά τον ρόλο που πρέπει να παίξουν σε αυτήν την υπόθεση.

Το μόνο που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν και που δεν μπορούν να υπολογίσουν, είναι την ανοχή (και την αντοχή) του «πειραματόζωου», που από τώρα και στο εξής δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται από κανέναν δεδομένη.

Διαβάστε το άρθρο από την Εφημερίδα

Ιδανικός Αυτόχειρας
Εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ , 9-04-2012

«Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα νά το,

σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,

αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο

για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει»

Τα λόγια του Καρυωτάκη επίκαιρα όπως πάντα, τραγικά όσο ποτέ, γίνονται λόγια ενός ιδανικού αυτόχειρα σε μια εποχή ξεγυμνωμένη από αξίες και ιδανικά!

Ως τελευταία πράξη αρχαίας τραγωδίας , ο 77χρονος συνάνθρωπος μας επέλεξε να «μοιραστεί» με τους απλούς ανθρώπους τις τελευταίες τραγικές στιγμές της ζωής του.

Η πράξη του φαίνεται να είναι απόλυτα συνειδητή, εξόχως πολιτική και ευστόχως καταδικαστική.

Η αξιοπρέπεια η οποία τον χαρακτηρίζει μέχρι και την ύστατη ώρα, δεν του επιτρέπει να κατονομάσει αλλά να «φωτογραφίσει» ,όπως θα έλεγαν τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης, του ηθικούς αυτουργούς της δημόσιας αυτοκτονίας του.

Ολόκληρη την υφήλιο συγκλόνισε η τελευταία πράξη της ζωής του συνταξιούχου φαρμακοποιού στο Σύνταγμα, έξω από την Βουλή των Ελλήνων.

Οι μόνοι που δεν φάνηκαν να συγκλονίζονται, αλλά ούτε και να παίρνουν το μήνυμα της τραγικής αυτής εξέλιξης είναι ακριβώς εκείνοι στους οποίους απευθύνεται.

Αν και λίγα μέτρα από τον τόπο της τραγωδίας δεν σεβάστηκαν καν την τραγικότητα της στιγμής.

Είναι οι άνθρωποι της γνωστής πια σε όλους μας «Κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου», που με την ίδια ευκολία με την οποία έβαλαν τις υπογραφές τους για το ξεπούλημα της Ελλάδας, έσπευσαν με περίσσια πολιτικού θράσους να εκμεταλλευτούν το γεγονός(προεκλογική περίοδος γάρ) και ο καθένας τους ξεχωριστά ως ένας άλλος πόντιος Πιλάτος να δηλώνει την συντριβή του για το αποτρόπαιο «συμβάν».
Θεωρώ ότι με την στάση τους αυτή, βεβήλωσαν την μνήμη ενός αγωνιστή του οποίου οι αγώνες της ζωής του όχι μόνο δεν δικαιώθηκαν, αλλά ξεπουλήθηκαν με τον χειρότερο τρόπο! Αντί να καπηλεύονται την τραγικότερη στιγμή ενός συνανθρώπου τους, το καλύτερο που θα είχαν να πράξουν είναι να σιωπήσουν και να αναλογιστούν τις δικές τους ευθύνες για το κατάντημα της πατρίδας μας.

Το πολιτικό σύστημα δεν είναι κάτι απροσδιόριστο και αφηρημένο σαν έννοια όπως θέλουν να μας το παρουσιάζουν! Το πολιτικό σύστημα είναι οι άνθρωποι που οικειοθελώς επέλεξαν να διαχειρίζονται τις τύχες των υπολοίπων. Αν δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το κάνουν σωστά τότε να πάνε στα σπίτια τους ή έστω να κρυφτούν !

Με όλο τον σεβασμό μου στην μνήμη του αυτόχειρα του Συντάγματος, εύχομαι η θυσία του να μην αποτελέσει παράδειγμα αντίδρασης στην απόγνωση του λαού μας τούτες τις δύσκολες μέρες που ζούμε, αλλά οδηγό ελπίδας για ένα νέο ξεκίνημα αγώνα ανατροπής και αντίστασης μέσα και μόνο από την κοινωνία!

Δυσάρεστοι συνειρμοί ...
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 9-12-2010

Το ζήσαμε κι αυτό! Ο γενικός διευθυντής του Δ.Ν.Τ. πέρασε το κατώφλι του ναού της δημοκρατίας μας και με περίσσιο ζήλο, μιλώντας προς τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους των κομμάτων, εξήρε την αναγκαιότητα της συμβολής του ταμείου του στην κρίσιμη αυτή περίοδο που βιώνουμε στην χώρα μας.

Μόνο που, στην προσπάθεια του να γίνει πιστικός, χρησιμοποίησε ένα παράδειγμα που συνειρμικά τουλάχιστον μου ξύπνησε κάποιες δυσάρεστες αναμνήσεις από το παρελθόν.

Η Ελλάδα παρομοιάστηκε σαν ο μεγάλος ασθενής που πρέπει για το καλό του να συνεργάζεται με τον γιατρό του, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Τα λόγια του, άθελα μου με παρέπεμψαν στις εξαγγελίες κάποιου άλλου «αυτόκλητου σωτήρα» της ταλαίπωρης τούτης χώρας, ο οποίος σε παλαιότερη κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας, μιλούσε για κάποιον ασθενή «επί της χειρουργικής κλίνης» , όπου και σε αυτήν την περίπτωση ο ασθενής δεν ήταν άλλος από την πολύπαθη χώρα μας.

Η ιστορία, όπως όλοι γνωρίζουμε, επαναλαμβάνεται. Τουλάχιστον, ας φροντίσουν εκείνοι που την ξαναγράφουν, να ανανεώνουν τους παραλληλισμούς τους !

Διάσημοι μεταλλωρύχοι
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 25-10-2010

Σε σταθμό ορόσημο του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού αναδείχθηκε η απελευθέρωση των εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων στη Χιλή.

Η συντονισμένη προβολή του γεγονότος πήρε παγκόσμιες διαστάσεις και αποτέλεσε το πρώτο θέμα σε όλα τα Μ.Μ.Ε. ανά την υφήλιο.

Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον μάλιστα ήταν τόσο έντονο που για έναν υποψιασμένο πολίτη του σύγχρονου κόσμου, προσέγγισε ακόμα και τα όρια της υπερβολής.

Δημιουργούνται λοιπόν κάποια εύλογα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις:

Γιατί να θεωρείται κορυφαίο επίτευγμα του ανθρώπινου πολιτισμού η απελευθέρωση 33 συνανθρώπων μας που εγκλωβίστηκαν μέσα στη γη; Δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση του πολιτισμού μας; (αν βέβαια πρόκειται περί πραγματικού πολιτισμού!).

Γιατί να θεωρείται κατόρθωμα της σύγχρονης τεχνολογίας η διάνοιξη ενός τούνελ που να συνδέει μια τοποθεσία του εσωτερικού της γης με την επιφάνεια της; Αυτό, τη στιγμή μάλιστα που η ίδια τεχνολογία έχει στείλει τον άνθρωπο σε άλλους πλανήτες, έχει κατασκευάσει μηχανές που ξεπερνούν τη δύναμη της ανθρώπινης νοημοσύνης και έχει κατορθώσει να φανερώσει και τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της ανθρώπινης ύπαρξης!

Αναρωτιέμαι, γιατί άραγε δεν έχει επιδειχθεί μέχρι σήμερα αντίστοιχο ενδιαφέρον για τους χιλιάδες μεταλλωρύχους ανά τον κόσμο που αργοπεθαίνουν μέρα με τη μέρα, εγκλωβισμένοι της ανάγκης τους, στα έγκατα της γης με τις αθλιότερες συνθήκες εργασίας, για ένα κομμάτι ψωμί;

Μήπως λοιπόν θεωρούμε αυτό το γεγονός ορόσημο του πολιτισμού μας με κριτήριο όχι την δυνατότητα χρήσης της σύγχρονης τεχνολογίας στην υπηρεσία των ανθρώπινων αναγκών, αλλά αυτή καθεαυτή την πρόθεση κάποιων ανθρώπων που έχουν την δύναμη αλλά και την δυνατότητα, να βοηθήσουν πραγματικά αδύνατους συνανθρώπους μας τη στιγμή που κινδυνεύει η ζωή τους;

Γιατί αν είναι αυτό το κριτήριο, πράγματι αποτελεί ορόσημο για τον πολιτισμό μας. Αρκεί να μην καταγραφεί από την ιστορία σαν μια μεμονωμένη περίπτωση ευαισθησίας της παγκόσμιας κοινωνίας των ανθρώπων!

Από την επόμενη κιόλας μέρα της μεγάλης επιχείρησης, οι διασωθέντες, διάσημοι πλέον πρωταγωνιστές μεταλλωρύχοι, δέχτηκαν βροχή προτάσεων για λήψη συνέντευξης έναντι υψηλότατων αμοιβών από μεγάλα τηλεοπτικά συγκροτήματα. Μήπως ήρθε η ώρα να πάρουν τα λεφτά τους οι «φιλάνθρωποι» παραγωγοί της ιδιαίτερης αυτής media κής διάσωσης;

Η πολιτεία του εμποράκου
Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ , 20-03-2010

Απογοήτευση ένοιωσα διαβάζοντας στη «Νέα Κρήτη» για το ναυάγιο της επενδυτικής πρότασης στο στάδιο της αδειοδότησης του Minoan Plaza .
Από την πρώτη κιόλας στιγμή που ανέδειξε το θέμα η εφημερίδα «Νέα Κρήτη» είδα να αρχίζει να υλοποιείται μια σκέψη μου που εδώ και χρόνια είχε εγκατασταθεί στο μυαλό μου, όπως πιστεύω και σε πολλούς άλλους συμπολίτες μας. Βλέποντας τα υπερκαταστήματα των διάφορων πολυεθνικών να εδραιώνονται το ένα μετά το άλλο στην αγορά του Ηρακλείου, αναρωτιόμουν γιατί να μην υπάρχει ανάλογο ενδιαφέρον από Κρήτες επιχειρηματίες;

Να λοιπόν που η ανάγκη ωρίμασε και το όραμα πλησίασε την πραγματικότητα! Ένα όραμα όμως που δυστυχώς δεν έγινε αντιληπτό από τον εμπορικό κόσμο αυτής της πόλης. Έναν σεβαστό κλάδο κατά τα άλλα, που όμως μικρόψυχα δείχνει να μην έχει αντιληφθεί ότι έχουμε είδη αφήσει πίσω μας την (νοσταλγική για πολλούς) εποχή του εμποράκου της γειτονιάς και έχουμε προχωρήσει με τους κανόνες του σύγχρονου εμπορίου που απαιτεί δυναμικές συνενώσεις και συγχωνεύσεις κλάδων του, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στον κυρίαρχο ανταγωνισμό. Έναν ανταγωνισμό από τον οποίο προσδοκούμε να επωφεληθούμε πρωτίστως εμείς οι καταναλωτές.

Είναι κρίμα, που μέσα σε αυτό το παιχνίδι της εθελοτυφλίας που έλαβε χώρα το τελευταίο διάστημα στα οικονομικά δρώμενα της πόλης μας, πρωταγωνίστησαν και θεσμικοί παράγοντες της περιοχής μας με απώτερο στόχο το ίδιον όφελος. Επιτέλους, ας είναι κάποιες φορές ο γνώμονας των θέσεων τους γύρω από βασικές υποδομές που σχεδιάζονται για τον τόπο μας και οι απλοί πολίτες και τα συμφέροντα τους!
Είμαι κι εγώ ένας από τους χιλιάδες καταναλωτών αυτής της πόλης που αναγκάζονται να καταφεύγουν στα υπερκαταστήματα, Γερμανικών, Γαλλικών, Ισπανικών κ.λ.π. συμφερόντων προκειμένου να υπερασπιστούν το οικονομικό τους συμφέρον. Λυπάμαι που δεν μπορώ να υποστηρίζω άλλο τους εμπόρους τη στιγμή όμως που και εκείνοι δεν νοιάζονται για μένα αλλά μόνο για την επικράτηση τους.

Δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν γνωρίζω προσωπικά κανέναν από τους εμπνευστές ή του επιχειρηματίες που στήριξαν την προσπάθεια δημιουργίας του Minoan Plaza .

Είμαι όμως σίγουρος πως ένα τέτοιο όραμα, επιβεβλημένο πια από τα δομικά χαρακτηριστικά της αγοράς του Ηρακλείου, σύντομα θα υλοποιηθεί. Εύχομαι μόνο, εκείνοι που θα το υλοποιήσουν να μην είναι ούτε ανώνυμες πολυεθνικές ούτε ξένοι προς τον τόπο μας μεγάλο-επενδυτές.

Γιατί τότε δεν θα μας ζητήσουν καν την άδεια!

Υποβαθμίσεις και ελλείμματα

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 14-12-2009

Εν τω μέσω της δύνης των διαδοχικών υποβαθμίσεων της ελληνικής οικονομίας από διεθνείς οίκους έχω να παρατηρήσω τα εξής:

Παράλληλα με το έλλειμμα αξιοπιστίας της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας απέναντι στα διεθνή επενδυτικά funds διακρίνω και αρκετά ελλείμματα αξιοπιστίας διαφόρων εγχώριων παραγόντων απέναντι σε εμάς, τους απλούς έλληνες πολίτες. Αρνούμαι να μένω πια θεατής αυτής της ξέφρενης κατρακύλας και υπογραμμίζω:

1 ον ) Το έλλειμμα του κύρους του οικονομικού επιτελείου της νέας κυβέρνησης που παρακολουθεί αμήχανα τον οικονομικό διασυρμό της χώρας χωρίς να μπορεί ούτε να πείσει τους θεσμικούς επενδυτές που εμπιστεύθηκαν την οικονομία μας ότι δεν πρέπει να αποσύρουν τα κεφάλαια τους, αλλά και ούτε να παίρνει ουσιαστικά ριζοσπαστικά μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης.

2 ον ) Το έλλειμμα της ικανότητας του επικεφαλής του τραπεζικού μας συστήματος που άνοιξε με τον πλέον χειρότερο τρόπο το χορό της αμφισβήτησης της πιστοληπτικής ικανότητας της οικονομίας μας, χειριζόμενος το εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα με έναν πρόχειρο ερασιτεχνισμό που έγινε αντιληπτός ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικής θεωρίας.

3 ον ) Το έλλειμμα του κύρους του ίδιου του πρωθυπουργού στη διεθνή πολιτική σκηνή, που δεν κατάφερε, τουλάχιστον μέχρι τώρα, να εξασφαλίσει έστω και λιγοστούς συμμάχους και υποστηρικτές της αξιοπιστίας της χώρας μας.

Δεν νομίζω ότι αξίζει στον έλληνα εργαζόμενο, στον έλληνα επιχειρηματία, στον έλληνα επενδυτή, στον απλό έλληνα πολίτη, να αισθάνεται ότι είναι ένα ανυπεράσπιστο θύμα στη δύνη αυτής της πρωτοφανούς, για τα ελληνικά δεδομένα, διεθνούς απαξίωσης.

Οι άγνωστοι γνωστοί

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 16-12-2008

Τα θλιβερά γεγονότα που σημάδεψαν τις τελευταίες μέρες την Ελλάδα, αποτέλεσαν αναμφισβήτητα ένα crush test των δημοκρατικών μας θεσμών, μια ισχυρή δοκιμασία της αντοχής του κοινωνικού ιστού της χώρας μας αλλά και μια έντονη αμφισβήτηση της κοινωνίας απέναντι στο φθαρμένο και ανάλγητο πρόσωπο της εξουσίας.

Ήταν όλοι εκεί! Διαδηλωτές, κρατική καταστολή, δημοσιογράφοι, τηλεοπτικά παράθυρα με πολιτικούς, οικονομικοί μετανάστες, ωμή βία, ανεξέλεγκτη καταστροφική μανία και φυσικά οι γνωστοί άγνωστοι!

Το μοναδικό κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας που και αυτή τη φορά κρύφτηκε επιμελώς στο καβούκι του, τις δύσκολες ετούτες μέρες, ήταν ο πνευματικός κόσμος της χώρας μας. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν μια νέα εξαίρεση και μια νέα ομάδα για τα δεδομένα της σύγχρονης Ελλάδας. Είναι οι άγνωστοι γνωστοί απόντες στις κρίσιμες ώρες.

Άγνωστοι, για την ηχηρή απουσία τους στις δύσκολες στιγμές, των οποίων το κύρος των πνευματικών τους ιδεών θα επηρέαζε θετικά την έκβαση του αποτελέσματος οποιασδήποτε κοινωνικής εξέγερσης.

Γνωστοί, γιατί είναι λαλίστατοι σε περιόδους ομαλότητας, επιδιώκοντας μόνοι τους και επιλεκτικά την δημοσιότητα και δεν χάνουν καμία ευκαιρία να μαζεύονται μεταξύ τους και με ιδιαίτερες ελιτίστικες διαδικασίες να βραβεύει ο ένας τον άλλον.

Όποτε εκείνοι επιθυμούν εμφανίζονται να έχουν άποψη επί παντός επιστητού ή αυτοεξορίζονται πάλι ανάλογα με τα ενδιαφέροντα τους.

Που είναι οι συγγραφείς; Που είναι οι καλλιτέχνες αυτής της χώρας; Γιατί σιωπούν; Οι μισοί Έλληνες συγγράφουν μυθιστορήματα. Τι έγινε τώρα; Στέρεψε η φαντασία τους ή μήπως η πραγματικότητα δεν τους ενδιαφέρει;

Οι καλλιτέχνες, που εμπνέουν και επηρεάζουν τους νέους ανθρώπους τόσο με το έργο τους όσο και με την ίδια την φυσική τους παρουσία, γιατί ήταν επίσης απόντες στις δύσκολες ώρες; Δεν θα μπορούσα να φανταστώ, για παράδειγμα, τον Μάνο Χατζηδάκη, αν ζούσε, να σιωπά τούτες τις μέρες που βιώσαμε.

Όλα αυτά είναι διαπιστώσεις που εμένα προσωπικά με έχουν προβληματίσει ιδιαίτερα. Το πνευματικό μας κεφάλαιο διαδραμάτισε στο παρελθόν σημαντικότατο ρόλο σε όλες τις κρίσιμες περιόδους της ιστορίας μας. Η σημερινή όμως βροντερή απουσία των πνευματικών ανθρώπων από τα σύγχρονα προβλήματα που βασανίζουν την Ελληνική κοινωνία, τους κατατάσσει στην δική μου τουλάχιστον συνείδηση(και να με συμπαθάνε γι' αυτό)στην κατηγορία των άγνωστων γνωστών απόντων από την σύγχρονη ιστορία του τόπου μας.

Η υστεροφημία του κυρίου Σημίτη

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 27-06-2008

Οσο κι αν προσπάθησε να διαφυλάξει την υστεροφημία του ο πρώην πρωθυπουργός, φαίνεται πως τελικά δεν τα κατάφερε.
Οι προσπάθειες ήταν αρκετές και μεθοδευμένες αλλά τελικά στάθηκαν ανίσχυρες μπροστά στην πραγματικότητα των γεγονότων.
Πρώτο βήμα το δαχτυλίδι (Το μεγάλο λάθος του Γιώργου) και τα επόμενα ακολούθησαν στο παρασκήνιο με τους "εκσυγχρονιστές" σε πλήρη διάταξη υπονόμευσης κάθε θετικής προσπάθειας του σημερινού προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Ετσι, η κατρακύλα του κινήματος θα είχε ως κύρια αιτία την ανεπάρκεια του κ. Παπανδρέου και όχι την πολιτική της πρώην κυβέρνησης.

Η εποχή Σημίτη, είτε αρέσει είτε όχι σε κάποιους, έχει ταυτιστεί στη συνείδηση του Ελληνα με την εποχή της διαπλοκής, της μίζας, της ρεμούλας και της ωμής απάτης. Την αποκλειστική πολιτική ευθύνη φυσικά γι' αυτήν την εποχή φέρει ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, είτε την αναλαμβάνει είτε όχι. Η σφραγίδα της μεγάλης κλοπής του Χρηματιστηρίου έχει και θα έχει την υπογραφή Σημίτη εις τους αιώνες των αιώνων. Είναι το στίγμα το οποίο θα τον ακολουθεί και θα χαρακτηρίζει την ιστορία του ως πρωθυπουργού της Ελλάδας.

Τα "πρωτοπαλίκαρα" του εκσυγχρονιστικού μπλοκ εμφανίζονται πια στην επικαιρότητα το ένα μετά το άλλο, μόνο έπειτα από κάθε νέα βόμβα οικονομικού σκανδάλου που σκάει κατά καιρούς (βλέπε Siemens). Είναι πια οικείο και φυσιολογικό στη συνείδηση της κοινής γνώμης να πρωταγωνιστούν για τα ίδια πρόσωπα σε παράλληλα σκάνδαλα. Στις δύσκολες αυτές ώρες "σκάνε μύτη" και οι πανεπιστημιακοί φίλοι του κυρίου Σημίτη, που ως δορυφόροι του πρώην πρωθυπουργού, υπερασπιζόμενοι τη (χαμένη) τιμή του, υποτιμούν όχι μόνο τη νοημοσύνη και τη μνήμη του ελληνικού λαού αλλά και αυτόν ακόμα τον ακαδημαϊκό τους ρόλο. Η κίνηση ματ της διαγραφής του κ. Σημίτη είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια του κ. Παπανδρέου να απαλλάξει το ΠΑΣΟΚ από την πραγματική αιτία της καταστροφικής πορείας του. Είναι μια καλή αρχή και θα έχει αποτέλεσμα μόνο αν έχει και συνέχεια...».

Εισοδηματική πολιτική και πολιτικοί
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 8-10-2002

Μέσα στην προεκλογική σύγχυση και τις πυρετώδεις δημοσκοπήσεις, για την επικείμενη ανακατανομή των εξουσιών στις τοπικές κοινωνίες της χώρας, έπεσε εντελώς τυχαία η προσοχή μου σε άρθρο, ευρισκόμενο στα «ψηλά γράμματα» εσωτερικής σελίδας κάποιας οικονομικής εφημερίδας.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν «μεγάλωνα» λίγο τα γράμματα, ίσως αποκτούσε περισσότερο ενδιαφέρον, τόσο για εμένα, όσο και για πολλούς άλλους Έλληνες , ενδεχομένως!

Το άρθρο αφορούσε την τελευταία μελέτη του Ο.Ο.Σ.Α για την «αναδιανομή του εισοδήματος και την φτώχεια», χαρακτηρίζοντας εκείνη του Ελληνικού κοινωνικού κράτους, σαν την χειρότερη αναδιανομή εισοδήματος στην Ευρωπαϊκή ένωση.

Υπολογίζοντας το σύνολο των κοινωνικών δαπανών προς κάθε εισοδηματική τάξη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το κράτος στην Ελλάδα, ουσιαστικά αναδιανέμει το εισόδημα υπέρ των πλουσίων.

Συγκεκριμένα, το 20,8 % των κοινωνικών δαπανών καταλήγει στο 30 % του πληθυσμού με το μικρότερο εισόδημα, το 37,7 % πηγαίνει στο 40 % των μεσαίων εισοδηματικών τάξεων και το 41,5 % κατευθύνεται στο 30 % του πληθυσμού με το υψηλότερο εισόδημα.

Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί μας, υποψήφιοι και μη, ως γνήσιοι και σύγχρονοι «εραστές της εξουσίας», συνθηματολογώντας προεκλογικά, «ονειρεύονται», «οραματίζονται», «προγραμματίζουν» και «δημιουργούν» την Ελλάδα του μέλλοντος μας!

Εμείς , οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας, για μια ακόμα φορά διαπιστώνουμε, ότι στην Ελλάδα του σήμερα, εξακολουθούν να ευημερούν οι αριθμοί και το 30 % του πληθυσμού!

Ο «Γολγοθάς» και το «Μαρτύριο»
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 28-05-2002

«Γολγοθάς», «Μαρτύριο», «Δοκιμασία», είναι μερικές από τις εκφράσεις που διάβασα και άκουσα, σε μεγάλο μέρος του έντυπου και του ηλεκτρονικού τύπου αυτές τις μέρες, με τις οποίες περιέγραφαν την κορυφαία διαδικασία για τα παιδιά και για την παιδεία μας, αναφερόμενοι στις πανελλαδικές εξετάσεις της Β και Γ Λυκείου.

Αίσθηση μου προκάλεσε το γεγονός ότι δεν άκουσα κάποιον από αυτούς που μας «πληροφορούν», να τοποθετείται με θετική σκέψη και στάση απέναντι σε αυτόν τον ομολογουμένως δύσκολο, αλλά συνάμα και όμορφο «αγώνα» που πρέπει να δώσουν οι νέοι μας σ' αυτή τη φάση της ζωής τους.

Αναρωτήθηκα, γιατί να υποτιμάμε τόσο τα παιδιά μας,, για τις δυνατότητες της ψυχής και του μυαλού τους, να τους δημιουργούμε σύγχυση και να γινόμαστε εκ των προτέρων το άλλοθι της αποτυχίας τους;

Τα παραπάνω με προβλημάτισαν ιδιαίτερα. Αν οι χαρακτηρισμοί αυτοί έχουν σκοπό να δημιουργούν κλίμα και να «πουλάνε» περισσότερο αυτά τα μέσα ενημέρωσης , δεν με ανησυχεί τόσο, γιατί η στάση αυτή αποτελεί πλέον γνώριμο χαρακτηριστικό, μέσα στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς.

Αν όμως έχουν σκοπό την προετοιμασία του κλίματος για μελλοντική κατάργηση κάθε εξέτασης στο Λύκειο και ιδιωτικοποίησης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, αυτό με ανησυχεί ιδιαίτερα!

Η ιστορία επαναλαμβάνεται
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 05-04-2002

Για μια ακόμα φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται στην Παλαιστίνη, με πρωταγωνιστές δυο λαούς με ιστορία, που τους ενώνει μια μικρή κοιλάδα και τους χωρίζει ένα απέραντο μίσος.

Εδώ οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί! Οι κυνηγημένοι κάποτε, έχουν γίνει σήμερα κυνηγοί.

Οι αδικημένοι άδικοι, οι ξεριζωμένοι άλλοτε, τώρα κατακτητές!

Λες και δεν διδάχτηκαν τίποτα από την ιστορία των Εβραίων πατέρων τους! Λες και ξέχασαν το Μάουτχαουζεν και τα άλλα στρατόπεδα και μετέτρεψαν την Παλαιστίνη στο δικό τους στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Χωρίς κανένα σεβασμό σε θεσμούς, αξίες, μνήμες και ανθρώπους, οδηγούν ξανά την ιστορία του σύγχρονου κόσμου αρκετά χρόνια πίσω!

Και μέσα σε όλη αυτή την αθλιότητα, που πήγαν και που χάθηκαν τα «Ηνωμένα Έθνη» και τα «Διεθνή Δικαστήρια»; Που πήγαν τα «Συμβούλια Ασφαλείας», Ευρωπαϊκή Ένωση και οι «Ανεπτυγμένες Χώρες»; Γιατί πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές, που θα μπορούσαν ουσιαστικά να βοηθήσουν, κρύβονται επιμελώς και σιωπούν;

Φρούτα εποχής
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 15-02-2002

Και ξαφνικά, γέμισε όλη η Ελλάδα με φρούτα! Φρούτα όλων των γεύσεων και όλων των τύπων. Φρούτα του δάσους, φρούτα της πόλης,, φρούτα ημέρας, φρούτα νυκτός, φρούτα ξινά, φρούτα πικρά, φρούτα πολλά!

Φρούτα μιας νέας εποχής! Ορισμένα από αυτά αναπτύσσονται και ευδοκιμούν σε λασπώδες περιβάλλον. Άλλα πάλι, με τη φροντίδα και την αγάπη ανθρώπων «ειδικών» και άλλα με τη βοήθεια του Θεού και με λίγη τύχη.

Απαραίτητο συστατικό ανάπτυξης αυτών των φυτών είναι το λίπασμα. Τη δουλειά αυτή έχει αναλάβει η γνωστή σε όλους μας «ανώνυμη» εταιρεία «Συμφέροντα Α.Ε».
(Την ξέρουμε και από τα «φρουτάκια» της οδού Σοφοκλέους).

Αγωνία μεγάλη της παραπάνω εταιρείας να προωθεί τα προϊόντα της με κάθε τρόπο! Αναζητάει μέσα από τις οθόνες τους, εύπεπτους καταναλωτές της κοινωνικής μας πραγματικότητας, απομακρύνοντας τους για λίγο από τα ουσιαστικά τους προβλήματα.

Με τόση υπερπροσφορά φρούτων μέσα στο χειμώνα, επόμενο είναι να πέσει η αξία τους. Εκφράζω τους φόβους και την ανησυχία μου, μήπως η πτώση αυτή συμπαρασύρει σε μεγαλύτερη πτώση των αξιών και άλλα «εγχώρια προϊόντα..!»

Οι δολοφόνοι της ομορφιάς
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 22-01-2002

Οργή και αγανάκτηση μου προκάλεσαν οι εικόνες που είδα χθες σε τηλεοπτικό κανάλι. Αιτία, ένα ακόμα αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της φύσης, με κίνητρο την ματαιοδοξία κάποιων ανθρώπων. Άνθρωποι που, μη μπορώντας να βρουν κάποιο νόημα στη ζωή τους, στρέφονται κατά της ζωής άλλων πλασμάτων. Ο λόγος για τους ανεξέλεγκτους εκτελεστές-ελεύθερους σκοπευτές-κυνηγούς, που εξασκούν το «άθλημα τους» σε έναν από τους ωραιότερους και σημαντικότερους υδροβιότοπους της χώρας μας, σε παραπόταμο του Αλιάκμονα.

Ανάμεικτα συναισθήματα πόνου και ντροπής με κυριάρχησαν, όταν είδα τα δεκάδες πανέμορφα πουλιά να κείτονται νεκρά στο χώμα, αφού πρώτα τα μάζεψαν οικολόγοι από το ποτάμι. Τι να πω δε για τον κυνικότατο κυνηγό-εκτελεστή-τρομοκράτη της φύσης, που χωρίς ίχνος ντροπής καμάρωνε μπροστά στην κάμερα, λέγοντας ότι δοκίμαζε τα φυσίγγια του πάνω στα πουλιά! Γι αυτούς τους ανθρώπους που έχουν γεμάτα τα όπλα τους, αλλά οι ίδιοι είναι άδειοι από συναισθήματα, δεν έχω να πω τίποτα!

Για τους υπεύθυνους όμως της πολιτείας, που σε περίοδο δικής τους απαγόρευσης του κυνηγιού, βλέπουν αυτά τα αίσχη χωρίς καμία αντίδραση, έχω να τους θυμίσω τα λόγια του μεγάλου πολιτικού ηγέτη Γκάντι: «Ο πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται από τον τόπο με τον οποίο οι άνθρωποι του φέρονται στα ζώα!» Και μη μου πείτε, κύριοι, ότι τα θηράματα δεν είναι ζώα!

Πλούσιοι και φτωχοί
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ , 04-12-2001

Η Κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι ο κόσμος πράγματι εξακολουθεί να είναι χωρισμένος σε δυο κατηγορίες ανθρώπων, μόνο που αυτές είναι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί!

Γι αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων δεν είδα κανέναν πλανητάρχη να ανησυχεί!

Όταν οι τρομοκράτες της Αλ Κάιντα εξαρθρωθούν, όταν ο Μπιν Λάντεν «ξετρυπωθεί», όταν πέσει και η τελευταία βόμβα στο Αφγανιστάν, όταν τα θύματα της τρομοκρατίας και της αντι-τρομοκρατίας ξεχαστούν, όταν ο «μεγαλοπρεπής Αετός» κλείσει τις φτερούγες του, όταν η «διαρκής Ειρήνη» μπει για «συντήρηση», τότε πάλι η διαρκής ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα εξακολουθεί να επιβάλλεται, αν και η έννοια αυτή έχει πλήρως προσδιοριστεί εδώ και κάμποσους αιώνες!

 
 
 
 
Copyright © 2015 ToArthro.gr . All Rights Reserved